Η αξία ενός υποβρυχίου φράγματος γύρω από την Κύπρο

Ινφογνώμων Πολιτικά

Ένα από τα διαχρονικά λάθη του κυπριακού συστήματος εξουσίας είναι ότι παρέβλεψε τον θεμελιώδη ρόλο που παίζει η στρατιωτική ισχύς στη γεωπολιτική ταυτότητα μιας χώρας. Για να το πούμε πολύ απλά, μια χώρα χωρίς ικανότητες προβολής ισχύος στον δικό της χώρο δεν είναι ακριβώς χώρα. Είναι κάτι άλλο.

Του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα *

Δεν έχει πλήρη υπόσταση και δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα στο διεθνές σύστημα με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούν τα άλλα κράτη. Βέβαια, η Κυπριακή Δημοκρατία μετά την εισβολή του 1974 ανέπτυξε μια αξιοπρόσεχτη χερσαία στρατιωτική ισχύ. Όμως, υποβάθμισε τον ρόλο της ναυτικής ισχύος. Δηλαδή, της ικανότητας να μπορεί να ασκεί αποφασιστική προβολή ισχύος στον θαλάσσιο χώρο της.

Έτσι, έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να διεξαγάγει την πρόσφατη εισβολή της (γιατί περί εισβολής πρόκειται) σε θαλάσσιο χώρο εθνικής κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βέβαια, η επικρατούσα άποψη είναι ότι η Κύπρος δεν μπορούσε να αποκτήσει παρόμοιες ικανότητες και, αν ακόμη μπορούσε, δεν θα είχε νόημα, μια και δεν θα ήταν παρά κλάσμα της αντίστοιχης τουρκικής ισχύος.

Στην αγκαλιά του Γάλλου κηδεμόνα

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Στόχος η δημιουργία πολιτικού «μαξιλαριού» εν όψει Βερολίνου

Στο Παρίσι θα γίνει σήμερα η ευρωπαϊκή πρεμιέρα του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού ύστερα από το αυτονόητο πρώτο ταξίδι του στη Λευκωσία.

Η «φίλη και σύμμαχος» Γαλλία αποτελεί για διάφορους λόγους την καλύτερη αφετηρία για την πρώτη περιοδεία του Μητσοτάκη καθώς, συγκριτικά με το Βερολίνο και τη Χάγη, είναι ένας πολύ ευκολότερος σταθμός.

Ήδη ενάμιση μήνα μετά την εκλογική νίκη της Ν.Δ. στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχει καταστεί σαφές ότι οι διεκδικήσεις του δεν θα είναι περίπατος στους κήπους των... ανακτόρων της Άνγκελα Μέρκελ, αλλά θα απαιτηθεί επίπονη προσπάθεια ώστε η Γερμανία, οι σύμμαχοί της στο ευρωσύστημα και η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία να αποφασίσουν εάν η Ελλάδα «δικαιούται» να λάβει διευκολύνσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα.

Άλλωστε η κυβέρνηση έχει αρχίσει να προβάλλει τη λίστα των μεταρρυθμίσεων που θα καταθέσει στους δανειστές ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος» και των ΕΛΠΕ, την επίλυση του ζητήματος της ΔΕΗ, την εφαρμογή της πρότασης του ΤΧΣ για τα «κόκκινα» δάνεια και την προώθηση της επένδυσης στο Ελληνικό προτάσσει η κυβέρνηση, αλλά ουδείς είναι βέβαιος ότι αυτό το πακέτο επαρκεί για να κερδηθεί η ευρωπαϊκή εμπιστοσύνη, η οποία έχει πολλές φορές αποδειχθεί πανάκριβη.

Η Κύπρος ως χρησικτησία

Στην πραγματικότητα, ακόμα και αυτή τη στιγμή, η Κύπρος υφίσταται τις επιπτώσεις εκείνης ακριβώς της μυστικής Συμφωνίας, με την οποία περνούσε από τους Οθωμανούς στους Βρετανούς

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Τα καλοκαίρια στοιχειώνουν την Κύπρο. Από την πρώτη στιγμή που το νησί είχε γίνει αντικείμενο δοσοληψιών των μεγάλων δυνάμεων μέχρι και σήμερα, με έναν περίεργο τρόπο, οι θερινοί μήνες συμβαίνει να σφραγίζουν πικρά τη μοίρα του.

Το Κυπριακό ξεκινά ουσιαστικά το καλοκαίρι του 1878 – είναι ένα από τα παλαιότερα ενεργά ζητήματα σήμερα στον κόσμο. Ηταν μόλις λίγες ημέρες πριν από το Συνέδριο του Βερολίνου που αναδιαμόρφωσε τον τότε κόσμο μετά τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του προηγούμενου έτους. Το Συνέδριο του Βερολίνου ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου και τελείωσε έναν μήνα αργότερα.

