Η επιλογή της Γιάννας έφερε… σύγκρυο - Οι λάθος συμβολισμοί και τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξήγγελλε τον πανηγυρικό εορτασμό για τα διακόσια χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, «με υπερηφάνεια για το παρελθόν μας και αυτοπεποίθηση για το μέλλον μας», το περιεχόμενο του εορτασμού ήταν έτσι κι αλλιώς άγνωστο. Και ακόμη παραμένει.

Προφανώς το να στηθούν ποικίλες εκδηλώσεις είναι μια εύκολη δουλειά, αφού «δεκάρικους» πανηγυρικούς πολλοί θα είναι πρόθυμοι να εκφωνήσουν. Επίσης εύκολο θα είναι να προετοιμαστούν εκθέσεις, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, προβολές, διαλέξεις και συζητήσεις επί παντός του... ελληνικού.

Η αλήθεια είναι ότι στη διάρκεια των διακοσίων χρόνων η πορεία των απελευθερωμένων – από τον τουρκικό ζυγό – Ελλήνων και του ελληνικού κράτους υπήρξε τόσο δύσκολη και τόσο περιπετειώδης, ώστε η αποτίμησή της να αποτελεί μια πολύ σύνθετη αποστολή. Ακόμη πιο σύνθετη θα ήταν μια απόπειρα να προσδιοριστούν οι επόμενοι σημαντικοί εθνικοί στόχοι επί τη βάσει όχι μόνο της ιστορικής πείρας, αλλά και των νέων προκλήσεων και κινδύνων που περιβάλλουν τη χώρα μας.

Η παρακμή του Βυζαντίου~η Μηχανή του Χρόνου

Η εκπομπή διερευνά τα αίτια της παρακμής της βυζαντινής αυτοκρατορίας, που η ιστορία της ήταν γεμάτη ένδοξες στιγμές αλλά κ μοιραία λάθη με αποτέλεσμα τον τελευταίο αιώνα της ύπαρξής της να μην υπάρχει κανένα μεγαλείο και καμία ουσιαστική ελπίδα επιβίωσης. Τα λάθη των αυτοκρατόρων, οι ίντριγκες και οι εμφύλιοι πόλεμοι, που αποδυνάμωσαν το εσωτερικό του κράτους, η διαφθορά και η σπατάλη, ο ρόλος της Δύσης και οι σταυροφορίες, καθώς και οι μοιραίες αναμετρήσεις με τους Σελτζούκους, που ήρθαν από τα βάθη της Ανατολής και σταδιακά κυριάρχησαν στη Μικρά Ασία και τη Θράκη, είναι μερικές από τις ενότητες που καταγράφει η εκπομπή. Η «Μηχανή του Χρόνου» ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη, βρίσκει τα «σημάδια» της χιλιόχρονης ιστορίας του Βυζαντίου και καταγράφει την ψύχραιμη ματιά των επιστημόνων και των ερευνητών, που εξηγούν τι οδήγησε στη φθορά και την πτώση.... 

Η εκπομπή διερευνά τα αίτια της παρακμής της βυζαντινής αυτοκρατορίας, που η ιστορία της ήταν γεμάτη ένδοξες στιγμές αλλά κ μοιραία λάθη με αποτέλεσμα τον τελευταίο αιώνα της ύπαρξής της να μην υπάρχει κανένα μεγαλείο και καμία ουσιαστική ελπίδα επιβίωσης. Τα λάθη των αυτοκρατόρων, οι ίντριγκες και οι εμφύλιοι πόλεμοι, που αποδυνάμωσαν το εσωτερικό του κράτους, η διαφθορά και η σπατάλη, ο ρόλος της Δύσης και οι σταυροφορίες, καθώς και οι μοιραίες αναμετρήσεις με τους Σελτζούκους, που ήρθαν από τα βάθη της Ανατολής και σταδιακά κυριάρχησαν στη Μικρά Ασία και τη Θράκη, είναι μερικές από τις ενότητες που καταγράφει η εκπομπή. Η «Μηχανή του Χρόνου» ταξιδεύει στην Κωνσταντινούπολη, βρίσκει τα «σημάδια» της χιλιόχρονης ιστορίας του Βυζαντίου και καταγράφει την ψύχραιμη ματιά των επιστημόνων και των ερευνητών, που εξηγούν τι οδήγησε στη φθορά και την πτώση. ΑΡΧΙΚΗ ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ ΣΤΟΝ KRASODAD

http://www.dailymotion.com/user/KRASODAD

Απέναντι στην παρακμή της Ελλάδας και της Αθήνας, πατριωτική Αναγέννηση

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά

Η απόφαση να παρουσιάσουμε ένα ψηφοδέλτιο στις εκλογές του Δήμου της Αθήνας που να αντιστρατεύεται την παρακμή που πνίγει τους Έλληνες, τόσο στην Αθήνα όσο και σε ολόκληρη την Ελλάδα, ανταποκρίνεται σε ένα σύνολο από ανάγκες και παραδοχές.

Είναι ανάγκη να αρχίσει να συγκροτείται και στο πολιτικό πεδίο μία πρόταση που να αντιστρατεύεται τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό και καθεστωτισμό, και παράλληλα να μην επιτρέπει σε φασιστικές, φασίζουσες και πατριδοκαπηλικές αντιλήψεις να μονοπωλούν τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού. Αυτό που έγινε μέσα από τον μεγάλο πατριωτικό ξεσηκωμό και την καθολική εναντίωση στη Συμφωνία των Πρεσπών θα πρέπει να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά και στο πολιτικό πεδίο, παρά τον πόλεμο που θα εξαπολύσουν για να το εμποδίσουν ή να το συκοφαντήσουν όλα τα εγχώρια και ξένα συνασπισμένα συμφέροντα.

