Το ιδανικό μοντέλο ανάπτυξης

analyst

Από πολιτικής, οργανωτικής και βιομηχανικής πλευράς, η πρότυπος-χώρα της Ελλάδας θα έπρεπε να είναι η Ελβετία – τόσο όσον αφορά την άμεση δημοκρατία, όσο και το διαχωρισμό της σε ομοσπονδιακά κρατίδια, μέσω των οποίων καταπολεμάται σε μεγάλο βαθμό η πολιτική διαφθορά.

«Καμία χώρα δεν έχει οδηγηθεί στην κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας με το ελεύθερο εμπόριο, με τις ανοιχτές αγορές – παρά το ότι γίνεται προσπάθεια να πεισθούν οι άνθρωποι ότι, η ευημερία των πλούσιων κρατών είναι το αποτέλεσμα του ελεύθερου ανταγωνισμού. Η αλήθεια, τεκμηριωμένη από την οικονομική ιστορία, είναι πως κάθε οικονομικά επιτυχημένη χώρα, κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της, στα πρώτα της βιομηχανικά βήματα, είχε υιοθετήσει τον προστατευτισμό».

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Όταν μια φτωχή χώρα θέλει να αναπτυχθεί με γρήγορο και βιώσιμο ρυθμό, ο οποίος θα έχει διάρκεια και δεν θα είναι ευκαιριακός, θα πρέπει να στηριχθεί σε μία απλή αλλά πολύ επιτυχημένη στο παρελθόν συνταγή – η οποία έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά συστατικά:

(α) Αγροτική μεταρρύθμιση: Εν πρώτοις οφείλει να στηρίξει τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, αντί τα μεγάλα αγροτικά συγκροτήματα – επειδή η γεωργία χαρακτηρίζεται από την άνοδο της απασχόλησης και από την ώθηση της παραγωγικότητας, μέσω της οποίας το ΑΕΠ αυξάνεται σημαντικά, οπότε απελευθερώνονται κεφάλαια και εργατικό δυναμικό για τη χρήση τους σε άλλους τομείς της οικονομίας.

(β) Βιομηχανοποίηση με κέντρο βάρους τις εξαγωγές: Αμέσως μετά πρέπει να επιδιώξει τη δημιουργία ανταγωνιστικών βιομηχανιών, με εξαγωγικό προσανατολισμό – με τη μαζική και στοχευόμενη στήριξη τους από το κράτος (κεντρικός σχεδιασμός).

(γ) Χρηματοπιστωτική καταστολή (financial repression): Τα παραπάνω πρέπει να συνοδευτούν από χαμηλά επιτόκια για τους οφειλέτες της βιομηχανίας, για εκείνους που δανείζονται δηλαδή με στόχο την επένδυση στον τομέα της μεταποίησης, καθώς επίσης από ελέγχους κεφαλαίων – έτσι ώστε οι αποταμιευτές να μην μεταφέρουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει ότι, μέσω χαμηλών και συχνά αρνητικών πραγματικών επιτοκίων (=χαμηλότερα από τον πληθωρισμό), οι αποταμιευτές χάνουν χρήματα από τις τράπεζες προς όφελος της εξαγωγικής βιομηχανίας – τουλάχιστον στο πρώτο χρονικό διάστημα, όσο διαρκεί η διαδικασία βιομηχανοποίησης της χώρας.

ΤΕΟΚΑΡ: Όταν οι Ιάπωνες "υποκλίνονταν" στην Ελλάδα

Στις δεκαετίες '80 και '90 η χώρα μας είχε μία μονάδα παραγωγής που ακόμη και οι ίδιοι οι Ιάπωνες της Nissan την θεωρούσαν πρότυπη. Τι πήγε "στραβά" και το εργοστάσιο του Βόλου έκλεισε οριστικά

του Δημήτρη Δοντά

Θα μπορούσε να είναι ο τίτλος ενός παραμυθιού. Δυστυχώς όμως, δεν είναι. Συνήθως στα παραμύθια, ταινίες, όπως και στις κινηματογραφικές, ο επίλογος βγαίνει μέσα από ένα happy end. Ούτε τέτοιο όμως υπάρχει με την ΤΕΟΚΑΡ, την εταιρία που είχε εργοστάσιο στο Βόλο και συναρμολογούσε μοντέλα Nissan.

Η καταγραφή της ιστορίας της ΤΕΟΚΑΡ Α.Β.Ε.Ε. θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η καταγραφή της παθογένειας του Κράτους και της γραφειοκρατίας στην Ελλάδα αλλά συγχρόνως και οι λόγοι που οδήγησαν στην αποβιομηχάνιση της χώρας και σταδιακά στον μηδενισμό της πρωτογενούς παραγωγής.

