Ανασυγκρότηση ή «κονιορτοποίηση»

Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος  – 

Σύμφωνα με τις αρχικές παραδοχές και εκτιμήσεις του 1ουΜνημονίου η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε επιστρέψει στις αγορές τον Ιούνιο του 2012. Βρισκόμαστε στον Απρίλιο του 2018, η ανασυγκρότηση είναι ακόμα ζητούμενο, το δε θεσμικό και οικονομικοκοινωνικό σύστημα έχει υποστεί ανήκεστες βλάβες. Όσον αφορά το πολιτικό σύστημα, αυτό έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό την αναγκαία αξιοπιστία και ικανότητα να χειριστεί τις υποθέσεις του έθνους σε μία τόσο κρίσιμη συγκυρία.

Στην περίπτωσή μας, η τελευταία αυτή φράση ακούγεται ως ευφημισμός, παρά σαν κάτι αυτονόητο, όπως θα έπρεπε να είναι. Θα έπρεπε, αλλά δεν συμβαίνει. Τόσο οι ηγεσίες των κομμάτων όσο και οι οργανικοί διανοούμενοι, από τη δεκαετία του 1990 και μετά θεώρησαν την έννοια του έθνους αναχρονισμό και ένδειξη υπανάπτυξης! Η θεώρηση αυτή είχε επιπτώσεις και στην οργάνωση και διαχείριση του εθνικού κράτους.

Στην θέση του έθνους τοποθέτησαν όχι μόνο την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά και τη φεντεραλιστική Ευρώπη. Της προσέδωσαν, μάλιστα, μυθώδεις διαστάσεις, που βεβαίως απέδειξε ότι δεν έχει. Αυτό συνεχίσθηκε ακόμη και όταν έγινε εξόφθαλμη η στρέβλωση, όταν αναδύθηκε η «γερμανική Ευρώπη» κατά τρόπο που δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν υπάρχει. Με ιστορική επιπολαιότητα μετέτρεψαν την Ελλάδα αρχικά σε  ευρωπαϊκή περιοχή και μετά την εκδήλωση της κρίσης, λόγω ευρώ, σε «αποικία χρέους».

Η “αντίσταση” είναι το εύκολο, το δύσκολο είναι η σκληρή εργασία για την εθνική ανασυγκρότηση.

Νέα Πολιτική

Η μακρά, λαμπρή και ηρωϊκή παράδοση αντίστασης του Γένους των Ελλήνων κατά εισβολέων, κατακτητών και τυράννων, εκφυλίστηκε στην διάρκεια της Μεταπολίτευσης σε μία μηχανική, αυτοματοποιημένη, άνευ αντικειμένου και κυρίως άνευ κόστους «αντίσταση» εναντίον του «συστήματος», οιουδήποτε συστήματος.

Πηγή αυτού του τύπου «τζάμπα» αντίστασης υπήρξε η «αντίσταση» των καφενόβιων φοιτητών της Γενιάς του Πολυτεχνείου (όχι όμως των πραγματικών αγωνιστών ΕΝΤΟΣ του Πολυτεχνείου) στο Παρίσι επί δικτατορίας. Αυτοί δεν ακολούθησαν την οδό της έμπρακτης αντίστασης του Παναγούλη, του Βασιλικόπουλου, του Παπαζήση, του Γιώτα, της Δημοκρατικής Άμυνας και όσων γνωστών ή αφανών διακινδύνευσαν την ζωή τους για τις ιδέες τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν επικίνδυνο.

Προτίμησαν, αντιθέτως, την «αντίσταση» εκ του ασφαλούς, από τα καφέ της παρισινής λεωφόρου Σαιν-Ζερμαίν (καφέ ντε Φλόρε κλπ.), που σήμαινε τον συνδυασμό της άνετης φοιτητικής διαβίωσης με μία υπερπαραγωγή «αντιστασιακής» παραφιλολογίας, φλυαρίας, αρθρογραφίας, έκδοσης ανακοινώσεων, συμμετοχής σε ατέρμονες συνεδριάσεις και διαξιφισμούς μεταξύ γκρουπούσκουλων και υπο-ομάδων, ατελείωτων συζητήσεων επί συζητήσεων για την ορθή διάγνωση της «πραγματικής φύσης» της Δικτατορίας, αν αυτή ανήκε στην τάδε ή στην δείνα κατηγορία της μαρξιστικής θεωρίας, αν ήταν αυταρχισμός ή βοναπαρτισμός κλπ. Κατόπιν ακολουθούσε συμφιλιωτική ευωχία σε κάποιο παρισινό καφέ ή μπιστρό. Συνοδεία «αντιστασιακών» τραγουδιών.

