Η Ελλάδα δεν αποτελεί προτεραιότητα

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Σε «νεκρό» χρόνο, προτού αναλάβει τη διακυβέρνηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είχαμε σημειώσει πως το ευρωπαϊκό περιβάλλον που θα συναντήσει θα είναι δυσκολότερο από αυτό που είχε να αντιμετωπίσει ο Αλέξης Τσίπρας, τουλάχιστον από το 2016 και ύστερα.

Ήδη τότε μια σειρά ανοιχτά ευρωπαϊκά ζητήματα ήταν σε τροχιά όξυνσης: το Brexit, η απειλή μιας νέας ύφεσης, η επίδραση του μεταναστευτικού στο πολιτικό κλίμα, η οικονομική στασιμότητα της Γερμανίας, η διάθεση του Βερολίνου για ακόμη πιο σφικτό έλεγχο του ευρωσυστήματος, η διαρκής πολιτική κρίση στην Ιταλία, η αλλαγή πολιτικής του Τραμπ εις βάρος της πολυετούς ευρωπαϊκής «ξεγνοιασιάς» και, πρωτίστως, η διαφαινόμενη αδυναμία να δοθούν πολιτικές απαντήσεις σε όλα τα παραπάνω – και σε ακόμη περισσότερα, τα οποία σπανίως βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.

Ο πιο καλός ο μαθητής ή συγκρατημένη κόντρα;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικήξς

Του Α.Δ. Παπαγιαννίδη

adpapagiannidis@gmail.com

Ξεπροβοδίζοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την πρώτη επίσημη, ως πρωθυπουργού, συνάντησή του με τον μεγάλο «έξω κόσμο», στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ένα έχει ενδιαφέρον να καταγράψει κανείς, πως ενώ στο ξεκίνημα της τωρινής κυβέρνησης επικρατούσε (και διακινείτο άλλωστε, ώστε να επικρατήσει…) η αντίληψη ότι κομβικό σημείο στις εφεξής σχέσεις της Ελλάδας με τους «εταίρους» θα ήταν η διεκδίκηση μιας μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων - ώστε να μας προκύψει δημοσιονομικός χώρος και να «χωρέσουν» οι προεξαγγελμένες φορολογικές μειώσεις: πλησιάζει και ΔΕΘ, άλλωστε. Τώρα σιγά-σιγά η έμφαση μετακινήθηκε προς εκείνο που έχουμε μάθει ως «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Δηλαδή ως ικανοποίηση των προαπαιτούμενων της τρέχουσας μετα-Μνημονιακής παρακολούθησης.

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης 

Διότι μπορεί η τρέχουσα χρήση, του 2019, να προκύπτει δημοσιονομικά ισορροπημένη - δηλαδή… μπορεί τα πλεονάσματα που είχε σχεδιάσει η προηγούμενη κυβέρνηση να ήρκεσαν προκειμένου να απορροφηθούν οι προεκλογικές εξαγγελίες (τις οποίες σύμπασα η τότε αντιπολίτευση, ήδη κυβέρνηση, υπερθεμάτισε) και οι πρώτες μετεκλογικές φορολογικές ελαφρύνσεις/ΕΝΦΙΑ - μπορεί και το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή να αισιοδοξεί ως προς την επιτευξιμότητα του στόχου πλεονάσματος του 3,5% του ΑΕΠ, αλλά η συνέχεια δημιουργεί ερωτηματικά.

Νεοδημοκρατικά όνειρα θερινής νυκτός

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Το καλοκαίρι τελειώνει μαζί με τις ψευδαισθήσεις που έχουν την τάση να επωάζονται τις θερινές νύχτες, ειδικά όταν αυτές συμπίπτουν με εκλογικές νίκες και θριάμβους. Τα μελτέμια της αισιοδοξίας που φουσκώνουν τις προσδοκίες μαζί με τα μυαλά των νικητών κοπάζουν καθώς αρχίζει να φαίνεται η κακοτράχαλη ακτή της πραγματικότητας, την οποία θέλει δεν θέλει θα πατήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. και ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατά τον Σεπτέμβριο.

Τότε, κατά την πρώτη επαφή των κυβερνητικών εξαγγελιών, των υποσχέσεων και των προσδοκιών που όλα αυτά δημιουργούν με τα κομπιουτεράκια των δανειστών θα αντιληφθεί και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και οι προηγούμενοι που βρέθηκαν στη θέση του, ότι «τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται».

Το τι είναι υποχρεωμένη να τηρήσει η κυβέρνηση της Ν.Δ. το γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πριν να γίνει πρωθυπουργός. Άλλωστε αυτός και το κόμμα του ψήφισαν (και) το μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015.

Ωστόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν απέφευγε τους πειρασμούς στους οποίους υπέκυψαν και οι προηγούμενοι που διεκδίκησαν και κέρδισαν την εξουσία. Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς με τα «Ζάππεια» όσο και ο Αλέξης Τσίπρας με το «θα καταργήσω τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο» υποσχέθηκαν πράγματα που δεν ήταν σε θέση να τηρήσουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα είναι εξαίρεση.