Λοιπόν.Το 1976 η οικογένεια Θεοχαράκη ίδρυσε την ΤΕΟΚΑΡ Ε.Π.Ε και επεξέτεινε τις δραστηριότητές της στην παραγωγή οχημάτων. Αρχικά κατασκεύαζαν σε μονάδα στην οδό Θηβών 268, στο Αιγάλεω, τις κιβωτάμαξες των ελαφρών φορτηγών Datsun Pick-Up. Η κιβωτάμαξα που κατασκεύαζε η ΤΕΟΚΑΡ Α.Β.Ε.Ε. ήταν τροποποιημένη από την αντίστοιχη Ιαπωνική. Στη βάση της κιβωτάμαξας της μητρικής αυτοκινητοβιομηχανίας, στο σημείο επάνω από την κάθε μία οπίσθια ρόδα, προεξείχε το ημικυκλικό κάλυμμα της ρόδας, καταλαμβάνοντας ποσοστό της χωρητικότητας της κιβωτάμαξας.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ; Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΩΣ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟΝ ΑΓΑΘΟΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή

Πατρίδα! Αυτή η τόσο παρεξηγημένη στις μέρες μας έννοια που εκπέμπει παντού ξεχωριστές μυρωδιές και μεθυστικά αρώματα. Πατρίδα, λέξη προερχόμενη από το «πατρίς γαία». Πατρίδα, ο τόπος που γεννηθήκαμε, το χωριό μας, η πόλη μας, ο τόπος καταγωγής μας, η γη των πατεράδων και των παππούδων μας.

Οι άνθρωποι που ζουν σε μια Πατρίδα έχουν κοινά τη γλώσσα, τα ήθη και έθιμα, την Ιστορία κι ακόμα έχουν κοινό νόμισμα, κοινή πολιτική για σχεδόν όλα τα θέματα (όπως Σύνταγμα και νόμους), κοινούς κώδικες επικοινωνίας και κοινά συμφέροντα. Αυτά όλα που η νέα τάξη πραγμάτων και η παγκόσμια κυβέρνηση, προσπαθούν μετά μανίας να αποδομήσουν!

Εντρυφώντας στο διαχρονικό λεξικό των πνευματικών αξιών διαβάζουμε για την έννοια της Πατρίδος, όπως αυτή καταχωρήθηκε από τους Έλληνες: «… Πατρίδα είναι το ομοίωμα του γήινου παραδείσου, μέσα στον οποίο έβαλε στην αρχή ο Θεός τον άνθρωπο να τον εργάζεται και να τον φρουρεί… Πατρίδα είναι το εξαιρετικό στάδιο όπου τάχθηκε από τον Δημιουργό ο άνθρωπος για να αγωνισθεί τους αγώνες της αρετής…» (Κωνσταντίνος ο εξ Οικονόμων).

«Η Ελλάδα αργεί να πεθάνει»

του Χρήστου Γιανναρά

Σαράντα πέντε χρόνια τώρα (από το 1974) δεν μοιάζει να ακούστηκε, ίσως ούτε μία φορά, η άλλοτε συχνότατη απειλή ή προειδοποίηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει». Πιθανό να θεωρούμε όλοι πια αυτονόητο ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Κάποτε το τραγουδούσαμε, αν και ξέραμε ότι είναι υποβολιμαίο. Τώρα, βυθισμένοι στον έσχατο ευτελισμό της πολλαπλής επιτρόπευσης, μοιάζει και να το πιστεύουμε.

Οι απειλές ιστορικού αφανισμού μας αιτιολογούσαν πάντοτε κάποια εκτροπή από την ομαλότητα, συνήθως δικτατορία. Για κάθε αυθαίρετη αναστολή λειτουργίας του Συντάγματος υπήρχε επίκληση κινδύνου για την κρατική μας επιβίωση. Η συχνή επανάληψη της έσχατης αυτής απειλής την κατέστησε αναξιόπιστη. Σήμερα δεν τολμάει κανείς να μιλήσει για κίνδυνο ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού.

Αποτέλεσμα: προκλητικές, εξόφθαλμες πράξεις προδοσίας, ανενδοίαστα κοινωνικά κακουργήματα, είναι αδιανόητο να τιμωρηθούν. Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, η αποδοχή της «επιτρόπευσης» όταν οι γαλλο-γερμανικές

Τράπεζες κατείχαν την πλειονότητα των απαξιωμένων ελληνικών «ομολόγων», η συναίνεση να περιέλθουν οι εντόπιες Τράπεζες στην ιδιοκτησία των δανειστών της χώρας, είναι πολιτική μισθαρνίας που μένει περιέργως ατιμώρητη από τους ψηφοφόρους.

Ο μνημειώδης εμπαιγμός των Ελλήνων

analyst

Τα μνημόνια δεν έχουν κανένα θετικό στοιχείο που να σχετίζεται με την παραγωγή πλούτου, με τις εγχώριες επενδύσεις και με την ανάπτυξη, όπως έχει τεκμηριωθεί ξεκάθαρα τα τελευταία δέκα χρόνια – επειδή αυτό που ενδιαφέρει τους ξένους είναι η λεηλασία των Ελλήνων, με την υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής τους περιουσίας. Ακριβώς για το λόγο αυτό έχουν επικεντρωθεί στον έλεγχο του ιδιωτικού τομέα (νοικοκυριά και επιχειρήσεις), καθώς επίσης του δημοσίου, με την ενίσχυση των ελεγκτικών και εισπρακτικών μηχανισμών – ενώ δεν δίστασαν ούτε καν να κλείσουν παράνομα τις τράπεζες, αφενός μεν για να εκβιάσουν την τότε κυβέρνηση δημιουργώντας παράλληλα τις προϋποθέσεις αφελληνισμού τους, αφετέρου για να επιβάλλουν τη χρήση πιστωτικών καρτών απαγορεύοντας ουσιαστικά τα μετρητά, έτσι ώστε να κερδίζουν οι τράπεζες και να ελέγχονται καλύτερα οι Πολίτες.