Περί Εθνικής Ομοψυχίας ως ακρογωνιαίου λίθου της Εθνικής Ανασυγκρότησης

Νέα Πολιτική

του Νέστορα Ε. Κουράκη

Μιλάμε για την ανάγκη Ανασυγκρότησης της Ελλάδας και το μυαλό μας πηγαίνει απλώς στην βελτίωση κάποιων θεσμών ή νομικών διατάξεων. Ωστόσο, ξεχνάμε έτσι το βασικώτερο: τους ανθρώπους-ηγέτες ή και λαό-  που θα εφαρμόσουν τέτοιους θεσμούς, την ψυχοσύνθεση και την νοοτροπία τους.

Στη χώρα μας, η νοοτροπία αυτή έχει συγκεκριμένα  χαρακτηριστικά, σχεδόν τα ίδια εδώ και αιώνες. Θα μπορούσα να τα συνοψίσω σε τρία βασικά γνωρίσματα, στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους:

• Έντονος, σχεδόν ναρκισσιστικός εγωισμός, που μας εμφορεί με μιαν αίσθηση ανωτερότητας και μας καθιστά ανίκανους να αναγνωρίζουμε την όποια υπεροχή των άλλων ή ακόμη και την υπεροχή κοινών κανόνων και του κοινού συμφέροντος που οι κανόνες αυτοί εκφράζουν.
• Έλλειψη εμπιστοσύνης στους άλλους, εκτός εάν αυτοί αποτελούν μέρος του στενού οικογενειακού μας κύκλου ή –σε ευρύτερο πολιτικό πεδίο- κολακεύουν δημαγωγικά τις άμεσες ανάγκες μας˙ συνακόλουθα, αδυναμία επιτυχούς συμμετοχής σε ομάδες ή κόμματα που προϋποθέτουν αντιδημοφιλές πρόγραμμα, μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και πειθαρχημένο τρόπο ζωής χάριν του κοινού συμφέροντος.
• Ιδιαίτερη ευθιξία (λόγω και του φιλότιμου), διάθεση για συνεχείς φιλονικίες, αδυσώπητος ανταγωνισμός προς τους άλλους -ακόμη και με ανέντιμα μέσα (π.χ. λασπολογία)- μέχρι «τελικής πτώσεως», τάσεις αυτοκαταστροφής «μετά των αλλοφύλων», ρευστότητα πολιτικών αντιλήψεων λόγω ιδιοτέλειας, ευκαιριακή συνεργασία με πρώην αντιπάλους ή και με εχθρούς της χώρας («οδοιπόροι για τα Σούσα», σύμφωνα με τον Κ.Π. Καβάφη), ως αποτέλεσμα φιλαρχίας, φθόνου για τους άλλους και διχαστικού πνεύματος («διχόνοιας»).

Πιθανότατα, τα προαναφερθέντα γνωρίσματα δεν αποτελούν συστατικό στοιχείο της «βασικής προσωπικότητας» (A. Kardiner) των Ελλήνων, δεν βρίσκονται δηλαδή μέσα στο γενετικό τους υλικό, γι’ αυτό και, όσοι Έλληνες εγκαθίστανται σε ξένες χώρες, λειτουργούν κατά κανόνα με πειθαρχία στους κανόνες και διαπρέπουν.

Κ. Βεργόπουλος: "Επιτακτικό ένα παράλληλο εθνικό πρόγραμμα"

Νέα Κρήτη

«Η χαμένη ευκαιρία προεκλογικά στο δημόσιο διάλογο για ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης δίπλα στο μνημόνιο, που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να παρακάμψει τα σκληρά μέτρα του τρίτου μνημονίου, για την ώρα φαίνεται να συνεχίζεται και με τη συγκρότηση της νέας κυβέρνησης Τσίπρα», δήλωσε μεταξύ άλλων στον 9.84 ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VIII, κ. Κώστας Βεργόπουλος.