Στην αγκαλιά του Γάλλου κηδεμόνα

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Στόχος η δημιουργία πολιτικού «μαξιλαριού» εν όψει Βερολίνου

Στο Παρίσι θα γίνει σήμερα η ευρωπαϊκή πρεμιέρα του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού ύστερα από το αυτονόητο πρώτο ταξίδι του στη Λευκωσία.

Η «φίλη και σύμμαχος» Γαλλία αποτελεί για διάφορους λόγους την καλύτερη αφετηρία για την πρώτη περιοδεία του Μητσοτάκη καθώς, συγκριτικά με το Βερολίνο και τη Χάγη, είναι ένας πολύ ευκολότερος σταθμός.

Ήδη ενάμιση μήνα μετά την εκλογική νίκη της Ν.Δ. στο κυβερνητικό στρατόπεδο έχει καταστεί σαφές ότι οι διεκδικήσεις του δεν θα είναι περίπατος στους κήπους των... ανακτόρων της Άνγκελα Μέρκελ, αλλά θα απαιτηθεί επίπονη προσπάθεια ώστε η Γερμανία, οι σύμμαχοί της στο ευρωσύστημα και η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία να αποφασίσουν εάν η Ελλάδα «δικαιούται» να λάβει διευκολύνσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα.

Άλλωστε η κυβέρνηση έχει αρχίσει να προβάλλει τη λίστα των μεταρρυθμίσεων που θα καταθέσει στους δανειστές ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους.

Την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος» και των ΕΛΠΕ, την επίλυση του ζητήματος της ΔΕΗ, την εφαρμογή της πρότασης του ΤΧΣ για τα «κόκκινα» δάνεια και την προώθηση της επένδυσης στο Ελληνικό προτάσσει η κυβέρνηση, αλλά ουδείς είναι βέβαιος ότι αυτό το πακέτο επαρκεί για να κερδηθεί η ευρωπαϊκή εμπιστοσύνη, η οποία έχει πολλές φορές αποδειχθεί πανάκριβη.

Η σκληρή πραγματικότητα της Ευρώπης

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η ιστορία της ελληνικής κρίσης μάς έχει κάνει όλους πολύ σοφότερους σε ό,τι αφορά το πώς μας βλέπουν οι διάφοροι φίλοι, εταίροι, σύμμαχοι. Πώς διαχειρίζονται τις κρίσεις μας, πώς βλέπουν τις δυσκολίες μας, πόσο ανταποδίδουν αυτά που εμείς προκαταβολικά συνήθως προσφέρουμε στον βωμό των συμμαχιών και των εταιρικών μας σχέσεων. Το συμπέρασμα – και γι’ αυτούς που δεν καταλάβαιναν σε παλαιότερες εποχές – είναι απλό: Κανείς δεν σου δίνει στο πιάτο αυτό που δεν μπορείς να κερδίσεις. Ιδιαίτερα όταν αυτό που ζητάς εμπλέκεται με αυτά που οι σύμμαχοί σου θέλουν να προστατεύσουν.

Ο Γιώργος Παπανδρέου το 2010 – ανεξάρτητα από τις δικαιολογημένες αμφιβολίες για τις προθέσεις του – δεν είχε καμιά ελπίδα να λάβει «χάρες», διότι, όπως οι πολύ σημαντικοί Ευρωπαίοι έχουν κατ’ επανάληψη ομολογήσει, προείχε η προστασία των τραπεζών τους από τη μετάδοση της ελληνικής κρίσης. Η ευθύνη των ιδίων και των τραπεζών τους για τον υπερδανεισμό της Ελλάδας ώστε να καταναλώνει τα οπλικά και άλλα βιομηχανικά τους προϊόντα παρεγράφη εν ριπή οφθαλμού.

Η επιλογή της Γιάννας έφερε… σύγκρυο - Οι λάθος συμβολισμοί και τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγελλε τον πανηγυρικό εορτασμό για τα διακόσια χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, «με υπερηφάνεια για το παρελθόν μας και αυτοπεποίθηση για το μέλλον μας», το περιεχόμενο του εορτασμού ήταν έτσι κι αλλιώς άγνωστο. Και ακόμη παραμένει.

Προφανώς το να στηθούν ποικίλες εκδηλώσεις είναι μια εύκολη δουλειά, αφού «δεκάρικους» πανηγυρικούς πολλοί θα είναι πρόθυμοι να εκφωνήσουν. Επίσης εύκολο θα είναι να προετοιμαστούν εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, διαλέξεις και συζητήσεις επί παντός του... ελληνικού.