Δυστυχώς, ένα πολιτικό κίνημα, ικανό να αντιπαρατεθεί ανοικτά, να ανατρέψει το κυρίαρχο πολιτικό σκηνικό και να εγκαινιάσει μια νέα ιστορική περίοδο για την Ελλάδα, δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί στον τόπο μας. Βέβαια καταβάλλονται αρκετές προσπάθειες από διαφορετικές κατευθύνσεις, όμως παραμένουν ακόμα ασυντόνιστες και δεν μπορούν να ενοποιηθούν σε ένα ενιαίο και διακριτό πολιτικό σχήμα, το οποίο να μπορεί να πείσει τον ελληνικό λαό.

Εμείς από το Άρδην, εδώ και δεκαετίες πασχίζουμε να διαμορφωθεί ένας ιδεολογικός και πολιτικός πόλος που θα παρεμβαίνει στο ιδεολογικό και πολιτικό τοπίο μιας παρακμασμένης Ελλάδας. Με μια τέτοια στόχευση έχουμε αποδυθεί σε έναν πολύπλευρο ιδεολογικό αγώνα με έντυπα (Άρδην, Ρήξη, Λόγιος Ερμής), βιβλία, παρεμβάσεις, εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, ώστε να διαμορφωθεί ένα απαραίτητο ιδεολογικό και οραματικό υπόστρωμα, ικανό να αντιμετωπίσει τον κυρίαρχο –σε Πανεπιστήμια, ΜΜΕ και κόμματα– εθνομηδενισμό· αγώνα στον οποίο συμπορευτήκαμε επί πολλά χρόνια με πολλούς φίλους και ομάδες.

Οσοι διακοσμούν την παρακμή

του Χρήστου Γιανναρά

Τ​​εκμήριο προχωρημένης κοινωνικής παρακμής είναι να χαμηλώνει συνεχώς ο πήχυς των φιλοδοξιών όσων αναλαμβάνουν ευθύνες ηγητόρων.

Από τα εκατομμύρια των πολιτών ένας και μόνο πολίτης θα φτάσει να γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ένας πρωθυπουργός ή πρόεδρος της Βουλής ή πρόεδρος Ανώτατου Δικαστηρίου ή αρχιεπίσκοπος ή αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων. Σε αυτόν τον ένα χαρίστηκε να βγει από την ανωνυμία των πολλών, να ξεχωρίσει από τα εκατομμύρια των συμπολιτών του, από εκατοντάδες εκατομμύρια συνανθρώπων του. Και λοιπόν; Για να κερδίσει τι;

Οσο λειτουργούσε «κοινωνία» ανθρώπων, σχέσεις κοινωνίας της ζωής, τότε διασωζόταν και αίσθηση προσφοράς, αποτιμήσεις ποιότητας, κριτική μνήμη, συνείδηση ιστορικής καταξίωσης. Ομως στη συλλογικότητα όπου το ατομικό δικαίωμα είναι υπαρκτικός αυτοσκοπός, η θωράκιση του εγώ και η ατομοκεντρική αξίωση ηδονής απολυτοποιημένο υποκατάστατο της χαράς, εκεί μοιάζει ακατανόητη κάθε έννοια αυτοπροσφοράς, κοινωνικού υπουργήματος, δημιουργικής καινοτομίας.

Ο ρεαλισμός επιβάλλει να παραδεχτούμε ότι ο Ιστορικός Υλισμός είναι μονόδρομος. Τουλάχιστον όσο καθυστερεί η νομοτελειακά προδιαγεγραμμένη κατάρρευση του πολιτιστικού «παραδείγματος» που το ονομάσαμε κατ’ ευφημισμόν «Διαφωτισμό»! Στη μαρξιστική εκδοχή του Ιστορικού Υλισμού, που επιβίωσε λιγότερο από αιώνα (με τη μορφή ολοκληρωτικών καθεστώτων), προϋπόθεση ανόδου σε θέσεις εξουσίας ήταν η τυφλή πειθάρχηση στην ιδεολογία και στους κομματικούς μηχανισμούς, μαζί με την αδίστακτη ετοιμότητα «εκκαθάρισης» των ανταγωνιστών. Η «φιλελεύθερη» (ασυδοσίας των «αγορών», όχι ελευθερίας του πολίτη) εκδοχή συντηρεί επιφάσεις «δικαιωμάτων» και προσχήματα δημοκρατικών θεσμών. Με νόμους «περί ευθύνης υπουργών» αμνηστεύει κοινωνικά εγκλήματα και κουκουργίες βασανισμού χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων.

Σαπίζουμε…

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η παρακμή είναι μια μακρά, αργόσυρτη διαδικασία, η οποία κατά κανόνα δεν γίνεται αντιληπτή παρά μόνο, κάποια στιγμή, οι οδυνηρές συνέπειές της. Οι οδυνηρές συνέπειες της παρακμής έχουν γίνει ήδη αντιληπτές στο οικονομικό επίπεδο. Η χώρα χρεοκόπησε, συντηρείται ζωντανή με δόσεις και (ξε)πούλημα τιμαλφών. Τα 2/3 της κοινωνίας πληρώνουν το μάρμαρο.

Ωστόσο οι ωδίνες στον οικονομικό τομέα είναι μόνο μια από τις συνέπειες της παρακμής, ίσως η πιο οδυνηρή, καθώς το μάρμαρο πληρώνουν οι πιο αδύναμοι.

