Πενταμερής συνάντηση Μέρκελ, Ολάντ, Γιούνκερ, Ντράγκι και Λαγκάρντ στο Βερολίνο

Σημαντικές εξελίξεις για την Ελλάδα και τη διαπραγμάτευση της Αθήνας με τους πιστωτές δρομολογεί το αποψινό κρίσιμο τετ-α-τετ της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, με τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ και τον επικεφαλής της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στο Βερολίνο. Λίγο πριν τις 22:00 το ειδησεογραφικό πρακτορείο Bloomberg μετέδωσε την πληροφορία ότι στο τριμερές δείπνο Κορυφής προστέθηκαν ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι καθώς και η Γενική Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Κριστίν Λαγκάρντ.

Εν τω μεταξύ σε εξέλιξη βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου συνάντηση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη και τον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, καθώς εντατικοποιούνται οι προσπάθειες για την εξεύρεση μιας συμφωνίας. Σύμφωνα με πηγές του Μαξίμου, στο επικέντρο της κυβερνητικής σύσκεψης βρίσκονται τα ΔΣ των δημόσιων οργανισμών.

Οι Εφημερίδες και η πολιτική ζωή στα τέλη του 19ου αιώνα

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

της Ρέας Γρηγορίου

Πόσο σύγχρονες είναι οι πολιτικές κωμωδίες του 19ου αιώνα; Την απάντηση δίνει ο συγγραφέας του Αγαπητικού της Βοσκοπούλας,ενόςαπότα πιο λαϊκά και δημοφιλή έργα στην ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου. Ο Δ. Κορομηλάς πέτυχε να συνδυάσει την πολιτική σάτιρα με κοινωνικά θέματα και να καυτηριάσει την ανοησία όσων εμπλέκονταν στην πολιτική ζωή προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή συμφέροντα. Οι αδυναμίες της κρατικής διοίκησης, οι πελατειακές σχέσεις, η ευνοιοκρατία στους μηχανισμούς διορισμού των δημοσίων υπαλλήλων αποτελούν σταθερά γνωρίσματα της θεματικής ενός μέρους της δραματικής του παραγωγής.

Στις πολιτικές κωμωδίες του, όπως ο Ραμπαγαδίσκος (1878) και Η πτώσις του υπουργείου(1887),σχολιάζει εύστοχα ποικίλες πτυχές της νεοελληνικής κοινωνίας, ενώ στην κωμωδίαΟ κύριος Κουκάκης και ο υιός του (1874) συνθέτει τη γελοιογραφία του δημοσίου υπαλλήλου: στο πρόσωπο του Κουκάκη σατιρίζει τη βλακεία και δυσπραγία όσων συμμετέχουν στα δημοτικά συμβούλια και γελοιοποιεί τη σοβαροφάνεια των ανώτερων υπαλλήλων του κράτους. Ειρωνεύεται την αναγκαιότητα ύπαρξης των Επιτροπών του Δήμου της Αθήνας, καυτηριάζει τον μεγάλο αριθμό τους, και τις θεωρεί δυσκίνητους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Η θέση του είναι σαφής: στη δημόσια διοίκηση αναδεικνύονται άνθρωποι ακαλλιέργητοι και μικρονοϊκοί, ενώ περιθωριοποιούνται όσοι διαθέτουν γόνιμες και δημιουργικές ιδέες για την οικονομική ανάπτυξη του ελληνικού κράτους την κρίσιμη περίοδο του τρικουπικού αστικού εκσυγχρονισμού.

   Το πιο ενδιαφέρον δείγμα στο πεδίο της πολιτικής κωμωδίας είναι οι Εφημερίδες (1889), ένα σημαντικό ορόσημο, προδρομικό έργο του είδους της επιθεώρησης. Γράφεται σε μία περίοδο όπου το γόητρο της Ελλάδας έχει δεχτεί καίριο πλήγμα λόγω της επιβολής στρατιωτικού αφοπλισμού από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, την υποστήριξη της τουρκικής πλευράς και τον εξαναγκασμό της Ελλάδας σε υποχώρηση κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας Δηλιγιάννη.

Ιδιωτικοποίηση Φυσικών Πόρων η μέγιστη ανοησία της ανθρωπότητας

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γιάννη Μακριδάκη

Η μεγαλύτερη αθλιότητα αλλά ταυτόχρονα και αυτοκαταστροφική ανοησία του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού-καταναλωτικού μοντέλου είναι ότι δεν σέβεται τη ζωή και τη διαφορετικότητα (παρ’ όλο που οι εκπρόσωποί του αυτοπροβάλλονται και βαυκαλίζονται ως οι μόνοι πολιτισμένοι του σύμπαντος κόσμου).

Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την υπόθεση “ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων”.
Έχω γράψει κι άλλες φορές ότι οι φυσικοί πόροι δεν είναι κοινωνικά αγαθά, όπως πεπλανημένα υποστηρίζουν τα πολλά κινήματα ενάντια στην ιδιωτικοποιήσή τους, τα οποία αναπτύχθηκαν εντός του καπιταλιστικού-καταναλωτικού συστήματος ως φυσικά αντισώματα. Οι φυσικοί πόροι είναι αρχέγονα αγαθά κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων του Οικοσυστήματος, του μοναδικού δηλαδή αυθύπαρκτου άρα αληθινού και τέλειου συστήματος, στο οποίο περιέχεται ως υποσύνολο το τεχνητό, χωλό και πλάνο καταναλωτικό-καπιταλιστικό σύστημα.

Ιδιωτικοποίηση λοιπόν των αρχέγονων αγαθών κοινοκτημοσύνης όλων των πλασμάτων σημαίνει πολύ απλά ότι έχει πάρει πλέον εντελώς λάθος δρόμο προς την χυδαιότητα ο ουμανισμός – διαφωτισμός της Δύσης αφού έχει μετεξελιχθεί σε έναν καταναλωτικό εγωκεντρισμό μέχρι απομύζησης του οικοσυστήματος, αποκλείοντας ταυτόχρονα από τη ζωή και την επιβίωση κάθε άλλο πλάσμα, είτε αυτό είναι διαφορετικού είδους είτε όμως και άνθρωπος, που δεν αποδέχεται ή που δεν δύναται να μετάσχει και να ακολουθήσει το καπιταλιστικό-καταναλωτικό μοντέλο.

«Μη έντιμη υποχώρηση» ή ρήξη, το πραγματικό δίλημμα.

