Μένουμε σπίτι σήμερα για να έχουμε δουλειά και εισόδημα αύριο

ardin-rixi

Η ταχύτητα του περιορισμού της κρίσης μπορεί να αποβεί σωτήρια για την ελληνική οικονομία

του Γιώργου Καραμπελιά οικονομόλογου*, πρωτοδημοσιεύτηκε στη huffingtonpost.gr

Την τελευταία περίοδο, έχουμε τονίσει σε αρκετές περιπτώσεις τους κινδύνους που διατρέχει μία οικονομία σαν την Ελλάδα, εξαρτημένη σχεδόν αποκλειστικά από τις «εξαγωγές» υπηρεσιών –τουρισμός, ναυτιλία, εμβάσματα, ξένα κεφάλαια χρηματιστηριακού χαρακτήρα– μπροστά σε μια κρίση που πλήττει κατ’ εξοχήν τις διεθνείς επικοινωνίες. Πράγματι, η Ελλάδα κινδυνεύει να  πληγεί θανάσιμα εάν, σε πρώτο επίπεδο, δεν προσπαθήσει να περιορίσει την έκταση της επιδημίας. Και αν, σε δεύτερο και μονιμότερο επίπεδο, δεν αναπροσαρμόσει την οικονομική της πολιτική προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της ενδογενούς παραγωγής – και όχι μόνο της πρωτογενούς αλλά και της δευτερογενούς, που έχει πληγεί από 10 χρόνια κρίσης και 30 χρόνια αποβιομηχάνισης.

Ωστόσο, σήμερα, ζούμε μέσα στην κρίση και τα μέτρα που αφορούν μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες στρατηγικές δεν μπορούν να απαντήσουν άμεσα στα καίρια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, παρά μόνο δευτερευόντως. Διότι η πραγματικότητα είναι πως, σήμερα, η ελληνική οικονομία κρατιέται σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό και τις εξωτερικές εισροές. Γι’ αυτό και οι προοπτικές εμφανίζονται απολύτως καταστροφικές εάν κλείσει εντελώς ο τουριστικός τομέας.

Όσο υπάρχει φτώχεια δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη

Σε μια χώρα που ακόμη μπορεί να χάνονται ζωές ανθρώπων που προσπαθούσαν απλώς να ζεσταθούν το βράδυ, δεν μπορούμε να μιλάμε πραγματικά για ανάπτυξη 

του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά: τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε 8 νεκρούς, ανθρώπους που δεν είχαν κανονική και αξιοπρεπή θέρμανση στα σπίτια τους.

Δύο νεκρούς στο Μεταξουργείο πιθανότητα από διαρροή αερίου από σόμπα.

Ένα μικρό κοριτσάκι νεκρό από πυρκαγιά σε παράπηγμα στην Κομοτηνή.

Μια γυναίκα νεκρή στην Κέρκυρα από το κρύο.

Τέσσερις μετανάστες νεκροί στα Καλύβια, παραμονή Χριστουγέννων, από αυτοσχέδιο μαγκάλι.

Δεν θέλω να σταθώ στο τι ακριβώς μπορεί να έγινε σε κάθε ένα από αυτά τα δυστυχήματα.

Θέλω να σταθώ στην ουσία.

Και η ουσία είναι ότι ακόμη και σήμερα άνθρωποι μπορεί να πεθάνουν, επειδή δεν έχουν κανονική θέρμανση.

Η ουσία είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε ακόμη μεγάλη φτώχεια.

Πως γίνεται η επιδότηση – κάλεσμα των μεταναστευτικών ροών υπό τις ευλογίες της Κυβέρνησης

ardin-rixi

Πως γίνεται η επιδότηση – κάλεσμα των μεταναστευτικών ροών υπό τις ευλογίες της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Της Παγχιακής Επιτροπής Αγώνα

Πολλοί θα αναρωτιούνται: Πως είναι δυνατόν ένα κράτος να υποφέρει από τις μεταναστευτικές ροές, να βαφτίζει Εθνική κρίση την κατάσταση που βιώνουμε και που όλοι πρέπει να βάλουν ”πλάτη”, και από την άλλη να επιδοτούνται οι αιτούντες άσυλο;

Προσέξτε ΟΧΙ οι χαρακτηρισμένοι πρόσφυγες, αλλά ΟΛΟΙ !! Οι κάρτες με τα μετρητά που μοιράζονται σε όλους ανεξαιρέτως τους αιτούντες άσυλο μπορούν να φτάσουν έως τα 550€ μηνιαίως !! Μοιράζονται δε από τους φορείς. Ποιοι είναι αυτοί και σε ποιους πραγματικά τα μοιράζουν; Κανένας δε γνωρίζει ή απλά δεν υπάρχει πρόθεση να εναντιωθούν στους διαχειριστές της μεγαλύτερης ”ανθρωπιστικής” μπίζνας (ΜΚΟ) που στήθηκε στην Ευρώπη υπό Ελληνικού Εδάφους.

Αρχηγός όλων η Ύπατη Αρμοστεία, όπου όλα γίνονται υπό την αιγίδα της και την σφραγίδα της.

Στην παράγραφο 7 του συνημμένου αναφέρεται: Η κάρτα προορίζεται για χρήση ΜΟΝΟ στην Ελλάδα. Θα απενεργοποιηθεί ΜΟΝΙΜΩΣ αν χρησιμοποιηθεί ΕΚΤΟΣ Ελλάδος!