.

Επικαιρότητα

«Η μείωση των συμφωνημένων πρωτογενών πλεονασμάτων θα έρθει όταν πρώτα εμείς αποδείξουμε ότι αλλάζουμε το μείγμα της πολιτικής – για να παραχθεί νέος πλούτος και να αυξηθεί σημαντικά η ανάπτυξη. Αυτό θα συμβεί με την απελευθέρωση του επενδυτικού δυναμικού, το οποίο παρέμενε στάσιμο επί μακρόν, με τη συγκράτηση και με τον ορθολογισμό των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης μέσω της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής», δήλωσε ο υπουργός επικρατείας και εμπνευστής του επιτελικού εκτρώματος – χωρίς φυσικά να αναφέρει πως με τη φράση «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» υπονοείται πως όλο και πιο πολλοί χαμηλόμισθοι θα πληρώνουν, με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου, ενώ με την «αύξηση της ανάπτυξης» το ξεπούλημα της Ελλάδας στους ξένους.

Εν προκειμένω πολλοί υποστηρικτές των μνημονίων, όπως ο υπουργός και το κόμμα του, ισχυρίζονται πως εμπεριέχουν αρκετά θετικά στοιχεία – παραλείποντας όμως να επιστήσουν την προσοχή στους Έλληνες στο γεγονός ότι, όλα τα θετικά στοιχεία των μνημονίων είναι άμεσα συνδεδεμένα με τους εισπρακτικούς μηχανισμούς, ενώ έμμεσα με την εγχώρια διαφθορά και με τη φοροδιαφυγή της μεσαίας τάξης. Με το πώς θα εισπράττουν δηλαδή περισσότερα από τους Έλληνες, χωρίς να τους επιτρέπουν να κλέβουν ή να κρύβουν χρήματα που ανήκουν στους δανειστές – με την έννοια πως στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρονται για τη διαφθορά ή για τη φοροδιαφυγή, αλλά για τα ποσά που αντιπροσωπεύουν.

ΤΟ «ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ» ΚΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

του Ανδρέα Μονυτζουρούλια

Η σαλαμοποίηση και ταυτόχρονα φτωχοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας, με την εφαρμογή του δόγματος του σοκ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και γίνεται φανερό κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, φτάνοντας σε ένα λυπηρό αποκορύφωμα στις μέρες που διανύουμε και στην έναρξη του τρίτου μνημονίου. Ένα μνημόνιο με όρους ιδιαιτέρως επαχθείς που είναι σχεδόν πασιφανές ότι η χώρα δε θα μπορεί να το αντέξει.

Το «δόγμα του σοκ» είναι είτε η επιβολή από δικτατορικά καθεστώτα είτε η εφαρμογή από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις του τρίπτυχου: «ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση/ελεύθερο εμπόριο και δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες». Προϋπόθεση για να εφαρμοστεί το δόγμα αυτό είναι… να υπάρξει μια κρίση που μπορεί να οφείλεται είτε σε πολέμους, εμφύλιους πολέμους, είτε σε φυσικές καταστροφές είτε σε δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα, όπως ο υπερπληθωρισμός ή το υπέρογκο χρέος.

Στον Μίλτον Φρίντμαν αποδίδεται η θεωρία του δόγματος του σοκ ή θεραπείας σοκ. Όπως ο ίδιος ισχυρίζεται η “επιτυχία” της πολιτικής αυτής βασίζεται στο γεγονός ότι ο φόβος και οι ενοχές για τα αποτελέσματα της κρίσης ή της καταστροφής κάνει τους πολίτες ανεκτικούς και απαθείς σε επαναλαμβανόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι κάτι άλλο χειρότερο έρχεται.

Οι φωτιές, οι επενδύσεις, η ετοιμότητα αλλά και η... τρωτότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Ινφογνώμων Πολιτικά

Απόστολος Αποστολόπουλος

Τελικά είχαν δίκιο όσοι συμβούλευαν τον Τσίπρα να κάνει εκλογές πριν να μπει το καλοκαίρι και αρχίσουν οι φωτιές. Τίποτα δεν θα έσωζε τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα δεύτερο Μάτι. Αντίθετα περνάει σχεδόν ασχολίαστο ότι η κυβέρνηση εμφάνισε απροσδόκητα αντανακλαστικά ετοιμότητας, να λέμε του στραβού το δίκιο. Τόσες πυρκαγιές ταυτόχρονα είχαμε να δούμε από την εποχή που «οι Τούρκοι», «οι Αμερικάνοι», οι αιωνίως «γνωστοί-άγνωστοι», έκαιγαν τα πάντα σε όλη την Ελλάδα επί Καραμανλή.

