Ο Γάλλος μεγάλος ασθενής

inprecor

του Γ. Καπόπουλου 

Η Γαλλία του καταρρέοντος δημοσκοπικά Ολάντ είναι ένα ατύχημα σε αναμονή: Από την μια μεριά η πλειονότητα της κοινωνίας πιστεύει ότι τα μέτρα δημοσιονομικής περιστολής έχουν ξεπεράσει τις αντοχές της και από την άλλη οι αγορές, αλλά και οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο θεωρούν ότι το Παρίσι έχει κάνει μηδενική πρόοδο στη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας και τις άλλες διαρθρωτικές αλλαγές.

Η Γαλλία, μεγάλος ασθενής της Ευρώπης, είναι η αξιολόγηση επικεφαλής οικονομολόγου μεγάλης επενδυτικής βρετανικής τράπεζας στην τηλεόραση του Bloomberg.

Το πρόβλημα της Γαλλίας είναι πρώτα και πάνω από όλα πολιτικό: Προσπαθεί απεγνωσμένα να προσαρμοσθεί στους κανόνες του παιχνιδιού της γερμανικής Ευρωζώνης και ταυτόχρονα να αποφύγει την κοινωνική έκρηξη και την πολιτική αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό, χωρίς να πετυχαίνει κανέναν από τους δύο στόχους.

Η Γαλλία κινδυνεύει με κοινωνική έκρηξη, όπως μας λένε οι δημοσκοπήσεις εν όψει των Ευρωεκλογών, και ταυτόχρονα οι θυσίες της καταγράφονται από Βερολίνο, Βρυξέλλες και αγορές ως βήμα σημειωτόν και έτσι η θέση της χώρας στους συσχετισμούς της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης επιδεινώνεται συνεχώς.

Για τη Γερμανία, η Γαλλία σήμερα δεν αξίζει ούτε καν τα προσχήματα θεσμικής ισοτιμίας του πάλαι ποτέ κραταιού Γαλλογερμανικού Αξονα που πόζαρε ως Διευθυντήριο της Ευρώπης: Οσο και αυτό να ακούγεται απίστευτο, για το Βερολίνο είναι η πιο προβληματική από τις υπόλοιπες μεσαίες δυνάμεις της Ευρώπης, την Ιταλία, την Ισπανία και την Πολωνία.

Στην προσπάθειά του να κυνηγήσει τα γερμανικά ποσοστά και αριθμούς ο Ολάντ αύξησε τη φορολογία, χωρίς να προβεί σε σημαντική μείωση δαπανών, την οποία τώρα υπόσχεται ως θεραπεία-σοκ η δεξιά αντιπολίτευση UMP.

Η Γαλλία έχει πάθει στρατηγικό βραχυκύκλωμα και κινδυνεύει να γνωρίσει πρωτοφανείς αναταράξεις μετά τις ευρωεκλογές, όπου το ποσοστό που θα λάβει το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν θα είναι πυρηνική έκρηξη πολλών μεγατόνων, καθώς δύο θα είναι οι επιλογές:

‘Η να παγώσει η προσπάθεια δημοσιονομικής εξυγίανσης και των όποιων μεταρρυθμίσεων για να αποφευχθεί κοινωνική έκρηξη, με άμεση συνέπεια υποβαθμίσεις, ακριβό δανεισμό και κλονισμό της εμπιστοσύνης των αγορών.

‘Η να γίνουν γενναίες περικοπές δαπανών που θα καταστήσουν την κυρίαρχη ήδη κοινωνική και πολιτική δυσαρέσκεια, εξέγερση.

Την άνοιξη του 2010 πολλοί αναρωτήθηκαν αν η Ευρωζώνη θα άντεχε μια χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, και στη συνέχεια κυριάρχησε το ερώτημα αν το κοινό νόμισμα μπορεί να επιβιώσει στο ενδεχόμενο απώλειας της πρόσβασης της Ισπανίας και της Ιταλίας στις αγορές. Σήμερα, κανείς δεν διερωτάται αν θα αντέξει η Ευρωζώνη μια κατάρρευση της Γαλλίας, καθώς οι πάντες απωθούν το ενδεχόμενο αυτό, ακόμη και ως σκέψη.

Αργά, αλλά σταθερά, η Γαλλία, που αποφάσισε μετά το 1990 να παίξει το παιχνίδι της επιτάχυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με τους όρους της Γερμανίας, αντιλαμβάνεται ότι δεν διαθέτει τα αναγκαία μέσα.

Μετά το 1918 η Γαλλία έστησε ένα σύστημα συμμαχιών στην Ανατολική Ευρώπη τη Μικρή Αντάντ -Ρουμανία, Γιουγκοσλαβία και Τσεχοσλοβακία- για να εξισορροπήσει την ισχύ της Γερμανίας, δεν μπόρεσε όμως και δεν θέλησε να την στηρίξει με πολιτικές εγγυήσεις και στρατιωτική ισχύ.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 το Παρίσι ταλαντευόταν ανάμεσα στον ηγετικό ρόλο στον Νότο της Ευρώπης και στο ηγεμονικό δίδυμο στο πλευρό του Βερολίνου: Σήμερα το κόστος του δεύτερου στόχου προβάλλει απαγορευτικό, ενώ είναι πλέον πολύ αργά για τον πρώτο.

 Πηγή imerisia.gr