Η ασχετοσύνη σε πανήγυρι

του Χρήστου Γιανναρά

Έγκαιρα κατατέθηκε από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη η πρόταση: Να γιορτάσουμε, στο μεθεπόμενο έτος, οι θεσμοί και οι πολίτες, τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του 1821.

Η πρόταση δεν διευκρινίζει τι ακριβώς θα γιορτάσουμε: Την επιτυχία των στόχων της Επανάστασης ή απλώς τον ρομαντισμό του ξεσηκωμού; Θα είναι μια εθιμοτυπική φιέστα ο εορτασμός ή θα αφορά τη ζωή μας των Ελλήνων, σήμερα και στο μέλλον; Θυσίασαν τη ζωή τους χιλιάδες συμπατριώτες μας για την «εθνεγερσία», ήταν, όλοι όσοι πήραν τα όπλα, αποφασισμένοι να πεθάνουν για κάτι, που χωρίς αυτό η ζωή δεν έχει νόημα. Το πέτυχε αυτό το «κάτι» η Επανάσταση του 1821;

Ξέρουμε με βεβαιότητα ότι οι λέξεις, στην ίδια την «καθομιλούμενη» ελληνική μας γλώσσα, είχαν τότε άλλο νόημα και έχουν άλλο σήμερα. Παράδειγμα η λέξη «ελευθερία» ή η λέξη «πατρίδα». Σήμερα λέμε «ελευθερία» και εννοούμε θωράκιση ατομικών δικαιωμάτων, νομοθετημένο «άσυλο» που αμνηστεύει ακόμα και «κατά συρροήν», κάθε βράδυ, απόπειρες δολοφονιών εκ προθέσεως. Λέμε «πατρίδα» (αν τολμήσει κανείς τη λέξη) και εννοούμε το αντίπαλο του πολίτη, μισητό «κράτος». Η «ελευθερία» παραπέμπει στην αυτονόητη αντίσταση σε εξουσίες, εκλεγμένες μεν, αλλά ιδιοτελέστατες, και η «πατρίδα» σε κράτος συνώνυμο με τη φαυλότητα, τη διαπλοκή χυδαίων συμφερόντων.

Η χώρα εάλω, κατά το «η πόλις εάλω»

ardin-rixi

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Επισκέφτηκα την Θεσσαλονίκη μαζί με την σύζυγό μου στα πλαίσια των επετειακών εκδηλώσεων της Ένωσης Συμμάχων Πολεμιστών Μακεδονικού Μετώπου 1916 -18 που  λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο τέλη Σεπτεμβρίου στην Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στο μεγάλο Συμμαχικό Νεκροταφείο στο Ζέιτενλικ στο Πολύκαστρο.

Οργανωτής ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», Γεώργιος Τσαλουχίδης, που είναι συγχρόνως ύπατος πρόεδρος της Ένωσης των Συμμάχων Πολεμιστών, τον οποίο συμπαραστέκομαι στην όλη οργάνωση ως γραμματέας.

Κατά την παραμονή μας και την μετάβασή μας συνέβησαν δύο δυσάρεστα γεγονότα. Επειδή κυκλοφορώ πάντοτε με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς χρησιμοποιούσα και στην Θεσσαλονίκη τις αστικές συγκοινωνίες, οι οποίες είναι αφόρητα επιβαρημένες. Οι πολίτες στριμώχνονται σαν σαρδέλες στα λεωφορεία. Χθες, 30 Σεπτεμβρίου, σε μια διαδρομή μου εκλάπη το κινητό μέσα στο λεωφορείο. «Πιθανόν» από τρεις μελαψούς αλλοδαπούς νεαρούς, που βρισκόταν δίπλα μου κοντά στην μεσαία είσοδο.

Ο Τζόκερ και η σήψη μέσα από τον καθρέφτη

ardin-rixi

Του Μάριου Νοβακόπουλου από την Ρήξη φ. 155

Η πρόσφατη ταινία «Τζόκερ» συνάρπασε το κοινό και εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της προσφάτου ιστορίας. Η εξαιρετική ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ, η μουσική επένδυση, η καταθλιπτική ατμόσφαιρα της Γκόθαμ (δηλαδή Νέα Υόρκη 1970-80) και η μεταποίηση ενός μύθου των κόμικς σε μία πλήρη ανθρώπινη προσωπικότητα έχουν δικαίως επαινεθεί. Πάρα πολλοί όμως, τόσο κριτικοί και δημοσιογράφοι όσο και το απλό κοινό, έχουν δώσει μεγάλη βάση στα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα της ταινίας.

Το γεγονός ότι πρωταγωνιστεί ένας ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος που καταλήγει στη βία, γενόμενος παραλλήλως το ακούσιο έμβλημα ενός λαϊκού κινήματος, τραυμάτισε πολλές ευαίσθητες χορδές στα κατεστημένα μίντια και τις πολιτιστικές ελίτ. Για να πάρουμε μόνο μερικούς τίτλους από το CNN, η ταινία «δοξάζει έναν δολοφόνο και θα μπορούσε να επηρεάσει παρόμοιες επιθέσεις» και «επικυρώνει την πικρία των λευκών ανδρών που οδήγησε την άνοδο του προέδρου Τραμπ στην εξουσία». 