Έχουμε εξαντλήσει όλα τα επιχειρήματα και έχουμε δαχτυλοδείξει όλους τους πιθανούς εμπρηστές, χωρίς αποτέλεσμα. Τουλάχιστον η κυβέρνηση απόφυγε να φλυαρήσει περί εχθρών, υπόπτων, υπονομευτών,  και προσπάθησε απλώς να σβήσει τις φωτιές. Σε μερικές το κατάφερε μάλλον ικανοποιητικά, ιδίως τις πρώτες. Αποδείχτηκε τουλάχιστον ένα πράγμα. Ο κρατικός μηχανισμός, όταν θέλει η πολιτική ηγεσία, είναι αποφασισμένη και οι αρμόδιοι δεν είναι εντελώς άσχετοι, μπορεί να αντιδράσει. Η πολυδιαφημισμένη ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα της κρατικής μηχανής αποδεικνύεται Μύθος. Αλλά και αυτό έμεινε ασχολίαστο…

Η σκληρή πραγματικότητα της Ευρώπης

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η ιστορία της ελληνικής κρίσης μάς έχει κάνει όλους πολύ σοφότερους σε ό,τι αφορά το πώς μας βλέπουν οι διάφοροι φίλοι, εταίροι, σύμμαχοι. Πώς διαχειρίζονται τις κρίσεις μας, πώς βλέπουν τις δυσκολίες μας, πόσο ανταποδίδουν αυτά που εμείς προκαταβολικά συνήθως προσφέρουμε στον βωμό των συμμαχιών και των εταιρικών μας σχέσεων. Το συμπέρασμα – και γι’ αυτούς που δεν καταλάβαιναν σε παλαιότερες εποχές – είναι απλό: Κανείς δεν σου δίνει στο πιάτο αυτό που δεν μπορείς να κερδίσεις. Ιδιαίτερα όταν αυτό που ζητάς εμπλέκεται με αυτά που οι σύμμαχοί σου θέλουν να προστατεύσουν.

Ο Γιώργος Παπανδρέου το 2010 – ανεξάρτητα από τις δικαιολογημένες αμφιβολίες για τις προθέσεις του – δεν είχε καμιά ελπίδα να λάβει «χάρες», διότι, όπως οι πολύ σημαντικοί Ευρωπαίοι έχουν κατ’ επανάληψη ομολογήσει, προείχε η προστασία των τραπεζών τους από τη μετάδοση της ελληνικής κρίσης. Η ευθύνη των ιδίων και των τραπεζών τους για τον υπερδανεισμό της Ελλάδας ώστε να καταναλώνει τα οπλικά και άλλα βιομηχανικά τους προϊόντα παρεγράφη εν ριπή οφθαλμού.

Ποιός Χρωστά σε Ποιόν και ο Γερμανικός Γενετικός Κώδικας

 του Αδάμ Αδαμόπουλου

Καθώς η Ελλάδα... Λαός και Κολωνάκι, αγκομαχά να βγει από τα αδιέξοδα που επιφύλαξε η ίδια για τον εαυτό της, με την σύμπραξη πρόθυμων, εξωχώριων κέντρων λήψης αποφάσεων(;), ας κάνουμε ένα μικρό ταξίδι μερικών δεκαετιών έως και μερικών αιώνων προς το ιστορικό οπίσω, για να δούμε πόθεν προέκυψαν όλα αυτά τα 

ζοφερά που καλείται του Έλληνος ο τράχηλος να υπομένει -και να υπομένει- και ξανά να του ζητούν να τραβήξει προς τη "δόξα", μπροστά! Η καταλυτική παράμετρος στις διακρατικές σχέσεις είναι, τελικά, το «ποιος χρωστάει σε ποιόν», όπως δείχνει χαρακτηριστικά και το παρακάτω απόσπασμα* το οποίο αναφέρεται στην χρηματοδότηση της ανέγερσης του Παλατιού του Όθωνα, το 1836

Το βρώμικο μυστικό-analyst.gr

analyst

Η ανταγωνιστικότητα των χωρών της Ευρωζώνης και ειδικά του ευρωπαϊκού νότου θυσιάστηκε, με τη συνενοχή της ΕΚΤ, για να διασωθεί η Γερμανία – ενώ η Ελλάδα συνιστά την Αχίλλειο πτέρνα της, οπότε πρέπει είτε να υποταχθεί, είτε να εκδιωχθεί

«Τα πρώην φεουδαρχικά και αποικιοκρατικά κράτη της κεντρικής Ευρώπης χαιρετίζονται ως «σφύζουσες» δημοκρατίες, καταπιεστικά καθεστώτα περιγράφονται σαν μετριοπαθείς και ανεκτικές χώρες, ενώ τα εθνικά κράτη δαιμονοποιούνται αδιάκοπα – με τα εγχώρια, εναλλακτικά αναπτυξιακά, οικονομικά και κοινωνικά τους μοντέλα, να αμαυρώνονται και να περιγράφονται με το χειρότερο δυνατό τρόπο» (Αντρέ Βάϊτσεκ)

.

