Το ευρωπαϊκό «όραμα διατάσσει»…

inprecor

«Δεν επιτρέπουμε για λόγους δημοσίας ασφάλειας κατά το χρονικό διάστημα από 6:00 ώρα μέχρι και 24:00 ώρα Τετάρτης 08 Ιανουαρίου 2014 κάθε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία..» και ακολουθούν οι δρόμοι όπου εφαρμόζεται το μέτρο.  Είναι φανερό ότι πρόκειται για απόσπασμα της απόφασης της ΓΑΔΑ, αργά το βράδυ της Τρίτης, και αφορά στην προγραμματισμένη για την Τετάρτη το απόγευμα συγκέντρωση δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ενάντια στις παράτες για την ανάληψη από την Ελλάδα της προεδρίας της ΕΕ.  Σε ένα άλλο σημείο, δε, αναφέρεται ότι οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις που απαγορεύονται έχουν ανοιχτά δηλώσει ότι αποτελούν διαμαρτυρίες για τις εκδηλώσεις για την προεδρία της ΕΕ, και αυτό θέτει επιπλέον ζητήματα ασφαλείας τους «επισήμους» και την ασφάλειά τους. Δηλαδή να υποθέσουμε ότι αν πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν για να πανηγυρίσει υπέρ της ΕΕ, αυτό δεν θα έθετε κανένα ζήτημα ασφαλείας αλλά τώρα το θέτει ένας μικρός αριθμός (όπως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά) ανθρώπων που επρόκειτο να συγκεντρωθεί.

Όλα αυτά θα ήταν είδηση αν ήταν η πρώτη φορά που μια ελληνική κυβέρνηση των μνημονίων –με αποκορύφωμα αυτή των Σαμαρο-Βενιζέλων-, καταφεύγει σε ενέργειες ακραίου αυταρχισμού και καταστολής για να σιωπήσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας για τον καταστροφικό κατήφορο που έχει επιβληθεί στη χώρα και το λαό της. Παραμένουν είδηση  γιατί δυστυχώς οι απαγορεύσεις προς όλες τις κατευθύνσεις τείνουν να μετατραπούν σε «κανονικότητα» της καθημερινότητάς μας (σε συνήθεια, σε άγραφο νόμο, σε αποδεκτή μη αναστρέψιμη πραγματικότητα). Όπως η ανεργία, οι αυτοκτονίες, η απελπισία, η απόγνωση, ο εξευτελισμός, το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση της υγείας και της παιδείας, το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας που ανήκει στο λαό της.

Για ποιο λόγο όλα αυτά; Μα για το «όραμα», τον «στόχο»: την παραμονή στο ευρώ, στην ΕΕ. Αυτό είναι το όραμα; Ακόμη περισσότερη φτώχεια; Ακόμη περισσότερος ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Ακόμη περισσότερη ανεργία; Ακόμη περισσότερο ξεπούλημα, ανθρώπων και πλούτου της χώρας; Ακόμη περισσότερη καταστολή; Γιατί είναι αυτό το «όραμα»; Κάποτε, η αστική τάξη και οι κυβερνώντες του δύσμοιρου τούτου τόπου είχαν και κάποια «καθρεφτάκια» να μοιράσουν στο ιθαγενείς για να τους πείσουν για την αναγκαιότητα θυσιών στο βωμό του «οράματος». Σήμερα που μοιράζουν μόνο θάνατο, κυριολεκτικά και συμβολικά;

Η απαγόρευση αυτή, όπως και οι προηγούμενες αλλά και όσες ακολουθήσουν, θα έπρεπε να «γίνει ένα με την άσφαλτο» από τις σόλες δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που θα κατέκλυζαν το κέντρο της Αθήνας. Πιθανώς, πολλοί, απυηδησμένοι δεν παρακολουθούν καν ειδήσεις, και δεν έμαθαν καν γι αυτήν. Κάποιοι άλλοι αρέσκονται να «κουνούν το δάχτυλο στο 1,5 εκατομμύριο ανέργους που δεν βγαίνουν στο δρόμο» φροντίζοντας να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω αφού ούτε οι ίδιοι βρίσκονται εκεί. Ίσως, λίγοι να έχουν «καταπιεί» και το παραμύθι περί «βελτίωσης της κατάστασης» και «ενίσχυσης του ρόλου της χώρας λόγω  προεδρίας».

