economia
του Αντώνη Παπαγιαννίδη
Η αναζήτηση της αισιοδοξίας είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό – ασφαλώς. Το να «φορτώνεται» αυτή σε επικοινωνιακότητες, ή πάλι σε κωδικές εκφράσεις, είναι πολλαπλά επικίνδυνο: έρχεται κάποια στιγμή η διάψευση, η πάλι δημιουργούνται υπερβολικές προσδοκίες που δεν ικανοποιούνται, ή ακόμη φεύγει ο χρόνος… Το να επιχειρείται πάλι η οικοδόμηση αισιοδοξίας με βάση την μελέτη, τον σχεδιασμό, την προβολή στο μέλλον – και, στο τέλος της διαδρομής, να γίνεται μια ένεση βουλησιαρχίας – είναι ασφαλώς κάτι καλύτερο από το προηγούμενο.
Στην χθεσινή ημερίδα του ΣΕΒ, του ΙΟΒΕ και του Εργαστηρίου Βιομηχανικής και Ενεργειακής Οικονομίας του ΕΜΠ για την βιομηχανική πολιτική – που αποκρυστάλλωσε και έβγαλε προς τα έξω πορίσματα ερευνητικής δουλειάς μακράς πνοής - θα μπορούσε να συναντήσει κανείς όλες τις κατηγορίες προσεγγίσεων. Η ρεαλιστική – ας την πούμε έτσι – δεν κλείνει τα μάτια στο ότι μόλις 14% των επιχειρήσεων ενός μεγάλου δείγματος – κάπου 2000 μονάδες – στέκονται καλά στα πόδια τους («εδραιωμένες»), έναντι 62% που αισθάνονται ή βρίσκονται σε κρίση (υπερτετραπλάσιες) και 24% που βουλιάζουν («αντιμετωπίζουν πρόβλημα βιωσιμότητας»). Η πρώτη κατηγορία έχει διπλασιάσει την συμμετοχή της στο σύνολο σε σχέση με το 2011 – αυτό είναι το κρίσιμο. (Όπως και το ότι το 70% των επιχειρήσεων, πλέον, βρίσκονται σε μέγγενη ρευστότητας, έναντι 50% πριν 2 χρόνια).
Θέλετε τώρα την αισιόδοξη πλευρά του φεγγαριού; Οι – σημαντικές - επενδύσεις που είχαν πέσει στο 53% των επιχειρήσεων την περασμένη διετία, έναντι 63% του 2009-2010 (ήδη φάση κρίσης, πάντως κάμψης) διατυπώνεται η πρόβλεψη ότι θα κινηθούν κάπου στο μέσον – δηλωτικά τα στοιχεία, βέβαια… Σημαντικότερο και από την κάποια αύξηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων, αυτό.
Τώρα, πού το στοιχείο της βουλησιαρχίας που υπαινιχθήκαμε ξεκινώντας; Στο ότι ο ΣΕΒ, προκειμένου να θέσει έναν δεκάλογο προτεραιοτήτων βιομηχανικής πολιτικής (ήδη, η ευθεία χρήση του όρου αξίζει να σημειωθεί, όπως αξίζει να έχει καταγραφεί και η –ήπια – εναντίωση Δασκαλόπουλου στην αγιοποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος όταν προκύπτει από «δημοσιονομική συμπίεση και μείωση του βιοτικού επιπέδου»: οι Συριζαίοι θα αχνοχαμογελούν…) κάθισε και μελέτησε , ή πάντως βοήθησε να μελετηθούν με κλαδική προσέγγιση επιμέρους τομείς ανάπτυξης, με έμφαση στην καινοτομία, την τεχνολογία και την έρευνα. Να δούμε την συνέχεια.
Η αναζήτηση της αισιοδοξίας είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό – ασφαλώς. Το να «φορτώνεται» αυτή σε επικοινωνιακότητες, ή πάλι σε κωδικές εκφράσεις, είναι πολλαπλά επικίνδυνο: έρχεται κάποια στιγμή η διάψευση, η πάλι δημιουργούνται υπερβολικές προσδοκίες που δεν ικανοποιούνται, ή ακόμη φεύγει ο χρόνος… Το να επιχειρείται πάλι η οικοδόμηση αισιοδοξίας με βάση την μελέτη, τον σχεδιασμό, την προβολή στο μέλλον – και, στο τέλος της διαδρομής, να γίνεται μια ένεση βουλησιαρχίας – είναι ασφαλώς κάτι καλύτερο από το προηγούμενο.
Στην χθεσινή ημερίδα του ΣΕΒ, του ΙΟΒΕ και του Εργαστηρίου Βιομηχανικής και Ενεργειακής Οικονομίας του ΕΜΠ για την βιομηχανική πολιτική – που αποκρυστάλλωσε και έβγαλε προς τα έξω πορίσματα ερευνητικής δουλειάς μακράς πνοής - θα μπορούσε να συναντήσει κανείς όλες τις κατηγορίες προσεγγίσεων. Η ρεαλιστική – ας την πούμε έτσι – δεν κλείνει τα μάτια στο ότι μόλις 14% των επιχειρήσεων ενός μεγάλου δείγματος – κάπου 2000 μονάδες – στέκονται καλά στα πόδια τους («εδραιωμένες»), έναντι 62% που αισθάνονται ή βρίσκονται σε κρίση (υπερτετραπλάσιες) και 24% που βουλιάζουν («αντιμετωπίζουν πρόβλημα βιωσιμότητας»). Η πρώτη κατηγορία έχει διπλασιάσει την συμμετοχή της στο σύνολο σε σχέση με το 2011 – αυτό είναι το κρίσιμο. (Όπως και το ότι το 70% των επιχειρήσεων, πλέον, βρίσκονται σε μέγγενη ρευστότητας, έναντι 50% πριν 2 χρόνια).
Θέλετε τώρα την αισιόδοξη πλευρά του φεγγαριού; Οι – σημαντικές - επενδύσεις που είχαν πέσει στο 53% των επιχειρήσεων την περασμένη διετία, έναντι 63% του 2009-2010 (ήδη φάση κρίσης, πάντως κάμψης) διατυπώνεται η πρόβλεψη ότι θα κινηθούν κάπου στο μέσον – δηλωτικά τα στοιχεία, βέβαια… Σημαντικότερο και από την κάποια αύξηση των κερδοφόρων επιχειρήσεων, αυτό.
Τώρα, πού το στοιχείο της βουλησιαρχίας που υπαινιχθήκαμε ξεκινώντας; Στο ότι ο ΣΕΒ, προκειμένου να θέσει έναν δεκάλογο προτεραιοτήτων βιομηχανικής πολιτικής (ήδη, η ευθεία χρήση του όρου αξίζει να σημειωθεί, όπως αξίζει να έχει καταγραφεί και η –ήπια – εναντίωση Δασκαλόπουλου στην αγιοποίηση του πρωτογενούς πλεονάσματος όταν προκύπτει από «δημοσιονομική συμπίεση και μείωση του βιοτικού επιπέδου»: οι Συριζαίοι θα αχνοχαμογελούν…) κάθισε και μελέτησε , ή πάντως βοήθησε να μελετηθούν με κλαδική προσέγγιση επιμέρους τομείς ανάπτυξης, με έμφαση στην καινοτομία, την τεχνολογία και την έρευνα. Να δούμε την συνέχεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου