Ο λαός και οι οδηγοί

inprecor

Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, ευτυχώς που έβρεξε και υπήρχε έστω μία καλή δικαιολογία για το σχετικά λίγο κόσμο που συμμετείχε στις κινητοποιήσεις και τις πορείες κατά τη χθεσινή πανελλαδική απεργία. Δυστυχώς, όμως, αυτό αποδεικνύει πως παρά την κρίση που πλήττει βάναυσα την ελληνική κοινωνία τα τελευταία 4 χρόνια, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες αδυνατούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων, να αναλάβουν με σοβαρότητα και υπευθυνότητα το ρόλο τους και να εκφράσουν με αυθεντικότητα την κοινωνική δυσαρέσκεια.

Είναι πράγματι οξύμωρο το κοινωνικό αποτέλεσμα αυτής της καθολικής λαϊκής οργής. Από τη μια οι πολίτες βάλλονται πανταχόθεν με μέτρα και περικοπές που επιδεινώνουν ή καταστρέφουν τη ζωή τους. Οριζόντια κουρέματα στα εισοδήματα, μαζικές απολύσεις, κλείσιμο καταστημάτων, πάνω από 1,5 εκατ. άνεργοι, παρατεταμένη ύφεση φουντώνουν τη λαϊκή αντίδραση, συνθέτουν ένα σκηνικό ανατροπής, αποτελούν την πρώτη ύλη μιας πολύ πιθανής και παντελώς ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης.

Από την άλλη, όμως, όλη αυτή η λαϊκή δυσφορία μοιάζει να μένει μετέωρη, χωρίς χειροπιαστό αντίκρισμα. Οι πολίτες είναι σε απόγνωση, αλλά συμμετέχουν ολοένα και λιγότερο στις γνωστές μορφές πάλης που οργανώνει ο παραδοσιακός συνδικαλισμός.

Η αντίφαση αυτή έχει εξήγηση. Ο κόσμος είναι βαθιά πληγωμένος από την πρακτική του συστήματος εξουσίας (πολιτικής, θεσμικής, οικονομικής) που τον οδήγησε εδώ. Αποδίδει μεγάλες ευθύνες σε όλη την πολιτική ηγεσία και φυσικά στη συνδικαλιστική. Στην τελευταία καταλογίζει στενές σχέσεις με την εξουσία και υπονόμευση των μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ετσι, παίρνει αποστάσεις από αυτήν. Οχι αδίκως.

Αλλά και η συνδικαλιστική δράση, όπως τη γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, έχει φτάσει στα όριά της. Μία 24ωρη απεργία κάθε δίμηνο ή τρίμηνο και μία συγκέντρωση, για την τιμή των όπλων, δεν αρκούν. Οι πολίτες δεν έχουν ανάγκη πλέον από μια ανέξοδη και αδιέξοδη επαναστατική γυμναστική. Αυτό ήταν ίσως αίτημα του χθες.

Σήμερα, οι συνθήκες είναι πολύ πιο πιεστικές. Απαιτούν πρωτότυπες μορφές δράσης, καινούργια αντίληψη οργάνωσης των κοινωνικών αγώνων, διαφορετική προσέγγιση των στόχων μιας κινητοποίησης, άλλη εικόνα σύνδεσης του μαζικού συνδικαλισμού και της πολιτικής δράσης, νέα αίσθηση της πρωτοπορίας και της σχέσης με την ευρύτερη κοινωνία.

Ο κόσμος, που υποφέρει κάθε μέρα κάτω από τη μνημονιακή λαίλαπα, αναζητά απεγνωσμένα διέξοδο. Πιο δυναμική, πιο αποτελεσματική, πιο ευφάνταστη, πιο εμπνευσμένη από τις περιοδικές δήθεν ντουφεκιές ενός συνδικαλισμού με τα ίδια πρόσωπα που έχουν διαπλεχθεί με τους σφαγείς του λαού από το παρελθόν ήδη. Ο λαός χρειάζεται οδηγητές. Οχι κολαούζους.