Η αλήθεια είναι ότι στη διάρκεια των διακοσίων χρόνων η πορεία των απελευθερωμένων – από τον τουρκικό ζυγό – Ελλήνων και του ελληνικού κράτους υπήρξε τόσο δύσκολη και τόσο περιπετειώδης, ώστε η αποτίμησή της να αποτελεί μια πολύ σύνθετη αποστολή. Ακόμη πιο σύνθετη θα ήταν μια απόπειρα να προσδιοριστούν οι επόμενοι σημαντικοί εθνικοί στόχοι επί τη βάσει όχι μόνο της ιστορικής πείρας, αλλά και των νέων προκλήσεων και κινδύνων που περιβάλλουν τη χώρα μας.

Φάρσα η... συναίνεση - Απολύτως επιθετική η κυβέρνηση από την αρχή του νομοθετικού της έργου

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Η αναζήτηση συναίνεσης θα αποτελεί μόνιμο στόχο» είπε την Τρίτη στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ωστόσο στη δευτερολογία του σημείωσε με έντονο ύφος: «Με το να κατηγορείτε τη Ν.Δ. για λαϊκισμό προσβάλλετε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, που της έδωσε εντολή με 40% να κυβερνήσει». Την Τετάρτη η «Καθημερινή», η ναυαρχίδα της Κεντροδεξιάς, καταλόγιζε πρωτοσέλιδα στον Αλέξη Τσίπρα «αντιπολίτευση από τα παλιά», χρεώνοντάς του «ακραία ρητορική» και «τυφλή αντιπολίτευση».

Ωστόσο τα περί συναίνεσης δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Αντιθέτως, οι πρώτες κινήσεις της αποδεικνύουν ότι έχει επιλέξει να κινηθεί απολύτως επιθετικά σε τομείς πολιτικά κρίσιμους, όπως είναι:

● ο έλεγχος του κράτους και των θεσμών του, 

● το εκλογικό σύστημα,

● η Παιδεία, ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή της,

● τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία.

Σε όλα τα μέτωπα

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. κάνει αρχή στο νομοθετικό της έργο περιορίζοντας μέχρι... καταργήσεως το πανεπιστημιακό άσυλο και προσδίδοντας στην επιλογή της αυτή ιδεολογικό επίχρισμα. 

Πρόκειται για μια επιλογή πιθανής σύγκρουσης με το φοιτητικό κίνημα εν όψει φθινοπώρου, η οποία βρίσκει προφανώς αντίθετη την Αριστερά, ενώ ενστάσεις εγείρονται και από την πλευρά του Κινήματος Αλλαγής, διότι «στόχος μας πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των παράνομων πράξεων, χωρίς τον κίνδυνο αστυνομοκρατίας εντός των ΑΕΙ, πράγμα που διευκρινίζουμε ότι δεν πιστεύουμε πως το επιθυμεί το οιοδήποτε κόμμα του συνταγματικού τόξου».

Ο έξω κόσμος υπάρχει

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Α. Δ. Παπαγιαννίδη

adpapagiannidis@gmail.com

Δύσκολα θα συναντήσει κανείς εμπειρία πιο συναρπαστική -αλλά και διδακτική συνάμα- από το να παρατηρεί ένα μικρό, πολύ μικρό παιδί να μεγαλώνει. Εκεί λίγο μετά τον ένα χρόνο όπου αρχίζει να γίνεται άνθρωπος, να πειραματίζεται με τις πρώτες λέξεις, να μαθαίνει το πώς αποφεύγονται οι κακοτοπιές, πώς ανεβαίνει κανείς ένα σκαλοπάτι, άντε κι ένα δεύτερο, πώς (ακόμη πιο σημαντικό...) κατεβαίνει το ίδιο σκαλοπάτι, στην αρχή με την όπισθεν, πάντως χωρίς να κουτρουβαλάει. Με άλλα λόγια, μαθαίνει/συνειδητοποιεί ότι υπάρχει ο μεγάλος έξω κόσμος, ότι έχει τις ευκαιρίες αλλά και τις κακοτοπιές του, ότι υπάρχουν κανόνες, που είναι καλό να ακολουθούνται, γιατί αλλιώς... εκδικούνται.

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης 

Κάτι από αυτό βλέπει κανείς και στα πρώτα βήματα συλλογικών εγχειρημάτων - για παράδειγμα στη διεκδίκηση της πρακτικής πλευράς της διακυβέρνησης. 

Αν πάμε λίγα μόλις χρόνια πίσω, θα δούμε τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ  -προτού «απογειωθεί» και κυριαρχήσει η προβολή εαυτού του Γιάνη (με ένα «ν») Βαρουφάκη- δηλαδή τότε που επιχειρήθηκε να γίνει αντιληπτό πώς λειτουργούσε «η Ευρώπη». Όχι μόνο αυτό, αλλά και να δοθεί προς την εγχώρια κοινή γνώμη μια εικόνα τού τι επιχειρούνταν ως διαπραγμάτευση (επί ημέρων των πρώτων non-papers με πρωτοβουλία Θόδωρου Μιχόπουλου), ώστε να διαμορφωθεί κάποιου είδους εσωτερική ισορροπία (και να προκύψει κάτι σαν αληθινή διαπραγμάτευση). 