Αν και δεν δικαιώνεται ηθικά εν τέλει, σίγουρα ο χαρακτήρας του πρωταγωνιστή Άρθουρ Φλεκ παρουσιάζεται με κατανόηση, ιδίως για τα δεινά του. Αυτό, λέγουν ορισμένοι κριτικοί, δίνει ένα ίνδαλμα στις υποτιθέμενες στρατιές μοναχικών, αντικοινωνικών και μισογύνηδων λευκών, νέων ανδρών, που είναι έτοιμοι να προκαλέσουν το επόμενο mass shooting ως τελευταία έξοδο. 

Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο;

ardin-rixi

Του Νίκου Ντάσιου από την Ρήξη φ. 155

Για ακόμα μια φορά ψηφίστηκε ένα αναπτυξιακό νομοσχέδιο με βασικό αναπτυξιακό κριτήριο τo εργασιακό κόστος, χωρίς να λαμβάνει δηλαδή υπόψη του τις ιδιαίτερες συνθήκες αποικιοποίησης της χώρας, καθώς και το υποκείμενο που μπορεί να επωμιστεί την αναπτυξιακή διαδικασία…

Ακόμα όμως πιο ελλειμματική είναι η στάση των συνδικάτων, που συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν επιβληθεί τρία μνημόνια με μόνιμη επιτροπεία, φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων και διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα. Η επίθεση στις κλαδικές συμβάσεις, των οποίων θα υπερισχύουν οι επιχειρησιακές σε περιπτώσεις κινδύνου πτώχευσης μιας επιχείρησης, αποτελεί ένα γκρίζο σημείο του νομοσχεδίου, δεδομένης της απουσίας ελεγκτικών μηχανισμών που να είναι σε θέση να αξιολογούν την κατάσταση κινδύνου μιας επιχείρησης, ώστε να αποφεύγονται τυχόν αυθαιρεσίες. 

Το δεύτερο επίμαχο ζήτημα που αφορά στο προαπαιτούμενο του 50+1% του αριθμού των εργαζομένων, προκειμένου να ληφθεί απόφαση για απεργία, είναι προφανές ότι αποτελεί χτύπημα στις συνήθεις συνδικαλιστικές πρακτικές υποαντιπροσώπευσης των εργαζομένων στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για κινητοποιήσεις στις γενικές συνελεύσεις. Αναφερόμαστε στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, τις τράπεζες και συγκεκριμένους κλάδους των οποίων οι εργαζόμενοι έχουν ακόμα μια μορφή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Παρά τις δυσκολίες της εφαρμογής του μέτρου των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών, οι συνδικαλιστικοί φορείς θα όφειλαν, εφόσον ενδιαφέρονταν για την αντιπροσωπευτικότερη λήψη των αποφάσεων, να συζητήσουν την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, για παράδειγμα στα πανελλαδικά σωματεία, ή σε όσα εκπροσωπούν εργαζόμενους με εκ περιτροπής ωράρια. Όμως τα ισχνά δημοκρατικά αντανακλαστικά τους αποδεικνύονται όταν οι γενικές απεργίες με ελάχιστη συμμετοχή οδηγούν σε παράλυση του αστικού ιστού δύο φορές μέσα σε ένα 10μερο και ουδείς ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό αντίκτυπο!

Θαρσείν χρη

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 155 που κυκλοφορεί.

Άραγε, υπάρχει κάποια δυνατότητα εξόδου της Ελλάδας από την κρίση; Σε ένα μεγάλο αριθμό Ελλήνων πατριωτών – ιδιαίτερα μετά τα τελευταία κατορθώματα του Ερντογάν στη Συρία και τις απειλές του προς τους Έλληνες, σε Ελλάδα και Κύπρο, καθώς και την ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει άμεσα την απειλή εποικισμού που σηματοδοτεί το μεταναστευτικό– κυριαρχεί μια αίσθηση ανημπόριας και παραίτησης.

Ωστόσο, είμαστε υποχρεωμένοι να ελπίζουμε, γιατί διαφορετικά θα καταδικαστούμε, όπως και τόσοι άλλοι, στην απραξία. Γιατί πιστεύουμε πως, έστω από την αρνητική πλευρά, έχει ολοκληρωθεί ένας ιστορικός κύκλος, ο ιστορικός κύκλος της μεταπολίτευσης. Και δεδομένου ότι –δυστυχώς– οι λαοί μαθαίνουν πάντα μέσα από την εμπειρία τους, πιστεύω πως έχουμε χωνέψει το ιστορικό τέλος των ιδεολογιών που ταλανίζουν τους Έλληνες από τον Εμφύλιο και μετά.

Συναφώς, και οι σκυλοκαυγάδες ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά, που με τόση μανία επιδιώκει να διαιωνίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, και που αποτελούσαν το ψωμοτύρι της Χρυσής Αυγής, έχουν καταστεί εντελώς ανούσιοι. Εξάλλου, οι νεοεισελθέντες στα σαλόνια της εξουσίας, εκείνοι της Αριστεράς, ξεπέρασαν τους αντιπάλους τους σε χαμέρπεια, πολιτικαντισμό, ξεπούλημα του εθνικού πλούτου, υποταγή στα ξένα συμφέροντα και έτσι έκλεισαν από μόνοι τους τον όποιο ιστορικό ρόλο είχαν.