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Δημήτρη Μπελαντή

Η εισήγηση του Δημήτρη Μπελαντή στην εκδήλωση του ΚΟΜΜΟΝ που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 25 Μαΐου 2015.

Όσο κυλάει ο χρόνος προς τον Ιούνιο, η χώρα βρίσκεται όλο και περισσότερο εγκλωβισμένη σε ένα καθοδικό σπιράλ ασφυξίας, έλλειψης οικονομικών πόρων και αδυναμίας χάραξης μιας κυρίαρχης πολιτικής, όπως θα αντιστοιχούσε στην πολιτική εντολή που έδωσε ο λαός στον ΣΥΡΙΖΑ την 25η Ιανουαρίου. Χωρίς να θέλει κανείς να μηδενίσει τις πραγματοποιημένες ήδη νομοθετικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης (ανθρωπιστική κρίση, 100 δόσεις, αποκατάσταση των αδικιών στο Δημόσιο, κατάργηση τω φυλακών Γ’ κ.α. ) και να αποδώσει κάποιες a priori αρνητικές προθέσεις, είναι απολύτως σαφές ότι το σημαντικότερο τμήμα του εκλογικού προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ (Πρόγραμμα της ΔΕΘ), ο πυρήνας του όσον αφορά τις αντιμνημονιακές αλλαγές στα εργασιακά, στην κοινωνική ασφάλιση, στην φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας και το σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων έχει «παγώσει» και κινδυνεύει να ματαιωθεί εν όψει της πολύ πιθανής επικείμενης συμφωνίας με τους δανειστές και την ηγεσία της ευρωζώνης. Αντίθετα, μάλιστα, προχωράει η επιβολή ορισμένων αντιλαϊκών μέτρων όπως η ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ, των λιμανιών και των αεροδρομίων της χώρας και πιθανότατα θα υπάρξει αύξηση του ΦΠΑ ακόμη και σε είδη βασικής ανάγκης. Επίσης, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει ήδη από την συμφωνία της 20^ης Φλεβάρη σε σημαντικές υποχωρήσεις, όπως ιδίως το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων, οι δανειστές και ιδίως η πιο επιθετική τους πτέρυγα, όπως αυτή εκφράζεται από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, επιδιώκουν μια ακόμη πιο αρνητική, πιο αμείλικτη και πιο ταπεινωτική για την ελληνική κυβέρνηση συμφωνία, μια πλήρη παράδοση. Ή εναλλακτικά, μια χρεοκοπία της Ελλάδας εντός του ευρώ.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΟΥΝ

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Φωτιές άναψε στην κυβέρνηση προχθές η γερμανική εφημερίδα«Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» με δημοσίευμά της που είχε τίτλο «Αθήνα: Μιλάει ήδη για το επόμενο πακέτο». Στην ευρωπαϊκή «αργκό» η λέξη «πακέτο» σημαίνει νέο δάνειο συνοδευόμενο από νέα δημοσιονομικά μέτρα λιτότητας -νέο μνημόνιο δηλαδή! Το χειρότερο είναι ότι η εφημερίδα απέδιδε την είδηση στη συζήτηση που είχε ο απεσταλμένος της με τον νέο επικεφαλής της ελληνικής διαπραγματευτικής ομάδας Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Εξυπνα γραμμένη η ανταπόκριση. «Για πρώτη φορά υψηλόβαθμος αξιωματούχος από την Αθήνα υπονόησε (προσέξτε το ρήμα που χρησιμοποιεί ο δημοσιογράφος, "υπονόησε", όχι δήλωσε, είπε κ.λπ.) ότι ήδη διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τους δανειστές για περαιτέρω χρηματοδότηση μετά την εκπνοή του δεύτερου πακέτου δανειακής βοήθειας» γράφει η εφημερίδα της γερμανικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ.

«"Από μόνες τους σχεδόν ενώθηκαν τώρα οι δύο διαδικασίες διαπραγματεύσεων" είπε σε συνομιλία του με αυτή την εφημερίδα ο νέος επικεφαλής των διαπραγματεύσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές Ευκλείδης Τσακαλώτος» γράφει η «Φράνκφουρτερ Αλγκε­μάινε» στο επίμαχο δημοσίευμά της.

«Για πακέτο εγώ δεν μίλησα» υπογράμμισε ο Ευ. Τσακαλώτος. Μα ούτε ο Γερμανός δημοσιογράφος γράφει κάτι τέτοιο. «Υπονόησε» λέει -πράγμα που σημαίνει ότι η εκτίμηση είναι δική του. Στο μεταξύ, άντε πάλι τα ίδια ο πρωθυπουργός. «Είμαι αισιόδοξος ότι σύντομα θα έχουμε θετικά αποτελέσματα» δήλωσε την Τετάρτη. Εσπευσε να τον διαψεύσει ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν Βάλντις Ντομπρόβσκις, μόλις ελληνικές κυβερνητικές πηγές διοχέτευσαν την είδηση ότι... «καθαρογράφεται» (!) το κείμενο της συμφωνίας Ελλάδας-δανειστών. «Εργαζόμαστε εντατικά προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία σε τεχνικό επίπεδο, αλλά δεν έχουμε φτάσει ακόμα εκεί» υπογράμμισε μιλώντας στο πρακτορείο Ρόιτερς.

ΤΟ «ΚΛΕΙΔΙ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Outside the Wall

«Η Ελλάδα δεν μπορεί να βγει από την ύφεση χωρίς διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους της» δηλώνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Γιούργκεν Κάιζερ (Jürgen Kaiser), συντονιστής της ομοσπονδίας «Έτος διαγραφής» των χρεών.

«Το αποφασιστικής σημασίας ζήτημα είναι να καταφέρει η ελληνική κυβέρνηση να κάνει ελκυστικές προτάσεις στους δανειστές της, ώστε να γίνεται μια βήμα-βήμα προσέγγιση» σημειώνει ο κ. Κάιζερ και προσθέτει:

«Μπορεί λ.χ. η Ελλάδα να καταθέσει μιαν ανεξάρτητη ανάλυση περί του ύψους της οφειλής, να προτείνει το ύψος ενός κουρέματος ή μια ανεξάρτητη διαιτησία την οποία να εμπιστεύονται και οι δύο πλευρές. Σε τέτοια θέματα θα έπρεπε να επικεντρώσει η Ελλάδα τις πρωτοβουλίες της, αντί να ακολουθεί τους δρόμους που ελέγχονται από τους δανειστές και να λέει απλώς θέλουμε διαγραφή. Θεωρούμε ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να ενεργεί με μεγαλύτερη φαντασία, να είναι πιο κινητική και ευέλικτη. Τότε θα μπορούσε να επιτύχει κάτι».