Εκτιμά ότι «το κρούσμα με την καρατόμηση του Δημήτρη Καμμένου αποδεικνύει ότι ο Τσίπρας αν και μοναδικός παίκτης αυτή την ώρα στη πολιτική σκηνή, δείχνει ατολμία στο να επενδύσει στη διατύπωση ενός παράλληλου σχεδίου με το μνημόνιο και τη στελέχωση του με ανθρώπους που θα μπορούν να το τρέξουν με αποτέλεσμα να αρκείται σε εσωτερικούς συμβιβασμούς και ισορροπίες στη κυβέρνηση του».

«Ωστόσο ο Τσίπρας», όπως είπε ο κ. Βεργόπουλος, «έχει μία εκπληκτική ευελιξία και δείχνει να αντιλαμβάνεται γρήγορα τα προβλήματα και αυτή τη στιγμή αποτελεί την μοναδική ελπίδα στο πολιτικό σκηνικό ώστε να διαφοροποιηθεί η Ελλάδα από τη μονοθεματική υλοποίηση ενός μνημονίου λιτότητας, ενός "κοστουμιού" που έχει γίνει εξαιρετικά στενό όπως είπε πλέον για όλη την Ευρώπη και για την ίδια την Γερμανία».

Ο κ. Βεργόπουλος εκτίμησε ότι «η συζήτηση στη Ευρώπη για διαφοροποίηση από την αυστηρή λιτότητα έχει ανοίξει», ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην εξάντληση πλέον του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Περιέγραψε τα αρνητικά σημεία για την Ευρώπη με την υπό έγκριση Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου, το αναπάντεχο της μεταβλητής από το προσφυγικό ζήτημα στη ευρωπαϊκή οικονομία, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στις εξελίξεις στο εσωτερικό της Ν.Δ. που όπως είπε αφορούν όλο το πολιτικό σύστημα.

Ανάλυση Κάποιων Μέτρων Οικονομικής Ανασυγκρότησης

του Παναγιώτη Οικονομόπουλου

Σε αυτό το άρθρο αναλύω περαιτέρω κάποια από αυτά τα μετρά και εξηγώ τον ρολό του κράτους σε ένα τέτοιο σχέδιο.

1. Δημόσιος Έλεγχος του Χρηματοπιστωτικού Τομέα

Ο δημόσιος έλεγχος του χρηματοπιστωτικού τομέα πρέπει να επεκταθεί με την δημόσια κτήση και διοίκηση των χρηματοοικονομικών οργανισμών που λειτουργούν με την δημιουργία δανείων και την προσφορά καταδυτικών προϊόντων που καλύπτονται με την άντληση δημοσίου χρήματος. Αυτή η εθνικοποίηση θα μειώσει τον κίνδυνο ασφαλιστικής κάλυψης και συγχρόνως θα αποτρέψει την πιστωτική τους επέκταση με το κίνητρο ιδιωτικού κέρδους που βασίζεται σε εκμετάλλευση της προστασίας ρευστότητας που αντλούν από την κεντρική τράπεζα με ασήμαντο κίνδυνο. Χρηματοοικονομικοί οργανισμοί που επενδύουν αποκλειστικά ίδιον και κερδοσκοπικό κεφάλαιο και δεν προσφέρουν  καταφατικά προϊόντα θα παραμείνουν ιδιωτικοί οργανισμοί.

2.  Η Δημόσια Κτήση και Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας

Η Δημόσια Κτήση και Διοίκηση της Κεντρικής Τράπεζας είναι απαραίτητη για τρεις λόγους. Πρώτον γιατί η έκδοση κρατικού χρήματος και ακίνδυνου ρευστότητας πρέπει να αξιοποιείται από κρατικό οργανισμό δημοσίας ευθύνης έναντι του συνόλου της οικονομίας αντί να βασίζεται στην εκμετάλλευση αυτού του προνομίου για ιδιωτικό συμφέρον βάσει των επιλογών των τραπεζών. Δεύτερον γιατί τα κέρδη από αυτό προνόμιο έκδοσης κρατικού χρήματος πρέπει να ανήκουν στο κράτος και το όποιο να μπορεί να τα χρησιμοποιήσει για την χρηματοδότηση κρατικών επενδύσεων. Τρίτον γιατί οι κρατικές δαπάνες επενδύσεων και εισοδηματικής προστασίας  που δεν βασίζονται σε ιδιωτικό κέρδος πρέπει να έχουν δυνατότητα χρηματοδότησης που δεν βασίζεται στις επιλογές κέρδους του ιδιωτικού κεφαλαίου.