Ομως, λίγες ημέρες πριν από την έναρξή του, στις 4 Ιουνίου, ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Ντισραέλι είχε συνάψει μυστική συμφωνία με την Υψηλή Πύλη με την οποία η δεύτερη παραχωρούσε στο Λονδίνο την Κύπρο ως «δώρο» για τη βοήθειά της στον πόλεμο και τις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Ετσι, στις 28 Ιουνίου 1878, εν μέσω των εργασιών του Συνεδρίου υπό τον Μπίσμαρκ στο Βερολίνο, η αγγλική σημαία υψώνεται για πρώτη φορά επίσημα στο νησί, δημιουργώντας ένα τετελεσμένο που τη βαθύτερη σημασία του πιθανότατα να είχε αντιληφθεί τότε μόνον η Αγγλία. Από εκεί ξεκινούν όλα.

Η Κύπρος στον Αγώνα του 1821

ardin-rixi

«Ο Κανάρης στην Κύπρο το 1821», Γ. Μαυρογένης. Υπάρχει ισχυρή και σταθερή τοπική παράδοση σύμφωνα με την οποία ο Κωσταντής Κανάρης τον Ιούνιο του 1821 ελλιμενίστηκε στις βόρειες ακτές της Κύπρου (Ασπρόβρυση Λαπήθου) όπου γέμισε τα καράβια του με προμήθειες και δεκάδες εθελοντές.

Του Ιωάννη Μιχαλακόπουλου από το ‘Αρδην τ. 111

Διὰ σᾶς ἡρώων κοπάδια,
δὲν φθάνει ἡ Χίος, ἡ Κύπρος·
τῶν Κυδωνίων δὲν φθάνουσιν
τῆς Κάσσου καὶ τῆς Κρήτης
ἡ κατοικία.
«Ηφαίστεια», Α. Κάλβος

Η εθελοντική προσφορά των Ελλήνων της Κύπρου στους εθνικούς αγώνες της Μητέρας Πατρίδας είναι αναμφισβήτητη και διαχρονική. Παρά το πέρασμα πολλών κατακτητών από τη Μεγαλόνησο σε διάφορες ιστορικές περιόδους, το Ελληνορθόδοξο στοιχείο δεν λύγισε· αντίθετα, με ζήλο πάντα συμμετείχε, αγωνίστηκε, θυσιάστηκε στο πλευρό της υπόλοιπης Ελλάδας.

Αρχικά, στην περίπτωση της εθνικής παλιγγενεσίας του 1821 ο φόρος αίματος των Ελληνοκυπρίων (όπως και των λοιπών Ελλήνων) ξεκίνησε να «καταβάλλεται» αιώνες πριν την επανάσταση. Συγκεκριμένα, το έτος 1570, 100.000 τουρκικού στρατού με 360 πλοία εισβάλλουν στην Κύπρο και επιδίδονται σε σφαγές και λεηλασίες υπό τις διαταγές του αιμοσταγούς Μουσταφά πασά. Μητέρες σφάζουν με τα ίδια τους τα χέρια τα παιδιά τους προκειμένου να μην τα αφήσουν σκλάβους στον βάρβαρο εχθρό. Πολλές Κύπριες, για να αποφύγουν τη μαρτυρική ατίμωση των ιδίων και των θυγατέρων τους, επιλέγουν να σκοτωθούν πηδώντας από γκρεμούς. Λίγους αιώνες αργότερα, κάτι ανάλογο θα συμβεί στο Ζάλογγο στην Ήπειρο και στην Αραπίτσα της Νάουσας[8]. Σε 20.000 υπολογίζονται τα θύματα και σε 2.000 οι απαχθέντες δούλοι κατά την τότε τουρκική θηριωδία, εν Κύπρω.

Κάπου στο όριο Ιστορίας και θρύλου, λέγεται ότι η νεαρή Μαρία Συγκλητική την οποίαν είχαν αιχμαλωτίσει οι Τούρκοι στο αμπάρι μιας γαλέρας, θέλοντας να εκδικηθεί, κατόρθωσε να διεισδύσει και να βάλει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη, ανατινάζοντας το πλοίο. Εκεί, βρίσκονταν σιδηροδέσμια εκατοντάδες κορίτσια -προορισμένα για τα σκλαβοπάζαρα και τα χαρέμια της Ανατολής- που έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Κάτι ανάλογο με τα ολοκαυτώματα του Σαμουήλ στο Κούγκι και του Καψάλη στο Μεσολόγγι. Από τότε μέχρι το τελειωτικό νικηφόρο ξέσπασμα του Ελληνισμού το 1821 υπήρξαν απόπειρες ξεσηκωμού στην Κύπρο οι οποίες κατεστάλησαν βιαίως εν τη γενέσει τους[2,8].

Κύπρος Αττίλας: Προδοσία, ηλιθιότητα, δειλία και δουλοπρέπεια

Γράφει ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΚΑΡΑΣ

Ο αποκαλούμενος ΄΄φάκελος της Κύπρου΄΄ κλείστηκε με απόφαση της Βουλής, δηλαδή της πλειοψηφίας, τη στιγμή που η εξεταστική επιτροπή συμπληρώνοντας το έργο της και βγάζοντας τα συμπεράσματά της, θα άνοιγε από εκεί και μετά το δρόμο για τη δικαστική διερεύνηση και τις ανάλογες διώξεις. 

