Ανακεφαλαιωτικά

economia

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Αν η Ελλάδα λειτουργούσε κανονικά, δηλαδή σαν χώρα – και σαν πληθυσμός: την Ελλάδα την αποτελούν οι Έλληνες, όχι κάποιοι τρίτοι… - που ενδιαφέρεται για το αποτέλεσμα, για την βελτίωση των πραγμάτων, πάντως για το καλύτερο που γίνεται κάθε φορά, κλείνοντας το εξαιρετικά δυσάρεστο 2013 και μπαίνοντας σ’ ένα εξαιρετικά προβληματικό 2014 σ’ ένα θα δινόταν προτεραιότητα. Σε μια συνολική ανακεφαλαίωση.

Τι εννοούμε; Υπήρξε η φετινή χρονιά, με λίγη συνέχεια των τελευταίων εβδομάδων του 2012 (μετά το διαβόητο Eurogroup για την Ελλάδα του Νοεμβρίου 2012) , μια χρονιά όπου καταιγισμός μέτρων και αποφάσεων και διευθετήσεων – όλων τους με κοινωνικό κόστος, σημαντικό – άλλαξαν εκ βάθρων την καθημερινότητα των ανθρώπων. Φορολογικά, εργασιακά, κοινωνικοασφαλιστικά, μοίρα του ακινήτου (ΕΝΦΙΑ+πλειστηριασμοί), τραπεζικά έγιναν – κυριολεκτικά – αγνώριστα.

Καθώς όμως το άγχος των κυβερνητικών ήταν (και παραμένει) να φανούν κάθε φορά όσο γίνεται πιο φιλολαϊκοί, όσο γίνεται λιγότερο κοντινοί προς «τα Μνημόνια και τις μνημονιακές ρυθμίσεις», όλα αυτά που άλλαξαν και διέλυσαν την καθημερινότητα των κανονικών ανθρώπων, είχαν την τάση να τα συγκαλύπτουν, να τα κρύβουν, μέχρι και να ξορκίζουν τα όσα αποφασίζονταν.

Ε, άμα θέλουμε να υπάρξει αύριο που να μην είναι κακέκτυπο του (άγονου, ούτως ή άλλως) χθες, θα ήταν αναγκαίο να υπάρξει μια ανακεφαλαίωση. Μια κωδικοποίηση και ως εκ τούτου μια πλήρης αποκάλυψη του τι έχει αποφασιστεί. Μια περιγραφή του πού καταλήξαμε να ζούμε. Θα πάρω, αλήθεια, σύνταξη, και πόση, και με ποιες προϋποθέσεις; – όχι με ποια τερτίπια! Τι αμοιβή δικαιούμαι αληθινά - και όχι  τι λένε τα τεφτέρια; Και τι όρους εργασίας θα έχω στην πράξη; Τι περίθαλψη έχουν τα παιδιά μου;

Δεν σας αρέσει ως προοπτική η ανακεφαλαίωση; Όμως… έτσι είναι.