Βασική προϋπόθεση για την ύπαρξη προγράμματος ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας.

Μιλάς για περασμένες εποχές. Τις θυμάμαι.

Δεν αξίζουν καν τη λησμονιά.

Θ.Σ.ΕΛΙΟΤ

Του Κώστα Μελά

Είναι  πολύ δύσκολο , σχεδόν αδύνατον, να συνταχθεί πρόγραμμα ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας , εκ μέρους των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, που να περιλαμβάνει σαφείς προτάσεις  για ένα σύγχρονο  θεσμικό πλαίσιο, και παράλληλα  των αναγκαίων  μακροοικονομικών και μικροοικονομικών προσαρμογών με βραχυπρόθεσμο στόχο την επανεκκίνηση της οικονομίας και με μακροπρόθεσμο την πλήρη απασχόληση σε ένα εξισορροπημένο αναπτυξιακό περιβάλλον.

Οι κυβερνήσεις της μνημονιακής περιόδου και φυσικά τα κόμματα που τις υποστήριξαν δέχθηκαν χωρίς ενδοιασμούς τις προτάσεις του ΔΝΤ, της ΕΕ και του ΟΟΣΑ. Προτάσεις οι οποίες στη μεγάλη τους πλειοψηφία, ήταν ακατάλληλες να εφαρμοστούν σε μια χώρα με έντονες ιδιομορφίες, μιας και ήταν απόρροια ενός πλασματικού – θεωρητικού σχήματος ικανού , κατά τους εισηγητές του, «να λύσει κάθε πρόβλημα σε όλες τις οικονομίες στα μήκη και στα πλάτη του πλανήτη». Με τον τρόπο αυτό ανέτρεψαν σχεδόν το σύνολο του μέχρι τότε θεσμικού πλαισίου λειτουργίας της ελληνικής οικονομίας , το οποίο , ειρήσθω εν παρόδω , εμπεριείχε ουκ ολίγα στοιχεία μη ανταποκρινόμενα στις απαιτήσεις της σύγχρονης πραγματικότητας.

Συνεπώς, το όποιο πρόγραμμα ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας θα πρέπει  να  βασισθεί στη συστηματική μελέτη των σημερινών απαιτήσεων  μιας  οικονομίας  που ευρίσκεται ενσωματωμένη στο διεθνές περιβάλλον μέσω της ευρωζώνης.

ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ

iskra

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ ( ΣΑΒΒΑΤΟ 18/1/14)

"Το κεντρικό ζήτημα της ελληνικής οικονομίας είναι η παραγωγική της κατάρρευση, η έλλειψη ενδογενούς δυναμικής και ο υφεσιακός κατήφορος.

Αν δεν υπάρξει μια παραγωγική και αποδοτική ανασυγκρότηση της οικονομικής βάσης της χώρας με προοδευτικούς όρους, δεν μπορεί να υπάρξει προοπτική για τον τόπο".

Την θέση αυτή εκφράζει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος τουΣΥΡΙΖΑ Παναγιώτης Λαφαζάνης, μιλώντας στην "Ε", χαρακτηρίζοντας την ίδια στιγμή τον προϋπολογισμό του 2014 ως "βαθύτατα αντεργατικό και αντικοινωνικό αλλά και πλασματικό", εκτιμώντας ότι για να καλυφθούν οι προβλέψεις του θα υπάρξουν και νέα μέτρα.

Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει, "το μεγάλο θύμα των μνημονιακών πολιτικών δεν είναι μόνο η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, τα φτωχά και μεσαία στρώματα στις πόλεις και την ύπαιθρο. Μεγάλα θύματα των μνημονιακών πολιτικών είναι η κατατσαλακωμένη εθνική κυριαρχία και η ίδια η δημοκρατία".

Ο Π. Λαφαζάνης δεν αρνείται ότι "τόσο προσωπικά, όσο και ως Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε διαφορετικές απόψεις από τις επίσημες πλειοψηφικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά θέματα, όπως και αυτά για το ευρώ, την ΟΝΕ και τον χαρακτήρα της Ε.Ε. και αυτές τις ιδιαίτερες απόψεις τις έχουμε καταθέσει κατά καιρούς στις συνεδριακές διαδικασίες και τα ανώτερα όργανα του κόμματος".