Είναι σχεδόν όλα γνωστά. Έμενα και εκκρεμεί ακόμα η κάθαρση, που την σταμάτησε ο μηχανισμός προστασίας, (όχι των οργάνων που συνήργησαν στην προδοσία, αλλά) των σχέσεων με Αμερικανούς και Βρετανούς. Ο ίδιος μηχανισμός που προστατεύει και την υστεροφημία Ελλήνων πολιτικών (Καραμανλή και Αβέρωφ κυρίως) για τους οποίους και πλανάται η εντύπωση και για πολλούς η βεβαιότητα, πως και αυτοί συνήργησαν, ανέχτηκαν, έμμεσα υποβοήθησαν στις εξελίξεις του Κυπριακού. Είτε για να ακολουθήσει ελεγχόμενη η αλλαγή της εξουσίας στην Ελλάδα (μεταπολίτευση προαναγγελθείσα από τον Κίσινγκερ), ή για να δοθεί (έστω και αυτή που δόθηκε) τελικά μια λύση στο Κυπριακό. Που θα έβαζε την Κύπρο από το παράθυρο στο ΝΑΤΟ, θα διατηρούσε τις βάσεις των Βρετανών και των Αμερικανών άθικτες και κυρίαρχες, θα εξουδετέρωνε έτσι ή αλλιώς τον Μακάριο και τον ριζοσπαστικό και στην ουσία αντιαμερικανικό, αντινατοϊκό ρόλο του. 

Με θύμα την Κύπρο και το λαό της, ο έλεγχος των οποίων αποτέλεσε την κυρίαρχη αιτία της δικτατορίας στην Ελλάδα. Σε συνδυασμό με μερικές ακόμα (άνοδος κεντροαριστεράς, απώλεια σταδιακά της ισχύος και του ρόλου των ΕΔ, τον επερχόμενο ίσως πόλεμο του Ισραήλ με τους Άραβες, βάσεις των ΗΠΑ στην Ελλάδα…).

Τι πρέπει να κάνουν Ελλάδα και Κύπρος για να οχυρώσουν την ΑΟΖ τους

του Ηλία Κονοφάγου

Τα τελευταία 12 χρόνια Ελλάδα και Κύπρος παραχώρησαν δικαιώματα έρευνας κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε πολύ μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες με στόχο την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ορυκτού της υφαλοκρηπίδας (ή ΑΟΖ) τους. Επ' αυτού του ορυκτού πλούτου, εδώ και πολλά χρόνια, οι τουρκικές αξιώσεις επί της υφαλοκρηπίδας (ή ΑΟΖ) ήταν ήδη γνωστές. Παρά ταύτα μέχρι σήμερα δεν υπήρξε καμία πολιτική συνέργεια ή σχετικές διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών για την διαμόρφωση μιας κοινής στρατηγικής.

Το αποτέλεσμα της απραξίας αυτής οδήγησε τις δύο πλευρές, μέσω ανεξάρτητων ενεργειών, να προκηρύξουν σε διεθνή διαγωνισμό μεγέθη θαλασσίων συμβατικών περιοχών (γεωτεμάχιων) πολύ μικρού σχετικά μεγέθους. Από πρακτική άποψη, μικρά μεγέθη συμβατικών περιοχών σημαίνει μικρό μέγεθος συμφερόντων. Και εξ΄ αυτού χαμηλή διάθεση προάσπισης των αντίστοιχων οικονομικών συμφερόντων είτε με πολιτικά μέσα είτε με στρατιωτικά μέσα εκ μέρους των πετρελαϊκών εταιριών ή κρατών από όπου προέρχονται.

Τελευταίες εκτιμήσεις του ελληνοκυπριακού ορυκτού πλούτου υδρογονανθράκων ανεβάζουν τις ελάχιστες δυνατότητες ανάδειξης κοιτασμάτων φυσικού αερίου (με 50% πιθανότητα ύπαρξης) σε 6 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (Τcm) φυσικού αερίου και 1,5 δισ. βαρέλια (Βbl) συμπυκνωμάτων πετρελαίου (3 Tcm & 0,75 Bbl για την Κύπρο + 3 Tcm & 0,75 Bbl για την Ελλάδα). Με βάση δε την τρέχουσα τιμή εισαγωγής φυσικού αερίου στην ΕΕ από τη Ρωσία, η αξία των αναμενόμενων ελληνοκυπριακών αποθεμάτων φυσικού αερίου και των αντίστοιχων συμπυκνωμάτων του ανέρχεται σήμερα κατ' ελάχιστον σε 1 τρισ. ευρώ.

Κυπριακή ΑΟΖ και Καστελλόριζο - Το γεωστρατηγικό διακύβευμα του Ερντογάν

του Σταύρου Λυγερού

Για μία ακόμα φορά, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας επιδόθηκε σε λεονταρισμούς. Αυτή τη φορά, μάλιστα, απείλησε ότι η Τουρκία δεν θα διστάσει να κάνει ό,τι είχε κάνει το 1974, δηλαδή με νέα εισβολή να μετατρέψει σε κατεχόμενη και την ελεύθερη Κύπρο. Αντίστοιχη είναι και η κατά καιρούς επιθετική ρητορική του έναντι της Ελλάδας, η οποία τον τελευταίο καιρό εστιάζεται στο Καστελλόριζο. Η διαφορά είναι ότι για την Ελλάδα οι Τούρκοι αξιωματούχοι θυμούνται και παραπέμπουν στη Σμύρνη του 1922.