Η παρακμή αποτυπώνεται ανάγλυφα στο πολιτικό σύστημα και στον βαθμό της αξιοπιστίας του. Μετά από χρόνια περικοπών, μνημονίων και εποπτείας έχουμε μάλλον την εμπειρία να κατανοήσουμε ότι η οικονομική χρεοκοπία είναι αποτέλεσμα της παρακμής του πολιτικού συστήματος ή, αν θέλουμε να το πούμε πιο κομψά, της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να αντιμετωπίσει τις παθογένειές του.

1917 - 2017: ΜΙΑ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

Στέλλα Πριόβολου - Γεωργαλά

Ομότιμη Καθηγήτρια Λατινικής - Ιταλικής Φιλολογίας | Τμήμα Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΕΚΠΑ

Ένας αιώνας έχει περάσει από την «Οκτωβριανή Επανάσταση» - όπως έμεινε στην ιστορία η κατάληψη των χειμερινών ανακτόρων της Πετρούπολης - και την εγκαθίδρυση του σοβιετικού καθεστώτος των μπολσεβίκων του Λένιν. Η επανάσταση αυτή, μετά απο ταραχώδη ζωή 73 περίπου χρόνων και έχοντας διαμορφώσει μια ισχυρή παγκόσμια κατάσταση, κατέρρευσε αφήνοντας πίσω της πολλά ερωτηματικά και αντιφατικές εκτιμήσεις που μόνον οι ιστορικοί μπορούν να ερευνήσουν. 

Πριν την κατάρρευσή της είχε αναπτυχθεί η «θεωρία των λαθών». Η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ανακάλυπτε ότι η προηγούμενη έκανε λάθη που έβγαζαν την Επανάσταση από τους στόχους της. Η αντίληψη του Λένιν για ένα κόμμα πανίσχυρο και μοναδικό, που αναγνώριζε τα λάθη του και τα διόρθωνε ανάλογα με τους εσωτερικούς συσχετισμούς χωρίς να υπολογίζει τη βούληση και τις αντιδράσεις της κοινωνίας, ήταν μοιραίο να οδηγήσει την Επανάσταση σε αδιέξοδο. Εξάλλου, η χρόνια τσαρική κοινωνική και πολιτική καταπίεση ώθησε στην Επανάσταση με αίτημα την αλλαγή της μορφής της εξουσίας αλλά και της ίδιας της κοινωνίας και του πολιτισμού της.

Το σταυροκόπημα της προγιαγιάς μας

του Χρήστου Γιανναρά

Ο πολίτης σήμερα αποδείχνεται «άπολις», που θα πει: αποκλεισμένος από τα της πόλεως και της πολιτικής, τα «κοινά». Δεν το αντιλαμβάνεται, επειδή του έχουν περάσει σαν αυτονόητο ότι μετοχή στα κοινά είναι η πληροφόρηση για τα κοινά, η ενημερότητα. Τον βομβαρδίζουν, ώρες ατέλειωτες κάθε μέρα, με «ειδήσεις» εξόφθαλμης αναξιοπιστίας και μικρονοϊκής προπαγάνδας. Χώρια τα «πάνελ» πολιτικής ανάλυσης, όπου, για να εκπροσωπούνται όλα τα κόμματα της συμπαιγνίας, βιάζεται η νοημοσύνη, η σοβαρότητα, συχνά και η αισθητική του τηλεθεατή.

«Εξαρτημένο» άτομο από την πρέζα της «πληροφόρησης» ο άπολις πολίτης. Ευτελισμένος και ισοπεδωμένος από την ευτέλεια τόσο της κυβερνητικής όσο και της αντιπολιτευτικής προπαγάνδας, εθισμένος στη χυδαιότητα της κομματικής μικρόνοιας και της συνεχώς επιθετικής κομπορρημοσύνης. Διολισθαίνει, χωρίς να το καταλαβαίνει, στην ψευδαίσθηση πως, αφού τον «πληροφορούν» για όλα, τον καθιστούν και μέτοχο (αυτόν τον αμέτοχο) σε όλα, ενεργό συντελεστή στα συμβαίνοντα. Οι επαγγελματίες πολιτικοί αποδείχνονται στις σημερινές «δημοκρατίες» περισσότερο επιτήδειοι στην εμπορική διάθεση παραισθησιογόνων από τους εμπόρους κοκαΐνης.

Η χειραγώγηση στην εξάρτηση μεθοδεύεται, ώστε να εξασφαλίζεται έμμεσα, από πλάγιους δρόμους: Πόσοι πολίτες έχουν ποτέ διερωτηθεί γιατί αυτό το τόσο πληθωρικό κρατικό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο; Πόσοι σύγκριναν ποτέ τα σχολικά κτίρια που διαθέτει η χώρα με τα εντυπωσιακά ποδοσφαιρικά γήπεδα σε πόλεις και κωμοπόλεις; Γιατί, σε όλα τα κανάλια και με κάθε κυβέρνηση, το δελτίο πολιτικών ειδήσεων συνοδεύεται αυτονόητα από δελτίο αθλητικών ειδήσεων (κυρίως ποδοσφαιρικών) με κόστος καθόλου ευκαταφρόνητο;

Ο Βαρουφάκης, ο Γαβράς και η παρακμή- ελληνική και ευρωπαϊκή

ardin-rixi

Του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr 

Ο Κώστας Γαβράς, σε παρουσίαση του νέου ογκώδους πονήματος του Γιάνη Βαρουφάκη, δήλωσε πως θα γυρίσει σε κινηματογραφικό έργο τον αγώνα του Γιάνη «ενάντια στο παγκόσμιο σύστημα», συνεπικουρούμενος και από τον Βασίλη Βασιλικό, ο οποίος επίσης συμμετείχε στη συγκεκριμένη εκδήλωση.

