Το «ΟΧΙ» του 1940

Το Ραφείο

Του Γιώργου Σεφέρη

Λίγες μέρες ύστερα από την 28η Οκτωβρίου, όταν δεν είχε ακόμη τελειώσει η επιστράτευση, ένας φίλος από τη Μακεδονία μου διηγήθηκε το ακόλουθο επεισόδιο:

Σ’ ένα χωριό κοντά στη Φλώρινα, ένας οικογενειάρχης, που δεν είχε στρατιωτική υποχρέωση, πήγε και ντύθηκε εθελοντής. Κι όταν τον ρώτησαν γιατί πήρε μια τέτοια απόφαση, αποκρίθηκε: «Αφήνω γυναίκα και πέντε παιδιά απροστάτευτα, είναι μεγάλο κρίμα, αλλά το κρίμα θα’ πεφτε πάνω μου αν τύχαινε και σκλάβωναν οι Ιταλοί το χωριό μου, θα’ ταν ακόμη μεγαλύτερο». Πολιτική ωριμότητα ενός απλού χωριάτη, αίσθημα αλληλεγγύης, βαθιά ριζωμένη συνείδηση λευτεριάς. Και το σπουδαιότερο απ’ όλα, η ώριμη γνώση πως για να σώσουμε αυτή τη λευτεριά μας, είμαστε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, υπεύθυνοι.

Το επεισόδιο αυτό είναι από τα πιο χαρακτηριστικά της ψυχολογίας του ελληνικού λαού την εποχή εκείνη της κρίσης που κορυφώθηκε καθώς τέλειωνε το καλοκαίρι του ’40. Του απλού λαού, που δεν ξέρει πολλά γράμματα και πληρώνει περισσότερο από κάθε άλλον, γιατί όλα τα πληρώνει με τον πόνο και το αίμα του κορμιού του. Ποια ήταν η κατάσταση του πολέμου και της Ευρώπης τον Αύγουστο εκείνον; Μια σειρά από πανωλεθρίες είχαν καλύψει τον κόσμο με την παχιά καταχνιά του φόβου. Ισπανία, Μόναχο, Τσεχοσλοβακία και, το τραγικότερο απ’ όλα, η Γαλλία. Το Παρίσι σε χέρια γερμανικά και το Βισύ δεχότανε να ικανοποιήσει το σαδισμό του κ. Χίτλερ στο δάσος της Κομπιένης. Μόνο μια ελπίδα: Ένα νησί που πάλευε και βαστούσε ψηλά το νόημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας κάτω από το σιδερένιο κατακλυσμό. Ένα ηρωικό νησί στη βορεινή άκρη της Ευρώπης, στο αναμεταξύ χώρες σκλαβωμένες, ρημαγμένες ή βουβές, και στην άλλη άκρη η Ελλάδα, ένας τόπος χωρίς πλούτη, με το φτωχό λαό της, το φτωχό, τον ανθρώπινο, τον υπερήφανο λαό της, περιμένοντας να ηχήσουν και γι’ αυτήν οι σάλπιγγες ενός πολέμου με πολλά εκατομμύρια εχθρούς, με δισεκατομμύρια τόνους σίδερο, δουλεμένα στα εργοστάσια του θανάτου για την καταστροφή ψυχών και σωμάτων. Και η Ελλάδα πολέμησε, ο ελληνικός λαός πολέμησε, γιατί ένιωθε πως το κρίμα που θα’ πεφτε πάνω του, αν δεν πολεμούσε, θα ήταν ασήκωτο. Θα μπορούσε να καταποντίσει για πάντα, όχι την Ελλάδα αλλά την οικουμένη.

Η επέτειος του “ΟΧΙ” στην εποχή του “ναι” – Ποια είναι η πατρίδα μας;

Ελεύθερη Λαϊκή Αντιστασιακή Συσπείρωση

του Χρήστου Κάτσικα

Γνωρίζω πολύ καλά, αναπνέοντας την κιμωλία μέσα στις σχολικές αίθουσες 27 χρόνια ως εκπαιδευτικός και άλλα 12 ως μαθητής, ότι πολλές φορές οι σχολικές γιορτές για αυτή ή την άλλη εθνική επέτειο μόνο χασμουρητά προκαλούν σε όσους, μαθητές και εκπαιδευτικούς, είναι υποχρεωμένοι να τις παρακολουθήσουν. Ίσως γιατί η κυρίαρχη πολιτική πριμοδοτεί την άγνοια του παρελθόντος καθώς γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν. Ίσως γιατί στο κλίμα της εποχής ευδοκιμεί η υποταγή σ΄ ένα παρόν που θεωρείται αυτονόητο και δεδομένο, ενώ συγχρόνως ξεριζώνονται ερωτήματα που μπορούν να αναποδογυρίσουν αυτή την εικόνα. Ίσως και γιατί οι περισσότεροι δεν αντέχουμε να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για πατρίδα, αγώνες, θυσίες και «εθνική υπερηφάνεια», για «εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία» αυτοί που εκποιούν κομμάτι κομμάτι την ελληνική γη και αφανίζουν το λαό. Ίσως δεν αντέχουμε πια να μας μιλάνε σε κάθε επέτειο για «τα περήφανα νιάτα και τα τιμημένα γηρατειά» οι ίδιοι που καταδικάζουν τη νεολαία στην ανεργία και στη μετανάστευση, σε ένα μέλλον σκοτεινό και αβέβαιο, ενώ την ίδια στιγμή υπογράφουν τον γρήγορο θάνατο των πατεράδων και των μανάδων μας που βγήκαν στη σύνταξη.