Η προσωπική ευθύνη υπάρχει και δεν είναι αμελητέα. Δεν μπορεί, όμως, να μένουμε διαρκώς μόνο σε αυτήν. Υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Αυτή που ρωτά: και ποιος θα δώσει το σάλπισμα για να «γίνει ένα με την άσφαλτο» η κάθε απαγόρευση και το κάθε μέτρο; Κάτω από την παντιέρα ποιανού «οράματος» (άμεσου και απώτερου);  Για ποιο λόγο βρε αδελφέ;

Το μεγάλο βάρος πέφτει σε όσους αρκέστηκαν και αυτήν την φορά, σε «καταδικαστικές» ανακοινώσεις. Χωρίς καμία διάθεση μείωσης του ρόλου και της συνεισφοράς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, έχουμε την αίσθηση ότι τα όρια της είναι πεπερασμένα και εγγενή.  Οι δύο σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, με εντελώς διαφορετικές αφετηρίες και προσεγγίσεις, δεν θέλησαν καν να «ξεμυτίσουν». Ίσως για το πρώτο να μην αξίζει τον κόπο να γίνει βαβούρα αφού δεν επίκειται η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και για ο,τιδήποτε λιγότερο από αυτό το, αλματικού τύπου, «όραμα» δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς γιατί θα είναι «συμβιβασμός και διαχείριση». Ίσως για τον δεύτερο καλό είναι να αποφεύγονται οι πράξεις κατά των εν δυνάμει «εταίρων» από μια κυβερνητική θέση: μια λογική που θυμίζει περισσότερο τη γνωστή φράση «λέμε και καμιά μ… να περάσει η ώρα, όχι ότι θα την κάνουμε πράξη».

Έχει ενδιαφέρον, πάντως, ότι και τα δύο κόμματα διεκδικούν την μοναδικότητα ότι εκφράζουν το μεν ΚΚΕ την εργατική τάξη (που προφανώς ο Περισσός έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην ΕΕ και στις, κατά πρόσωπο, κοροϊδίες περί προεδρίας) . Και ο δε ΣΥΡΙΖΑ όλο εκείνο το κομμάτι του ελληνικού λαού «που δεν αντέχει άλλο και δεν διστάζει να αγωνιστεί για μια άλλη κυβερνητική επιλογή» (κάτι που προφανώς για την Κουμουνδούρου «περνά» δια της απουσίας από το δρόμο για να διαμορφωθούν συνθήκες για «καλύτερη διαπραγμάτευση»). Εντάξει, δεν παρευρέθηκε και ο κ. Τσίπρας στην εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, όπως και οι άλλοι επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης.  Ήταν μια ηχηρή διαμαρτυρία, δεν μπορούμε να πούμε..

Αν μη τι άλλο θλιβερή εικόνα, που, όσο δεν αλλάζει τόσο θα αρκούμαστε σε «καταδικαστικές ανακοινώσεις» και θα μας φταίνε «οι άνεργοι που δεν βγαίνουν στο δρόμο» ή ακόμη και ο κόσμος «που δεν καταλαβαίνει και τρέφει αυταπάτες διαχείρισης και ανάθεσης».