Συγκαλύπτεται ακόμη και σήμερα το σκάνδαλο της Siemens!

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Tου Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Καταπέλτης στην Βουλή, ο πρόεδρος της εξεταστικής επιτροπής για τις δωροδοκίες της πολυεθνικής, Σ.Βαλυράκης. Στο 10% του προϋπολογισμού των έργων οι μίζες. Ακόμη και σήμερα δεν έχουν ανοίξει επίμαχοι λογαριασμοί. Μόνο τα στελέχη της SIEMENS ξέρουν «διευθύνσεις και ονόματα». Θα επανεξεταστεί ο εξώδικος συμβιβασμός;

Ο πρόεδρος της Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο της SIEMENS, Σήφης Βαλυράκης,  τα …είπε όλα χθες στην Βουλη κατά την ακρόαση του από την επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας. Από ότι φαίνεται όμως πολύ λίγα αυτιά είναι πρόθυμα να τον ακούσουν…

Μίλησε για τις εργασίες της επιτροπής που ολοκληρώθηκαν το 2011 και για  αδιαμφισβήτητα στοιχεία συστηματικού χρηματισμού κομμάτων, παραγόντων και κρατικών υπαλλήλων. Συγκεκριμένες ποσοστώσεις …μίζας επι των έργων, της τάξης του 10% σε συμβάσεις δισεκατομμυρίων ευρώ. Στοιχεία που «ζωγραφίζουν» μία εγκληματική οργάνωση με την μορφή πολυεθνικής εταιρίας.

Το Μέγαρο Μουσικής και ένα σχολείο υπό κατεδάφιση

Outside the Wall

Όταν κλείνει ένα σχολείο, ανοίγει μια φυλακή.

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Ας ξεκινήσουμε αυτό το πεζό κείμενο με μια ερώτηση: Ποιος είναι πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης;

 

Ο κύριος κύριος Αλέξανδρος Μπακατσέλος.

 

Δεν τον γνωρίζετε; Ίσως να γνωρίζετε την κόρη του, την κυρία κυρία Βασιλική Μπακατσέλου, τη σύζυγο του κυρίου κυρίου Ευάγγελου Βενιζέλου.

 

Και φυσικά όλοι γνωρίζουν τις άριστες σχέσεις που έχει ο κύριος κύριος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ με τον “αναρχικό” δήμαρχο της Θεσσαλονίκης, τον κύριο κύριο Μπουτάρη.

 

~~

 

Μπροστά απ’ το Μέγαρο Μουσικής υπάρχει ένα σχολείο, το 12ο Δημοτικό σχολείο Θεσσαλονίκης.

Είναι μια προκάτ αντισεισμική κατασκευή, που τοποθετήθηκε “προσωρινά” πριν 30 χρόνια, προκειμένου να καλύψει την έλλειψη σχολικών κτιρίων στην περιοχή.

 

Σ’ αυτό το σχολείο, δεν έχει γίνει συντήρηση τα τελευταία χρόνια, παρά τα αιτήματα της διεύθυνσης και του συλλόγου Γονέων.

 

“Δεν υπάρχουν χρήματα”, θα πουν οι καλοπροαίρετοι αφελείς.

Το διακύβευμα της διαπραγμάτευσης

oikonomica

Η νέα κυβέρνηση δείχνει διατεθειμένη να στριμώξει την Ευρώπη και να μεταβάλει προς όφελος της χώρας μας τη συμφωνία που έχει επιτευχθεί για τη χώρα. Από την άλλη πλευρά η Ευρώπη απειλεί να σταματήσει τη χρηματοδότηση της χώρας. Τι θα σήμαινε αυτό όμως. Για ποιο λόγο χρειαζόμαστε τη δόση των 7 δις;

Στο ξεκίνημα της κρίσης, η ΕΚΤ σε μια προσπάθεια να στηρίξει τη χώρα, αγόρασε ελληνικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά. Αυτό σημαίνει ότι τα αγόρασε από ξένες τράπεζες ή άλλους επενδυτές. Η μεταβίβαση αυτή έγινε σε αξία μικρότερη από την ονομαστική και επειδή τα ομόλογα ήταν στα χέρια της ΕΚΤ δεν υπέστησαν κούρεμα. Αν παρέμεναν στα χέρια ιδιωτών θα κουρευόταν και αυτά μαζί με το υπόλοιπο ελληνικό χρέος. Οι πωλητές δεν είχαν λύση παρά να τα πουλήσουν για να αποφύγουν το κούρεμα, οπότε μπορούμε να πούμε ότι η ΕΚΤ κερδοσκόπησε σε βάρος της χώρας μας με τον ίδιο σχεδόν τρόπο πουαμερικάνικα fund κερδοσκόπησαν σε βάρος της Αργεντινής. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι η ΕΚΤ υποσχέθηκε να επιστρέψει τμήμα από αυτά τα κέρδη στην ελληνική κυβέρνηση. Το πως θα γίνει αυτό δεν έχει γίνει απόλυτα κατανοητό ως σήμερα, αλλά ας το παραβλέψουμε για την ώρα.

Εργατική αναταραχή στην Ολλανδία

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η είδηση δεν ήταν κι η πιο συνηθισμένη. Στην Ολλανδία όπου, υποτίθεται, το κοινωνικό ζήτημα τελεί υπό έλεγχο, έστω διαχείριση, η μεγαλύτερη εργατική ομοσπονδία ξεκίνησε διαδοχικές απεργιακές κινητοποιήσεις κατά της κεντροδεξιάς κυβέρνησης, που θα διαρκέσουν περισσότερο από έναν μήνα.

Την Τρίτη 19 Μαΐου ξεκίνησε η πρώτη κινητοποίηση των τραυματιοφορέων και των πληρωμάτων ασθενοφόρων. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι συγκαταλέγονται στους κλάδους που συμπεριλαμβάνει στο δυναμικό της η εργατική συνομοσπονδία FNV. Μαζί με αυτούς περιλαμβάνει επίσης από εργαζόμενους στην μεταλλουργία και βιομηχανικούς εργάτες μέχρι κάθε ειδικότητας δημοσίου υπαλλήλους, χωρίς να εξαιρούνται οι αστυνόμοι.