Η Άγκυρα δεν μπορεί να καταπιεί το γεγονός ότι η προσπάθειά της να “γκριζάρει” την κυπριακή ΑΟΖ έχει πέσει στο κενό, λόγω της ανάμιξης μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών όπως η ExxonMobil και η Total. Μην μπορώντας να αντιδράσει στο επίμαχο, κατέφυγε στην δοκιμασμένη μέθοδο των προκλήσεων και όταν ούτε αυτές απέδωσαν πέρασε στην πρόκληση τετελεσμένων. Αρχικά έστειλε το σκάφος “Μπαρμπαρός” για σεισμικές έρευνες στην κυπριακή ΑΟΖ. Αργότερα έστειλε τον “Πορθητή” για παράνομη γεώτρηση δυτικά της Μεγαλονήσου και το άλλο γεωτρύπανο ετοιμάζεται να τρυπήσει στον κόλπο της κατεχόμενης Καρπασίας.

Αυτά όσον αφορά στην Κύπρο, γιατί αν πιστέψουμε τις πληροφορίες που έρχονται από την Άγκυρα, ετοιμάζονται μετά το Δεκαπενταύγουστο για σεισμικές έρευνες στη θαλάσσια περιοχή στον άξονα Ρόδος-Καστελλόριζο. Οι Τούρκοι, άλλωστε, έχουν επανειλημμένως δεσμεύσει αυτές τις θαλάσσιες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο, οι οποίες εκτείνονται δυτικά εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας (η Ελλάδα δεν έχει ανακηρύξει ΑΟΖ) και ανατολικά εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, μονάδα του ελληνικού ναυτικού παρακολουθεί από απόσταση οπτικής επαφής το τουρκικό σκάφος, προκειμένου να διαπιστώσει εάν πραγματοποιεί σεισμικές έρευνες.

Ανδρέας Θεοφάνους: Επείγουσα μια μακρόχρονη στρατηγική Κύπρου και Ελλάδας

Νέα Κρήτη

Ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας και Πρόεδρος του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Ανδρέας Θεοφάνους, μιλώντας στον 98.4 ανέλυσε γιατί είναι επείγουσας σημασίας η υιοθέτηση μίας μακρόχρονης στρατηγικής από πλευράς Ελλάδας και Κύπρου , την ώρα που η Τουρκία με την προβολή ισχύος, επιχειρεί από τα ενεργειακά και το Κυπριακό, το Καστελόριζο και το Αιγαίο, να επιβάλει ένα συνολικό πακέτο λύσεων δικής της υπογραφής.

Κατά τον κ. Θεοφάνους είναι κομβικής σημασίας η ύπαρξη Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και η προβολή από πλευράς Ελλάδος μίας γεωστρατηγικής αντίληψης ενεργούς συμμετοχής στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, διαφορετικά και οι δύο θα συρθούν στο τραπέζι συνεργειών με όρους Τουρκίας , στο όνομα της ηρεμίας στην περιοχή για όλους τους δρώντες παίκτες, επί δικών τους όμως κυριαρχικών δικαιωμάτων

Κώστας Βενιζέλος: Η Τουρκική περικύκλωση της Κύπρου

Νέα Κρήτη

Ενεργητική Αποτροπή και διεθνοποίηση

Ο αρθρογράφος του «Φιλελεύθερου» της Κύπρου και συγγραφέας πολλών βιβλίων για το Κυπριακό, Κώστας Βενιζέλος, μιλώντας στον 98.4 αναφέρθηκε στα τετελεσμένα της Τουρκίας στην Κυπριακή ΑΟΖ και την ιδιότυπη περικύκλωση της μεγαλονήσου , σημειώνοντας πως ιδίως η Ελλάδα αν συνεχίσει να αντιδρά χλιαρά στη λογική στρατηγικής ψυχραιμίας και όχι ενεργητικής αποτροπής, μπορεί σύντομα να δοκιμαστεί και η ίδια ως προς τις αντιδράσεις της σε μια πρόκληση στα κυριαρχικά της δικαιώματα στη θάλασσα και ιδίως στο Καστελόριζο.

Ο Κώστας Βενιζέλος εξήγησε τι σημαίνει και η πρόκληση στο έδαφος της Κύπρου στην Αμμόχωστο, αλλά και την σημασία διεθνοποίησης του Κυπριακού , ώστε να ανακοπεί το επίτευγμα της Τουρκίας για δεκαετίες να μην μιλάει κανείς για την εισβολή-κατοχή και ισλαμοποίηση στο βόρειο τμήμα της Κύπρου, αλλά για διακοινοτικές διαφωνίες , όπου μάλιστα να εμφανίζεται η ελληνοκυπριακή πλευρά ως ο αίτιος του αδιεξόδου, με δήθεν μαξιμαλιστικές απαιτήσεις.