«Δεν επιτρέπουμε για λόγους δημοσίας ασφάλειας κατά το χρονικό διάστημα από 6:00 ώρα μέχρι και 24:00 ώρα Τετάρτης 08 Ιανουαρίου 2014 κάθε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία..» και ακολουθούν οι δρόμοι όπου εφαρμόζεται το μέτρο.  Είναι φανερό ότι πρόκειται για απόσπασμα της απόφασης της ΓΑΔΑ, αργά το βράδυ της Τρίτης, και αφορά στην προγραμματισμένη για την Τετάρτη το απόγευμα συγκέντρωση δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ενάντια στις παράτες για την ανάληψη από την Ελλάδα της προεδρίας της ΕΕ.  Σε ένα άλλο σημείο, δε, αναφέρεται ότι οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις που απαγορεύονται έχουν ανοιχτά δηλώσει ότι αποτελούν διαμαρτυρίες για τις εκδηλώσεις για την προεδρία της ΕΕ, και αυτό θέτει επιπλέον ζητήματα ασφαλείας τους «επισήμους» και την ασφάλειά τους. Δηλαδή να υποθέσουμε ότι αν πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν για να πανηγυρίσει υπέρ της ΕΕ, αυτό δεν θα έθετε κανένα ζήτημα ασφαλείας αλλά τώρα το θέτει ένας μικρός αριθμός (όπως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά) ανθρώπων που επρόκειτο να συγκεντρωθεί.
Όλα αυτά θα ήταν είδηση αν ήταν η πρώτη φορά που μια ελληνική κυβέρνηση των μνημονίων –με αποκορύφωμα αυτή των Σαμαρο-Βενιζέλων-, καταφεύγει σε ενέργειες ακραίου αυταρχισμού και καταστολής για να σιωπήσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας για τον καταστροφικό κατήφορο που έχει επιβληθεί στη χώρα και το λαό της. Παραμένουν είδηση  γιατί δυστυχώς οι απαγορεύσεις προς όλες τις κατευθύνσεις τείνουν να μετατραπούν σε «κανονικότητα» της καθημερινότητάς μας (σε συνήθεια, σε άγραφο νόμο, σε αποδεκτή μη αναστρέψιμη πραγματικότητα). Όπως η ανεργία, οι αυτοκτονίες, η απελπισία, η απόγνωση, ο εξευτελισμός, το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση της υγείας και της παιδείας, το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας που ανήκει στο λαό της.
Για ποιο λόγο όλα αυτά; Μα για το «όραμα», τον «στόχο»: την παραμονή στο ευρώ, στην ΕΕ. Αυτό είναι το όραμα; Ακόμη περισσότερη φτώχεια; Ακόμη περισσότερος ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Ακόμη περισσότερη ανεργία; Ακόμη περισσότερο ξεπούλημα, ανθρώπων και πλούτου της χώρας; Ακόμη περισσότερη καταστολή; Γιατί είναι αυτό το «όραμα»; Κάποτε, η αστική τάξη και οι κυβερνώντες του δύσμοιρου τούτου τόπου είχαν και κάποια «καθρεφτάκια» να μοιράσουν στο ιθαγενείς για να τους πείσουν για την αναγκαιότητα θυσιών στο βωμό του «οράματος». Σήμερα που μοιράζουν μόνο θάνατο, κυριολεκτικά και συμβολικά;
Η απαγόρευση αυτή, όπως και οι προηγούμενες αλλά και όσες ακολουθήσουν, θα έπρεπε να «γίνει ένα με την άσφαλτο» από τις σόλες δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που θα κατέκλυζαν το κέντρο της Αθήνας. Πιθανώς, πολλοί, απυηδησμένοι δεν παρακολουθούν καν ειδήσεις, και δεν έμαθαν καν γι αυτήν. Κάποιοι άλλοι αρέσκονται να «κουνούν το δάχτυλο στο 1,5 εκατομμύριο ανέργους που δεν βγαίνουν στο δρόμο» φροντίζοντας να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω αφού ούτε οι ίδιοι βρίσκονται εκεί. Ίσως, λίγοι να έχουν «καταπιεί» και το παραμύθι περί «βελτίωσης της κατάστασης» και «ενίσχυσης του ρόλου της χώρας λόγω  προεδρίας».
Η προσωπική ευθύνη υπάρχει και δεν είναι αμελητέα. Δεν μπορεί, όμως, να μένουμε διαρκώς μόνο σε αυτήν. Υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Αυτή που ρωτά: και ποιος θα δώσει το σάλπισμα για να «γίνει ένα με την άσφαλτο» η κάθε απαγόρευση και το κάθε μέτρο; Κάτω από την παντιέρα ποιανού «οράματος» (άμεσου και απώτερου);  Για ποιο λόγο βρε αδελφέ;
Το μεγάλο βάρος πέφτει σε όσους αρκέστηκαν και αυτήν την φορά, σε «καταδικαστικές» ανακοινώσεις. Χωρίς καμία διάθεση μείωσης του ρόλου και της συνεισφοράς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, έχουμε την αίσθηση ότι τα όρια της είναι πεπερασμένα και εγγενή.  Οι δύο σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, με εντελώς διαφορετικές αφετηρίες και προσεγγίσεις, δεν θέλησαν καν να «ξεμυτίσουν». Ίσως για το πρώτο να μην αξίζει τον κόπο να γίνει βαβούρα αφού δεν επίκειται η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και για ο,τιδήποτε λιγότερο από αυτό το, αλματικού τύπου, «όραμα» δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς γιατί θα είναι «συμβιβασμός και διαχείριση». Ίσως για τον δεύτερο καλό είναι να αποφεύγονται οι πράξεις κατά των εν δυνάμει «εταίρων» από μια κυβερνητική θέση: μια λογική που θυμίζει περισσότερο τη γνωστή φράση «λέμε και καμιά μ… να περάσει η ώρα, όχι ότι θα την κάνουμε πράξη».
Έχει ενδιαφέρον, πάντως, ότι και τα δύο κόμματα διεκδικούν την μοναδικότητα ότι εκφράζουν το μεν ΚΚΕ την εργατική τάξη (που προφανώς ο Περισσός έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην ΕΕ και στις, κατά πρόσωπο, κοροϊδίες περί προεδρίας) . Και ο δε ΣΥΡΙΖΑ όλο εκείνο το κομμάτι του ελληνικού λαού «που δεν αντέχει άλλο και δεν διστάζει να αγωνιστεί για μια άλλη κυβερνητική επιλογή» (κάτι που προφανώς για την Κουμουνδούρου «περνά» δια της απουσίας από το δρόμο για να διαμορφωθούν συνθήκες για «καλύτερη διαπραγμάτευση»). Εντάξει, δεν παρευρέθηκε και ο κ. Τσίπρας στην εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, όπως και οι άλλοι επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης.  Ήταν μια ηχηρή διαμαρτυρία, δεν μπορούμε να πούμε..
Αν μη τι άλλο θλιβερή εικόνα, που, όσο δεν αλλάζει τόσο θα αρκούμαστε σε «καταδικαστικές ανακοινώσεις» και θα μας φταίνε «οι άνεργοι που δεν βγαίνουν στο δρόμο» ή ακόμη και ο κόσμος «που δεν καταλαβαίνει και τρέφει αυταπάτες διαχείρισης και ανάθεσης».
- See more at: http://www.inprecor.gr/archives/246588#sthash.P1GoV6kg.dpuf