Ανάλογα είχαν συμβεί -ουδέν καινόν υπό τον ήλιον- και όταν είχε αναλάβει, μετά το Ζάππειο-2, η κυβέρνηση Σαμαρά/Στουρνάρα καθώς προσγειωνόταν στα δύσκολα. Αλλά και όταν, το 2016, άρχισε μετά την προσάραξη του καλοκαιρού του 2015 η ουσιαστική διακυβέρνηση...

Τα πρώτα δείγματα γραφής από την κυβέρνηση Μητσοτάκη

της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Θα πρέπει να είναι κανείς κακόπιστος για να μην αναγνωρίσει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη τη σημαντική επιτυχία που είχε με την πτώση του κόστους δανεισμού, κατά την έκδοση του 7ετούς ομολόγου. Είναι εξάλλου σαφές ότι η μείωση αυτή του επιτοκίου δανεισμού δείχνει εμπιστοσύνη από τους εταίρους-δανειστές στο κυβερνητικό πρόγραμμα, που άλλωστε συμπληρώνεται με τον ενθουσιασμό αποδοχής του από το διεθνή Τύπο.

Να προσθέσω, βέβαια, ότι η έξωθεν καλή μαρτυρία ήταν αναμενόμενη, όχι μόνο επειδή ως αντιπολίτευση η νέα κυβέρνηση ουδέποτε είχε εκφράσει οποιασδήποτε μορφής αντίθεση προς τα Μνημόνια, αλλά επιπλέον και επειδή διαθέτει εγγενή ιδεολογική σχέση με τους δανειστές, αυτήν του καθαρόαιμου νεοφιλελευθερισμού. Η συνύπαρξη θετικών και αρνητικών συνεπειών και προσμονών από τη νέα κυβέρνηση είναι αναπότρεπτη.

Εφόσον δεν υπάρξουν δυσάρεστες εκπλήξεις στο άμεσο μέλλον, ενισχύεται η πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει εξασφαλίσει ήδη, ή είναι πολύ πιθανό να εξασφαλίσει στο άμεσο μέλλον, τα μέσα που θα της επιτρέψουν να περιορίσει τους παρανοϊκά υψηλούς και θανάσιμα επικίνδυνους φόρους, που επέβαλε η προηγούμενη κυβέρνηση στη μεσαία τάξη (αλλά, όχι και στους πραγματικά πλούσιους).

Θα μείνει ως ένδοξος ή απλώς «πρώην»;

του Χρήστου Γιανναρά

Με χρονική απόσταση που ευνοεί την ψυχραιμία, μπορούμε να πούμε ότι ο καινούριος πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, διαχειρίστηκε την εκλογική του νίκη με σοβαρότητα. Είχε προετοιμάσει τον σχεδιασμό του για την άσκηση της εξουσίας και είχε επιλέξει τους επιτελείς συνεργάτες του.

Κάθε οργανωτικός σχεδιασμός είναι ή μεταρρυθμιστικός θεσμών και λειτουργιών ή συντηρητικός - βελτιωτικός. Ο Κ.Μ. δεν είχε επαγγελθεί μεταρρυθμιστικά τολμήματα, υποσχόταν να βελτιώσει τα χρηστικά λειτουργήματα που διαχειρίζεται η εξουσία. Η επιλογή Χρυσοχοΐδη ήταν η ευφυέστερη στρατηγική του κίνηση.

Απόλυτη και κραυγαλέα πολιτική αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, καθημερινή, εξαιρετικά επώδυνη για την κοινή γνώμη, ήταν το «μπάχαλο» στη Δημόσια Τάξη, η τέλεια αποσύνθεση και ο ευτελισμός της Παιδείας, ο ανεκδιήγητος εμπορικός εκχυδαϊσμός του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου. Με τον Χρυσοχοΐδη ο Κ.Μ. άλλαξε, μέσα σε λίγες ώρες, την ατμόσφαιρα ανασφάλειας και τρομοκράτησης των πολιτών. Ιδιον κοινωνικό αντίκτυπο θα είχε οπωσδήποτε και η επιστράτευση της Αννας Διαμαντοπούλου στο υπουργείο Παιδείας. Ιδιον αντίκτυπο και η ανάθεση του ραδιοτηλεοπτικού πεδίου σε μια προσωπικότητα καθολικής αποδοχής και εκτίμησης, όπως, π.χ., ο Σταύρος Λυγερός. Ο Κ.Μ. αρνήθηκε (ή δεν διανοήθηκε) να είναι ο ριζοσπάστης δημιουργός καινούργιου πολιτικού κλίματος.