Ο Κώστας Βενιζέλος, εξήγησε ακόμη γιατί είναι κομβικό θέμα η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου, ενώ ανέλυσε και την στάση των μεγάλων δρώντων στην περιοχή αλλά και τις ανησυχίες Ισραήλ και Αιγύπτου.

Σημείωσε δε με έμφαση , ότι υπό το καθεστώς των νέων εκβιασμών και τετελεσμένων από την Τουρκία, η οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι ζωτικής σημασίας και όχι η αυτό-παγίδευση μας σε μια νέα πενταμερή διάσκεψη και μάλιστα από το σημείο ακριβώς που κατέρρευσαν στο Γκράν Μοντανά της Ελβετίας.

Η Τουρκία όπως είπε άλλη λύση από την Συνομοσπονδία δύο χωριστών κρατών δεν βλέπει αυτή την στιγμή αλλά προδήλως ενδιαφέρεται για την αναβάθμιση της παρουσίας του ψευδοκράτους αυτή την ώρα με μοχλό τα ενεργειακά , ώστε να ελέγχει μέσω αυτού την ευρύτερη περιοχή.

Μάριος Ευρυβιάδης : Για την Τουρκία δεν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία

Νέα Κρήτη

Ορθή η απόσταση της Ελλάδας από μια νέα πενταμερής διάσκεψη.

Ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου, Μάριος Ευρυβιάδης, με αφορμή την Τουρκική εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ αλλά και το παιχνίδι γύρω από την επανέναρξη συνομιλιών με μια νέα πενταμερής διάσκεψη για το Κυπριακό , ανέλυσε γιατί σε όλο το φάσμα των τουρκικών προκλήσεων , επί της ουσίας Κυπριακή Δημοκρατία δεν υφίσταται. Γι αυτό όπως είπε, αυτό που ούτε με την εισβολή πέτυχε η Τουρκία την διάλυση του Κυπριακού κράτους, πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλμού.

Απάντησε ακόμη γιατί οι προκλήσεις στα Βαρώσια της Αμμοχώστου, έχουν και νομική απάντηση στα πλαίσια του διεθνούς δικαίου και με δεδικασμένα για να αποτραπούν και εξήγησε γιατί η Ελλάδα πρέπει να είναι έτοιμη με πρακτικά βήματα αποτροπής στον θαλάσσιο χώρο της αλλά και με ενεργητικότερη παρουσία στη Κύπρο, όπως πράττουν άλλοι μεγάλοι ή μικρότεροι παίκτες ισχύος στην περιοχή.

Ο Μάριος Ευρυβιάδης, σημείωσε ότι η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας, είναι πρωταρχικής σημασίας, ενώ τόνισε πως πρέπει πλέον η Τουρκική προπαγάνδα να μην περνάει αμάσητη στην Ελλάδα και να αντιμετωπιστεί και διεθνώς, αφού μιλάμε για μια χώρα με εισβολή και κατοχή τμήματος ευρωπαϊκής χώρας, ταραξία στην ευρύτερη περιοχή , από το Ιράκ και την Συρία , μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, που στο εσωτερικό της οι Ισλαμιστές του Ερντογάν , έχουν φυλακίσει από πανεπιστημιακούς και δημοσιογράφους μέχρι το μισό πληθυσμό, ολοκληρώνοντας το έργο που είχαν ξεκινήσει πριν από αυτούς οι Κεμαλιστές.

Ηλ. Κουσκουβέλης: Το Τουρκικό παιγνίδι και το κλειδί της ΑΟΖ

Νέα Κρήτη

Τις τελευταίες εξελίξεις στην Κυπριακή ΑΟΖ, το παιγνίδι της οριοθέτησης με τη Λιβύη, οι αναγκαίες κινήσεις της Ελλάδας αλλά κι η αποτίμηση της Συμφωνίας των Πρεσπών στο σήμερα, στο επίκεντρο της συνέντευξης του καθηγητή Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Ηλία Κουσκουβέλη, στον 98.4.

Σε οριακό σημείο διολισθαίνουν οι σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι σχέσεις Κύπρου-Ρωσίας έχουν κρίσιμη στρατηγική σημασία και για τις δύο χώρες, όπως, εμμέσως πλην σαφώς, και για την Ελλάδα. Για τη Ρωσία, διότι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, του κυπριακού κράτους, η μετατροπή του σε αποικία και ο σταδιακός αφελληνισμός του νησιού, θα σήμαινε μια γιγαντιαία μετατροπή του συσχετισμού δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος ζωτικών ρωσικών συμφερόντων.

Αυτό ισχύει ανεξαρτήτως του ποιος κυβερνά το κυπριακό κράτος και αν ακολουθεί φιλορωσική, φιλοαμερικανική ή …φιλομεξικανική πολιτική. Διότι μία α’ ή β’ πολιτική μπορεί σήμερα να είναι έτσι κι αύριο να είναι αλλιώς, αλλά η ύπαρξη κρατών και εθνών είναι πολύ μονιμότερο στοιχείο της διεθνούς κατάστασης. Όποιος ελέγχει το Γιβραλτάρ, τη Μάλτα, την Κρήτη και την Κύπρο βασιλεύει στον κόσμο, εξήγησε κάποτε ο Χένρι Κίσσινγκερ, προσπαθώντας να εξηγήσει-δικαιολογήσει τον ρόλο του στην οργάνωση του πραξικοπήματος και της εισβολής του 1974.