Πιο ευέλικτη εργασία!

Αιτία των εργατικών κινητοποιήσεων στη χώρα της τουλίπας είναι η απροθυμία της κυβέρνησης του Μαρκ Ρούτε να συμφωνήσει με τους αντιπροσώπους της εργατικής συνομοσπονδίας για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων. Καλύτερα όμως περιγράφει τα επίδικα των κινητοποιήσεων η Σασκία Μπούμανς, ερευνήτρια της εργατικής συνομοσπονδίας FNV, με την οποία μίλησαν τα Επίκαιρα: «Το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουν λήξει μεγάλες συλλογικές συμβάσεις εργασίας: Στις κατασκευές από την 1^ηΙανουαρίου 2015, οι περισσότερες συλλογικές συμβάσεις στο λιανεμπόριο, με τις πιο πολλές απ’ αυτές εδώ και δύο χρόνια όπως στα σούπερ μάρκετ και στην μόδα, στους δημόσιους υπαλλήλους από τον Ιανουάριο του 2011, στην παιδική φροντίδα και το μέταλλο πιο πρόσφατα και μόλις τώρα κατέρρευσαν και οι διαπραγματεύσεις.

Σύγκρουση ή υποταγή [Του Δ. Παπαχρήστου]

Outside the Wall

Γράφει ο Δημήτρης Παπαχρήστος, Συγγραφέας

Θα κάνουμε συμβιβασμούς, δήλωσε στον ΣΕΒ ο πρωθυπουργός. Δεν θα υποχωρήσω, δήλωσε ο Βαρουφάκης και «ξέρω πως αργά ή γρήγορα θα φύγω». Η αποκρυπτογράφηση των λέξεων που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων είναι δύσκολη και ο καθένας αυτό που δεν καταλαβαίνει το ερμηνεύει καταπώς θέλει. Η ατμόσφαιρα η πολιτική είναι πυρακτωμένη. Το λάδι στη φωτιά το ρίχνουν τα ηλεκτρονικά μέσα και εντός της χώρας μας και εκτός. Η κυβέρνηση βρίσκεται σε δύσκολη θέση γι' αυτό και θα πρέπει να αντιδράσει επιθετικά. Το πρόβλημα δεν είναι μια συμφωνία για τον ΦΠΑ που τόσος λόγος γίνεται, ούτε τα επιμέρους θέματα, όπως η αναγκαία ρευστότητα, αλλά μια συνολική συμφωνία αμοιβαίας αποδοχής που δεν θα έχει υστερόγραφο, ούτε θα παραπέμπει σε μια άλλη συμφωνία.

Η όποια εκκρεμότητα θα λειτουργήσει σαν το μαρτύριο της σταγόνας. Η αγωνία του ελληνικού λαού δεν γίνεται αγώνας υπεράσπισης των κεκτημένων εδώ και χρόνια, αλλά φόβος και υποταγή μέσα σε μια λογική πως ας κρατήσουμε αυτά που έχουν απομείνει, γιατί αύριο θα είναι χειρότερα. Το μη χείρον βέλτιστον στην πολιτική μπορεί να λειτουργεί ισορροπιστικά, αλλά κάθε φορά μάς πηγαίνει προς τα πίσω. Δεν οδηγεί στη ρήξη με το καπιταλιστικό σύστημα ούτε στη σύγκρουση με την ελίτ του κεφαλαίου της Ενωμένης Ευρώπης της Γερμανίας, που θέλει να είμαστε χρεωμένοι και υποταγμένοι.

Η Μεγάλη Βρετανία και η Ευρωπαϊκή Ένωση

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Δημοψήφισμα για την παραμονή ή αποχώρηση της χώρας του στην Ευρωπαϊκή Ένωση εξήγγειλε, διά στόματος βασίλισσας Ελισάβετ, ο επανεκλεγείς Βρετανός πρωθυπουργός Κάμερον. Αν το Grexit αποτελεί σοβαρό συστημικό κίνδυνο για την Ευρωζώνη, το Brexit αποτελεί κόλαφο για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Μεγάλη Βρετανία, αν και αποδυναμώθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διεκπεραίωσε με μεγάλη επιτυχία αυτό που οι managers αποκαλούν “damages control”, δηλαδή διαχείριση ζημιών. Μεταμόρφωσε την παλαιά της αυτοκρατορία σε Κοινοπολιτεία και τις αποικίες της σε εταίρους. Διατήρησε την τυπική και συμβολική επικυριαρχία στον Καναδά και στην Αυστραλία, των οποίων αρχηγός του κράτους παραμένει η βασίλισσα της Αγγλίας. Και λειτούργησε ως βασικός παίκτης στο διεθνές πεδίο, στο ΝΑΤΟ, στον ΟΗΕ κλπ. Το 1979, στα Φώκλαντς, έδειξε ότι μπορεί να υπερασπίζεται αποτελεσματικά την εθνική της αξιοπρέπεια. Διατήρησε την υπεροχή των πανεπιστημίων της και, μετά από δεκαετίες συστολής, επέτυχε θεαματική οικονομική ανάπτυξη και διεθνή πρωτεία σε κρίσιμους τομείς.

Ένα χαρακτηριστικό των Βρετανών είναι ο ρεαλισμός τους και η ικανότητά τους να βλέπουν την πραγματικότητα χωρίς ιδεοληψίες. Την παραμονή τους ή μη στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα αποφασίσουν με βάση τα υπέρ και τα κατά. Η Μεγάλη Βρετανία μπορεί να ζήσει και εκτός της ΕΕ, δεν πρόκειται φυσικά να την φάει το μαύρο σκοτάδι εάν αποχωρήσει. Περισσότερο έχει ανάγκη η ΕΕ την Μ. Βρετανία παρά το αντίστροφο.

Το κυριώτερο επιχείρημα υπέρ της εξόδου της χώρας από την ΕΕ είναι η μείωση της εθνικής της κυριαρχίας. Οι Βρετανοί δεν έχουν καμία διάθεση να διαβουλεύονται με την Ιταλία ή την Πολωνία ζητήματα που αφορούν την εσωτερική τους ασφάλεια ή την γεωργική παραγωγή. Ασφαλώς και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες δεν παραχωρούν ευχαρίστως τομείς της εθνικής τους κυριαρχίας στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Προχωρούν μέσα από μία συνεχή διαπραγμάτευση, που κατά κανόνα καταλήγει σε συμβιβασμούς και εύθραστες ισορροπίες. Και, τελικά, ό,τι φεύγει από τον έλεγχο των κρατών μελών, καταλήγει σε μία μη εκλεγμένη και μη νομιμοποιημένη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες. Καθώς όμως ο κόσμος αποσταθεροποιείται, η Βρετανία θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο των εσωτερικών της υποθέσεων, και όχι να διαπραγματεύεται συνεχώς με έναν δυσκίνητο πολυεθνικό μηχανισμό.