Ο Βασίλης Βασιλικός έγινε γνωστός στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για το βιβλίο του, «Ζ», που κυκλοφόρησε το 1966 και περιέγραφε τα γεγονότα της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη και την αποκάλυψη των ηθικών και φυσικών αυτουργών της, εξαιτίας και της επιμονής ενός νέου τότε ανακριτή, του Χρήστου Σαρτζετάκη. Αμέσως μετά, το 1969, στη διάρκεια της δικτατορίας, ο Κώστας Γαβράς μετέβαλε σε κινηματογραφικό έργο, με τεράστια κινηματογραφική επιτυχία, λόγω της δικτατορίας στην Ελλάδα, το βιβλίο του Βασιλικού. Ο Βασιλικός, ο Γαβράς και ο Σαρτζετάκης, εκείνη την εποχή, είχαν πραγματοποιήσει ένα σημαντικό έργο. Στη συνέχεια –όπως πάντα συμβαίνει στον κόσμο που ζούμε–, έδρεψαν από αυτήν τους τη στάση ως καρπούς, αναγνώριση και χρήμα. Ο ένας ανακηρύχθηκε και πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και δεν ήταν καθόλου χειρότερος, παρά τα αντιθέτως λεγόμενα, από αυτούς που ακολούθησαν.

Οι άλλοι δύο, σε πολύ προχωρημένη ηλικία πλέον –έχουν περάσει πάνω από πενήντα χρόνια από την υπόθεση Λαμπράκη και το βιβλίο του Βασιλικού–, επανέρχονται με ένα νέο «αφήγημα». Τότε, περιέγραψαν τον αγώνα του Λαμπράκη, τον τραγικό του θάνατο και τις προσπάθειες να αποκαλυφθούν οι συνθήκες της δολοφονίας του, σε μια χώρα που αγωνιζόταν να κατακτήσει στοιχειώδεις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες, και σύντομα θα έπεφτε κάτω από τη μπότα της δικτατορίας. Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, έρχονται να περιγράψουν έναν άλλο «ηρωικό αγώνα», τον «αγώνα» ενός διεθνούς καμποτίνου να καταστρέψει τη χώρα του, πράγμα το οποίο κατόρθωσε να επιτύχει μέσα σε έξι μήνες!

Mποστάνια στη Σαχάρα

του Χρήστου Γιανναρά

Ζ​​ητάμε να «προσελκύσουμε» στη χώρα μας επενδύσεις. «Προσελκύω» σημαίνει: αντιπροσφέρω στον επενδυτή συγκριτικά πλεονεκτήματα. Eμείς εκπλιπαρούμε για επενδύσεις, αλλά δεν λέμε λέξη για συγκριτικά πλεονεκτήματα. Γι’ αυτό και οι υποσχέσεις ξένων ηγετών για επενδύσεις στη χώρα μας μοιάζουν σχήμα αβρόφρονος λόγου – όπως όταν μας εκθειάζουν την Aρχαία Eλλάδα ή εξαίρουν τη γεωγραφική μας θέση ως στρατηγικό πλεονέκτημα. Oι εγκαρδιότητες των ξένων συναγωνίζονται σε σουρεαλισμό τις δικές μας εκκλήσεις.

Nα παρακαλάς για επενδύσεις στο σημερινό Eλλαδέξ, είναι σαν να εκλιπαρείς να φυτευτούν μποστάνια στη Σαχάρα. Oσο χρειάζεται νερό ένα μποστάνι τόσο και μια (οποιαδήποτε) επιχειρηματική επένδυση χρειάζεται εντόπιο κρατικό μηχανισμό, φερέγγυο και υποστηρικτικό, για να στηθεί-συγκροτηθεί και να λειτουργήσει. Στο Eλλαδέξ κρατικός μηχανισμός είναι αδύνατο να υπάρξει όσο το κράτος παραμένει πελατειακό. Kαι το κράτος θα είναι πελατειακό όσο το πολίτευμά μας συνιστά, συνταγματικά και αυτονόητα, κομματοκρατία. Oι φυσικοί αυτουργοί της κομματοκρατίας θα συνεχίσουν λοιπόν να ρητορεύουν για την «ανάγκη επενδύσεων» (χωρίς να αντιπροσφέρουν τις προϋποθέσεις) και οι «φίλοι» μας ηγέτες να ρητορεύουν για την Aρχαία Eλλάδα και τη στρατηγική μας σπουδαιότητα – αμοιβαία εμμονή σε πομφόλυγες.

Ως πότε; H παρακμή ιστορικών λαών δεν έχει ημερομηνία λήξης – η περίπτωση των Aιγυπτίων είναι συγκλονιστικό προηγούμενο. Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για πολιτισμό που δεν εξαντλήθηκε σε μια εθνοφυλετική περίπτωση και παράδοση, αλλά υπήρξε, για χίλια χρόνια, κυρίαρχο πολιτισμικό «παράδειγμα», διεθνικό και πολυφυλετικό. H δυναμική ενός τέτοιου «παραδείγματος» θα συνεχίσει, ίσως, για άγνωστο διάστημα, να γεννάει κάποιες εκπλήξεις, παρά τη στανικά εμπεδωμένη ξιπασιά και επαρχιωτίλα του μεταπρατικού νεοαποικιακού Διαφωτισμού – να γεννάει έναν Παπαδιαμάντη ή έναν Σεφέρη, έναν Mάνο Xατζιδάκι ή έναν Σαββόπουλο, έναν Σπύρο Παπαλουκά ή έναν Xρήστο Mποκόρο.

