Ο «δείκτης φόβου» κάνει το ντεμπούτο του

economia

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Το είχε πει κάποιος μεγάλος οικονομολόγος – νομίζω ο Πολ Σάμουελσον – με αφορμή τον «δείκτη δυστυχίας»/misery index, τον χοντροκομμένο (ασφαλώς) δείκτη που προκύπτει από το απλό άθροισμα πληθωρισμού και ανεργίας και, που «μετράει» ή πάντως ενδεικνύει την πίεση που δέχεται  μια κοινωνία (ήταν τα χρόνια του στασιμοπληθωρισμού, θαρρούμε) όταν τα δυο κακά του 20ού αιώνα χτυπούσαν μαζί: «Εκείνο που κάνει έναν δείκτη πετυχημένο, είναι προπαντός το όνομα με το οποίο τον βαφτίζεις».

Ο Δείκτης Τεκμαρτής Μεταβλητότητας/Index of Implied Volatility που λάνσαρε το ΚΕΠΕ μαζί με το Πανεπιστήμιο Πατρών (GRIV το ακρωνύμιό του, κατά το πρότυπο του VIX των ΗΠΑ ή του VDAX της Γερμανίας), δεν θα είχε πολλές πιθανότητες να «πιάσει» με τέτοιο όνομα. Όμως ως «Δείκτης Φόβου» (θα τον λέγαμε μάλλον «ανησυχίας» ή «αβεβαιότητας», όμως το «φόβου» καταλαμβάνει καλύτερα τις εντυπώσεις…) μπορεί να κάνει καριέρα.

Μια άλλη ιδιότητα που κάνει έναν δείκτη πετυχημένο είναι … το να χρησιμεύει. Ο GRIV, λέει/υπόσχεται/απειλεί, ότι μπορεί να αποτελέσει μέτρο της βραχυπρόθεσμης μεταβλητότητας του ΧΑΑ (χρήσιμο, τώρα που δείχνει να ξυπνάει), μπορεί να βοηθήσει στην χάραξη νομισματικής πολιτικής (άχρηστο, καθώς από τέτοια πράγματα είμαστε ασφαλέστατα «κλειδωμένοι» στην Φρανκφούρτη), αλλά και στην συνολική διαμόρφωση οικονομικής πολιτικής (ας είμαστε στοργικοί, κι ας πούμε ότι κάποια περιθώρια πολιτικής υπάρχουν ακόμη στα χέρια της ιθαγενούς πολιτικής τάξης – και ότι αυτή νοιάζεται για δείκτες και τα συναφή).

Πιο άμεσα, ο KEPE GRIV φαίνεται πως τώρα τελευταία δείχνει θετικά σημάδια, οπότε «αποδεικνύει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των επενδυτών στην Ελληνική αγορά».

Ας είναι. Η παρουσίαση της λογικής του GRIV από τον Κ. Συριόπουλο – του Πανεπιστημίου Πατρών – με την ειλικρίνεια στην επισήμανση των αδυναμιών που μπορεί να έχει, έτσι που προκύπτει από την (καθημερινή) παρακολούθηση του κλεισίματος του FTSE/ΧΑΑ Large Cap (χρονοσειρά του από το 2004, δηλαδή 10ετίας επιτρέπει στους εμπνευστές του ένα μέτρο αυτοπεποίθησης), με τις εγγενείς του ατέλειες – παρουσίασε σε μικρό μεν αλλά ενδιαφερόμενο κοινό –  ήταν μια μικρή όαση: τα δε διαγράμματα που έδειχναν την tracking power του δείκτη (αιχμές με κατάρρευση Lehman, με τις σφαλιάρες στην Ελλάδα από τις Rating Agencies, με Μνημόνιο Ι και ΙΙ, προκήρυξη δημοψηφίσματος, διπλές εκλογές του 2012) είχαν πάντως την ζωντάνια που θα περίμενε κανείς . To follow.