Η ηγεσία της ΕΕ, και κυρίως το γερμανογαλλικό λόμπυ, προσπαθεί τώρα να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους παραμονής της Μεγάλης Βρετανίας στην Ένωση. Αλλά εάν δεχθεί την αναθεώρηση των συνθηκών που ζητούν οι Βρετανοί προκειμένου να παραμείνουν, τότε θα ανοίξει η πόρτα για αντίστοιχα αιτήματα και άλλων κρατών-μελών. Αν αντιθέτως η διαπραγμάτευση αποτύχει και το βρετανικό εκλογικό σώμα αποφασίσει την αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ, τότε η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αρχίσει να μοιάζει με την Αχαϊκή Συμπολιτεία.

* Διευθυντής της Νέας Πολιτικής (Δημοσιεύθηκε στο Kontra News)

Η μάχη για το πελατειακό κράτος

Η περίφημη διαπραγμάτευση με τους εταίρους-δανειστές μας δεν είναι τίποτε περισσότερο από απεγνωσμένη προσπάθεια διάσωσης ενός αντιδραστικού και αντιπαραγωγικού ταξικού πελατειακού κράτους.

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου               

Η εξοργιστική αδιαφορία με την οποία αντιμετωπίζει η κυβέρνηση την ανεργία και την άνοδό της συνάδει απόλυτα και με τον προκλητικό κυνισμό που δείχνει απέναντι σε 1.300.000 ανέργους της χώρας. Παράλληλα, οι παραστάσεις υπουργών της κυβέρνησης και του ίδιου του πρωθυπουργού με τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών και τους χρυσοδάκτυλους «εργαζόμενους» στην πάλαι ποτέ κρατική τηλεόραση, είναι η πειστικότερη απόδειξη του άκαμπτου ταξικού χαρακτήρα της σημερινής συγκυβέρνησης, και κυρίως του δήθεν αριστερού σκέλους της, που είναι και κυρίαρχο.           

Όλα αυτά, λοιπόν, έφεραν στην μνήμη μας την παρουσίαση ενός βιβλίου του καθηγητή κ. Γρηγόρη Θ. Παπανίκου από τον καθηγητή κ. Θάνο Σκούρα πέρυσι τον Μάιο στο Αθηναϊκό Ινστιτούτο Εκπαίδευσης και Έρευνας.

Σε... "κατάργηση" του πετρελαίου θα προχωρήσει η Σαουδική Αραβία!

Νέα Κρήτη

Μικρός σεισμός, η δήλωση του πανίσχυρου Σαουδάραβα υπουργού Πετρελαίου Άλι αλ Ναΐμι, πριν λίγες μέρες. Ούτε λίγο ούτε πολύ, στο πλαίσιο του Business & Climate Summit 2015, στο Παρίσι, ο αλ Ναΐμι είπε ότι «στη Σαουδική Αραβία αναγνωρίζουμε ότι μία των ημερών, στο μέλλον, δεν θα χρειαζόμαστε τα ορυκτά καύσιμα».

«Δεν ξέρω το πότε, το 2040, το 2050 ή αργότερα. Κατά συνέπεια έχουμε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα να αναπτύξουμε ηλιακή ενέργεια» πρόσθεσε ο κυβερνητικός αξιωματούχος, του οποίου τα σχόλια σχετικά με τα επίπεδα προσφοράς πετρελαίου ταρακουνούν τις διεθνείς αγορές. «Ευελπιστούμε ότι μία από αυτές τις μέρες, αντί να εξάγουμε ορυκτά καύσιμα, θα εξάγουμε γιγαβάτ ηλεκτρικής ενέργειας» τόνισε, σε σχόλια που μετέδωσαν ο «Γκάρντιαν», οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» και το Μπλούμπεργκ. Είπε επίσης ότι δεν θεωρεί πως οι χαμηλές, για μεγάλο χρονικό διάστημα, τιμές του πετρελαίου στις διεθνείς αγορές καθιστούν μη οικονομική λύση την επιλογή της ηλιακής ενέργειας: «Πιστεύω ότι η ηλιακή ενέργεια θα είναι πιο οικονομική από τα ορυκτά καύσιμα».

Είναι αυτό το σχέδιο φιλόδοξο; Η Σαουδική Αραβία είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής πετρελαίου στη Μέση Ανατολή, πάνω από το 25% της παραγωγής πετρελαίου στη χώρα - περισσότερα από 10 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα - καλύπτουν τις εγχώριες ανάγκες και ήδη, από το 2012, μελέτη της Citigroup προέβλεπε ότι με τους τρέχοντες ρυθμούς αύξησης της ζήτησης εκεί, η Σαουδική Αραβία, ο μεγαλύτερος εξαγωγέας πετρελαίου στον πλανήτη, θα γινόταν καθαρός εισαγωγέας μέχρι το 2030.

Απολύτως πεπεισμένος πως η Ελλάδα δεν θα βγει από το ευρώ, δηλώνει ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ, Βίτορ Κονστάνσιο.

του Κώστα Μελά

Σημαντικές είναι οι δηλώσεις του αντιπροέδρου της ΕΚΤ Βίτορ Κονστάνσιο μετά την παρουσίαση της εξαμηνιαίας Έκθεσης για την Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα της ΕΚΤ.