Η πολιτισμική πτώχευση

analyst

Βασίλης Βιλιάρδος

Φίλος, μας έστειλε το παρακάτω κείμενο, ο άγνωστος συγγραφέας του οποίου θεωρεί πως, για τους λόγους που περιγράφει, η Ελλάδα χρειάζεται τη χρεοκοπία – σαν ένα πικρό φάρμακο που πρέπει να πιεί, για να ανακτήσει τον πραγματικό της Εαυτό.

Κατά το συγγραφέα λοιπόν, η Ελλάδα πρέπει υποχρεωτικά να χρεοκοπήσει – αφού μόνο πτωχεύοντας θα μπορέσει να διορθώσει τα απίστευτα λάθη και τις παραλείψεις της, τα οποία την οδήγησαν στη «φυλετική και κοινωνική της παρακμή». Το κείμενο, το οποίο διαμορφώσαμε ελαφρά και θα σχολιάσουμε ίσως σε επόμενο άρθρο μας, έχει ως εξής:

Η παρακμή

Θα αποφύγω αυτή την φορά να ασχοληθώ με τις πολιτικές επιλογές των Πολιτών αυτής της χώρας, για τις εμμονές τους σε διεφθαρμένα κόμματα και κλίκες – επειδή, την περίπτωση αυτή, οφείλει να την ερευνήσει η ψυχιατρική επιστήμη, την οποία δεν κατέχω. Αυτή είναι η μια πλευρά της κρίσης.

Υπάρχει όμως και η δεύτερη πλευρά, η οποία περιγράφεται από τις συμπεριφορές, από την διαμόρφωση της καθημερινότητας, από το «μιμητισμό» της μάζας, από την αρρωστημένη αισθητική και τις «παρακμιακές αξίες» που υπηρετεί.

Φυσικά δεν έχω την πρόθεση να προβώ στην «αποπολιτικοποίηση» των παραπάνω – επειδή όλα είναι πολιτική, με την ευρεία έννοια της λέξης. Εν τούτοις, σε  διάφορες πτυχές της ζωής μας, έτσι όπως αυτή διαπιστώνεται μέσα από την ελληνική πραγματικότητα, αντιλαμβάνεται κανείς πως είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα, τα οποία μας οδηγούν όλο και πιο βαθιά, μέσα στον βούρκο. Για παράδειγμα τα παρακάτω:

Η Φθινοπωρινή Σύναξις των Αθλίων

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σΕ ένα έθνος είναι η παρακμή διά του μιθριδατισμού, ή, ίσως, η παρακμή συνοδεύεται πάντοτε από αυτόν: Σιγά- σιγά, συνηθίζεις το δηλητήριο και την έκπτωση. Ίσως. Πάντως, οι Έλληνες και σε παρακμή βρίσκονται και την έχουν αποδεχθεί δια του μιθριδατισμού.

Καθημερινά, χωρίς περίσκεψη και χωρίς αιδώ και όχι πλέον αδιόρατα, επιταχύνεται η πτώση και η κατάπτωση ενός έθνους που κάποτε έβγαζε Μακρυγιάννηδες και Καραολήδες. Ενός έθνους που σέρνεται πια σε βρώμικες πόλεις, σε θλιβερές πλατείες και εξαντλείται πρωί και βράδυ στα τουρκοσήριαλ .

Καθόλου τυχαία, κυβερνιέται από τους αθλίους που ανέδειξε στο προσκήνιο μέσα από την κρίση. Αυτό ακριβώς είναι το βαρύτερο σύμπτωμα της παρακμής: όταν, απέναντι στην κρίση, δεν προτάσσεις τους καλύτερους που έχει το έθνος σου αλλά, αντίθετα, αναδεικνύεις τους χειρότερους. Ξεκίνησαν από τον ΓΑΠ και κατέληξαν στον Τσίπρα.

Τι πιο χαρακτηριστικό από τους δήθεν αντισυστημικούς τους οποίους παρήγαγε μέσα στα έξι χρόνια της κρίσης, τον Βαρουφάκη, τον Κατρούγκαλο, τον Σώρρα, τον Βασίλη Λεβέντη και εσχάτως τον άλλοτε Κώστα Ζουράρι. Σε μια χώρα που βουλιάζει στη φτώχεια, την ανέχεια, όπου η φυγή γίνεται το αποκλειστικό όραμα των νεώτερων γενιών, καθώς προχωρούν ανελέητα, δρεπανηφόρες, η εκπτώχευση, η συρρίκνωση, η ισλαμοποίηση, η νεοθωμανική απειλή.

Ανασυνθέτοντας τους άξονες συλλογικής συνοχής και αναφοράς.

Νέα Πολιτική

 του Χρήστου Ζιώγα*

Το πώς διαβαθμίζει κάποιος την δυσμενή συγκυρία που διέρχεται η χώρα μας είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων και προϋποθέσεων, όπως των ιστορικών του αντιλήψεων, των ιδεολογικών του πεποιθήσεων και κυρίως των μελλοντικών προσδοκιών για το πώς θα προσδιορίζεται η συλλογικότητα στην οποία, καλώς ή κακώς, ενυπάρχει. Αναμφίβολα, ως ελληνισμός βρισκόμαστε σε μια δύσκολη καμπή της μακραίωνης πορείας μας. Ακόμη και με τα χαμηλής στάθμης «επιστημονικά»  και ιδεοληπτικά κριτήρια, που ταυτίζουν τον ελληνισμό με την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η περίσταση προϋποθέτει διάγνωση και αντιμετώπιση των προβλημάτων. Η διάζευξη έγκειται στην ποιοτική διαβάθμιση των δύο προσεγγίσεων, που διαφοροποιούνται τόσο ως προς την οριοθέτηση του προβλήματος, όσο και ως προς τις πιθανές λύσεις του. Κοινό τόπο, βεβαία, συνιστά η συλλογική μας επιβίωση.   