Γίναμε όλοι «φασίστες»;

ardin-rixi

Του Γιώργου Ρακκά από το thessnews.gr

Στην πραγματικότητα, καμιά κοινωνία δεν είναι «από τη φύση της» κλειστή ή ανοιχτή. Την μεταμορφώνουν οι περιστάσεις. Και η σημερινή περίσταση του μεταναστευτικού αδιεξόδου στην Ελλάδα είναι πολύ ιδιαίτερη, για να φορτώσουμε τις αντιδράσεις που προκαλούνται στον «ρατσισμό» και την «ξενοφοβία» -λες και υπάρχουν άνθρωποι ή ολόκληρες τοπικές κοινωνίες που φέρουν αυτό το στίγμα πάνω τους βιολογικά, «από την φύση τους».

Τα Βρασνά δεν είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση, μια κάποια μαύρη κηλίδα στον χάρτη της χώρας που της αξίζει μια «δημοκρατική καραντίνα» για να αντιμετωπιστεί η υποτιθέμενη φασιστική επιμόλυνση. Είναι αντανάκλαση της στάσης που έχει διαμορφώσει σταδιακά όλη η ελληνική κοινωνία, η ίδια ελληνική κοινωνία που κατά το 60% της είχε συνεισφέρει σε ανθρωπιστική βοήθεια των ανθρώπων που είχαν εγκλωβιστεί στην Ειδομένη το 2015.

Τώρα όμως, με τα βόρεια σύνορα της χώρας να είναι κλειστά, το κράτος να έχει απολέσει πλήρως τον έλεγχο της μεταναστευτικής πολιτικής, όπου αλωνίζουν ΜΚΟ αμφίβολης προέλευσης, κινήτρων και χρηματοδότησης, τον Ερντογάν να σπρώχνει επίτηδες τα κύματα των νέων μεταναστευτικών εισροών στην Ελλάδα για να την αποσταθεροποιήσει, και εν τέλει την μετανάστευση προς την Ελλάδα να έχει καταστεί ανεξέλεγκτη, το 86% των Ελλήνων, σύμφωνα με δημοσκόπηση του αμερικανικού ερευνητικού κέντρου Pew Research Center, επιθυμεί την απέλαση όλων των μεταναστών που έχουν εισέλθει στη χώρα παράνομα. Μήπως αυτό το 86% των συμπολιτών μας έχουν γίνει «φασίστες»; Προφανώς και όχι. Φοβάται όμως, ότι ο τρόπος που διαχειρίστηκε και διαχειρίζεται ακόμα και σήμερα τη μετανάστευση το ελληνικό κράτος, οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ δηλαδή, θα διαλύσουν την χώρα.

Οι πλούσιοι

Του Νίκου Ντάσιου

Μπορεί κάποιος αλήθεια να πιστέψει ότι άνθρωποι σαν τον Κωστή Χατζηδάκη με 1,7 εκατ. € σε χαρτοφυλάκια κυρίως ξένων Τραπεζών ή τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη με 125 ακίνητα ….θα ασχοληθούν ποτέ με την Εθνική Οικονομία και τις αγωνίες των φτωχών ανθρώπων της χώρας; Μπορεί κάποιος ν’ αμφιβάλει για την ηθική υποκρισία των «φιλε-λεφτ» διαβάζοντας τις δηλώσεις εισοδήματος των Παπαδημούλη με καταθέσεις ενός εκατ. € σε 18 τραπεζικούς λογαριασμούς και του Σταθάκη με 44 ακίνητα και χρεόγραφα 240 χιλ. € ή να πιστεύει ότι νοιάστηκε ποτέ ο Γιάννης Βαρουφάκης για τα capital control και το κλείσιμο των Ελληνικών Τραπεζών διαθέτοντας –μεταξύ άλλων- καταθέσεις 45 χιλ. € και 204 χιλ. $ στην Corner Banca της Ελβετίας; Μπορεί να μην οργίζεσαι για το απύθμενο θράσος του Τσακαλώτου με μετοχές στην Black Rock και στην Invesco κι αμοιβαία στις FTIOF και Pioneer, που κατεβαίνει να διαδηλώσει για τα δίκαια των εργαζομένων –δίκαια που ο ίδιος καταπάτησε όντας Υπουργός οικονομίας;

Η εικόνα της αύξησης των εισοδημάτων και της ακίνητης περιουσίας της πολιτικής τάξης της χώρας όταν τα μεσαία και χαμηλότερα στρώματα έχαναν μεσο-σταθμικά 6% του εισοδήματος τους ετησίως στα χρόνια της κρίσης, ενώ κατασχέθηκαν και απειλούνται με κατάσχεση χιλιάδες πρώτες κατοικίες, είναι τουλάχιστον εξοργιστική. Το χάσμα της κοινωνίας από την πολιτική τάξη βαθαίνει συνεχώς, εγκυμονώντας σοβαρότατους κινδύνους ακόμα και γι αυτή ακόμα την κουτσουρεμένη κοινοβουλευτική μας δημοκρατία.

Η ανάπτυξη ως κοσμική θρησκεία, η κοινωνική πίτα και οι "λύκοι"

του Κώστα Μελά

Η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης στη σοσιαλδημοκρατική αντίληψη ήταν πάντα δεμένη με την αντίστοιχη έννοια της ευημερίας, ως μεγέθους μετρήσιμου και συνεπώς ποσοτικού. Η άποψη που επικρατεί στο συλλογικό φαντασιακό των σύγχρονων κοινωνιών της ευημερίας προϋποθέτει την ανάδειξη της οικονομικής ανάπτυξης, η οποία όμως έχει θεμελιώδη πολιτική σημασία.