Αλλά και για την επιβίωση της Κύπρου, όπως μαρτυρά όλη η ιστορία της, έχει ζωτική σημασία η διατήρηση καλών σχέσεων με τη Ρωσία, ανεξαρτήτως της κριτικής που θέλει ενδεχομένως να ασκήσει κάποιος στην μία ή την άλλη πλευρά της πολιτικής της. Μόνο από τις «σοσιαλιστικές χώρες» είχαμε συμπαράσταση στον εθνικοαπελευθερωτικό μας αγώνα, γράφει ο δεξιών φρονημάτων στρατιωτικός ηγέτης της ΕΟΚΑ Γρίβας στα Απομνημονεύματά του.

Εισβολή στην Κύπρο – Όσο η Ελλάδα επιβραβεύει τους προδότες και τιμωρεί τους ήρωες, δεν πρόκειται να σηκώσει κεφάλι... - Η περίπτωση επιβράβευσης Μαυρωτά

Ινφογνώμων Πολιτικά

Το Μέγαρο Αρχιεπισκοπής της Κύπρου μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974

Σάββας Καλεντερίδης

Τις μέρες αυτές βιώνουμε και επαναφέρουμε στη μνήμη μας τα τραγικά γεγονότα της εισβολής στην Κύπρο το 1974, που αποτελεί την τελευταία εθνική τραγωδία. Όμως για να φθάσουμε στην 20ή Ιουλίου, τότε που άνοιξαν οι μπουκαπόρτες του Αττίλα στις ακτές της Κερύνειας, είχε προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα και οι μεθοδεύσεις που οδήγησαν στην εξουδετέρωση μέσω διαταγών της Εθνικής Φρουράς, για να πατήσει σχεδόν ανεμπόδιστος ο Αττίλας τα ιερά χώματα της Κύπρου.

Από το βιβλίο Νικόλαος Κατούντας – Ο Λεωνίδας της Κερύνειας, που περιέχει μαρτυρίες συμμαχητών του για τον ηρωικό θάνατο του Αχαιού λοχαγού στις 22 Ιουλίου 1974, του οποίου είχα την τιμή να αναλάβω τη συγγραφή, παραθέτω υπό μορφή ημερολογίου ορισμένα γεγονότα που οδήγησαν στο προδοτικό πραξικόπημα:

Φεβρουάριος 1974

Λαμβάνεται σε πολιτικό επίπεδο η τελική απόφαση ανατροπής του Μακαρίου από τους Φαίδωνα Γκιζίκη (Πρόεδρο της Δημοκρατίας), Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο (πρωθυπουργό), Γρηγόριο Μπονάνο (αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων), ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη (ουσιαστικό αρχηγό της χούντας).

26 Ιουνίου 1974

Ο διευθυντής του 2ου Επιτελικού Γραφείου του ΓΕΕΦ Κώστας Μπούρλος επισκέπτεται την Αθήνα και μεταφέρει στην Κύπρο ειδικό κώδικα συνθηματικής επικοινωνίας με την Αθήνα.

Οι προκλήσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη στο ελληνοτουρκικό μέτωπο

του Χρήστου Καπούτση

Ήδη πριν τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης οι υπουργοί Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας ενημερώνονταν και καθόριζαν τις προτεραιότητες κρίσιμων τομέων των υπουργείων τους. Εκτιμώ ότι οι Μητσοτάκης, Δένδιας και Παναγιωτόπουλος συνεργάζονται καθημερινά για το χτίσιμο μιας αξιόπιστης, ρεαλιστικής και πολυδιάστατης εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Με την ευκαιρία αυτή θα αγγίξουμε κάποιες πτυχές στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, οι οποίες βρίσκονται σε κρίσιμο σημείο.

Υπήρξε μια προσπάθεια από την προηγούμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ), η παραβατική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο (ΑΟΖ Κύπρου), να διεθνοποιηθεί. Μάλιστα οι προσδοκίες των πρώην κυβερνώντων έφτασαν μέχρι του σημείου να πιστεύουν και να το δηλώνουν και δημόσια(!), ότι ΗΠΑ, ΕΕ και ΝΑΤΟ θα "συνετίσουν" την Τουρκία και θα την αποτρέψουν από το να παραβιάζει εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα των δύο ελληνικών κρατών, του ελλαδικού και του κυπριακού. Υποτίθεται ότι Αθήνα και Λευκωσία, διατηρούν άριστες σχέσεις με την Ουάσιγκτον.

Πρόκειται περί εντέχνως καλλιεργηθέντος μύθου, αφού δεν υπάρχουν φιλίες ή συμμαχίες μεταξύ των κρατών, που να στηρίζονται στην ηθική και στο διεθνές δίκαιο. Υφίστανται μόνο αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες κοινών εθνικών συμφερόντων και μάλιστα υπό την προϋπόθεση ότι πρόκειται περί ισοδυνάμων κρατών. Αυτή είναι η διεθνής πραγματικότητα, την οποία αγνοεί η μεγαλαυχία των επηρμένων Ελλήνων πολιτικών.