Η σύμβαση για τους υδρογονάνθρακες Κρήτης - Να μην καθυστερήσει η ΝΔ

του Σωτήρη Καμενόπουλου

Η Ελλάδα διψά για επενδύσεις που θα έπρεπε να είχαν γίνει χθες. Επενδύσεις οι οποίες θα επανεκκινήσουν την καθημαγμένη οικονομία και θα συμβάλλουν στη μείωση της ανεργίας. Επενδύσεις που θα φέρουν τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, που έφυγαν λόγω κρίσης, πίσω στην πατρίδα. Επενδύσεις οι οποίες θα δώσουν νέα πνοή στο όραμα της Ελλάδας-2021. Οι υδρογονάνθρακες είναι μία μεγάλη ευκαιρία.

Πρωταρχικό μέλημα της κυβέρνησης της ΝΔ αποτελεί η προσέλκυση των επενδύσεων με στόχο αυτές να πραγματοποιηθούν όσο το δυνατό γρηγορότερα με αποφυγή των γραφειοκρατικών εμποδίων. Στις 27 Ιουνίου 2019 (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) υπεγράφη η σύμβαση παραχώρησης για έρευνα και παραγωγή υδρογονανθράκων στην Κρήτη. Αυτό που απομένει είναι να περάσει η συμφωνία προς επικύρωση στη Βουλή.

Στις 7 Ιουλίου 2019 πραγματοποιήθηκαν οι εθνικές εκλογές και εκλέχθηκε το κόμμα της ΝΔ με σημαία του προεκλογικού της αγώνα την επανεκκίνηση της οικονομίας και την προσέλκυση επενδύσεων. Ουδείς αμφιβάλλει ότι τα προβλήματα που έχει να επιλύσει η παρούσα κυβέρνηση στον τομέα της γραφειοκρατίας είναι δυσθεώρατα. Προφανώς κανείς δεν διαθέτει το μαγικό ραβδάκι.

Εκεί που συμφωνούν Τσίπρας και Μητσοτάκης

του Κώστα Μελά

Σύμφωνα με τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού, στις προγραμματικές δηλώσεις, τόσο για το τρέχον έτος όσο και στον προϋπολογισμό για το 2020 δεν θα διαταραχθεί η δημοσιονομική ισορροπία ούτε θα αμφισβητηθούν οι στόχοι των πρωτογενών πλεονασμάτων της προηγούμενης κυβέρνησης. Δηλαδή ο στόχος παραμένει στο 3,5%. Παράλληλα ο πρωθυπουργός εξήγγειλε τη οριζόντια μείωση του ΕΝΦΙΑ από το 2019, και όχι από το 2020 όπως είχε προαναγγείλει στην προεκλογική περίοδο, μεσοσταθμικά κατά 22,0%. Αυτό μεταφράζεται σε κόστος περίπου 650 εκατομμυρίων ευρώ ή 0,3% του ΑΕΠ.

Επίσης από το 2019 βελτιώνεται και η ρύθμιση των 120 δόσεων για οφειλές στο Δημόσιο. Βασικός στόχος είναι να μπουν στη ρύθμιση περισσότεροι και να παραμένουν σε αυτήν. Και αυτό θα γίνει με μικρότερη ελάχιστη μηνιαία δόση, ευνοϊκότερα κριτήρια υπαγωγής και κίνητρα παραμονής στη ρύθμιση. Συγκεκριμένα:

• Η ελάχιστη μηνιαία καταβολή μειώνεται από τα 30 στα 20 ευρώ.
• Το επιτόκιο για νοικοκυριά και επιχειρήσεις μειώνεται από 5 σε 3%.
• Ανοίγει η ρύθμιση για όλες τις επιχειρήσεις και τα νομικά πρόσωπα με βασική οφειλή μέχρι 1 εκ. ευρώ.

Αναζητώντας αντι-εορτασμό: Αυτογνωσία και μέλλον

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Α. Δ. Παπαγιαννίδη

adpapagiannidis@gmail.com

Αναμενόμενο, η πρωτοβουλία της κυβέρνησης/του πρωθυπουργού -και μάλιστα εντελώς στο ξεκίνημα της θητείας- να αναδειχθεί, σε προοπτική 2021, ο σταθμός των 200 χρόνων από το ξεκίνημα της σύγχρονης Ελλάδας προς μιαν ανεξάρτητη (ό,τι κι αν σημαίνει το επίθετο…) πορεία, κίνησε έναν μικρό ανεμοστρόβιλο αντιδράσεων. Κάποιων θετικών, κάποιων αρνητικών, κάποιων ενθουσιωδών, κάποιων επιφυλακτικών. Η δε ανάθεση στη Γιάννα Αγγελοπούλου της οργανωτικής ευθύνης της όλης διαδικασίας συλλογικής αναζήτησης του τι σήμανε η πορεία αυτή των 200 χρόνων, πώς αποκρυπτογραφούνται γεγονότα και συνέπειες, πώς διαβάζονται και -το κυριότερο!- πώς συνδέονται με το σήμερα και πώς οδηγούν σε ένα καλύτερο αύριο, προσέθεσε σ' αυτό που ονοματίσαμε ανεμοστρόβιλο.