Ίσως για κάποιους από αυτούς τους λόγους να κοιτάμε, δάσκαλοι και μαθητές, συχνά τα ρολόγια μας πότε θα τελειώσει κι αυτή η σχολική γιορτή. Κι όμως, οφείλω να σας πω ότι στην πρώτη επέτειο του ΟΧΙ, το 1941, στα πιο μαύρα χρόνια της φασιστικής κατοχής, χιλιάδες απλοί άνθρωποι, με κίνδυνο της ζωής τους ξεχύθηκαν στους δρόμους της σιδηρόφρακτης Αθήνας για να τιμήσουν την ίδια τους την ιστορία.

Οι πολίτες δικαιούνται να διαμαρτύρονται γιά την δύσμοιρη τους τύχη μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Νέα Πολιτική

του Μιχάλη Μελετίου*

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να βλέπεις, στην πράξη, την επαλήθευση της θεωρίας του βαρελιού χωρίς πάτο. Δυστυχώς, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι, στην περίπτωσή μας, ισχύει αυτό που λέει ο λαός μας: «κάθε πέρυσι και καλύτερα».

Υπάρχει και μια άλλη αλήθεια, όμως. Κανένα βαρέλι δεν στερείται πάτου! Κάποτε, αυτός θα φανεί… επειδή όμως δεν υπάρχει τίποτα στον ορίζοντα που να μας υποδεικνύει πού στο καλό είναι αυτός ο πάτος, είμαστε υποχρεωμένοι να τον ορίσουμε εμείς. Όσο γρηγορότερα, τόσο καλύτερα. Θα έχουμε λιγώτερο σκαρφάλωμα μέχρι να βγούμε στην επιφάνεια για να δούμε το φως του ήλιου.

Στον ορισμό του πάτου, όμως, εντοπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδος. Οι περπατησιές μας διαλαλούν ότι η ικανότητα λήψης αποφάσεων ή η ικανότητα σύλληψης υψηλών στρατηγικών σχεδιασμών, έχουν απολεσθεί. Υπάρχει, μάλιστα, το ενδεχόμενο να μην είμαστε καν σε θέση να κατανοήσουμε ότι χάσαμε τις εν λόγω αρετές. Ίσως να μας εγκατέλειψε η φρόνηση και η επαφή με την πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό, που έχουμε χάσει την ικανότητα της σκέψης για πρωτοβουλία.

Αλήθεια, πώς εξηγείται το γεγονός ότι, ενώ εδώ και δεκαετίες (με αποκορύφωμα τα έτη των μνημονίων) όλοι οι πολιτικοί μας δείχνουν τόσο αποφασιστικοί και τόσο πεπεισμένοι για την ορθότητα των αποφάσεών τους, η πρακτική εφαρμογή των εξαγγελιών τους μοιάζει με τις αφέγγαρες νύχτες τις παγερές και τις υγρές…

Περί Εθνικής Ομοψυχίας ως ακρογωνιαίου λίθου της Εθνικής Ανασυγκρότησης

Νέα Πολιτική

του Νέστορα Ε. Κουράκη

Μιλάμε για την ανάγκη Ανασυγκρότησης της Ελλάδας και το μυαλό μας πηγαίνει απλώς στην βελτίωση κάποιων θεσμών ή νομικών διατάξεων. Ωστόσο, ξεχνάμε έτσι το βασικώτερο: τους ανθρώπους-ηγέτες ή και λαό-  που θα εφαρμόσουν τέτοιους θεσμούς, την ψυχοσύνθεση και την νοοτροπία τους.

Στη χώρα μας, η νοοτροπία αυτή έχει συγκεκριμένα  χαρακτηριστικά, σχεδόν τα ίδια εδώ και αιώνες. Θα μπορούσα να τα συνοψίσω σε τρία βασικά γνωρίσματα, στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους:

• Έντονος, σχεδόν ναρκισσιστικός εγωισμός, που μας εμφορεί με μιαν αίσθηση ανωτερότητας και μας καθιστά ανίκανους να αναγνωρίζουμε την όποια υπεροχή των άλλων ή ακόμη και την υπεροχή κοινών κανόνων και του κοινού συμφέροντος που οι κανόνες αυτοί εκφράζουν.
• Έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους, εκτός εάν αυτοί αποτελούν μέρος του στενού οικογενειακού μας κύκλου ή –σε ευρύτερο πολιτικό πεδίο- κολακεύουν δημαγωγικά τις άμεσες ανάγκες μας˙ συνακόλουθα, αδυναμία επιτυχούς συμμετοχής σε ομάδες ή κόμματα που προϋποθέτουν αντιδημοφιλές πρόγραμμα, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και πειθαρχημένο τρόπο ζωής χάριν του κοινού συμφέροντος.
• Ιδιαίτερη ευθιξία (λόγω και του φιλότιμου), διάθεση για συνεχείς φιλονικίες, αδυσώπητος ανταγωνισμός προς τους άλλους -ακόμη και με ανέντιμα μέσα (π.χ. λασπολογία)- μέχρι «τελικής πτώσεως», τάσεις αυτοκαταστροφής «μετά των αλλοφύλων», ρευστότητα πολιτικών αντιλήψεων λόγω ιδιοτέλειας, ευκαιριακή συνεργασία με πρώην αντιπάλους ή και με εχθρούς της χώρας («οδοιπόροι για τα Σούσα», σύμφωνα με τον Κ.Π. Καβάφη), ως αποτέλεσμα φιλαρχίας, φθόνου για τους άλλους και διχαστικού πνεύματος («διχόνοιας»).

Πιθανότατα, τα προαναφερθέντα γνωρίσματα δεν αποτελούν συστατικό στοιχείο της «βασικής προσωπικότητας» (A. Kardiner) των Ελλήνων, δεν βρίσκονται δηλαδή μέσα στο γενετικό τους υλικό, γι’ αυτό και, όσοι Έλληνες εγκαθίστανται σε ξένες χώρες, λειτουργούν κατά κανόνα με πειθαρχία στους κανόνες και διαπρέπουν.