Άρθρο    

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Είμαστε βέβαιοι πως εάν η κυβέρνηση δεν κάνει ξανά μία πολύ μεγάλη ανοησία, κατά τη διάρκεια των νέων διαπραγματεύσεων, η Ελλάδα θα τα καταφέρει να επιτύχει εκείνη τη βιώσιμη λύση που ακριβώς της χρειάζεται – αν και δεν πιστεύουμε τις αντικρουόμενες ειδήσεις ορισμένων γερμανικών ΜΜΕ, σύμφωνα με τις οποίες όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας (η αποχώρηση του ΔΝΤ, ο τορπιλισμός της συμφωνίας εκ μέρους του επειδή δεν θέλει να αντικατασταθεί ο περιορισμός των συντάξεων κατά 400 εκ. € με την αντίστοιχη μείωση των εξοπλιστικών δαπανών, η μη αποδοχή πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 0,8% αντί 1% κοκ.) είναι ένα θέατρο, πίσω από το οποίο κρύβονται εναλλακτικά τα εξής:

(α)  Είτε η προσπάθεια της Ευρωζώνης να διώξει το ΔΝΤ από την «επικράτεια της», κατ’ επέκταση της Γερμανίας να απομακρύνει τις Η.Π.Α. από την Ευρώπη, έτσι ώστε να ανεξαρτητοποιηθεί – όπως συμπεραίνεται από τη γερμανική εφημερίδα FAS, σύμφωνα με την οποία είναι παράδοξο να αποφασίζει μία μη εκλεγμένη οργάνωση (ΔΝΤ) για το μέλλον της Ευρώπης (πηγή).

Καγκελαρία

του Κώστα Κόλμερ

«Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία», δεν περιμέναμε τον υπουργό κ.Γ. Γεραπετρίτη, τό’ χε πει ο Καβάφης προ εκατονταετίας: «Δεν μεν’ η ελαχίστη αμφιβολία»…(*). Στην Ελλάδα υπάρχει η ανάγκη αποτελεσματικού κράτους, αλλά την «επιτελική δουλειά» ασκεί το Βερολίνον, από 10ετίας, με την «αυξημένη εποπτεία» της Αποικίας.

Δεν είναι συνεπώς υπόθεση ενός προσώπου ή ενός φορέως –του πρωθυπουργικού γραφείου με 340 νέες, «επιτελικές θέσεις»- η άσκηση της εξουσίας αλλά μάλλον η ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδος.

Στο υδροκέφαλο, Αθηνοκεντρικό κράτος, τον συντονισμό της κυβερνητικής πολιτικής έκαμε στο παρελθόν (1947), ο πρώτος τη τάξει υπουργός Συντονισμού (ΥΠΣΥΝ). Δεν άρεσε όμως στον αλήστου μνήμης Κ. Σημίτη και το κατήργησε κατά την 8ετία του.

Τώρα, αντί ανασυστάσεως του ΥΠΣΥΝ, η κυβέρνηση υιοθετεί το υπόδειγμα της Γερμανικής Καγκελαρίας. Αλλ’ εκεί πρόκειται για ένα ομοσπονδιακό κράτος 84 εκατομμυρίων κατοίκων, με ισχυρές τοπικές κυβερνήσεις για τα καθημερινά προβλήματα του πολίτη και της παραγωγής. Το γραφείο της Καγκελαρίας αποφασίζει κυρίως για ζητήματα εξωτερικής, αμυντικής και οικονομικής πολιτικής (πχ. εισδοχής φθηνών εργατικών χειρών).

Η ελληνική νομαρχία

Η Ελλάδα, είτε το ομολογούμε είτε όχι, είναι νομαρχία

του Γιώργου Π. Μαλούχου

Η πρώτη σύγκριση της κυβέρνησης που ήρθε με εκείνη που έφυγε αποκαλύπτει διαφορές όπως της μέρας με τη νύχτα. Ο Μητσοτάκης ήρθε σαφώς πιο προετοιμασμένος από όσο έχουμε συνηθίσει. Επίσης, έδειξε αντανακλαστικά που φάνηκαν αμέσως στον κρατικό μηχανισμό. Η καταστροφή στη Χαλκιδική βρήκε τη νέα κυβέρνηση να έχει λίγες ώρες αφότου εγκαταστάθηκε. Ομως, η αντίδρασή της, όταν μάλιστα συγκριθεί με το τι συνέβη στη Μάνδρα ή στο Μάτι το δείχνει ξεκάθαρα.

Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για την προεργασία που αποδείχθηκε ότι είχε γίνει πριν από την ανάληψη της εξουσίας. Αλλοι μπορεί να συμφωνούν με τη μία ή την άλλη κίνηση και άλλοι να διαφωνούν. Ομως είναι δεδομένο ότι είχε προηγηθεί συστηματική δουλειά: στο νομοθετικό έργο, στο οργανωτικό έργο για τις δομές της κυβέρνησης και, ιδίως, του πρωθυπουργικού γραφείου, στις αποφάσεις για το ποια είναι εκείνα που πρέπει να προχωρήσουν αμέσως, όπως το Ελληνικό. Η μηχανή δούλεψε από την πρώτη στιγμή, έφερε μεταβολές οργανωμένες με ενιαία λογική και στόχευση, με συνέπεια ως προς τη δόμηση και τους στόχους της εξουσίας. Ολα αυτά κάθε άλλο παρά αυτονόητα ή συνηθισμένα είναι σε μια χώρα διαρκών ερασιτεχνισμών και «μπαλωμάτων».