Πρώτη προϋπόθεση αποτελεί η επιθυμία μας να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως διακριτή συλλογική οντότητα, προφανώς δεν αναφερόμαστε μόνο στην εδαφική ύπαρξη ελληνικού και κυπριακού κράτους. Αν ναι, εφ’ όσον συνεχίσουμε τοιουτοτρόπως η συγκεκριμένη μας στόχευση θα γίνεται όλο και πιο δυσεπίτευκτη. Αν όχι σε ποιό ευρύτερο πολιτικό σύνολο και υπό ποιες προϋποθέσεις θα ενταχτούμε; Η ενσωμάτωση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας θεωρείται ως η θεραπαινίδα των παθογενειών μας και των ιστορικών προκλήσεων. Μια τέτοια προοπτική φαντάζει σήμερα λιγότερο πιθανή για ενδοευρωπαϊκούς λόγους. Για τους θιασώτες της, με κάθε κόστος και μέσο, πραγμάτωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος εξακολουθεί να υφίσταται η αναγκαιότητα υπέρβασης των «εθνικιστικών» αντιλήψεων στην Ελλάδα και αλλαχού. Παρόμοιες πεποιθήσεις αποδόμησης των κυρίαρχων πατριωτικών στάσεων της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, παρουσιάζονται και σε άλλους πολιτικούς χώρους, επιδιώκοντας να ενισχύσουν τις οικείες κοσμοθεωρητικές αντιλήψεις.    

Το πολιτικό βάθος της παρακμής

Νέα Πολιτική

του Λευτέρη Κουσούλη*

Καμιά πολιτική πανουργία, καμιά πράξη ψυχολογικής καταστολής, καμιά «συνωμοσία» δεν μπορεί να κρύψει το πολιτικό βάθος της παρακμής.

Είναι εδώ η κυβέρνηση της σύγχρονης Ελλάδας με τα καταστροφικά έργα της, να μας θυμίζει την πτώση. Η διολίσθησή της στον αυταρχισμό, με μεταμφιεσμένη, αναποτελεσματικά πια, την ολοκληρωτική πολιτική της συνείδηση, είναι το άμεσο και ορατό μόνο μέρος της παρακμής.

Αυτό που επιδιώκει σήμερα η κυβέρνηση ως συντηρητική δύναμη είναι να στήνει αναχώματα στη συνειδητοποίηση, να προσθέτει ματαιότητα και απογοήτευση στην πολιτική δράση και να εργάζεται με σκοπό τον συμβιβασμό των ανθρώπων με την ανάγκη. Την υποταγή τους.

Συμβιβασμός και συμφιλίωση και εναγκαλισμός με τη φθορά. Έτσι η παρακμή γίνεται ορμή. Δεν είναι ατμόσφαιρα παραίτησης, είναι δυναμική καταστροφής. Αυτό είναι το πολιτικό βάθος της παρακμής. Ο εναγκαλισμός (μερίδας της κοινωνίας) με την καταστροφή.

Η Παιδεία δεν χρειάζεται «ισοδύναμα»

του Χρήστου Γιανναρά

Ο​​ υπουργός Παιδείας κ. Nικόλαος Φίλης οφείλει να αποσύρει πάραυτα την τροπολογία (σε νομοσχέδιο για τα βοσκοτόπια!) που επαναφέρει την επιλογή στελεχών της εκπαίδευσης (διευθυντών στα σχολεία) με, κραυγαλέας αναξιοπιστίας, «συνεντεύξεις».

Oφείλει σε ποιον αυτή την απόσυρση ο κ. Φίλης; Tην οφείλει στην ελληνική κοινωνία που, παρά την εξαθλιωτική παρακμή της, δείχνει ότι μπορεί πια να διακρίνει ότι η επιβολή κομματικού κράτους, ιδιαίτερα στην Παιδεία, είναι ο κύριος, πρώτιστος και μέγιστος συντελεστής της παντοδαπής καταστροφής που βιώνει σήμερα, σαν καθημερινό εφιάλτη, βασανιστικόν, η χώρα.

Oφείλει ο κ. Φίλης την απόσυρση στο ίδιο του το κόμμα. Oχι γιατί η μηδενιστική ιδεολογία του «προοδευτικού» αμοραλισμού συνεπάγεται ενδοιασμούς για το κομματικό κράτος. Aλλά επειδή είναι όρος επιβίωσης για το κόμμα του (το κατάλαβε ακόμα και ο διαβόητος, για την εκδοχή του της αριστείας ως «ρετσινιάς», κ. Aριστείδης Mπαλτάς) να διαφοροποιηθεί από τα προκάτοχα της εξουσίας κόμματα. Διότι πράσινο και γαλάζιο ΠAΣOK απέδειξαν και στον πιο μειονεκτικό διανοητικά Eλλαδίτη ότι το πελατειακό των κομμάτων κράτος είναι η αποκλειστική αιτία για την καταβαράθρωση της οικονομίας, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, τον διεθνή διασυρμό του Eλληνισμού.

Παρακμή θα πει: αυτοαχρήστευση

του Χρήστου Γιανναρά

Ξ​​αφνιάζει η αλλαγή της εικόνας του κ. Tσίπρα. Δίχως κομματική προκατάληψη, θετική ή αρνητική (ίσως με προϋπόθεση το απροκατάληπτο βλέμμα) θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για έναν Aλέξη Tσίπρα πριν από τις 20 Σεπτεμβρίου 2015 και έναν άλλον μετά.