Ημέρες κατάθλιψης, ημέρες περισυλλογής, ημέρες αναστοχασμού

ardin-rixi

Του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη φ. 117

Οι πρόσφατες εκλογές διεκδικούν μία μεγάλη πρωτιά στην ελληνική ιστορία: Πριν απ’ όλα, για το πρωτοφανές ποσοστό αποχής που, μαζί με τα λευκά και τα άκυρα, πλησιάζουν σε πραγματικούς αριθμούς το 35% του εκλογικού σώματος (αφαιρώντας από τους εκλογικούς καταλόγους τους αποβιώσαντες, τους μετανάστες κ.ο.κ.).

Επιπλέον, ήδη από το βράδυ των εκλογών, δεν πανηγύρισε σχεδόν κανένας εκτός απ’ όσους –και είναι μερικές δεκάδες χιλιάδες– έχουν να κερδίσουν από την επιστροφή του Τσίπρα και του Καμμένου στην εξουσία (οι βουλευτές, οι υπουργοί και οι σύμβουλοί τους και οι πέντε με δέκα χιλιάδες διορισμένοι από τις εκάστοτε κυβερνήσεις). Οι υπόλοιποι, ακόμα και όσοι ψήφισαν τα δύο κυβερνητικά κόμματα, αντιμετώπισαν το αποτέλεσμα των εκλογών με επιφύλαξη και το κύριο συναίσθημα που κυριαρχεί είναι η κατάθλιψη, διότι όλοι γνωρίζουν πως με αυτές τις εκλογές κατεβαίνουμε ή θα κατέβουμε αναπόφευκτα μερικά σκαλοπάτια στην κρίση, την οικονομική και κοινωνική αποδιάρθρωση και τη γεωπολιτική υποβάθμιση της χώρας.

Αυτές οι εκλογές συνιστούν μια ιστορική τομή, τόσο στο συγκυριακό επίπεδο όσο και στο μεσο-μακροπρόθεσμο. Στο συγκυριακό, επισφράγησαν την ήττα του αντιμνημονιακού κινήματος και την αποδοχή αυτής της ήττας, όχι μόνο από το πολιτικό σύστημα των αντιμνημονιακών κομμάτων, όσο και από τον ίδιο τον κόσμο. Μετά από πέντε χρόνια αντίστασης, έστω και στρεβλής ή ατελούς, αλλά πάντως υπαρκτής, ο ελληνικός λαός αποδέχθηκε την ήττα του.

Δραματική 'Εκκληση του Μίκη Θεοδωράκη

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΜΙΚΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΔΩΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ: ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΕΒΑΣΤΗ Η ΒΟΥΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ!

Να γίνει σεβαστή από όλους η βούληση του ελληνικού λαού, όπως εκδηλώθηκε στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου και να διακοπεί η μνημονιακή πορεία «καταστροφής και υποδούλωσης», το «πρόγραμμα δολοφονίας της Ελλάδας» και «εξανδραποδισμού του ελληνικού λαού».

Αυτό ζητούν, με δραματική έκκλησή τους προς τον ελληνικό λαό και τους λαούς όλου του κόσμου, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, οι συνταγματολόγοι Γιώργος Κασιμάτης και Δημήτρης Μπελαντής  και δεκάδες γνωστές προσωπικότητες της κοινωνικής δράσης, της ακαδημαϊκής διδασκαλίας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής στην Ελλάδα, αλλά και την Κύπρο.

Την έκκληση υπογράφουν εκτός του Μίκη, ο ομότιμος Καθηγητής του ΕΜΠ, Βένιος Αγγελόπουλος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ο καρδιολόγος Γιώργος Βήχας, μέλος του ΔΣ του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, εκ των εμπνευστών και πρωτεργατών του Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού, ο ψυχίατρος Κλεάνθης Γρίβας, η Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός ειδικής αγωγής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ο εκδότης της εφημερίδας «Αντιφωνητής» της Θράκης Κώστας Καραίσκος, ο Γεώργιος Κασιμάτης, ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτικό μέλος και επίτιμος Πρόεδρος της Διεθνούς ‘Ενωσης Συνταγματικού Δικαίου, πρώην νομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, ο Παπα-Αντρέας Κεφαλογιάννης από τα Ανώγεια της Κρήτης, ο Στάθης Κουβελάκης,  Καθηγητής στο King’s College του Λονδίνου, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Βουλευτής Αμμοχώστου Νίκος Κουτσού, ένας εκ των δύο Κυπρίων βουλευτών που αντιτάχθηκαν μέχρι τέλους στην ψήφιση των Μνημονίων στην Κύπρο, ο αντιπρόεδρος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ Μάριος Κρητικός, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, συντονιστής της «Πρωτοβουλίας των Δελφών» και μέλος της συντακτικής επιτροπής της διεθνούς επιθεώρησης για την αυτοδιαχείρηση «UtopieCritique» («Κριτική Ουτοπία»), ο οικονομολόγος και συγγραφέας Σπύρος Λαβδιώτης, πρώην στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας του Καναδά, το στέλεχος του ΠΑΚ και πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Κωνσταντινίδης, ο Γιάννης Μαύρος, μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών προς την Ελλάδα, ο σκηνοθέτης Γιώργος Μουστάκης, ο δικηγόρος Δρ. Συνταγματικού Δικαίου Δημήτρης Μπελλαντής, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, η οικονομολόγος Μαρία Νεγρεπόντη-Δεληγιάννη, τρεις φορές εκλεγείσα Πρύτανης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, συνεργάτης του ΟΟΣΑ και βραβευθείσα από πληθώρα διεθνών οργανισμών, ο οικονομολόγος-ερευνητής Παναγιώτης  Παντελίδης, ο αν. Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πολυτεχνείο Κρήτης Δημήτρης Πατέλης, ο επίτιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Binghamton

Η ηθική της ευθύνης

Νέα Κρήτη

Ο ελληνικός λαός τόσο στις εθνικές εκλογές στις 25/01/2015, όσο και στο πρόσφατο δημοψήφισμα, εκφράστηκε ξεκάθαρα και επιβεβαίωσε την επιθυμία του για διαπραγμάτευση και συμφωνία εντός Ε.Ε. και ευρωζώνης και όχι για ρήξη. Τόσο απλά και τόσο ξεκάθαρα, η κυβέρνηση δεσμευόταν να ενεργήσει εντός του πλαισίου της εντολής αυτής.