«Δεν επιτρέπουμε για λόγους δημοσίας ασφάλειας κατά το χρονικό διάστημα από 6:00 ώρα μέχρι και 24:00 ώρα Τετάρτης 08 Ιανουαρίου 2014 κάθε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία..» και ακολουθούν οι δρόμοι όπου εφαρμόζεται το μέτρο.  Είναι φανερό ότι πρόκειται για απόσπασμα της απόφασης της ΓΑΔΑ, αργά το βράδυ της Τρίτης, και αφορά στην προγραμματισμένη για την Τετάρτη το απόγευμα συγκέντρωση δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ενάντια στις παράτες για την ανάληψη από την Ελλάδα της προεδρίας της ΕΕ.  Σε ένα άλλο σημείο, δε, αναφέρεται ότι οι προγραμματισμένες συγκεντρώσεις που απαγορεύονται έχουν ανοιχτά δηλώσει ότι αποτελούν διαμαρτυρίες για τις εκδηλώσεις για την προεδρία της ΕΕ, και αυτό θέτει επιπλέον ζητήματα ασφαλείας τους «επισήμους» και την ασφάλειά τους. Δηλαδή να υποθέσουμε ότι αν πλήθος κόσμου συγκεντρωνόταν για να πανηγυρίσει υπέρ της ΕΕ, αυτό δεν θα έθετε κανένα ζήτημα ασφαλείας αλλά τώρα το θέτει ένας μικρός αριθμός (όπως όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά) ανθρώπων που επρόκειτο να συγκεντρωθεί.
Όλα αυτά θα ήταν είδηση αν ήταν η πρώτη φορά που μια ελληνική κυβέρνηση των μνημονίων –με αποκορύφωμα αυτή των Σαμαρο-Βενιζέλων-, καταφεύγει σε ενέργειες ακραίου αυταρχισμού και καταστολής για να σιωπήσει κάθε φωνή διαμαρτυρίας για τον καταστροφικό κατήφορο που έχει επιβληθεί στη χώρα και το λαό της. Παραμένουν είδηση  γιατί δυστυχώς οι απαγορεύσεις προς όλες τις κατευθύνσεις τείνουν να μετατραπούν σε «κανονικότητα» της καθημερινότητάς μας (σε συνήθεια, σε άγραφο νόμο, σε αποδεκτή μη αναστρέψιμη πραγματικότητα). Όπως η ανεργία, οι αυτοκτονίες, η απελπισία, η απόγνωση, ο εξευτελισμός, το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, η διάλυση της υγείας και της παιδείας, το ξεπούλημα του πλούτου της χώρας που ανήκει στο λαό της.
Για ποιο λόγο όλα αυτά; Μα για το «όραμα», τον «στόχο»: την παραμονή στο ευρώ, στην ΕΕ. Αυτό είναι το όραμα; Ακόμη περισσότερη φτώχεια; Ακόμη περισσότερος ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας; Ακόμη περισσότερη ανεργία; Ακόμη περισσότερο ξεπούλημα, ανθρώπων και πλούτου της χώρας; Ακόμη περισσότερη καταστολή; Γιατί είναι αυτό το «όραμα»; Κάποτε, η αστική τάξη και οι κυβερνώντες του δύσμοιρου τούτου τόπου είχαν και κάποια «καθρεφτάκια» να μοιράσουν στο ιθαγενείς για να τους πείσουν για την αναγκαιότητα θυσιών στο βωμό του «οράματος». Σήμερα που μοιράζουν μόνο θάνατο, κυριολεκτικά και συμβολικά;