Μιχάλης Ιγνατίου: 45 χρόνια Κατοχής στην Κύπρο, ΑΟΖ και σύγχρονες προκλήσεις

Νέα Κρήτη

Ο έλληνας ανταποκριτής πολλών ΜΜΕ στην Ουάσιγκτον και ερευνητικός συγγραφέας Μιχάλης Ιγνατίου, μιλώντας στον 98.4 , περιέγραψε μέσα από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα στις ΗΠΑ, για το τι διαδραματίστηκε πριν 45 χρόνια με την εισβολή και κατοχή των Τούρκων στην Κύπρο, παραθέτοντας άγνωστες πτυχές της προδοσίας αλλά και του ρόλου των ΗΠΑ.

Αναφέρθηκε στην νέα «εισβολή» στις μέρες επί της Κυπριακής ΑΟΖ, την κομβικής σημασίας αναγκαιότητα οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου , αλλά και την επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας και την ανάγκη ο Ελληνισμός να επαναπροσδιορίσει την στάση του στις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή, χαρακτηρίζοντας σε αυτή την περίοδο ανεξήγητη την στάση του Προέδρου της Κύπρου, να επιζητά συνομιλίες με την Τουρκοκυπριακή πλευρά, χωρίς πρώτα να απαιτεί την αποχώρηση της Τουρκίας από την Κυπριακή ΑΟΖ.

Ένας βετεράνος της Κύπρου αφηγείται

Ο Αλέξάνδρος Μηλιώνης, βετεράνος της επιχείρησης Κοφινού

Ιστορικές μνήμες. Η εισβολή στην Κύπρο το 1974.

Ο συμπατριώτης μας Δημήτριος Π. Κουλεντιανός μας διηγείται πως έζησε την εισβολή στην Κύπρο το 1974 σε ένα ντοκιμαντέρ του Korakovouni Web Radio

Αττίλας 1974 - Ο βιασμός της Κύπρου

Ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Κακογιάννη με τίτλο "Αττίλας '74", παραγωγής 1975.

Τον Σεπτέμβριο του 1974 ο Μιχάλης Κακογιάννης ταξίδεψε στην Κύπρο,τον τόπο καταγωγής του,προκειμένου να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με την εισβολή των Τούρκων.Ήταν μια προσωπική προσπάθεια, «χωρίς προκατασκευασμένες ιδέες, χωρίς συγκεκριμένο πρόγραμμα" πήγα χωρίς να έχω σκεφθεί τίποτε» είπε ο σκηνοθέτης έναν χρόνο αργότερα σε συνέντευξη του.

Το οδοιπορικό του Κακογιάννη είχε ως αποτέλεσμα τον «Αττίλα 74»,μια μνημειώδη καταγραφή της κατάστασης στην Κύπρο μετά το πραξικόπημα εναντίον του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και την τουρκική εισβολή.Ο σκηνοθέτης δούλεψε τόσο με πολιτικά στελέχη όσο και με τον λαό της χώρας.Απέσπασε μια μεγάλη συνέντευξη από τον Μακάριο, μίλησε με τον μετέπειτα ιδρυτή του κόμματος Δημοκρατικός Αγώνας Γλαύκο Κληρίδη και τον Νίκο Σαμψών που έμεινε στην Ιστορία επειδή ανέλαβε δοτός «πρόεδρος» της Κύπρου κατά το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου.Μίλησε με ανθρώπους της ΕΟΚΑ-Β αλλά και με τον απλό λαό που κατέθεσε μαρτυρίες για την τραγωδία που έπληξε την ελληνική κοινότητα του νησιού,δηλαδή περί το 82% του πληθυσμού της Κύπρου.

«Πέρα από καθετί, η ταινία μου είναι ένα ανθρώπινο ντοκουμέντο» συνεχίζει στην ίδια συνέντευξη ο Κακογιάννης.Πραγματικά ο φακός του σκηνοθέτη (διευθυντής φωτογραφίας ο Σάκης Μανιάτης) καταγράφει τις άθλιες συνθήκες ζωής στους προσφυγικούς καταυλισμούς (αγρότισσες ζουν σε σκηνές ανάμεσα σε κότες, εκδιωγμένες από τα σπίτια τους), το παράπονο ενός 15χρονου κοριτσιού που βιάστηκε από τους Τούρκους εισβολείς, εξαγριωμένους νέους από τη σύγχυση και την αβεβαιότητα για το αν ζει ή όχι κάποιο μέλος της οικογένειάς τους που χάθηκε στη ζώνη κατοχής.Η αποκορύφωση του δράματος στον «Αττίλα 74» φαίνεται στο χωρίς μεταβατικό στάδιο «πέρασμα» των Ελληνοκυπρίων από μια καλή ζωή στο καθεστώς του «πρόσφυγα μέσα στην ίδια τους τη χώρα»,τη στιγμή που κάποτε διέθεταν υψηλότερο επίπεδο ζωής συγκριτικά με εκείνο των Ελλήνων,πόσο μάλλον των Τούρκων.