Του Δημήτρη Κλαράκη

Άλλωστε τόσο οι προεκλογικές εξαγγελίες του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και η απόφαση του ιδρυτικού συνεδρίου το 2013, κατοχυρώνουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, με όρους όμως αλληλεγγύης και δημοκρατίας, ως ισότιμου μέλους με επίλυση του μεγάλου προβλήματος του δημοσίου χρέους της και τερματισμού της ακραίας λιτότητας.

Δύο δυνατότητες υπήρχαν για την κυβέρνηση:

1. Ρήξη και έξοδος από το ευρώ με άτακτη ή συντεταγμένη χρεοκοπία.

2. Συμβιβασμός και συμφωνία εντός ευρωζώνης.

Άτακτη χρεοκοπία

Αν η Ελλάδα εκείνο το πρωί της Δευτέρας δεν είχε μια συμφωνία, θα χρεοκοπούσε και τυπικά, ενώ θα υπήρχαν ποικίλες άμεσες αρνητικές συνέπειες όπως η διακοπή της χρηματοδότησης από τον ELA στις τράπεζες, ενώ τα σχετικά ποσά που είχαν δοθεί θα καθίσταντο άμεσα απαιτητά. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα θα κατέρρεε, η χώρα θα βρισκόταν μπροστά σε εξαιρετικά δύσκολες και ακραίες καταστάσεις σε όλους τους τομείς, διατηρώντας στις πλάτες της ένα δυσβάστακτο δημόσιο χρέος. Ας τονιστούν δυο πράγματα.

Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΝΕ

iskra

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ* 

Συμφωνία, λοιπόν, υπό την απειλή του πιο ωμού εκβιασμού και, από ότι φαίνεται, με επαχθέστατους όρους. Πανηγυρίζει το εγχώριο μνημονιακό στρατόπεδο και νιώθουν δικαιωμένοι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί που κατέστρεψαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Θα κάνω μια αποτίμηση της συμφωνίας τις επόμενες μέρες, μόλις έχουμε το πλήρες κείμενο.

Τώρα επείγει να αναδιατυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η αναγκαιότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ΟΝΕ.  

Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΔΟΚΑΝΟ ΤΗΣ ΟΝΕ  

Το δίλημμα που πλανάται από το 2010 πάνω από τη χώρα είναι: ευρώ με μνημόνια και τεράστιο χρέος, ή εθνικό νόμισμα με πολιτική ανάπτυξης και στάση πληρωμών στο χρέος.  

Ο πρώτος δρόμος δοκιμάστηκε ολόκληρη την προηγούμενη πενταετία και τα αποτελέσματά του είναι γνωστά. Η συμφωνία επαναφέρει το αδιέξοδο με τον χειρότερο τρόπο.  

Ο δεύτερος δρόμος λοιδορήθηκε, δαιμονοποιήθηκε, ποτέ δεν συζητήθηκε σοβαρά. Ακόμη χειρότερα, άνθρωποι που θα έπρεπε να έχουν συναίσθηση του τι πραγματικά συμβαίνει, αρνήθηκαν την ίδια την ύπαρξη του διλήμματος, δηλώνοντας μάλιστα ότι το νόμισμα δεν έχει σημασία.  

Η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ χωρίς επαρκή δημόσια συζήτηση, χωρίς τα λαϊκά στρώματα να ενημερωθούν και να κατανοήσουν τι πραγματικά συνέβαινε. Μια δράκα 'εκσυγχρονιστών', με τη στήριξη των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, έβαλαν την χώρα σε ένα σκληρό θεσμικό πλαίσιο, με πολύ υψηλή ισοτιμία και παραποιώντας τα στατιστικά στοιχεία, προσβλέποντας στον αναγκαστικό 'εξευρωπαϊσμό' της. Είναι δύσκολο να βρει κανείς πράξη μεγαλύτερης ανευθυνότητας στην ελληνική ιστορία, αν εξαιρέσουμε τις πολεμικές περιόδους. Έπιασαν την Ελλάδα στο δόκανο.  

Η ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΟΝΕ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ  

Η ΟΝΕ αποτελεί ένα θεσμικό πλαίσιο με ανελαστική λογική που βασίζεται στη λιτότητα και με νεοφιλελεύθερη ιδεολογία. Ως νομισματική ένωση είναι ιστορικά αποτυχημένη και ο λόγος είναι η πολιτική της Γερμανίας να κρατάει τους δικούς της ονομαστικούς μισθούς χαμηλά, δημιουργώντας ανταγωνιστικό πλεονέκτημα και αποσπώντας τεράστια εμπορικά πλεονάσματα. Χρησιμοποιώντας την ΟΝΕ η Γερμανία έχει γίνει ο μεγαλύτερος δανειστής και κυριαρχεί πολιτικά στην Ευρώπη.  

Δ. Κοδέλας: Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό

real

Την πρόθεσή του να μην ψηφίσει την συμφωνία που θα έρθει στη Βουλή από την κυβέρνηση και να παραιτηθεί, εξέφρασε ο βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Κοδέλας. 