1.      Ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ , είπε ότι η κύρια και βασική υπόθεση πάνω στην οποία η ΕΚΤ εξακολουθεί να θεωρεί και να εργάζεται με βάση την υπόθεση ότι η Ελλάδα δεν θα εγκαταλείψει το ευρώ. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι : “Είναι δύσκολο να σχηματίσει κανείς ένα αφήγημα με βάση το οποίο θα μπορούσε να σημειωθεί αυτή η ακραία περίπτωση”. Παράλληλα προσέθεσε  ότι είναι απολύτως πεπεισμένος πως η Ελλάδα δεν θα βγει από το ευρώ κάτι που επιθυμεί και η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Επίσης σημείωσε με έμφαση (κάτι που συχνά λησμονιέται)  δε ότι δεν υπάρχει νομική διαδικασία που να καθιστά εφικτή την εκδίωξη μιας χώρας από το ευρώ. Η ΕΚΤ για πρώτη φορά αντιτίθεται τόσο έντονα στις δηλώσεις πολλών Ευρωπαίων πολιτικών ότι δεν θα υπάρξει μετάδοση της κρίσης αν η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ. Επί μεγάλο χρονικό διάστημα  πολλοί Ευρωπαίοι πολιτικοί, με βασικότερο τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αλλά και αρκετούς ακόμη από τη νότια Ευρώπη,(κυρίως ισπανούς και πορτογάλους) δηλώνουν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος να σημειωθεί εξάπλωση της κρίσης στην περίπτωση που η Ελλάδα εγκαταλείψει το ευρώ διαψεύδοντας έτσι την θεωρία ότι η προσχώρηση στην Ευρωζώνη είναι “αμετάκλητη”. Πλέον το αφήγημα αυτό δέχεται σκληρή κριτική από την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας …

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Γ. Γ.

Σημαντικές ειδήσεις έβγαλε η σημερινή ραδιοφωνική συνέντευξη που έδωσε ο Γιάνης Βαρουφάκης στον ρ/σ «Βήμα fm».

Ας προσπεράσουμε τις εκτιμήσεις του ότι είμαστε πολύ κοντά σε συμφωνία με τους δανειστές τοκογλύφους του ελληνικού κράτους και ας μην σχολιάσουμε την δήλωση του : «Συζητάμε συνολική συμφωνία με παρεμβάσεις σε εργασιακά-ασφαλιστικό».

Να σταθούμε σε ένα άλλο σημείο της συνέντευξης του. Η 30η Ιουνίου, δηλαδή η ημέρα που λήγει το τρέχον πρόγραμμα, είναι η καταληκτική ημερομηνία για τη συμφωνία κυβέρνησης-εταίρων, μας είπε ο υπουργός Οικονομικών.

Και εδώ γεννάτε μια απορία σε κάποιον που δεν χρειάζεται απαραίτητα να ασχολείται ιδιαίτερα με την πολιτική.

Ολοι γνωρίζουμε ότι το κράτος έχει «στεγνώσει» από ρευστό και ο Ιούνης είναι «κολασμένος» μήνας με τα τεράστια ποσά που πρέπει να πληρώσει το ελληνικό κράτος στους τοκογλύφους – δανειστές του. Την άλλη Παρασκευή, 5 Ιούνη πρέπει να «ακουμπήσουμε» στο ΔΝΤ 305 εκατ. ευρώ και μόλις σήμερα το πρωί ακούσαμε τον κοινοβουλευτικό του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Φίλη, να μας λέει στην τηλεόραση του Mega, ότι είναι αμφίβολο αν τα πληρώσουμε.
«Πρώτα θα δούμε τι λεφτά έχουμε στο ταμείο μας, κατά προτεραιότητα θα δοθούν οι μισθοί και οι συντάξεις και μετά ότι περισσέψει», είπε χαρακτηριστικά.

Η λογική της διαγραφής-analyst.gr

analyst

Η κυβέρνηση έκανε το αντίθετο, από αυτό που όφειλε, απαιτώντας την υιοθέτηση μίας κοινωνικής πολιτικής με δανεικά χρήματα και παραιτούμενη δυστυχώς από την απαίτηση περιορισμού του χρέους – κάτι που ίσως πληρώσει ακριβά η Ελλάδα  

του Ιάκωβου Ιωάννου

Προφανώς δεν μπορεί μία χώρα να εφαρμόσει μία κοινωνική πολιτική, στηριζόμενη στα χρήματα χωρών, οι οποίες δεν θέλουν να την δανείσουν – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας και των «εταίρων» της. Δεν μπορεί όμως ούτε να επιβιώσει, όταν το δημόσιο χρέος της έχει φτάσει στο 180% του ΑΕΠ, με ευθύνη της πολιτικής που της επιβλήθηκε (ανάλυση) – παρά τη διαγραφή που προηγήθηκε στα πλαίσια του PSI, η οποία όμως δεν τη βοήθησε σημαντικά, λόγω του ότι συνεχίσθηκε η ίδια πολιτική από την Τρόικα.

Επομένως, η μοναδική λύση είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του χρέους της (50%), η οποία αφενός μεν θα έδινε προοπτική στους Πολίτες της, αφετέρου θα της επέτρεπε το δανεισμό από τις αγορές – αποκλειστικά και μόνο για τη διεξαγωγή επενδύσεων, με στόχο την αναβίωση του παραγωγικού της ιστού, καθώς επίσης για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της (ανάλυση).

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως θα επέστρεφε στην προηγούμενη κατάσταση της, σπαταλώντας χρήματα, προσλαμβάνοντας υπεράριθμους υπαλλήλους στο δημόσιο κοκ. – αλλά πως θα της δινόταν η ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα, σε στέρεες, ορθολογικές βάσεις.

Μνήμες Α’ Παγκοσμίου Πολέμου «ξυπνούν» στον Πολ Κρούγκμαν

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

«Εξακολουθεί να υπάρχει μια διέξοδος; Θα πρέπει να υπάρχει», σημειώνει ο Κρούγκμαν | ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΟΝΗΣ//EUROKINISSI

Η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ευρώπη και ενώ το θέμα της Ελλάδας παραμένει ανοικτό γυρίζει τη μνήμη του Πολ Κρούγκμαν πολλά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στο καλοκαίρι του 1914.

Σε άρθρο του στους New York Times με τίτλο: «Τελευταία στροφή πριν την καταστροφή για την Ελλάδα», ο νομπελίστας οικονομολόγος διαπιστώνει χωρίς να κατονομάζει πως την ίδια ώρα που κάποιοι επιθυμούν διακαώς την παραμονή της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, άλλοι καλωσορίζουν την προοπτική κατάρρευσης της χώρας μας, όπως πριν από έναν αιώνα κάποιοι Ευρωπαίοι, καλωσόρισαν το τέλος της διπλωματίας και την έναρξη του πολέμου.

«Εξακολουθεί να υπάρχει μια διέξοδος; Θα πρέπει να υπάρχει», σημειώνει ο Κρούγκμαν στο άρθρο του. «Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει πρωτογενές έλλειμμα όμως δεν μπορεί να υποχρεωθεί να τρέξει και ένα μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, έτσι, ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα, είναι η προφανής και καλύτερη λύση για όλους τους ενδιαφερομένους, σε σχέση με την άλλη λύση που είναι η έξοδος από το ευρώ», αναφέρει.