Είναι γνωστό πως η οικονομική ανάπτυξη αποτελεί το καθολικό ιδεολόγημα της σύγχρονης Δυτικής Κοινωνίας που ενεργοποιεί τη συλλογική βούληση και επιτρέπει την ύπαρξη των προτεραιοτήτων της αναδιανεμητικής δικαιοσύνης, από τη μεριά των κοινωνικών ομάδων που τη συγκροτούν. Υπό μια έννοια η οικονομική ανάπτυξη είχε (και έχει) καταστεί η κοσμική θρησκεία των ανεπτυγμένων βιομηχανικών κοινωνιών: η πηγή της ατομικής κινητοποίησης, η βάση της πολιτικής σταθερότητας, το πεδίο για την επιστράτευση της κοινωνίας προς έναν κοινό σκοπό.

Η αθέατη όψη της μετανάστευσης Ελλήνων επιστημόνων*

της Ευγενίας Σαρηγιαννίδη

Το φαινόμενο της μετανάστευσης των Ελλήνων στο εξωτερικό στα χρόνια της κρίσης έχει λάβει σημαντικές διαστάσεις, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας και των νέων ατόμων που βρίσκονται σε παραγωγική ηλικία (κατά κανόνα με ανώτατες και μεταπτυχιακές σπουδές) να εγκαταλείπει την Ελλάδα με την προοπτική εύρεσης εργασίας και βελτίωσης των συνθηκών ζωής σε κάποια χώρα του εξωτερικού.

Οι ψυχολογικές συνέπειες της μετανάστευσης, τόσο οι άμεσες, όσο και οι μακροπρόθεσμες (ακόμα και οι διαγενεακές), έχουν αποτελέσει συστηματικό αντικείμενο της κοινωνιοψυχολογικής έρευνας τα τελευταία 50 χρόνια. Οι συνθήκες της μετανάστευσης και οι νοοτροπίες των Ελλήνων μεταναστών έχουν βέβαια διαφοροποιηθεί ριζικά σε σχέση με τα προηγούμενα μεταναστευτικά ρεύματα.

Καταρχάς, έχει παρέλθει η εποχή που τα εμβάσματα των Ελλήνων μεταναστών και των ναυτικών στις οικογένειες τους επέτρεπαν τη βελτίωση της ζωής των αγροτικών και λαϊκών πληθυσμών της χώρας. Επίσης, πρέπει να θυμηθούμε ότι η αναχώρηση των μεταναστών με τα τραίνα και τα υπερωκεάνια για τις μεγάλες χώρες του δυτικού κόσμου ήταν για τους οικείους τους, συνώνυμη ενός "μικρού θανάτου" των ξενιτεμένων.

Η υφαρπαγή της Ελλάδας

analyst

Με το περιουσιολόγιο, σε συνδυασμό με το κτηματολόγιο, θα θυσιαστούν όλα τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων στο βωμό του χρέους – ενώ θα δίνεται η εξουσιοδότηση στην υπηρεσία που θα τα καταγράψει να εισβάλλει στα σπίτια τους, με το πρόσχημα του ελέγχου εάν δηλώθηκαν όσα έχουν και δεν έχουν.

.

Επικαιρότητα

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Είναι δεδομένο το ότι, η Ελλάδα μετατρέπεται σταδιακά σε μία γερμανική οικονομική αποικία – όχι σε προτεκτοράτο, όπως εσφαλμένα γράφαμε στο παρελθόν, αφού δεν προστατεύεται καν από τη μητρόπολη της, τη Γερμανία (η λέξη προτεκτοράτο προέρχεται από το «protect» που σημαίνει «προστασία»). Ο τρόπος τώρα, με τον οποίο θα μετατραπεί σε μία άβουλη αποικία, με εξαθλιωμένους σκλάβους χρέους, δεν είναι άλλος από την αλλαγή του ιδιοκτησιακού της καθεστώτος – όπου συμβαίνουν ήδη τα εξής:

(α) τα κρατικά περιουσιακά της στοιχεία, όπως οι δημόσιες επιχειρήσεις της, ξεπουλιούνται σε ξένους με σκανδαλώδεις συμβάσεις και με τη χρηματοδότηση των αγοραστών εκ μέρους των ελληνικών τραπεζών – με δικά μας χρήματα δηλαδή, όπως στο παράδειγμα των αεροδρομίων που εκποιήθηκαν στην κρατική γερμανική εταιρεία FRAPORT, τα οποία στη συνέχεια οδηγούνται στο ΥΠΕΡΤΑΜΕΙΟ και από εκεί στο εξωτερικό, για την εξόφληση του δημοσίου χρέους μας που όμως συνεχίζει να αυξάνεται.

Πυροπροστασία των δασών: Η φύση εκδικείται, όταν την βιάζουν

ardin-rixi

του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα, διπλωματούχου οδηγού βουνού, εκπαιδευτού ορεινής πεζοπορίας, μέλους της Διεθνούς Οργάνωσης των Φίλων της Φύσης

Από την αρχή του έτους μέχρι και τις 31 Ιουλίου στη χώρα μας είχαν εκδηλωθεί 7.650 πυρκαγιές σε δασικές και αγροτοδασικές περιοχές. Το στοιχείο αυτό δείχνει αύξηση 104% σε σχέση με πέρσι. 38 πυρκαγιές εκδηλώθηκαν, σύμφωνα με την Πυροσβεστική, από τις 7 μμ στις 16.8.2019 έως τις 17.8.2019.