Mιλάμε για αλλαγή στην προς τα έξω εικόνα του: Φυσιογνωμική εκφραστική, χειρονομίες, γλώσσα του σώματος, συμπεριφορικά αντανακλαστικά, χρωματισμοί της φωνής – κυρίως: καθαρότητα ή ανειλικρίνεια στο βλέμμα. Aν επιλέγαμε έναν και μόνο (εν γνώσει μας ανεπαρκή αλλά ίσως ενδεικτικό) προσδιορισμό της αλλαγής στην εικόνα, θα λέγαμε: Στην πρώτη πρωθυπουργία ο κ. Tσίπρας δεν έδειχνε «άνθρωπος της εξουσίας». Στη δεύτερη πρωθυπουργία είναι μόνον αυτό.

Iσως να ήταν φυσικό, δηλαδή αναπότρεπτο. Tην πρώτη φορά όλα είχαν τη φρεσκάδα της τόλμης, τη ζωντάνια του ρίσκου. Mέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα, ένας Eλληνας πρωθυπουργός και ο υπουργός του των Oικονομικών, με απανωτά ταξίδια-αστραπή στις πρωτεύουσες της Eυρώπης, είχαν προκαλέσει (πρώτη και μοναδική φορά) έκρηξη διεθνούς ενδιαφέροντος για το «ελληνικό πρόβλημα». H Eλλάδα έγινε ξαφνικά πρωτοσέλιδο θέμα στις μεγαλύτερες και εγκυρότερες εφημερίδες της υδρογείου, από τις πρώτες ειδήσεις στα ραδιοτηλεοπτικά δελτία, έκπληξη και έγνοια για τις υπηρεσίες και τους λειτουργούς των ευρωπαϊκών οργανισμών.

Δημόσιος κίνδυνος οι εκλεκτοί μας

του Χρήστου Γιανναρά

Η ​​Ελλάδα βυθίζεται ανελέητα στη νέκρα της παρακμής, μοιάζει αδυσώπητο το ιστορικό της τέλος. Ολοι συζητάμε τα συμπτώματα – όσα χρόνια θυμάται καθένας μας τον εαυτό του: Την κακομοιριά, τη διάλυση, τη διαφθορά, την ιδιοτέλεια, τον πρωτογονισμό ακοινώνητων συμπεριφορών. Τα τελευταία έξι χρόνια, από το μοιραίο Καστελλόριζο και τον ανεκδιήγητο (εθνική συμφορά) τότε πρωθυπουργό μας, αναπαράγουμε πανικό, όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε. Αβάσταχτος ο πόνος και η οργή για την καταστροφή της χώρας, ανυπόφορη ντροπή ο διεθνής εξευτελισμός της, ίλιγγος απόγνωσης που βρεθήκαμε ξαφνικά σκλάβοι των δανειστών μας, στερημένοι την κρατική ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία. Με τις Τράπεζες να έχουν δεσμεύσει κάθε αποταμίευση του μόχθου μας, με μισθούς και συντάξεις ατιμωτικού διασυρμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η καθημερινότητά μας πλημμυρίδα εικόνων (και απειλών) φτώχειας, πείνας, νοσοκομείων χωρίς φάρμακα και χωρίς νοσηλευτές, παγωνιάς του χειμώνα χωρίς θέρμανση, ανεργίας που στραπατσάρει ζωές και ψυχές ανελέητα.

Θα μπορούσε να είναι μόνο συμφορά ανυπόφορη, όμως είναι επιπλέον και παρακμή. Ολοι διαμαρτυρόμαστε, όλοι, χωρίς υποψία διαφοροποίησης ευθυνών, χωρίς την παραμικρή αυτοκριτική διάθεση. «Αγανακτισμένος» είναι και ο σαρανταπεντάρης συνταξιούχος. Οδύρεται για την ανομία που βασιλεύει στη χώρα και ο καταπατητής δημόσιας γης, ιδιοκτήτης «αυθαίρετου» ή ο διορισμένος στο Δημόσιο με κομματικό σημείωμα. Οδύρεται για το κατάντημά μας και ο «φακελάκιας» γιατρός, ο αδίστακτα (και αυτονόητα) χρηματιζόμενος υπάλληλος της Πολεοδομίας ή της Εφορίας, ο αργόμισθος διά βίου συνδικαλιστής, ο πληρωμένος κλακαδόρος των κομματικών συγκεντρώσεων.

Η παρακμή της νεολαίας: σήψη με πολύ βαθιές ρίζες

Νέα Πολιτική

 του Μάριου Νοβακόπουλου*

Έχει καταστεί κοινοτυπία να λέμε ότι η τρέχουσα κρίση δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά και κοινωνική, πολιτιστική, ηθική, αξιακή κτλ.  Συχνά δε οι άνθρωποι που παρατηρούν και καταγγέλλουν στρεβλώσεις σε ένα πεδίο, εντοπίζουν εντελώς διαφορετικά προβλήματα και προτείνουν εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις. Γενικά μπορούμε να πούμε όμως ότι μέγα μέρος της σημερινής δυσπραγίας έχει ρίζες πολύ βαθύτερες και πολυπλοκότερες από την κακή οικονομική διαχείριση και τη διαφθορά της Μεταπολίτευσης.  Κάποια υπάρχουν στο ευρύτερο κοινωνικό και οικονομικό σύστημα της Ελλάδος και της Ευρώπης, ενώ κάποια ίσως ανάγονται στις ίδιες τις αρχές του νεωτερικού δυτικού πολιτισμού και της σύγχρονης βιομηχανικής και αστικής τάξης πραγμάτων.

Ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και έχει υπόβαθρο εξαιρετικά βαθύ και ευρύ, είναι η κρίση της νεολαίας.  Με τον όρο αυτό μιλάμε για την ψυχολογική, πνευματική και αξιακή επιδείνωση των νεότερων γενεών, διαδικασία που μετρά πολλές δεκαετίες αλλά σήμερα έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της, ξεπερνώντας σχεδόν κάθε κοινώς αποδεκτό όριο.

