Όταν και η ευρωπαϊκή βιομηχανία έχει ανάγκη να πείσει

economia

Το κεντρικό ερώτημα που θέσαμε στην Έμμα Μαρσεγκάλια – Ποια είναι αυτή; Είναι η Πρόεδρος της BusinessEurope (άλλοτε UNICE), δηλαδή της Συνομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συνδέσμων Βιομηχάνων

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Το κεντρικό ερώτημα που θέσαμε στην Έμμα Μαρσεγκάλια – Ποια είναι αυτή; Είναι η Πρόεδρος της BusinessEurope (άλλοτε UNICE), δηλαδή της Συνομοσπονδίας των Ευρωπαϊκών Συνδέσμων Βιομηχάνων, που βρέθηκε στην Αθήνα για επίσημη επαφή με την Ελληνική Προεδρία μαζί με τον (Αντιπρόεδρο της BusinessEurope) Δημήτρη Δασκαλόπουλο – όταν εξηγούσε σε χαλαρή συνέντευξη Τύπου τις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής βιομηχανίας όπως τις θέτει στην Επιτροπή/στην ΕΕ, ήταν κατά πόσον έχει την αίσθηση ότι την ασκούν με σοβαρότητα. με ειλικρίνεια. όχι προσχηματικά.

Είχε ενδιαφέρον το ότι ούτε έδειξε να σοκάρεται, ούτε απάντησε με υπεκφυγή. Συνειδητοποιώντας – η βιομηχανία, όχι η ίδια – ότι η «Ευρώπη» σέβεται μόνον τους ισχυρούς, και ότι η μεταποιητική λειτουργία σήμερα «το παλεύει» να βρεθεί στο 20% του συνολικού Ευρωπαϊκού ΑΕΠ, γνωρίζει (και παραδέχεται….) ότι μόνον με την συνεχή επισήμανση ότι κάθε δημιουργία μιας θέσης εργασίας στον δευτερογενή τομέα χτίζει άλλες δυο στις υπηρεσίες ή πάλι ότι η διεθνής ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης των (ήδη) «28)» θα κερδηθεί ή θα χαθεί στην βιομηχανία, κατορθώνει να γίνει ακουστή στις Βρυξέλλες.

Τι θα πει αυτό; Θα πει π.χ. ότι στον χώρο της ενέργειας (δηλαδή του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας) όπου η «Ευρώπη» την τελευταία δεκαετία σημείωσε επιβάρυνση κατά 35% όταν οι ΗΠΑ βελτιώνονταν κατά 4% (ΠΡΙΝ την χρήση του, ριζικά φθηνότερου, σχιστολιθικού αερίου), μόλις τώρα συνειδητοποιείται η έκταση του προβλήματος. Θα πει ότι ο περιβαλλοντικός ρομαντισμός , που έφερε την Ευρώπη στην πρωτοπορία σε στόχους 2020/2030, και την άφησε εκεί…μόνη(!), κατέληξε με τους διεθνείς της ανταγωνιστές να ωφελούνται και οι Ευρωπαίοι απλώς να έχουν πιο ευγενική συνείδηση. Θα πει ότι η ίδια η έννοια «βιομηχανική πολιτική», που επί μια δεκαετία είχε μείνει στα αζήτητα – με τους απλοϊκούς/ανόητους «στόχους της Λισσαβόνας» για την «πλέον ανταγωνιστική οικονομία του κόσμου» το 2020 να παίρνουν την θέση της – παλινορθώνεται, τώρα, αλλά με καθυστέρηση.

Ακόμη και η – στερεοτυπικά πανίσχυρη κλπ – Ευρωπαϊκή βιομηχανία το βρίσκει δύσκολο να εξηγηθεί, να γίνει ακουστή, να πείσει. Πόσο λοιπόν η Ελληνική: άκουγε, με γνήσιο ενδιαφέρον, ο Δημ. Δασκαλόπουλος και η μικρή ομάδα ντόπιων δημοσιογράφων…