Η απαγόρευση αυτή, όπως και οι προηγούμενες αλλά και όσες ακολουθήσουν, θα έπρεπε να «γίνει ένα με την άσφαλτο» από τις σόλες δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών που θα κατέκλυζαν το κέντρο της Αθήνας. Πιθανώς, πολλοί, απυηδησμένοι δεν παρακολουθούν καν ειδήσεις, και δεν έμαθαν καν γι αυτήν. Κάποιοι άλλοι αρέσκονται να «κουνούν το δάχτυλο στο 1,5 εκατομμύριο ανέργους που δεν βγαίνουν στο δρόμο» φροντίζοντας να βγάλουν την ουρά τους απ’ έξω αφού ούτε οι ίδιοι βρίσκονται εκεί. Ίσως, λίγοι να έχουν «καταπιεί» και το παραμύθι περί «βελτίωσης της κατάστασης» και «ενίσχυσης του ρόλου της χώρας λόγω  προεδρίας».
Η προσωπική ευθύνη υπάρχει και δεν είναι αμελητέα. Δεν μπορεί, όμως, να μένουμε διαρκώς μόνο σε αυτήν. Υπάρχει και μια άλλη πλευρά. Αυτή που ρωτά: και ποιος θα δώσει το σάλπισμα για να «γίνει ένα με την άσφαλτο» η κάθε απαγόρευση και το κάθε μέτρο; Κάτω από την παντιέρα ποιανού «οράματος» (άμεσου και απώτερου);  Για ποιο λόγο βρε αδελφέ;
Το μεγάλο βάρος πέφτει σε όσους αρκέστηκαν και αυτήν την φορά, σε «καταδικαστικές» ανακοινώσεις. Χωρίς καμία διάθεση μείωσης του ρόλου και της συνεισφοράς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, έχουμε την αίσθηση ότι τα όρια της είναι πεπερασμένα και εγγενή.  Οι δύο σημαντικότερες πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς, ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, με εντελώς διαφορετικές αφετηρίες και προσεγγίσεις, δεν θέλησαν καν να «ξεμυτίσουν». Ίσως για το πρώτο να μην αξίζει τον κόπο να γίνει βαβούρα αφού δεν επίκειται η κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και για ο,τιδήποτε λιγότερο από αυτό το, αλματικού τύπου, «όραμα» δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς γιατί θα είναι «συμβιβασμός και διαχείριση». Ίσως για τον δεύτερο καλό είναι να αποφεύγονται οι πράξεις κατά των εν δυνάμει «εταίρων» από μια κυβερνητική θέση: μια λογική που θυμίζει περισσότερο τη γνωστή φράση «λέμε και καμιά μ… να περάσει η ώρα, όχι ότι θα την κάνουμε πράξη».
Έχει ενδιαφέρον, πάντως, ότι και τα δύο κόμματα διεκδικούν την μοναδικότητα ότι εκφράζουν το μεν ΚΚΕ την εργατική τάξη (που προφανώς ο Περισσός έκρινε ότι δεν υπήρχε λόγος να διαμαρτυρηθεί απέναντι στην ΕΕ και στις, κατά πρόσωπο, κοροϊδίες περί προεδρίας) . Και ο δε ΣΥΡΙΖΑ όλο εκείνο το κομμάτι του ελληνικού λαού «που δεν αντέχει άλλο και δεν διστάζει να αγωνιστεί για μια άλλη κυβερνητική επιλογή» (κάτι που προφανώς για την Κουμουνδούρου «περνά» δια της απουσίας από το δρόμο για να διαμορφωθούν συνθήκες για «καλύτερη διαπραγμάτευση»). Εντάξει, δεν παρευρέθηκε και ο κ. Τσίπρας στην εκδήλωση στο Μέγαρο Μουσικής, όπως και οι άλλοι επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης.  Ήταν μια ηχηρή διαμαρτυρία, δεν μπορούμε να πούμε..
Αν μη τι άλλο θλιβερή εικόνα, που, όσο δεν αλλάζει τόσο θα αρκούμαστε σε «καταδικαστικές ανακοινώσεις» και θα μας φταίνε «οι άνεργοι που δεν βγαίνουν στο δρόμο» ή ακόμη και ο κόσμος «που δεν καταλαβαίνει και τρέφει αυταπάτες διαχείρισης και ανάθεσης».
- See more at: http://www.inprecor.gr/archives/246588#sthash.P1GoV6kg.dpuf