Αναλυτικά τα όσα έγραψε στην προσωπική του ιστοσελίδα: 
Η χώρα οδηγείται στην ταπείνωση και σε μια τραγωδία με ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο οδηγεί σε κατάλυση της κυριαρχίας της, σε υποθήκευση και ξεπούλημα του πλούτου της, σε μια τεράστια φτωχοποίηση της κοινωνίας, σε συμπίεση των μικρομεσαίων, σε χτύπημα της πρωτογενούς παραγωγής. Εαν υλοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα η Ελλάδα σύντομα θα έχει περισσότερους φτωχούς, περισσότερα λουκέτα και κυριαρχία των πολυεθνικών, περισσότερους υπερχρεωμένους Έλληνες που θα κινδυνεύει η περιουσία τους.

Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, από όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά από όσους με εμπιστεύτηκαν, για όσα έκανα μα κυρίως για όσα δεν έκανα για να αποτραπεί αυτή η κατάληξη. Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη που μου αναλογεί και η οποία θα με συνοδεύει.

Στο ερώτημα “τι έκανα” για να μην φτάσουμε εδώ, στις λιγοστές φορές που αυτούς τους έξι μήνες λειτούργησε συλλογικά το Κόμμα και η Κοινοβουλευτική Ομάδα έθεσα ενστάσεις, διαφοροποιήθηκα από τη στρατηγική που ακολουθήθηκε. Προειδοποιούσα για την παγίδα η οποία μας στηνόταν με βάση την 20ή Φλεβάρη και το οδυνηρό δίλημμα στο οποίο οδηγούμασταν, για την ελλιπή προετοιμασία, για τη μη αξιοποίηση της λαϊκής διαθεσιμότητας, για τον χρόνο που λειτουργούσε ενάντια μας με την εξουθένωση της οικονομίας και τα παραπλανητικά non paper, για τα ελάχιστα που είχαν γίνει σχετικά με την ανάγκη κάθαρσης από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Βαρουφάκης στον Realfm: Δεν μπορεί να υπογράψει κανένας νέο μνημόνιο

real

«Νέο μνημόνιο που αποτελεί επιτάχυνση των καταστροφικών ορμών των προηγούμενων δεν μπορεί κανένας να υπογράψει» ανέφερε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, μιλώντας στον Realfm 97,8 και τόνισε ότι «όποιος διαβάζει το κείμενο δεν μπορεί παρά να νιώσει θλίψη για την κατάντια της Ευρώπης». 

«Αυτές οι μέρες θα γραφτούν με μαύρα γράμματα και όσοι τα επέβαλαν αυτά τα κείμενα θα έχουν να κάνουν με τον ιστορικό του μέλλοντος», τόνισε ο κ. Βαρουφάκης και απέφυγε να απαντήσει στο γιατί υπέγραψαν αυτή τη συμφωνία ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών. 

Μάλιστα, αναφερόμενος στο δημοψήφισμα και στα όσα ακολούθησαν, ο Γιάνης Βαρουφάκης είπε: «Ο ελληνικός λαός υπερέβη την ηγεσία του» και σημείωσε ότι «εκείνο το βράδυ (του δημοψηφίσματος) στο Μαξίμου εισήλθα πετώντας στα σύννεφα με προσδοκίες για την απίστευτη γενναιότητα ενός ελληνικού λαού. Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα ότι υπάρχει μία αρνητικά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του πως θα διαχειριστούμε αυτό το όχι. Μερικές ώρες αργότερα επέστρεψα στο διαμέρισμά μου και υπέγραψα την παραίτησή μου». 

Σε ερώτηση για τα όσα ακούστηκαν περί σχεδίου για Grexit, ο Γιάνης Βαρουφάκης ανέφερε ότι η κυβέρνηση αντίθετα έκανε σχέδια για την αποφυγή του. «Δεν μιλήσαμε ποτέ για δικό μας νόμισμα, κάναμε αυτό που ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε, δηλαδή την αποφυγή του Grexit», δήλωσε. 

Θέλουμε το Ευρώ; Αλήθεια;

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Από πού προκύπτει ότι οι Έλληνες θέλουν το Ευρώ; Και όχι μόνο ότι θέλουν το Ευρώ, αλλά ότι το θέλει μάλιστα, λέει, και η συντριπτική πλειοψηφία; Από πού; Από τις δημοσκοπήσεις; Ποιες δημοσκοπήσεις; Εκείνες που είναι τόσο μαγειρεμένες και τόσο πουλημένες, ώστε να έχουν γελοιοποιηθεί και στις τρεις τελευταίες κάλπες τουλάχιστον; Και να μην τις νοιάζει που γελοιοποιούνται η μία μετά την άλλη σε κάθε ευκαιρία, αλλά συνεχίζουν να γελοιοποιούνται απτόητες; Γι αυτές τις δημοσκοπήσεις μιλάμε;

Για να τα ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα στη βάση των γεγονότων και όχι των δημοσκοπήσεων:

Πρώτον: Το ευρώ έγινε νόμισμά μας επί Κώστα Σημίτη το 2001. Παρά το… «ιστορικό επίτευγμα του Ευρώ» που μας έβαλε στην «καρδιά της Ευρώπης» και τέτοια, ο Κώστας Σημίτης που εισήγαγε το Ευρώ έχασε τις εκλογές πριν καλά-καλά περάσουν τρία χρόνια από την εισαγωγή του Ευρώ. Είναι προφανές ότι ο ελληνικός λαός δεν του αναγνώρισε το Ευρώ ως ιστορικό επίτευγμα.