Ο διακεκριμένος οικονομολόγος εντοπίζει ένα νέο πρόβλημα που έχει μεταξύ των δύο πλευρών: Την αβεβαιότητα, που έχει ωθήσει εκ νέου την Ελλάδα σε ύφεση.

Ο Κρούγκμαν χαρακτηρίζει ως μεγάλο πρόβλημα την έλλειψη εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο πλευρών. «Οι Έλληνες αποφεύγουν να προβούν σε κάτι που φαίνεται σαν επιστροφή στο καθεστώς των τελευταίων 5 χρόνων», υποστηρίσει και προσθέτει πως από την άλλη πλευρά «τα θεσμικά όργανα δεν εμπιστεύονται την άπειρη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ».

Αλματώδης αύξηση της τιμής του ρεύματος

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αύξηση 5,2% παρουσίασε η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος για τα νοικοκυριά στην Ελλάδα το 2014 (Β΄ εξάμηνο 2013 – Β΄ εξάμηνο 2014), σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Eurostat στις Βρυξέλλες

Η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη θέση των χωρών της ΕΕ με τις μεγαλύτερες αυξήσεις στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος. Πρώτη με διαφορά είναι η Γαλλία (+10,2%), ενώ ακολουθούν το Λουξεμβούργο (+5,6%) και η Ιρλανδία (5,4%).

Από την άλλη πλευρά, η πιο αξιοσημείωτη μείωση τιμών παρατηρήθηκε στη Μάλτα (-26,2%).

Στην Ελλάδα, η μέση τιμή ηλεκτρικού ρεύματος των νοικοκυριών κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2014 ήταν 17,9 ευρώ ανά 100 kWh, ενώ σε ολόκληρη την Ε.Ε. ήταν 20,8 ευρώ ανά 100 kWh. Η χαμηλότερη μέση τιμή παρατηρήθηκε στη Βουλγαρία, με 9 ευρώ ανά 100 kWh, και η υψηλότερη στη Δανία, με 30,4 ευρώ.

Σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (ενιαίος τρόπος υπολογισμού βιοτικού επιπέδου), η χαμηλότερη τιμή ηλεκτρικού ρεύματος καταγράφεται στη Φινλανδία (12,4 μονάδες ανά 100 kWh) και η υψηλότερη στη Γερμανία (28,2 μονάδες ανά 100 kWh).

Στην Ελλάδα η τιμή διαμορφώνεται στις 20,8 μονάδες, ακριβώς όσο και στο συνολικό επίπεδο της ΕΕ.

Σύμφωνα με τη Eurostat, το μερίδιο των φόρων και των εισφορών στο σύνολο των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας των νοικοκυριών διαφέρει σημαντικά ανάμεσα στα κράτη – μέλη, με τις διαφορές να ξεπερνούν ακόμα και το 50%.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης βλέπει την έξοδο λόγω Παναρίτη;

Η Έλενα Παναρίτη έχει ψηφίσει δύο Μνημόνια, έχει υπάρξει βουλευτής Επικρατείας στην κυβέρνηση Παπανδρέου και… Καστελλόριζου και έχει διατελέσει στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας επί μία δεκαετία και πλέον. Και μόνον αυτές οι τρεις παράμετροι του βιογραφικού της ήταν αρκετές για να προεξοφλήσουν την – πανταχόθεν –θύελλα που ξεσήκωσε εντός ΣΥΡΙΖΑ ο διορισμός της, από τον Γιάνη Βαρουφάκη, στη θέση του εκπροσώπου της χώρας στο ΔΝΤ.

Η θύελλα, όμως, δείχνει μάλλον πιο βαθιά αφετηρία και πολιτικές σκιές που υπερβαίνουν την απλή επιλογή ενός προσώπου, όσο αμφιλεγόμενο κι εάν είναι: Δείχνει, σύμφωνα με παράγοντες που γνωρίζουν τα τεκταινόμενα, οι πολιτικές σκιές που πυκνώνουν τελευταία μεταξύ Μαξίμου και υπουργείου Οικονομικών.

Η Έλενα Παναρίτη ήταν προσωπική επιλογή του Γιάνη Βαρουφάκη, τόσο ως συμβούλου στο υπουργείο Οικονομικων και μέλους της αρχικής ομάδας διαπραγμάτευσης στο Brussels Group όσο και ως εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ μετά την παραίτηση του Θάνου Κατσάμπα. Κατά κάποια κυβερνητικά στελέχη ειδικά αυτή η τελευταία επιλογή ήταν «περίπου πραξικοπηματική» και έγινε «ερήμην κυβέρνησης, Μαξίμου και κόμματος».

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ - Επεισόδιο 15/32

Τσίπρας: Εάν δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία, δεν οφείλεται στη δική μας αδιαλλαξία

Με εκτενές άρθρο του που δημοσιεύεται στην κυριακάτικη έντυπη και ηλεκτρονική έκδοση της γαλλικής εφημερίδας «Le Monde» ο Αλέξης Τσίπρας ξεκαθαρίζει ότι δεν αποτελεί ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης το γεγονός ότι δεν έχει επέλθει μέχρι στιγμής συμφωνίας με τους δανειστές και προσθέτει ότι η απόφαση πλέον βρίσκεται στα χέρια των ηγετών της Ευρώπης και πως από αυτήν δεν θα επηρεαστεί μόνο η Ελλάδα.

Στο άρθρο του Έλληνα πρωθυπουργού που τιτλοφορείται «Η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι», η εφημερίδα επισημαίνει τη φράση του Αλ. Τσίπρα, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά: «Εάν δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία, δεν οφείλεται στη δική μας αδιαλλαξία».

«Πρέπει λοιπόν να πούμε τα πράγματα ως έχουν: αν δεν έχουμε ακόμη φθάσει σε συμφωνία με τους εταίρους μας, δεν είναι εξαιτίας της δικιάς μας αδιαλλαξίας ούτε εξαιτίας των ακατανόητων θέσεων της ελληνική πλευράς. Είναι μάλλον εξαιτίας της εμμονής ορισμένων εκπροσώπων των θεσμών που επιμένουν πάνω σε παράλογες λύσεις επιδεικνύοντας αδιαφορία για το δημοκρατικό αποτέλεσμα των πρόσφατων βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα και την δημόσια αναγνώριση από τα ευρωπαϊκά και διεθνή όργανα που λένε ότι είναι έτοιμα να δείξουν ευελιξία ώστε να γίνει σεβαστή η ετυμηγορία της κάλπης», επισημαίνει ο πρωθυπουργός.