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης 

Κι αυτό αναμενόμενο: η μνήμη του 2004 και του πώς βιώθηκε πριν από 15 χρόνια αποδεικνύεται ότι δεν έχει σβήσει. Όσο κι αν οι δύο εμπειρίες δεν έχουν/δεν θα 'πρεπε να θεωρηθεί ότι έχουν/δεν μπορεί να έχουν συσχετισμό. Τότε ήταν ένα -μεγάλο, όντως, διεθνές, ασφαλώς, με άνοιγμα προς τα έξω κόσμο και με «ανάγνωση» της Ελλάδας- προσδιορισμένο γεγονός. Τώρα πρόκειται για μια συνάντηση με την Ιστορία, των γενεών που πέρασαν με εκείνες που έρχονται. Να το πούμε και αλλιώς: πρόκειται για μια αναζήτηση απάντησης στο «πώς και άντεξε αυτήν την ταραγμένη, ανηφορική πορεία ο Έλληνας;». Πράγμα που δίνει και μια βάση στην άλλη αναζήτηση, του «ποιοι είμαστε;». Θα δανειστούμε τη διατύπωση από τον Λευτέρη Κουσούλη -θαρρούμε στο ΒΗΜΑ- «Κάθε εορτασμός απομακρύνει και αφαιρεί. Μεταθέτει την προσοχή. Ο αντι-εορτασμός οδηγεί στην αυτογνωσία. Και ζητούμενο σήμερα είναι η αυτογνωσία».

Καγκελαρία

του Κώστα Κόλμερ

«Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία», δεν περιμέναμε τον υπουργό κ.Γ. Γεραπετρίτη, τό’ χε πει ο Καβάφης προ εκατονταετίας: «Δεν μεν’ η ελαχίστη αμφιβολία»…(*). Στην Ελλάδα υπάρχει η ανάγκη αποτελεσματικού κράτους, αλλά την «επιτελική δουλειά» ασκεί το Βερολίνον, από 10ετίας, με την «αυξημένη εποπτεία» της Αποικίας.

Δεν είναι συνεπώς υπόθεση ενός προσώπου ή ενός φορέως –του πρωθυπουργικού γραφείου με 340 νέες, «επιτελικές θέσεις»- η άσκηση της εξουσίας αλλά μάλλον η ανάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδος.

Στο υδροκέφαλο, Αθηνοκεντρικό κράτος, τον συντονισμό της κυβερνητικής πολιτικής έκαμε στο παρελθόν (1947), ο πρώτος τη τάξει υπουργός Συντονισμού (ΥΠΣΥΝ). Δεν άρεσε όμως στον αλήστου μνήμης Κ. Σημίτη και το κατήργησε κατά την 8ετία του.

Τώρα, αντί ανασυστάσεως του ΥΠΣΥΝ, η κυβέρνηση υιοθετεί το υπόδειγμα της Γερμανικής Καγκελαρίας. Αλλ’ εκεί πρόκειται για ένα ομοσπονδιακό κράτος 84 εκατομμυρίων κατοίκων, με ισχυρές τοπικές κυβερνήσεις για τα καθημερινά προβλήματα του πολίτη και της παραγωγής. Το γραφείο της Καγκελαρίας αποφασίζει κυρίως για ζητήματα εξωτερικής, αμυντικής και οικονομικής πολιτικής (πχ. εισδοχής φθηνών εργατικών χειρών).

Δ. Μηλάκας: Ο «λαβύρινθος» του επιτελικού κράτους''

Νέα Κρήτη

Ο αρχισυντάκτης στην εφημερίδα «Το Ποντίκι» Δημήτρης Μηλάκας, μιλώντας σήμερα στον 98.4 ανέλυσε πτυχές του κύριου θέματος της εφημερίδας για « το... επιτελικό κράτος» του Κυριάκου Μητσοτάκη και για την κυβέρνηση που καλείται να αποδείξει ότι το οργανόγραμμα-λαβύρινθος δουλεύει, στην πράξη.

Μίλησε ακόμη για το εγχείρημα μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο μεγάλο κόμμα οργανωτικά , εκτιμώντας ότι ο μεσχηματισμός του από ριζοσπαστικό κόμμα της λεγόμενης Αριστεράς, σε σχήμα παράταξης με όρους κεντροαριστεράς, δεν θα γίνει αναίμακτα.

Εξήγησε τέλος γιατί κατά την γνώμη του, σφίγγει η τουρκική τανάλια με ασφυκτική πίεση στην νέα ελληνική κυβέρνηση για διευθετήσεις σε Κυπριακό και Αιγαίο, χωρίς να αποκλείει νέο κύκλο έντασης στο Καστελόριζο.