Δεύτερον: Πριν από μια εβδομάδα, ο ελληνικός λαός ενημερώθηκε από το σύνολο των… «ταγών» του, από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον Γλίξμπουργκ, τον Λεβέντη κ.α. μέχρι το Νίκο Αλιάγα και τον Σάκη Ρουβά, ότι ένα «όχι» στο δημοψήφισμα ισοδυναμούσε με έξοδο από το Ευρώ. Η ενημέρωση του ελληνικού λαού, τόσο από το εσωτερικό όσο και από το εξωτερικό, ήταν επαρκέστατη –για να το θέσω επιεικώς. Οι δε δημοσκοπήσεις προέβλεπαν ελαφρύ προβάδισμα του «ναι». Παρ’ όλα αυτά, ο ελληνικός λαός ψήφισε υπέρ του «όχι» με διαφορά 22 ποσοστιαίων μονάδων!

Από πού, λοιπόν, προκύπτει ότι ο ελληνικός λαός θέλει το Ευρώ;

#TsiprasLeaveEUSummit Ανοιχτή επιστολή στην κυβέρνηση

Phil Ipparis / SOOC

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί εμβρόντητος τα όσα γίνονται αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες. Δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση. ΦΥΓΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ

Κύριοι της κυβέρνησης,

Ο ελληνικός λαός παρακολουθεί εμβρόντητος τα όσα γίνονται  αυτή την ώρα στις Βρυξέλλες.

Δεν πρόκειται για διαπραγμάτευση.

Πρόκειται για μια άνευ όρων και ορίων διαδικασία εξευτελισμού και ταπείνωσης.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ

ΦΥΓΕΤΕ ΑΜΕΣΩΣ από την διαπραγμάτευση-παγίδα.

Να μην επιτρέψουμε τον εξευτελισμό του ελληνικού λαού.

Ένας "τρελός" λαός (;)

Νέα Κρήτη

Αν υποψιαστώ ότι η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών έγινε για να μας πουν όλοι (εκτός ΚΚΕ), με πρώτη την κυβέρνηση, ότι ο ελληνικός λαός αγωνιά να υπογραφεί η συμφωνία που απέρριψε την Κυριακή με το συντριπτικό 61,3%, τότε θα πρόκειται ασφαλώς για τον πιο "τρελό" λαό της Ευρώπης. Δηλαδή, μπορεί να καταλήξουμε ότι το μόνο κέρδος του δημοψηφίσματος ήταν η παραίτηση Σαμαρά και το πρόπλασμα μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού στο μέλλον;

Του Γιώργου Σαχίνη

Πιθανώς πρόκειται για τον πιο τρελό λαό της Ευρώπη, για να μη μιλήσουμε για ηλιθιότητα, κάτι που θα πέσει βαρύ σε πολλούς. Ο σοφός λαός χθες απέρριψε την πρόταση των εταίρων και από χθες, σύμφωνα με τους πολιτικούς αρχηγούς (πλην ΚΚΕ), προσεύχεται έτοιμος να υπογράψει μια ακόμη πιο επώδυνη;

Έτσι δηλαδή ερμήνευσαν το 61,3% στο "όχι", με πρώτο και καλύτερο τον Τσίπρα; Ε, τότε γιατί δεν έκαναν τη συνάντηση προ της 30ής Ιουνίου, να προλαβαίναμε το χαμό με τις τράπεζες και τη ρευστότητα, και κυρίως τι ακριβώς τελικά απορρίψαμε την Κυριακή αν όχι τη «σκληρή και εκβιαστική πρόταση μέσω Γιούνκερ», όπως έλεγε η κυβέρνηση, που τώρα γίνεται βάση συζήτησης και με plus μέτρα, όπως καταλάβαμε από τις δηλώσεις των αρχηγών όλοι;

ΌΧΙ”,“ΙΣΩΣ”,“ΝΑΙ”…

iskra

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*  

Πρώτο: Το αποτέλεσμα της Κυριακής ήταν καθαρό, ήταν σαρωτικό και δεν επιδέχεται καμίας παρερμηνείας ως προς ένα τουλάχιστον σημείο του. Όποια κι αν ήταν η αφετηριακή βάση από την οποία ξεκίνησε ο κάθε ψηφοφόρος για να δηλώσει την άρνησή του στην υποταγή, στον εκβιασμό και στην τρομοκρατία, το αποτέλεσμα είναι σαφές και είναι τούτο:

Ο ελληνικός λαός απέρριψε με εκκωφαντικό τρόπο κάθε προσπάθεια να του κολλήσουν τη ρετσινιά ότι ψήφισε με όρους αποδοχής του ραγιαδισμού και της εθελοδουλείας. Το «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» με ό,τι μάσκα κι αν επιχείρησαν να το επιβάλουν οι ντόπιοι και οι ξένοι επικυρίαρχοι υπέστη συντριβή.

Δεύτερο: Η κάλπη λειτούργησε ως δισκοπότηρο εξαγνισμού από την βρωμιά και τη δυσωδία την οποία εξέπεμπαν όλες αυτές τις ημέρες τα ραδιοτηλεοπτικά κιτία της πιο ελεεινής προπαγάνδας.

Μια προπαγάνδα που ξεπερνώντας ακόμα και τον πιο άθλιο εαυτό της, υποδυόταν τη «δημοσιογραφία», την «ενημέρωση», την «αντικειμενικότητα» και την «δημοκρατική πληροφόρηση» την ώρα που οι πυροβολαρχίες του εκβιασμού και της κατατρομοκράτησης, της διαστρέβλωσης και του ψεύδους, μεγαλουργούσαν στο άθλημα της «αλητείας» και της «ρουφιανιάς».