Δεν υπάρχει κανείς σ’ αυτό τον τόπο που να μην υποστηρίζει ότι η πρόληψη είναι το αποφασιστικότερο μέσο για την αποτροπή των πυρκαγιών.

Συνεπώς, όλες οι προσπάθειες από τους αρμόδιους και μη αρμόδιους φορείς και παράγοντες θα πρέπει να στραφούν προς αυτή την κατεύθυνση.

Στις περισσότερες περιπτώσεις η κατάσβεση των πυρκαγιών είναι αδύνατη λόγω των δύσκολων καιρικών συνθηκών, της πυκνότητας των δασών, ιδίως των πευκόφυτων και της δυσκολίας πρόσβασης στις εστίες φωτιάς, εξαιτίας της διαμόρφωσης του εδάφους (βαθιές και απρόσιτες χαράδρες), εάν και εφόσον δεν αντιμετωπιστούν αμέσως με την γένεσή τους.

Ανέκαθεν και κάθε χρόνο γίνεται συζήτηση για τα αίτια των πυρκαγιών και ποτέ δε δόθηκε επαρκής ερμηνεία σε ποια αίτια οφείλονται αυτές κυρίως.

Η πιο εύκολη και ανώδυνη δικαιολογία είναι ο εμπρησμός, που αποτελεί άλλοθι για όσους τον επικαλούνται και υποκρισία, για να μην κάνουν απολύτως τίποτε, λόγω αδιαφορίας, άγνοιας και ανικανότητας της πολιτείας και των πολιτών. Οι κυβερνήσεις π.χ. ισχυρίζονται σχεδόν πάντοτε ότι υπάρχει «οργανωμένο σχέδιο εμπρησμού» κι έτσι απαλλάσσονται οι πάντες από τις ευθύνες τους.

«Η Ελλάδα αργεί να πεθάνει»

του Χρήστου Γιανναρά

Σαράντα πέντε χρόνια τώρα (από το 1974) δεν μοιάζει να ακούστηκε, ίσως ούτε μία φορά, η άλλοτε συχνότατη απειλή ή προειδοποίηση ότι «η Ελλάδα κινδυνεύει». Πιθανό να θεωρούμε όλοι πια αυτονόητο ότι «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Κάποτε το τραγουδούσαμε, αν και ξέραμε ότι είναι υποβολιμαίο. Τώρα, βυθισμένοι στον έσχατο ευτελισμό της πολλαπλής επιτρόπευσης, μοιάζει και να το πιστεύουμε.

Οι απειλές ιστορικού αφανισμού μας αιτιολογούσαν πάντοτε κάποια εκτροπή από την ομαλότητα, συνήθως δικτατορία. Για κάθε αυθαίρετη αναστολή λειτουργίας του Συντάγματος υπήρχε επίκληση κινδύνου για την κρατική μας επιβίωση. Η συχνή επανάληψη της έσχατης αυτής απειλής την κατέστησε αναξιόπιστη. Σήμερα δεν τολμάει κανείς να μιλήσει για κίνδυνο ιστορικής εξαφάνισης του Ελληνισμού.

Αποτέλεσμα: προκλητικές, εξόφθαλμες πράξεις προδοσίας, ανενδοίαστα κοινωνικά κακουργήματα, είναι αδιανόητο να τιμωρηθούν. Ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, η αποδοχή της «επιτρόπευσης» όταν οι γαλλο-γερμανικές

Τράπεζες κατείχαν την πλειονότητα των απαξιωμένων ελληνικών «ομολόγων», η συναίνεση να περιέλθουν οι εντόπιες Τράπεζες στην ιδιοκτησία των δανειστών της χώρας, είναι πολιτική μισθαρνίας που μένει περιέργως ατιμώρητη από τους ψηφοφόρους.

Μυαλά αποπροσανατολισμένα από το διαδίκτυο

ardin-rixi

 Ένας απελπισμένος καθηγητής μιλά για τους φοιτητές του

Aπό την ιστοσελίδα cognoscoteam.gr

Μετάφραση: Μάριος Νοβακόπουλος, διεθνολόγος

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

Το ακόλουθο κείμενο αποτελεί επιστολή ανωνύμου καθηγητή πανεπιστημίου στις ΗΠΑ, ο οποίας διδάσκει στον τομέα των θετικών και εφαρμοσμένων επιστημών (STEM: Science, Technology, Engineering, Mathematics), προς την στήλη του συντηρητικού δημοσιογράφου Rod Dreher στο περιοδικό The American Conservative.  Καθώς η εν λόγω στήλη συχνά πραγματεύεται ζητήματα υπερβολικής χρήσεως των τεχνολογικών μέσων και των αρνητικών συνεπειών τους στην κοινωνία και την ανάπτυξη του προσώπου, ο καθηγητής περιγράφει την άθλια διανοητική κατάσταση στην οποία βρίσκει τους περισσοτέρους φοιτητές του.

Υστερόγραφο: Η ανησυχία πως η υπερβολική χρήση των νέων τεχνολογιών μπορεί να βλάψει την αναλυτική ικανότητα των νέων ή τομείς όπως η δυνατότητα συγκέντρωσης είναι διαδεδομένη αλλά όχι οικουμενική.  Η δυσπιστία στην εξαιρετικά δυσάρεστη οπτική του είναι απολύτως λογική και την συμμερίζεται και ο μεταφραστής, 24 ετών και συνεπώς έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα στην ηλεκτρονική τεχνολογία και βιώνοντας την ταχύτατη πρόοδο της, ειδικά τα τελευταία 7-8 χρόνια.  Από την άλλη η δυσκολία ολοένα και περισσοτέρων ανθρώπων – και δη νέων – να επεξεργαστούν τον σύνθετο γραπτό λόγο είναι επίσης παρατηρήσιμη στο περιβάλλον μας.  Συνιστώ στον αναγνώστη να δει το πρωτότυπο άρθρο και τα σχόλια από κάτω του, όπου συγκρούονται διαφορετικές προσεγγίσεις.