PODEMOS ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ.

του Κώστα Μελά

Ποια κοινά σημεία και ποιες διαφορές έχει το Podemos, το κόμμα του PabloIglesias, με το ΣΥΡΙΖΑ; Μπορούμε  να αναφερθούμε σε ορισμένες από τις βασικές διαφορές αλλά και στα κοινά σημεία.

Κύριες ομοιότητες.

1.      Πόλεμος στην ολιγαρχική διαπλοκή και στη διαφθορά. Πρόκειται για πρωταρχικό στόχο.

2.      Ριζοσπαστικοποίηση της σύγκρουσης με το πολιτικό κατεστημένο. Εμφανίζονται ως απολύτως διαφορετικές πολιτικές οντότητες.

3.       Προσπάθεια να λειτουργήσει «κανονικά» η αγορά εργασίας. Ειδική προσοχή στις ευέλικτες μορφές εργασίας και στην πάταξη της μαύρης εργασίας. Επίσης μεγάλο ενδιαφέρον για την νεανική απασχόληση.

Ολοκληρώθηκε η τηλεδιάσκεψη Τσίπρα-Μέρκελ-Ολάντ - Κοινή παραδοχή για επίτευξη συμφωνίας σύντομα

Το Ποντίκι

Σε καλό κλίμα πραγματοποιήθηκε η τηλεδιάσκεψη μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα, της Άνγκελα Μέρκελ και του Φρανσουά Ολάντ, η οποία κράτησε, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, 35 περίπου λεπτά.

Σύμφωνα με πληροφορίες, κοινή παραδοχή και των τριών πλευρών είναι πως πρέπει να επέλθει σύντομα συμφωνία της Αθήνας με τους δανειστές.

Η τηλεδιάσκεψη που ξεκίνησε στις 8 το βράδυ της Κυριακής και ολοκληρώθηκε λίγο μετά τις 8:30, ήταν η δεύτερη τηλεδιάσκεψη που είχε ο Έλληνας πρωθυπουργός με Μέρκελ και Ολάντ, με τους οποίους είχε τηλεδιάσκεψη διάρκειας μίας ώρας προ τριών ημερών, την Πέμπτη.

ΤΟΥ ΑΝΗΣΥΧΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

iskra

Του ΣΤΑΘΗ*

Ο κόμπος έφθασε στο χτένι. Και ο κύβος θα ριφθεί. Ή θα έχουμε συμφωνία αυτό το τριήμερο, του Αγίου Πνεύματος, καθώς προεξήγγειλε ο κ. Τσίπας (δίχως όμως τα έως τώρα πράγματα να τον επιβεβαιώνουν), ή θα έχουμε συμφωνία λίγο αργότερα, και πάντως ως το τέλος Ιουνίου. Αλλοιώς θα έχουμε ρήξη.

Ο κ. Τσακαλώτος δήλωσε («Αγορά» 29/5/2015) ότι «για μας η ρήξη δεν είναι φετίχ» - ταμπού ήθελε να πει (διότι το φετίχ είναι κάτι με το οποίο συνδέεσαι και απαραιτήτως το θέλεις). Όμως λανθάνουσα η γλώσσα ενίοτε τα αληθή λέγει, καθότι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν και τα τρία: και εκείνοι που θεωρούν τη συμφωνία φετίχ (θεωρώντας ταυτόχρονα τη ρήξη ταμπού) και εκείνοι που δεν θεωρούν τη ρήξη ταμπού, και εκείνοι που μετεωρίζονται ανάμεσα και στα δύο.Αν επέλθη η συμφωνία, το ερώτημα θα είναι το είδος της. Απ’ ό,τι φαίνεται έως τώρα, οι δανειστές μάς «πάνε πέργκολα», ζητώντας «τη μάνα τους και τον πατέρα τους». Αν γίνει συμφωνία υπό τέτοιους όρους, θα πρόκειται περί ήττας, είτε αυτή συμβεί τώρα είτε αργότερα. Η ημερομηνία μιας ήττας δεν έχει καμία σημασία,

η μόνη σημασία που έχει η μεταβλητή του χρόνου σ’ αυτήν τη διαδικασία, είναι το εύρος που η χρήση της μπορεί να δώσει στην ήττα εκείνων που ήδη πιέζονται, εκείνων που ήδη χάνουν. Οι δανειστές μας χρησιμοποιούν αυτόν τον παράγοντα (του χρόνου) για να μας πιέσουν τόσο,

ώστε να γίνουμε πρόθυμοι για όλα προκειμένου να πάρουμε μιαν ανάσα.

Η κυβέρνηση δεν έπρεπε να έχει βρεθεί σε αυτήν τη θέση. Βρέθηκε.

Τώρα, οι επιλογές της συμφωνίας ή της ρήξης, συγκλίνουν ως προς το αποτέλεσμά τους. Αν η συμφωνία, θα είναι μια συμφωνία υποταγής θα μας οδηγήσει στο ίδιο άγριο τοπίο που θα μας οδηγούσε (ή θα μας οδηγήσει) μια ανοργάνωτη και χωρίς προετοιμασία ρήξη.

Και το άγριο αυτό τοπίο είναι η Ελλάδα Ειδική Οικονομική Ζώνη. Με τον κατώτατο μισθό στα 300 Ευρώ καθώς ζητούσε ο κ. Τόμσεν (κι εξακολουθούν να επιδιώκουν οι θεσμοί), την ίδια ώρα που στην Κίνα ο κατώτατος μισθός εκτινάσσεται στα 1000 Ευρώ (ώστε να δημιουργηθεί εσωτερική αγορά – μάλιστα σφύζουσα για τα δεδομένα της χώρας).

Αλλά, αν η Ελλάδα γίνεται το ίδιο Ειδική Οικονομική Ζώνη είτε δια της συμφωνίας, είτε δια της ρήξης

μήπως συμφέρει πλέον τους δανειστές μας (οχυρωμένους πλέον απέναντι σε πλήθος παρενεργειών) η ρήξη; Κι αν δεν τους συμφέρει ακριβώς, μήπως

τους αφήνει απλώς αδιάφορους η οδός (συμφωνία ή ρήξη) μέσα απ’ την οποία θα φθάσουν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, αυτό του προτεκτοράτου;