Λάβα

analyst

Όταν κάποιος υποστηρίζει πως αγαπά την πατρίδα του, δεν πρέπει να αποδέχεται κανένα άλλο είδωλο στη θέση της. Αυτό δε είναι ένα συναίσθημα που με μαεστρία έχουν φροντίσει να θάψουν μέσα μας όλοι ανεξαιρέτως οι σύγχρονοι πολιτικοί. Οι μόνοι κερδισμένοι από οποιαδήποτε εκλογική αναμέτρηση.  Κλείνοντας ο ένας το μάτι στον άλλο, φροντίζουν να σπρώχνουν όλο και πιο χαμηλά την Εθνική μας υπόσταση. Δεν παραβλέπουν να αφαιρούν από τον κόσμο το δικαίωμα να ονειρεύεται και να δημιουργεί. Την ίδια στιγμή αγοράζουν αυτό το δικαίωμα με επιδόματα και φοροαπαλλαγές. Ξεριζώνουν έτσι την πίστη στις δυνάμεις μας, αφαιρούν το συναίσθημα της αγάπης για τους ομοίους μας, καταπατούν με έμμεσο τρόπο την ελευθερία μας

 .

Άρθρο

– του Γιώργου Μιχαήλ[1]

Εάν η Ελλάδα σαν έννοια μπορούσε να αποκτήσει ξανά την αληθινή της σημασία, τότε θα έπρεπε να συμβολίζει την ανανέωση ενός γερασμένου κορμιού. Από τη γήρανση δεν μπορεί να προκύψει τίποτα άλλο εκτός από αναρίθμητα προβλήματα. Όταν το δημιουργικό σφρίγος ενός λαού έχει αναλωθεί, αρχίζει η ελεύθερη πτώση.

Την πτώση ακολουθεί το τσάκισμα πάνω στο σκληρό έδαφος. Το τσάκισμα ακολουθεί ο πόνος. Ένας πόνος ασυναίσθητος. Κανείς δεν μπορεί να τον αντιληφθεί άμεσα. Αρχίζει σαν κέντρισμα και καταλήγει να τρυπά ολόκληρη την ψυχοσύνθεση του Έθνους.

Δύο αιώνες απειλές και εκβιασμοί*

Το Ποντίκι

Γεμάτη από ασφυκτικές πιέσεις δανειστών, επώδυνες συμφωνίες, απειλές κι εκβιασμούς, τρελές απαιτήσεις, παρεμβάσεις κι απόπειρες χειραφέτησης από το εξωτερικό, κερδοσκοπικά παιχνίδια και αποφάσεις σε κλειστά γραφεία ερήμην της χώρας μας είναι η Ιστορία του ελληνικού κράτους σχετικά με το δημόσιο χρέος. 

Με λίγα λόγια, η σκληρή ιστορία επαναλαμβάνεται αφού επί σχεδόν 200 χρόνια πια οι ξένοι δανειστές βάζουν το ίδιο πιστόλι στο κρόταφο στην ελληνική πλευρά με διάφορα τερτίπια αδίστακτου παρεμβατισμού και τερατωδών όρων.

Τα πρώτα δάνεια στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία υπεγράφησαν από την επαναστατική κυβέρνηση τη διετία 1824-25. Μόλις ένα μικρό ποσό, όμως, απ’ αυτά τα χρήματα έφτασε εν τέλει στη χώρα μας, αφού τα περισσότερα έμειναν στις τσέπες τραπεζιτών της Βρετανίας και διαμεσολαβητών.

Θ.Καρυώτης : Κρίσιμο θέμα η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας –Κύπρου

Νέα Κρήτη

Ο «πατέρας» της Ελληνικής ΑΟΖ , πανεπιστημιακός δάσκαλος Θεόδωρος Καρυώτης, μιλώντας στον 98.4 από την Ουάσιγκτον, εξήγησε γιατί είναι κρίσιμο σε αυτή την φάση Ελλάδα και Κύπρος να οριοθετήσουν μεταξύ τους την ΑΟΖ, ώστε να βάλουν έτσι στο παιχνίδι της οριοθέτησης και την Αίγυπτο και προοπτικά την Λιβύη, ειδικά σε σχέση με την Ελλάδα. Τόνισε μάλιστα, ότι με αφορμή τις εξελίξεις στα ενεργειακά της Ανατολικής Μεσογείου, αποδεικνύει ότι το πλαίσιο της ΑΟΖ είναι πλέον σε δυναμική εξέλιξη και για αυτό τον λόγο χρειάζεται η Ελλάδα να προχωρήσει με τακτική ευελιξία και στις οριοθετήσεις άμεσα και μελλοντικά στην επέκταση των χωρικών υδάτων της στα 12 ν.μ . ενιαία και όχι τμηματικά.

Το οικονομικό παρελθόν της Ελλάδας στοιχειώνει το μέλλον

Ακόμα και αν κερδίσει η ΝΔ στις επικείμενες εκλογές, η αλλαγή ηγεσίας στη χώρα δεν θα φέρει με... θαύμα την ανάκαμψη. Η υπαρξιακή κρίση της ελληνικής οικονομίας και οι εύθραυστες ισορροπίες με την Τουρκία.