M.N.

Ο μνημειώδης εμπαιγμός των Ελλήνων

analyst

Τα μνημόνια δεν έχουν κανένα θετικό στοιχείο που να σχετίζεται με την παραγωγή πλούτου, με τις εγχώριες επενδύσεις και με την ανάπτυξη, όπως έχει τεκμηριωθεί ξεκάθαρα τα τελευταία δέκα χρόνια – επειδή αυτό που ενδιαφέρει τους ξένους είναι η λεηλασία των Ελλήνων, με την υφαρπαγή της δημόσιας και ιδιωτικής τους περιουσίας. Ακριβώς για το λόγο αυτό έχουν επικεντρωθεί στον έλεγχο του ιδιωτικού τομέα (νοικοκυριά και επιχειρήσεις), καθώς επίσης του δημοσίου, με την ενίσχυση των ελεγκτικών και εισπρακτικών μηχανισμών – ενώ δεν δίστασαν ούτε καν να κλείσουν παράνομα τις τράπεζες, αφενός μεν για να εκβιάσουν την τότε κυβέρνηση δημιουργώντας παράλληλα τις προϋποθέσεις αφελληνισμού τους, αφετέρου για να επιβάλλουν τη χρήση πιστωτικών καρτών απαγορεύοντας ουσιαστικά τα μετρητά, έτσι ώστε να κερδίζουν οι τράπεζες και να ελέγχονται καλύτερα οι Πολίτες.

.

Επικαιρότητα

«Η μείωση των συμφωνημένων πρωτογενών πλεονασμάτων θα έρθει όταν πρώτα εμείς αποδείξουμε ότι αλλάζουμε το μείγμα της πολιτικής – για να παραχθεί νέος πλούτος και να αυξηθεί σημαντικά η ανάπτυξη. Αυτό θα συμβεί με την απελευθέρωση του επενδυτικού δυναμικού, το οποίο παρέμενε στάσιμο επί μακρόν, με τη συγκράτηση και με τον ορθολογισμό των δημοσίων δαπανών, καθώς επίσης με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης μέσω της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής», δήλωσε ο υπουργός επικρατείας και εμπνευστής του επιτελικού εκτρώματος – χωρίς φυσικά να αναφέρει πως με τη φράση «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» υπονοείται πως όλο και πιο πολλοί χαμηλόμισθοι θα πληρώνουν, με τη μείωση του αφορολόγητου ορίου, ενώ με την «αύξηση της ανάπτυξης» το ξεπούλημα της Ελλάδας στους ξένους.

Εν προκειμένω πολλοί υποστηρικτές των μνημονίων, όπως ο υπουργός και το κόμμα του, ισχυρίζονται πως εμπεριέχουν αρκετά θετικά στοιχεία – παραλείποντας όμως να επιστήσουν την προσοχή στους Έλληνες στο γεγονός ότι, όλα τα θετικά στοιχεία των μνημονίων είναι άμεσα συνδεδεμένα με τους εισπρακτικούς μηχανισμούς, ενώ έμμεσα με την εγχώρια διαφθορά και με τη φοροδιαφυγή της μεσαίας τάξης. Με το πώς θα εισπράττουν δηλαδή περισσότερα από τους Έλληνες, χωρίς να τους επιτρέπουν να κλέβουν ή να κρύβουν χρήματα που ανήκουν στους δανειστές – με την έννοια πως στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρονται για τη διαφθορά ή για τη φοροδιαφυγή, αλλά για τα ποσά που αντιπροσωπεύουν.

Ο σουηδικός εφιάλτης

analyst

Ο αρχηγός της σουηδικής αστυνομίας δήλωσε πως η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, προσθέτοντας μερικές ημέρες αργότερα πως οι Σουηδοί πρέπει να συνηθίσουν τους πυροβολισμούς στο μέλλον και πως η βία θα μπορούσε να συνεχιστεί τα επόμενα 5-10 χρόνια σε ορισμένες περιοχές! Όσον αφορά τον ηγέτη της αντιπολίτευσης, χαρακτήρισε τις συνθήκες ακραίες για μία χώρα που δεν βρίσκεται σε πόλεμο. Είμαι εγώ λοιπόν υπερβολική όταν περιγράφω τον εφιάλτη που αντιμετωπίζουν οι Σουηδοί; Την απόλυτη μεταναστευτική φρίκη που βιώνει το πλούσιο αυτό ευρωπαϊκό κράτος, μετά το άνοιγμα των συνόρων του τα τελευταία χρόνια; Είναι παράλογος ο Σουηδός συγγραφέας που γράφει πως η Σουηδία βρίσκεται σε πόλεμο και οι υπεύθυνοι είναι οι πολιτικοί; Ή πως η αλήθεια είναι ότι, πολλοί Σουηδοί αισθάνονται εγκαταλειμμένοι από τους πολιτικούς σε μία χώρα που μοιάζει όλο και περισσότερο με εμπόλεμη ζώνη;

.