Τι φέρνει ο «νέος» ΈΝΦΙΑ;

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Χάρη Σ. Πουλάκη

Η Νέα Δημοκρατία ανακάλεσε την προηγούμενη μείωση του ΕΝΦΙΑ από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και έφερε το δικό της φορολογικό νομοσχέδιο¹. Έτσι λοιπόν προβλέπεται μείωση του ΕΝΦΙΑ 22% μεσοσταθμικά για το 2019, χωρίς να εξαιρείται κανείς από την μείωση του φόρου. Παρότι η οι μειώσεις δεν είναι οριζόντιες εν τούτοις έχουν ταξικό πρόσημο.

Συγκεκριμένα για τις μικρές ιδιοκτησίες έως 60.000 ευρώ προβλέπεται μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 30%, όπως και στην εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτήν την κατηγορία εντάσσονται 3.488.820 φορολογούμενοι. Για τους ιδιοκτήτες με ακίνητα αξίας από 60.000 έως 70.000 ευρώ η έκπτωση θα είναι 27%. Για τους ιδιοκτήτες με ακίνητα αξίας 70.000 έως 80.000 ευρώ η μείωση θα είναι 25%. Για τις ιδιοκτησίες από 80.000 έως … 1.000.000 θα είναι 20%. Επομένως σε αυτό το τεράστιο εύρος αξιών, η Κυβέρνηση της ΝΔ έχει μόνο ένα συντελεστή (20%). Έτσι λοιπόν για να καταλάβουμε την «ταξικότητα» που έχει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο για τον ΕΝΦΙΑ αρκεί να σκεφτούμε ότι ένα ακίνητο των 85.000 ευρώ εντάσσεται στην ίδια μείωση, κατά 20%, με ένα ακίνητο αξίας…. 995.000 χιλιάδων ευρώ. Τα ποιος λοιπόν ευνοείτε περισσότερο, δεν χρειάζεται να το πούμε εμείς. Το νέο νομοσχέδιο όμως δεν σταματά εδώ. Προβλέπει μειωμένο ΕΝΦΙΑ κατά 10% για τις πολύ μεγάλες ιδιοκτησίες, αυτές άνω του 1 εκατομμυρίων ευρώ!Επομένως το σύνολο – και όχι μόνο τα λαϊκά νοικοκυριά- των κατόχων ακινήτων, από τον Σεπτέμβριο που θα αποσταλούν τα εκκαθαρίστηκα της εφορίας και θα ξεκινήσει η πληρωμής της πρώτης δόσης θα δούνε μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ. Την «μεγαλύτερη» μείωση από 20%-30% θα δούνε περίπου 5,8 εκατομμύρια φορολογούμενοι. Ωστόσο την στιγμή που 3.488.820 φορολογούμενοι με ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας έως 60.000 θα γλιτώσουν μεσοσταθμικά 55 ευρώ ο καθένας, 14.706 φυσικά πρόσωπα με ακίνητη περιουσία άνω του 1.000.000 ευρώ θα ελαφρυνθούν μεσοσταθμικά κατά 1.775 ευρώ.

Η οικονομική πολιτική Μητσοτάκη δεν θα δουλέψει ούτε για πολύ, ούτε για πολλούς

του Θέμη Τζήμα

Πίσω από τις εντυπώσεις περί ενός κρατικού μηχανισμού που δουλεύει ρολόι, τις προνομιακές επαφές με μεγαλοεπιχειρηματίες, οι οποίοι άλλωστε διαθέτουν και τους δικούς τους ανθρώπους μέσα στην κυβέρνηση και τις πολυδιαφημισμένες μειώσεις φόρων, η πραγματικότητα είναι μία: Η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα αποτύχει να βγάλει από την κρίση τους πολλούς, όπως ακριβώς απέτυχε και η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, της οποίας, άλλωστε, η πολιτική ΝΔ αποτελεί συνέχεια.

Ένα από τα βασικά προβλήματα με την οικονομική πολιτική όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων είναι ότι δεν πρόκειται για οικονομική πολιτική εν συνόλω. Πρόκειται αφενός για διεκπεραιωτικές επιμέρους δημοσιονομικές επιλογές στο πλαίσιο του περιθωρίου που αφήνει το μνημονιακό πλαίσιο. Αφετέρου πρόκειται για ξεπούλημα δημοσίου πλούτου.

Έτσι τα μεγάλα δομικά προβλήματα της οικονομίας παραμένουν όχι μόνο άλυτα, αλλά και εκτός πλαισίου συζήτησης. Υπάρχει δηλαδή μια σειρά κρίσιμων συνιστωσών της πραγματικής οικονομίας, η οποία λείπει από την οικονομική πολιτική όλων των τελευταίων κυβερνήσεων. Να αναφέρουμε για παράδειγμα, τον μετασχηματισμό από μια οικονομία υπηρεσιών --ως επί το πλείστον μάλιστα χαμηλής προστιθέμενης αξίας-- σε μια οικονομία της 4ης βιομηχανικής επανάστασης.

