Μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση

economia

του  Αντώνη Παπαγιαννίδη

H ρύθμιση για την μερική άρση της προστασίας των δανειοληπτών από πλειστηριασμούς, όπως τελικά διαμορφώθηκε, έχει ένα διπλό ενδιαφέρον.

Πρώτον, προσαρμόζει τον Νόμο Κατσέλη στην τωρινή πραγματικότητα: δεν μπορεί πια να λειτουργεί πλήρης κάλυψη. Η προσέγγιση τριπλού κατωφλίου: μέχρις αξίας 200.000 ευρώ προστατευόμενου ακινήτου, μέχρι 35.000 ετήσιο εισόδημα, μέχρι 270.000 συνολική περιουσία είναι αυθαίρετη, αλλά αναγκαία. Δεύτερον, η ρύθμιση τελικά ψηφίζεται χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Τρόικας, αλλά και χωρίς  σύγκρουση.

Πρώτη μετάβαση σε κάτι που, αληθινά, θυμίζει διαπραγμάτευση χωρίς το απόλυτο στοιχείο του εκβιασμού από την Τρόικα. (Προηγήθηκε βέβαια η κατάθεση του Προϋπολογισμού χωρίς προέγκριση – όπως έχει συμφωνηθεί. Όμως, εκεί, έσπευσαν οι Βρυξέλλες να πουν ότι θα υπάρξει – αν και εφόσον – Διορθωτικός/Συμπληρωματικός…).

 Η ρύθμιση αυτή – που προπαντός σώζει από κοκκίνισμα τα χαρτοφυλάκια των τραπεζών με την απαίτηση για ένα μίνιμουμ συνεχιζόμενης εξυπηρέτησης των δανείων… - αποτελεί μια «λογική μέση λύση». 

Ειλικρινά πιστεύουμε πως, άμα είχε γίνει συζήτηση σ’ αυτήν την βάση από νωρίτερα, αντί για δήθεν ηρωική υπεράσπιση «κόκκινων γραμμών», αν δηλαδή είχε από τον Σεπτέμβρη ακολουθηθεί η γραμμή Θανάση Σκορδά (ο οποίος είπε, μοναχικά, την μόνη αλήθεια: ότι έπρεπε να δοθεί λύση στους πλειστηριασμούς, όχι να γίνει σώου!), μπορεί και να είχαμε ακόμη καλύτερη λύση/συμβιβασμό.

Θα ακουστεί λιγάκι σαν ευσεβής πόθος. Όμως… μακάρι αυτή να είναι συνολικά η αρχή μιας νέας προσέγγισης, συνολικά.