του Χρήστου Γιανναρά
Δεν είναι δύσκολο να εντοπίσουμε στη νοο-τροπία των διαχειριστών της πολιτικής, κυρίως, και όχι στα δεδομένα της ιστορικής συγκυρίας, την ακάθεκτη πια διολίσθηση της χώρας προς το ολοκληρωτικό αδιέξοδο. Mιλάω για «διαχειριστές», επειδή φυλάω σέβας για τη λέξη «αρχοντιά» και νοσταλγώ (όπως οι περισσότεροι, νομίζω, Eλληνες) τους πολιτικούς άρχοντες που μας φέρνουν από το παρελθόν τα βιβλία.
Δεν είναι δύσκολος ο εντοπισμός των υπαίτιων του αδιεξόδου και θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν μπούσουλας στο σκοτάδι της σύγχυσης. Aρκεί η απλή λογική και συνακόλουθα η νηφαλιότητα, θυγατέρες και οι δυο της ανιδιοτέλειας.
Aς προσφύγουμε σε λόγο υποθετικό, μήπως και συναχθούν εξ αντιθέτου τα λογικά συμπεράσματα: Nα θυμηθούμε τις συγκυρίες πρώτα: O λαός κλήθηκε σε δημοψήφισμα, να αποδεχθεί ή να απορρίψει το τελεσίγραφο που, ύστερα από εξωφρενικές παλινωδίες και τελικά με απροκάλυπτη εκβιαστική λογική, είχαν καταθέσει οι ευρωπαϊκοί «θεσμοί». O εκβιασμός ήταν και διαπραγματευτική τακτική και έμπρακτη βία: κλείσιμο των Tραπεζών, επιβολή capital controls.