Τρίτο: Από την πρώτη στιγμή που έκλεισε η κάλπη ξεκίνησε και η μάχη της ερμηνείας αυτού του αποτελέσματος, ξεκίνησε η διαδικασία της ερμηνείας και της πολιτικής διαχείρισης αυτού του «Όχι». Δεν πρέπει να υπάρχει αμφιβολία ότι ο πιο ισχυρός «παίκτης» στο παιχνίδι της ερμηνείας και της διαχείρισης αυτού του «Όχι» είναι η κυβέρνηση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, επίσης, ότι η κυβέρνηση – το έχει αποδείξει η εμπειρία των τελευταίων 5 μηνών – θα επιδιώξει να αξιοποιήσει το «Όχι» ως το πολιτικό παραβάν πίσω από το οποίο θα ήθελε με όρους πολιτικά διαχειρίσιμους στο εσωτερικό της χώρας να υπογράψει μια συμφωνία με τους «εταίρους», την οποία κατόπιν θα βαφτίσει «έντιμη», «επώδυνη πλην βιώσιμη» κοκ.

ΤΟ «ΟΧΙ» ΣΑΡΩΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Τίποτα δεν άφησε όρθιο η συντριπτική επικράτηση του «Οχι» στο προχθεσινό δημοψήφισμα με 61,3%. Σάρωσε πρώτα πρώτα το παλιό πολιτικό σύστημα. Η ακαριαία παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά από την ηγεσία της ΝΔ αποτελεί τη σημαντικότερη ένδειξη περί αυτού. Απογύμνωσε ως λυσσώδεις εχθρούς της πατρίδας μας τους Ευρωπαίους ηγέτες πάσης φύσεως και έριξε στο κενό την προσπάθειά τους να πείσουν τον ελληνικό λαό ότι αν έλεγε «Οχι» στις προτάσεις των Γερμανών και των υπολοίπων δανειστών, τότε αυτοί θα μας πετούσαν κλωτσηδόν έξω από την Ευρωζώνη για εκδίκηση! 

Ο λαός μας, αντί να τρομοκρατηθεί, τους... «έφτυσε» απορρίπτοντας τον εκβιασμό που επιχείρησαν να ασκήσουν. Γελοιοποίησε σε πρωτοφανή βαθμό όλους ανεξαιρέτως τους δημοσκόπους, οι οποίοι ακόμη και στις δημοσκοπήσεις που ανακοίνωσαν αμέσως μετά το κλείσιμο της κάλπης μιλούσαν για οριακή επικράτηση του «Οχι» με δύο - τρεις εκατοστιαίες μονάδες, χωρίς να αποκλείουν ακόμη και νίκη του «Ναι», όταν το «Οχι» σάρωσε με... 22,6 (!!!) εκατοστιαίες μονάδες διαφορά. Το παλιό πολιτικό σύστημα, νομίζοντας προφανώς ότι μπορεί να μετατρέψει σε πράξη τη φαντασίωσή του περί «αριστερής παρένθεσης» και να επιστρέψει στην εξουσία, μετέτρεψε σε «υπέρ πάντων αγώνα» μια εκ προοιμίου χαμένη μάχη. Το σύστημα όφειλε να αντιληφθεί πως ήταν αδύνατον η πλειοψηφία του λαού να αποδεχθεί με την ψήφο της την περαιτέρω εξαθλίωση στο οικονομικό επίπεδο, όσο και αν φοβόταν την καταιγιστική προπαγάνδα την έξω και μέσα στη χώρα μας. 

Δεν είναι μόνο ότι έχασε τη μάχη κατά κράτος το παλιό σύστημα. Είναι πρωτίστως ότι κατασπατάλησε το πολιτικό κεφάλαιο σοβαρών εφεδρειών του. Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Κώστας Σημίτης, πολιτικοί συνταξιούχοι και οι δύο, ο ένας συνταξιοδοτηθείς άνω της εικοσαετίας και ο άλλος άνω της δεκαετίας, είναι δυνατόν να πείσουν τους σημερινούς ψηφοφόρους να συμπαραταχθούν μαζί τους; Και καλά αυτοί.

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 5Ης ΙΟΥΛΙΟΥ H EΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 5Ης ΙΟΥΛΙΟΥ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε αυτά τα χώματα που σήμερα ζούμε και περπατάμε, για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, ο «ιδεολόγος» της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, ο φιλόσοφος Πρωταγόρας διακήρυξε «Πάντων μέτρον ‘Ανθρωπος».

Ο ελληνικός λαός, σε ένα από τα πιο κρίσιμα και δραματικά σταυροδρόμια μιας ιστορίας πολλών χιλιάδων χρόνων, για την οποία δικαιολογημένα πρέπει να νοιώθει περήφανος, καλείται, την ερχόμενη Κυριακή, να αποφασίσει πάλι αν πάντων μέτρον άνθρωπος, ή πάντων μέτρον χρήμα, όπως είναι το κεντρικό «σύνθημα» και «πιστεύω» της παγκόσμιας χρηματιστικής ολιγαρχίας, των ευρωπαϊκών «ελίτ» και των εγχώριων παραφυάδων που του επιτίθενται. Και, δια μέσου αυτού, στις κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις όλων των Ευρωπαίων μετά τη νίκη του 1945 επί του φασισμού, αν όχι μετά από τη Γαλλική Επανάσταση.

Για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες, τα έθνη έρχονται μερικές στιγμές που πρέπει να αποφασίσουν «με ποιόν θα πάνε και ποιόν θα αφήσουν». Η στιγμή αυτή ήρθε για τον ελληνικό λαό. ‘Ηρθε η στιγμή να αποφασίσει οριστικά ότι χάθηκε η «Αλεξάνδρεια» μερικών δεκαετιών σχετικά ήρεμης και δημοκρατικής ευημερίας, που ακολούθησαν την πτώση της δικτατορίας το 1974 και την ένταξη στην ΕΟΚ το 1981. Το πραγματικό ερώτημα μπροστά του είναι αν θα εγκαταλείψει  με αξιοπρέπεια αυτή την Αλεξάνδρεια, όπως τον καλεί ο μεγάλος Ποιητής του, αν θα πάρει τον δύσκολο και επικίνδυνο δρόμο για ένα καινούριο μέλλον, μια καινούρια προοπτική για τη χώρα του ή αν θα διαλυθεί υποδουλωνόμενος.