Άποψη

– της Σερένα Νομικού

Η κυρία J. Bergman είναι μία πολύ καλή αρθρογράφος, δικηγόρος και πολιτική αναλύτρια. Ως εκ τούτου εμπιστεύομαι τις αναφορές της στη Σουηδία, την οποία παρακολουθώ πολύ προσεκτικά τα τελευταία χρόνια. Κυρίως επειδή θεωρώ πως αποτελεί το νούμερο ένα πειραματόζωο των οπαδών της παγκοσμιοποίησης που θέλουν να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε πολυπολιτισμικές, για να μπορούν να τις ελέγχουν καλύτερα.

Όπως αναφέρει λοιπόν, το 2018 καταγράφηκε στη Σουηδία ένα ρεκόρ δολοφονικών πυροβολισμών, στους συνολικά 306 (πηγή). Σαράντα πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν και 135 τραυματίστηκαν, κυρίως σε μία πόλη κοντά στο Μάλμε, υπενθυμίζοντας τις εφιαλτικές σκηνές της βίας και των βανδαλισμών στην πόλη, εκ μέρους μεταναστευτικών συμμοριών λίγους μήνες πριν (άρθρο μου). Πρόσφατα δε, το εθνικό εγκληματικό κέντρο της Σουηδίας εκτίμησε πως από το 2012 ο αριθμός των πυροβολισμών που ταξινομούνται ως δολοφονικοί ή ως απόπειρες δολοφονίας αυξήθηκε σχεδόν κατά 100%, με πιο δημοφιλές όπλο το γνωστό μας Kalashnikov που εισάγεται λαθραία στη χώρα.

ΤΟ «ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ» ΚΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

του Ανδρέα Μονυτζουρούλια

Η σαλαμοποίηση και ταυτόχρονα φτωχοποίηση της Ελληνικής κοινωνίας, με την εφαρμογή του δόγματος του σοκ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και γίνεται φανερό κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, φτάνοντας σε ένα λυπηρό αποκορύφωμα στις μέρες που διανύουμε και στην έναρξη του τρίτου μνημονίου. Ένα μνημόνιο με όρους ιδιαιτέρως επαχθείς που είναι σχεδόν πασιφανές ότι η χώρα δε θα μπορεί να το αντέξει.

Το «δόγμα του σοκ» είναι είτε η επιβολή από δικτατορικά καθεστώτα είτε η εφαρμογή από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις του τρίπτυχου: «ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση/ελεύθερο εμπόριο και δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες». Προϋπόθεση για να εφαρμοστεί το δόγμα αυτό είναι… να υπάρξει μια κρίση που μπορεί να οφείλεται είτε σε πολέμους, εμφύλιους πολέμους, είτε σε φυσικές καταστροφές είτε σε δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα, όπως ο υπερπληθωρισμός ή το υπέρογκο χρέος.

Στον Μίλτον Φρίντμαν αποδίδεται η θεωρία του δόγματος του σοκ ή θεραπείας σοκ. Όπως ο ίδιος ισχυρίζεται η “επιτυχία” της πολιτικής αυτής βασίζεται στο γεγονός ότι ο φόβος και οι ενοχές για τα αποτελέσματα της κρίσης ή της καταστροφής κάνει τους πολίτες ανεκτικούς και απαθείς σε επαναλαμβανόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ακριβώς επειδή πιστεύουν ότι κάτι άλλο χειρότερο έρχεται.

Ζητείται εθνικό ένστικτο αυτοσυντήρησης...

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Το διεθνές δίκαιο, οι διεθνείς θεσμοί, ο ΟΗΕ και κάποιες Συμβάσεις υποχρεωτικών για τους συμβαλλόμενους προνοιών (με την έννοια ότι τις ενσωματώνουν στο εσωτερικό δίκαιο) είναι μεγάλη κατάκτηση του πολιτικού πολιτισμού των ανθρώπων. Κάτι που στην Ελλάδα δεν είναι αυτονόητο, είναι το γεγονός πως το διεθνές δίκαιο και οι διεθνείς θεσμοί δεν αφορούν κάποια παγκόσμια δικαιοσύνη προάγγελο κάποιας παγκόσμιας εξουσίας ή και παγκόσμιου κράτους. Είναι δίκαιο της διεθνούς τάξης, η οποία επικάθεται πάνω στις ανελέητες κρατοκεντρικές λογικές των θουκυδίδειων αξιωμάτων.

Σε ένα κόσμο διαφορετικών εθνικών κρατών διαφορετικής ισχύος και διαφορετικής πολιτικής ανθρωπολογίας δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη (δηλαδή ισορροπία δυνάμεων). Όταν αυτό δεν ισχύει ο δυνατός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται ή και εξαφανίζεται. Τους Μήλιους οι δημοκράτες Αθηναίοι τους εξόντωσαν.

Διόλου τυχαία, όταν επαναπατριστήκαμε στην Ελλάδα κατάπληκτοι από αυτά που ακούγαμε και διαβάζαμε, προτείναμε δημόσια το κράτος αντί να στηρίζει μέσα μαζικής παραπληροφόρησης και να ενθαρρύνει την επιστημονική παρακμή, καλά θα έκανε να διαθέσει ένα σχετικά μικρό κονδύλι και να διανέμει τον "Πελοποννησιακό Πόλεμο" του Θουκυδίδη στους Έλληνες, ειδικά στους φοιτητές.