Επισημαίνει ωστόσο, ότι δεν τίθεται θέμα "εσωκομματικής αντιπολίτευσης στον ΣΥΡΙΖΑ -"θεωρώ ότι η έννοια της αντιπολίτευσης είναι ξένη με τη δική μας προσπάθεια μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να είναι γενικά ξένη στη δράση ενός αριστερού κόμματος" δηλώνει χαρακτηριστικά.

- Τι πιστεύετε για τον προϋπολογισμό του 2014;

"Δυστυχώς και ο προϋπολογισμός του 2014 συνεχίζει ακάθεκτος μια παράδοση των προϋπολογισμών που έχει καταστεί απαρασάλευτος κανόνας στην καπιταλιστική Ελλάδα. Ο προϋπολογισμός του 2014 δεν είναι μόνο βαθύτατα αντεργατικός και αντικοινωνικός αλλά είναι και ένας πλασματικός προϋπολογισμός.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στον προϋπολογισμό υπάρχει δημοσιονομικό κενό, το οποίο ομολογεί και η κυβέρνηση και το οποίο η τρόικα το ανεβάζει στο ένα δισ. ευρώ, τουλάχιστον. Αυτό σημαίνει ότι κατόπιν συμφωνίας με την τρόικα, που έρχεται στην Αθήνα στα μέσα Γενάρη, θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα αυτού του ύψους στις αρχές του χρόνου. Αυτά τα μέτρα επιβάλλουν να υπάρξει συμπληρωματικός προϋπολογισμός, τον οποίο, για να αποφύγει η κυβέρνηση, θα εντάξει, κατά απαράδεκτο τρόπο, αυτά τα μέτρα, μαζί με νέα μέτρα για το 2015 και το 2016 στο Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα 2014 – 2017 που θα φέρει στη Βουλή".

- Αμφισβητείτε το πρωτογενές πλεόνασμα που επικαλείται η κυβέρνηση;

Το εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας : νέο αστείο;

του Κώστα Μελά

Όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα, οποιαδήποτε ενδιαφέρουσα όσο και χρήσιμη ιδέα για το μέλλον της χώρας πριν καλά-καλά τεθεί στο τραπέζι της δημόσιας διαβούλευσης , πλήρης  και ολοκληρωμένη , λόγω της ρητορικής  υπερβολής και της αμετροεπής χρήσης της από το πολιτικό προσωπικό , υφίσταται τον απόλυτο ευτελισμό και προκαλεί την χλεύη του κόσμου.

Άμεσο αποτέλεσμα  της παραπάνω συμπεριφοράς είναι η βραδεία αλλά σταθερή απαξίωση της η οποία καταλήγει να λάβει τη μορφή του ανεκδότου , της πλήρους  γελοιοποίησης και της τελικής απόρριψής της.

Η ιδέα η οποία οσονούπω  θα καταλήξει στα χείλη των ελλήνων ως καινούργιο ανέκδοτο είναι «το εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας». Τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια , η ιδέα αυτή προβάλλεται πανταχόθεν ως η μοναδική εναλλακτική λύση έναντι του Μνημονίου. Προβάλλεται σχεδόν από σύσσωμο το πολιτικό σκηνικό ακόμη και από το κυβερνητικό ΠΑΣΟΚ. Προβάλλεται με όλους τους τρόπους οι οποίοι συνοδεύονται με ακατάσχετη ρητορεία και ένταση ενώ απουσιάζει παντελώς όχι μόνο οποιαδήποτε συγκεκριμένη ανάλυση επί του  υπονοουμένου προγράμματος , αλλά έστω και κάποια συστηματική περιγραφή του περιεχομένου του.

Ποιοι είναι οι λόγοι που έχουν οδηγήσει για ακόμη μια φορά , επειδή το φαινόμενο είναι απολύτως σύνηθες στην ελληνική πολιτική σκηνή επί σειράς ετών ,σε αυτήν την κατάσταση;

Οφείλεται  άραγε στην αδυναμία , στην ανικανότητα ή στην απροθυμία των πολιτικών συνομαδώσεων  να προχωρήσουν σε συγκεκριμενοποίηση του τι εννοούν και τι περιλαμβάνει  και πως θα υλοποιηθεί    «το εθνικό σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας»;