1940, 2004, 2015

Οι Anonymous ψηφίζουν «Όχι» και τη «λένε» και στους Έλληνες για τις πολιτικές επιλογές τους (Video)

Το Ποντίκι

Τη συμπαράστασή τους στον ελληνικό λαό και τα συγχαρητήρια τους στην απόφαση Τσίπρα για δημοψήφισμα «στέλνουν» οι Anonymous σε νέο βίντεό τους για την Ελλάδα.

Μεταξύ άλλων επισημαίνουν ότι  δεν στηρίζουν κανένα πολιτικό κόμμα, αλλά συγχαίρουν τον πρωθυπουργό για την απόφασή του. Επισημαίνουν ότι δεν πιστεύουν στη σημερινή μορφή της διεφθαρμένης δημοκρατίας, όπως αναφέρουν,  αλλά, συνεχίζουν, το δημοψήφισμα είναι πρακτικά ό,τι κοντινότερο στη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία

OΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΧΤΕΣ!

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

  Ραγδαίες ήταν οι εξελίξεις χτες το βράδυ, χωρίς πάντως να έχει ακόμη ξεκαθαρίσει τίποτα. Από εκεί που ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας τη Δευτέρα το βράδυ, σε τηλεοπτική συνέντευξή του στην ΕΡΤ, καλούσε τον ελληνικό λαό να ψηφίσει «Oχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής, απορρίπτοντας τις όντως απαράδεκτες και εξουθενωτικές προτάσεις των Γερμανών και των υπόλοιπων δανειστών, χθες αποκαλύφθηκαν άλλα πράγματα. Με νέα επιστολή του χτες το απόγευμα, ο Αλέξης Τσίπρας ζήτησε... δάνειο 30 δισεκατομμυρίων ευρώ από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό σταθερότητας (ESM) για να πληρώνει ως το 2017 τους δανειστές και μόνο αυτούς! Ο πρωθυπουργός ζήτησε επίσης αναδιάρθρωση του χρέους. Οι δανειστές του τα απέρριψαν, αλλά όρισαν νέα συνεδρίαση της ευρωομάδας για σήμερα το απόγευμα, πράγμα που σημαίνει ότι γίνονται πυρετώδεις διαβουλεύσεις.

Στο μεταξύ, από το Βερολίνο μεταδίδονται δύο κρίσιμες ειδήσεις. Η πρώτη είναι ότι οι χριστιανοδημοκράτες και οι σοσιαλδημοκράτες του γερμανικού κυβερνητικού συνασπισμού διά στόματος της καγκελαρίου, Ανγκελα Μέρκελ, αφού πρώτα συνεννοήθηκε με τον σοσιαλδημοκράτη αντικαγκελάριο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, δήλωσαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συζητήσουν για τρίτο Μνημόνιο, πριν γίνει το δημοψήφισμα στην Ελλάδα την Κυριακή. Ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν - Κλοντ Γιούνκερ όμως ζήτησε με την τελευταία πρότασή του ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας να ταχθεί... υπέρ της αποκρουστικής για τον λαό μας πρότασης των δανειστών!

Ο κυρίαρχος ελληνικός λαός να αποφασίσει για τη συμφωνία

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Με το δημοψήφισμα του Δεκεμβρίου 1974, καταργήθηκε η βασιλεία. Ακολούθησε το καλοκαίρι του 1975 η ψήφιση του νέου Συντάγματος, που ισχύει αναθεωρημένο μέχρι σήμερα. Σε αυτό υπήρχε (και υπάρχει) η πρόβλεψη δημοψηφίσματος για κρίσιμα εθνικά θέματα. Η διάταξη αυτή ουδέποτε εφαρμόστηκε. Οι διάφορες κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης απέφυγαν το δημοψήφισμα όπως ο διάολος το λιβάνι.

Ο θεσμός του δημοψηφίσματος, κορυφαία έκφραση της γνήσιας, αδιαμεσολάβητης και πρωτογενούς λαϊκής κυριαρχίας, παρέμεινε μέχρι σήμερα ανενεργός. Τα τελευταία σαράντα χρόνια, ελήφθησαν κορυφαίες αποφάσεις για το μέλλον της χώρας, όπως η ένταξη στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η ένταξη στην Ευρωζώνη, χωρίς να ερωτηθεί ο ενδιαφερόμενος λαός. Επίσης η ένταξη στο Μνημόνιο (με εναλλακτική λύση την επιστροφή στη δραχμή) το 2010 έγινε χωρίς και πάλι να ερωτηθεί ο ελληνικός λαός. 

Ο Α. Πλιάκος στο Ράδιο 9,84

Νέα Κρήτη

Αποκαλυπτικός για το χρέος ο επικεφαλής της επιστημονικής υπηρεσίας της Βουλής Αστέρης Πλιάκος μιλώντας στο Ράδιο 9,84 και στον δημοσιογράφο Γιώργο Σαχίνη.

Απέφυγε από την άλλη να πει αν και ρωτήθηκε επισταμένως αν υπήρξε αλλαγή στον υπολογισμό του χρέους.

Αυτονόητο, σύμφωνα με το ίδιο και η ενημέρωση του Ελληνικού λαού για το ποιός ή ποιοί ευθύνονται για την δημιουργία και διόγκωση του χρέους.