Ασύλητοι

του Κώστα Κόλμερ

Ο σύντροφος Τσίπρας καθιέρωσε διεθνώς τον όρο «κωλοτούμπα», όταν το 63% εναντίον της λιτότητος του ευρώ μετέβαλε εν μια νυκτί εις αποδοχήν της υπό του Ελληνικού λαού, στο προ τετραετίας δημοψήφισμα. Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εφαρμόζει την κυβίστηση των προεκλογικών υποσχέσεων της

κατά δόσεις. Παρά την υποσχεθείσα φορολογική ελάφρυνση των οικονομικώς ασθενεστέρων τάξεων, η κυβέρνηση της ΝΔ άφησε ανέπαφη την μείωση του αφορολογήτου, οπότε οι συνταξιούχοι εφέτος πληρώνουν (ήδη) υψηλότερο φόρον εισοδήματος για το 2018.

Αντί της καταγγελίας της «εθνικώς επιζημίας» συμφωνίας των Πρεσπών, η κυβέρνηση την αποδέχεται στο ακέραιον – απλώς «θα την αμβλύνει»…

Εις πείσμα της απαραδέκτου καταστάσεως στην Σάμο και Μυτιλήνη, ο επαναπατρισμός των εισερχομένων -αθρόως τελευταίως- λαθρομεταναστών μένει γράμμα νεκρόν.

Austerity: Ένα βιβλίο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθ. Χ. Παπανδρόπουλου 

Τρεις Ιταλοί καθηγητές και οικονομολόγοι, έπειτα από μελέτη και ανάλυση 200 περιπτώσεων εφαρμογής πολιτικής λιτότητας, σε 16 χώρες, διαλύουν μύθους και ιδεοληψίες.

AUSTERITY είναι ο τίτλος. «Πότε πετυχαίνει και πότε όχι» είναι ο υπότιτλος. Αλμπέρτο Αλεσίνα, Κάρλο Φαβέρο και Φραντσέσκο

Τζιαβάρο είναι οι συγγραφείς και Princeton University Press ο εκδοτικός οίκος. Το δε βιβλίο σε 296 σελίδες καταρρίπτει μύθους και με χειρουργική ακρίβεια βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ταυτόχρονα όμως το βιβλίο είναι και εξόχως επίκαιρο, για λόγους που εύκολα καταλαβαίνει κανείς.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Δεν είναι λίγοι οι κεϊνσιανοί κυρίως οικονομολόγοι που άσκησαν δριμύτατη κριτική στην Ευρωζώνη, όταν οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της από το 2011 και μετά άρχισαν να εφαρμόζουν πολιτικές λιτότητας, που στόχο είχαν τον περιορισμό της κατανάλωσης, για λόγους δημοσιονομικής εξυγίανσης. Η πολιτική αυτή, έγραψαν τότε γνωστοί και επώνυμοι Ευρωπαίοι οικονομολόγοι, περιορίζει τη ζήτηση, αποθαρρύνει τις επενδύσεις των επιχειρήσεων και τελικά οδηγεί στην κρίση. Γιατί λοιπόν πρέπει να ακολουθηθεί;

Μακρόν αλά ελληνικά;

ardin-rixi

Μια ραδιογραφία της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Του Γιώργου Καραμπελιά, Κείμενο που δημοσιεύτηκε, ελαφρά συντομευμένο, στην ιστοσελίδα Liberal. gr

Ο οριστικός ενταφιασμός της μεταπολίτευσης αλλά και της παραδοσιακής εμφυλιοπολεμικής διαίρεσης, αριστεράς-δεξιάς, ολοκληρώθηκε με τις εκλογές της 7ης Ιουλίου του 2019 και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχημάτισε μία κυβέρνηση που προσπαθεί να ανταποκριθεί στο αίτημα της υπέρβασης αριστεράς-δεξιάς, γεγονός που αντανακλάται τόσο στη σύνθεση της κυβέρνησής του όσο και στις προγραμματικές της δηλώσεις, και αυτό, παρ’ ότι εξελέγη επικεφαλής του παραδοσιακού πόλου της ελληνικής κεντροδεξιάς.

Πράγματι, ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν (καθόλου τυχαία, στους βασικούς του συμβούλους περιλαμβάνεται ο παλαιός γραμματέας της ΚΝΕ και στενός συνεργάτης  του Λαλιώτη, Τάκης Θεοδωρικάκος, και ο πρώην διευθυντής των Νέων, Δημήτρης Μητρόπουλος) επιχείρησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Από τη μία πλευρά, να στηριχτούν στη μόνη υπαρκτή πολιτική δύναμη την οποία διέθεταν, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, και από την άλλη, να την υπερακοντίσουν μέσα από μια «μακρονική» λογική. Έτσι, και σε προγραμματικό επίπεδο, στη διάρκεια μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, όσο και στα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης, επέλεξαν έναν προγραμματικό λόγο που αρνείται τις παραδοσιακές διαιρέσεις.