Για πρώτη φορά μετά από μια δεκαετία, οι Έλληνες ψηφοφόροι θα ψηφίσουν για κυβέρνηση χωρίς η χώρα τους να βρίσκεται σε πρόγραμμα οικονομικής διάσωσης.

Οι αγορές αντιδρούν θετικά εν αναμονή των εκλογών της 7ης Ιουλίου καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η Νέα Δημοκρατία εξασφαλίζει μια ακόμα νίκη, μετά την ξεκάθαρη ήττα του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ευρωεκλογές. Όμως παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης για επιτάχυνση της ανάκαμψης της Ελλάδας μέσω φιλικών προς τις επιχειρήσεις πολιτικών, αν εκλεγεί, οι ηγέτες της ΝΔ σύντομα θα δουν πως τα περίπλοκα ζητήματα που ενισχύουν τα οικονομικά προβλήματα της Αθήνας και οι γεωπολιτικοί περιορισμοί δεν θα επιλυθούν σε μια θητεία – ή και αρκετές θητείες.

Η άνοδος των Συντηρητικών

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και το αριστερό του κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ανέλαβαν την εξουσία της χώρας το 2015 με μια εντολή να επαναδιαπραγματευτούν το τεράστιο χρέος της Ελλάδας. Αυτή η δέσμευση, ωστόσο, ήταν βραχύβια: έξι μήνες αργότερα, η Αθήνα δέχθηκε ένα νέο πακέτο διάσωσης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Παζλ Ιστορίας και Γεωγραφίας

του Βασίλη Νέδου

Στην... προαιώνια συζήτηση αν η μοίρα ενός κράτους ή ενός λαού καθορίζεται από την Ιστορία ή τη γεωγραφία, η Ελλάδα έχει να προσφέρει πολλά. Τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της αστάθειας που επικρατεί στην Ανατολική Μεσόγειο, ο «αναπόφευκτος» χαρακτήρας 

της γεωγραφίας έχει επιστρέψει. Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως σχεδόν νομοτελειακά δεμένη με τις τεκτονικές αλλαγές που συμβαίνουν στην περιοχή. Δεν υπάρχει ούτε ένας λογικός άνθρωπος που να μην αντιλαμβάνεται ότι η ασταθής και επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο μπορεί να οδηγήσει ανά πάσα στιγμή σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Το σύγχρονο ελληνικό κράτος ουδέποτε συμβιβάστηκε με τη γεωγραφία του.

Τα βράχια, οι μικρές πεδιάδες και τα νησιά δεν καθόρισαν την ιστορία του. Αντιθέτως. Το ελληνικό κράτος για δύο αιώνες αναπτύχθηκε, με τις ιδιαιτερότητές του, με τρόπο ο οποίος ουδέποτε το αποσύνδεσε από τις εξελίξεις στον πυρήνα της Ευρώπης.

Η ύπουλη γερμανική τακτική

analyst

Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν να κατηγορούν τον εαυτό τους για όλα τους τα δεινά, να καταλάβουν πως ήταν μύθος τα ελλείμματα, όπως το ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας, να συνειδητοποιήσουν πως η Γερμανία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην υπερχρέωση της Ελλάδας του 2009, καθώς επίσης ότι δεν χρεοκόπησε η Ελλάδα το 2012, αλλά την χρεοκόπησαν: η Τρόικα σε συνεργασία με τις ανθελληνικές ενδοτικές κυβερνήσεις μετά το 2009 που επέβαλλαν το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων και υπέγραψαν το καταστροφικό PSI.  

.

Επικαιρότητα

Το σημαντικότερο γεγονός παγκοσμίως είναι η σύγκρουση των Η.Π.Α. με το Ιράν, με το τελευταίο να στηρίζεται από τη Ρωσία και την Κίνα – όπου δεν αποκλείονται κάθε είδους προβοκάτσιες «ένθεν κακείθεν», για να επιτύχει ο καθένας το στόχο του. Σε εθνικό επίπεδο το σημαντικότερο δεν είναι οι εκλογές, άλλα η επιστροφή της οικονομίας μας στην κρίση (ανάλυση) – ενώ όσο δεν καταλαβαίνουμε το αυτονόητο, το ότι δηλαδή όσο δεν παράγουμε θα βουλιάζουμε (άρθρο), δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον.

Ούτε βέβαια εάν συνεχίσουμε να συγκρουόμαστε μεταξύ μας και να κατηγορεί το ένα κόμμα το άλλο, αφού έτσι δίνουμε τη δυνατότητα στις «γερμανικές δυνάμεις κατοχής και λεηλασίας» να μας εκμεταλλεύονται – ως άριστοι αποικιοκράτες και γνώστες της τακτικής του «διαίρει και βασίλευε». Εν προκειμένω οφείλουμε να γνωρίζουμε πως δραστηριοποιούνται πολιτικά στην Ελλάδα διάφοροι καιροσκόποι κατ’ εντολή των ξένων – είτε με νεοφιλελεύθερο αριστερό μανδύα, είτε με κάποιον άλλο. Επομένως πρέπει να προσέχουμε πολύ, όσον αφορά τις επιλογές μας – υπενθυμίζοντας τα εξής:

Τα οθωμανικά οράματα και το μετέωρο βήμα του Ερντογάν

του Γιώργου Κακλίκη

Τα τουρκικά ερευνητικά πλοία φαίνεται να έχουν ολοκληρώσει το μείζον της αποστολής τους: τη διακήρυξη της παρουσίας της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, η οποία εντάσσεται στα οθωμανικά οράματα του κ. Ερντογάν. Το ‘Μπαρμπαρός’ πλέει από το 2014 στην ΑΟΖ της Κύπρου και η προκλητική παρουσία του έχει καταγραφεί από όσους ενδιαφέρονται για τη σταθερότητα, για την ειρήνη, αλλά και για τους υδρογονάνθρακες στη συγκεκριμένη περιοχή.