Η απουσία των συνεντεύξεων από Τουρκοκυπρίους δεν ήταν ευθύνη του Κακογιάννη.«Αρνήθηκαν» λέει στην ίδια συνέντευξη ο σκηνοθέτης.«Όταν βρισκόμουν εκεί κανείς Τουρκοκύπριος δεν μπορούσε να περάσει τη "γραμμή του Αττίλα". Στον Νότο, όπου ζουν πάντα πολλές χιλιάδες Τουρκοκύπριοι,οι περισσότεροι φοβούνταν να μιλήσουν. Μόνο ένας δήμαρχος εξομολογήθηκε πως ήθελε να ζήσει και να πεθάνει στο χωριό του».

Κυπριακή «καταιγίδα» πάνω από την κυβέρνηση Μητσοτάκη

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Αντιμέτωπες με τη σταθερή κλιμακούμενη και έμπρακτη αμφισβήτηση της Κυπριακής ΑΟΖ από την Άγκυρα, οι κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία ψάχνουν αυτές τις μέρες φίλους, εταίρους και συμμάχους, οι οποίοι σιωπούν. Το σκηνικό που διαμορφώνεται, όπως υπογραμμίζουν έμπειροι διπλωμάτες οδηγεί στη βάσιμη εκτίμηση ότι η Κύπρος (και η Ελλάδα κατ’ επέκταση) θα συρθεί σε μια διαπραγμάτευση που θα αφορά τη συνδιαχείριση των ενεργειακών πόρων, όπως ακριβώς επιθυμεί και μεθοδεύει η Άγκυρα.

Την περασμένη Τρίτη το συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών των 28, κατάφερε να διασώσει τα προσχήματα και να εκδώσει κοινή απόφαση κατά της Τουρκίας. Σύμφωνα με το κείμενο της απόφασης οι Ευρωπαίοι εταίροι ζήτησαν να ανασταλούν «οι διαπραγματεύσεις για τη συνολική Συμφωνία Αεροπορικών Μεταφορών» και να ακυρωθούν «προς το παρόν» τόσο «το Συμβούλιο Σύνδεσης», όσο και οι «περαιτέρω συνεδριάσεις του διαλόγου υψηλού επιπέδου Ε.Ε. - Τουρκίας». Ακόμη, αποφασίστηκε «να μειωθεί η προενταξιακή βοήθεια προς την Τουρκία για το 2020», ενώ οι ευρωπαίοι ΥΠΕΞ απηύθυναν παράλληλα προτροπή προς την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) να «επανεξετάσει» τις δανειακές χορηγήσεις της στην Τουρκία..

Σαν σήμερα...20 Ιουλίου 1974

the Crypt of Banking News

Σαν σήμερα η γη σείεται, σαν σήμερα ο ελληνικός λαός θρηνεί, σαν σήμερα γυναίκες διάσπαρτες αποχαιρετούν για πάντα τους δικούς τους άντρες, σαν σήμερα 12.000 άνδρες ελληνοκύπριοι και ελλαδίτες υπό τη διοίκηση του ταξιάρχου Μιχαήλ Γεωργίτση, πολεμούν με ηρωική αυτοθυσία...Σαν σήμερα η Ελλάδα θρηνεί...Ξένες στρατιωτικές δυνάμεις εισβάλουν στην ελληνική Κύπρο...Ήταν 20 Ιουλίου 1974 που η Κύπρος αιματοκύλησε....Ήταν μια μαύρη μέρα για την χώρα μας...

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο με την κωδική ονομασία «Αττίλας» ξεκίνησε την αυγή της 20ης Ιουλίου 1974, με αποβατικές και αεροπορικές επιχειρήσεις. Συμμετείχαν συνολικά γύρω στους 40.000 άνδρες υπό τη διοίκηση του αντιστρατήγου Νουρετίν Ερσίν. Η ελληνική πλευρά πιάστηκε στον ύπνο και η αντίδρασή της εκδηλώθηκε με μεγάλη καθυστέρηση. Η Τουρκία υποστήριξε ότι δεν επρόκειτο για εισβολή, αλλά για «ειρηνική επέμβαση», με σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης στην Κύπρο, που είχε καταλυθεί από το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου (15 Ιουλίου 1974).

Τα τουρκικά αποβατικά σκάφη άρχισαν να αποβιβάζουν δυνάμεις ανενόχλητα στην περιοχή Πέντε Μίλι, οκτώ χιλιόμετρα δυτικά της Κερύνειας, λίγο μετά τις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα, σμήνη τουρκικών αεροπλάνων άρχισαν τις επιθέσεις, συνεχώς και κατά κύματα κατά της ευρύτερης περιοχής της Κερύνειας και της Λευκωσίας, ενώ άλλα αεροσκάφη και ελικόπτερα επιχειρούσαν ρίψεις αλεξιπτωτιστών σε επίκαιρα σημεία. Οι κάτοικοι βρέθηκαν στο έλεος των εισβολέων. Άοπλοι πολίτες δολοφονήθηκαν, γυναίκες βιάστηκαν και αιχμάλωτοι στρατιώτες εκτελέστηκαν.