Το έργο του ‘Μπαρμπαρός’ συμπληρώνει το έτερο ερευνητικό, το ‘Ορούτς Ρεΐς’ με την παρουσία και δραστηριότητα του οποίου ικανοποιούνται ως φαίνεται οι επιθυμίες των ταγών της Τουρκίας να εμφανίσουν τη χώρα τους ως δύναμη πολύ πιο σημαντική από ό,τι είναι. Και η εικόνα της νέας τουρκικής εισβολής συμπληρώνεται με την κάθοδο στην κυπριακή ΑΟΖ των γεωτρητικών ‘Φατίχ’ και ‘Γιαβούζ’.

Η Άγκυρα θα μπορούσε να αντλήσει σημαντικά οφέλη, συμπεριφερόμενη ως δυτική Δημοκρατία που σέβεται το διεθνές δίκαιο και δεν διεκδικεί τα δίκαια άλλων ελαυνόμενη από τις ορέξεις της. Δυστυχώς γι’ αυτήν, αυθαιρετεί προσπαθώντας να προβληθεί ως κάτι περισσότερο από μια περιφερειακή δύναμη, καταπατώντας τα νόμιμα δικαιώματα τρίτων. Το δείχνει καθημερινά με την πολιτική της έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας, της οποίας την ύπαρξη είναι η μόνη στο διεθνές περιβάλλον που αγνοεί. Δεν της αναγνωρίζει δικαιώματα και διαιωνίζει με τις προκλήσεις της την αβεβαιότητα και την αστάθεια στην περιοχή.

Αν πράγματι θέλουμε, μπορούμε

analyst

Η Ελλάδα θα πρέπει να πάψει να κατηγορεί συνεχώς τον εαυτό της και να βρει δικούς της δρόμους διαφυγής από την κρίση – ενώ το κράτος πρέπει να στηρίξει τους Έλληνες κυρίως με τον κεντρικό σχεδιασμό της Οικονομίας, ο οποίος είναι απαραίτητος τόσο για τον πρωτογενή τομέα, όσο και για τη βιομηχανία. Εκτός αυτού, να τους παρέχει ένα δίκαιο και ανταγωνιστικό φορολογικό σύστημα, ένα σωστό επιχειρηματικό περιβάλλον, καθώς επίσης ένα λειτουργικό Κράτος Δικαίου – το οποίο πριν από κάθε τι άλλο θα πρέπει να καταπολεμήσει το βρώμικο κομματικό-πελατειακό κράτος, το οποίο έχει κυριολεκτικά καταστρέψει την Ελλάδα.   

.

«Η είσοδος στην Πολιτική καθίσταται πλέον όλο και λιγότερο ελκυστική, εάν όχι εντελώς απορριπτέα, για όλους εκείνους που δεν είναι «οι μετριότεροι των μετριότερων» – που ως εκ τούτου «δεν έχουν τίποτα να κρύψουν». Οι πολιτικοί αντίπαλοι δεν διστάζουν πια μπροστά σε τίποτα – οι ιδιοτελέστατοι στόχοι τους αγιάζουν τα μέσα, Ο τυπικός πολιτικός θα πλησιάζει όλο και περισσότερο το «μιντιακό» εκλογέα του καναπέ – οπότε η Πολιτική θα περιφρονείται όλο και πιο πολύ από τις ανώτερες πνευματικές τάξεις.

Στη σημερινή, βρώμικη κομματική δημοκρατία που κινηματογραφείται θεατρικά από τα ΜΜΕ, πολωμένη με παρεξηγημένες ταξικές αντιφάσεις, οι άνθρωποι μαλώνουν και συγκρούονται μεταξύ τους – θεωρώντας τον εαυτό τους ως Πολίτη, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για όχλο. Όσον αφορά δε τα υπερβολικά επιβαρυμένα στελέχη των κομμάτων, με τους υπερπληρωμένους συμβούλους τους, προσπαθούν να αποκομίσουν για τον εαυτό τους όσο περισσότερα μπορούν – ταυτόχρονα όμως να παρουσιάζονται όσο το δυνατόν καλύτεροι στον όχλο.

Με τις πανταχού παρούσες τηλεοπτικές κάμερες βέβαια, κάτι τέτοιο γίνεται όλο και πιο δύσκολο – ενώ με δεδομένο το ότι, η πραγματική εργασία θεωρείται από τους περισσότερους ως δείγμα χαμηλής νοημοσύνης, το «δημοκρατικό» μας σύστημα δεν πρόκειται να αντέξει για πολύ ακόμη και θα καταρρεύσει παταγωδώς».