Ας εξετάσουμε όμως πρώτα από όλα τα επί μέρους συμπτώματα.  Και φυσικά το πρώτο πεδίο παρατήρησης θα είναι ο βασικός χώρος διάπλασης και κοινωνικοποίησης των νέων υπό την πολιτεία, το σχολείο.

Η αισιόδοξη άποψη

του Χρήστου Γιανναρά

Η ​αισιόδοξη άποψη λέει: Για να ανακάμψει μια κοινωνία από βαθιά παρακμή, θα περάσει ωδίνες τοκετού, ανυπόφορες για μακρό διάστημα. Προϋποθέτει η ανάκαμψη από βαθιά παρακμή ό,τι περίπου και η γέννα – είναι ίδιας ποιότητας γεγονός. Δεν κερδίζεται ζωή χωρίς μεγάλη οδύνη και η μεγάλη οδύνη δεν αντέχεται χωρίς την προσδοκία καινούργιας ζωής. Oχι προσδοκία «βελτιώσεων» της ζωής (προσδοκία ευμάρειας, ευταξίας, «προόδου») – μια κοινωνία σε βαθιά επί δεκαετίες παρακμή είναι μια πεθαμένη κοινωνία και ο θάνατος δεν «βελτιώνεται». Tο πελατειακό κράτος δεν επιδέχεται μερεμέτια ούτε ο εκβιαστικός συνδικαλισμός επιδιορθώσεις. Ή γεννιέται κάτι καινούργιο ή αναμηρυκάζουμε, ανέλπιδα και αηδιαστικά, τη σήψη, την αποσύνθεση.

Aλλά χρειάζεται χρόνος. Xρειάστηκαν βασανιστικές δεκαετίες εφιαλτικής κοινωνικής και πολιτικής αθλιότητας για να συρρικνωθεί η θριαμβική λαϊκή προτίμηση στο ΠAΣOK, από το 48%, το 1981 με τον Aνδρέα, στο 3,5% σήμερα με τη Φώφη. Xρειάστηκε η ανυπόφορη οδύνη των πολιτών που συνειδητοποιούσαν σε ποια τριτοκοσμική στάθμη υποβίβαζαν τον Eλληνισμό τα ειδύλλια του Aνδρέα Παπανδρέου, ο πολιτικός αμοραλισμός του, ο κουτσαβακισμός των υπουργίσκων του, οι συμπεριφορές υποκόσμου που εγκαινίασαν οι νεόπλουτοι («νέα τζάκια») του πασοκισμού. Πόνος, ανέλπιδη οδύνη για τους ενσυνείδητα αξιοπρεπείς πολίτες οι ορδές των πρασινοφρουρών που πλημμύριζαν, με κάθε ανασχηματισμό πασοκικής κυβέρνησης, τα υπουργεία, χωρίς να υπάρχουν έστω καθίσματα να καθίσουν οι χρυσοπληρωμένοι αργόσχολοι.

Οι ψευδοεκσυγχρονιστές συναντούν τους ψευδοπατριώτες

Νέα Κρήτη

Αναρίθμητες φορές από την έναρξη της κρίσης έχουμε επαναλάβει πως ένας αποφασιστικός παράγοντας για την πυροδότηση της και την παρατεταμένη διάρκειά της, υπήρξε η γενικευμένη φθορά και διαφθορά του πολιτικού και πνευματικού κατεστημένου της χώρας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 εξάλλου, καταδεικνύουμε τον καταστροφικό ρόλο που διαδραμάτισε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και ο εκσυγχρονιστικός εθνομηδενισμός σε αυτή την αποσύνθεση των ελίτ της χώρας.

Του Γιώργου Καραμπελιά 

Οι ψευδοεκσυγχρονιστές τύπου Σημίτη, και οι ψευδολαϊκιστές τύπου Τσοχατζόπουλου, επιτάχυναν  την καταστροφή της χώρας από τα Ίμια μέχρι τον Οτσαλάν, το χρηματιστήριο και το μεγάλο πάρτι της Ολυμπιάδας. Από τη δεκαετία του 1990 εξάλλου προσπαθούσαμε να καταδείξουμε πως οι ελίτ της ύστερης μεταπολίτευσης, σάπιζαν στην κορυφή της εξουσίας δηλητηριάζοντας και μολύνοντας το σύνολο του κοινωνικού σώματος. Η κρίση του 2009 δεν αποτέλεσε παρά την κορύφωση της εγκληματικής δράσης της, όπως τόσο προσφυώς καταδεικνύει και το βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου. Γι' αυτό, και η διαδικασία αυτών των πέντε χρόνων υπήρξε πολύ περισσότερο επώδυνη ξεσκεπάζοντας την γύμνια του πολιτικού προσωπικού του εκσυγχρονισμού (που έφτασε να εκπροσωπείται εσχάτως από τον Σταύρο Θεοδωράκη και τη Φώφη Γεννηματά, μετά τον Σημίτη και τον ΓΑΠ).

Ωστόσο, αυτή η κριτική μας απεδείχθη ημιτελής και ανίκανη να συλλάβει την έκταση της κρίσης και της παρακμής. Διότι τα πέντε αυτά χρόνια ήρθαν να καταδείξουν πως φθαρμένη ως το μεδούλι αν όχι και τόσο διεφθαρμένη όσο η πρώτη, ήταν και η λεγόμενη πατριωτική και αντιεκσυχρονιστική πτέρυγα των ελίτ. Από αυτήν, μέσα σε πέντε χρόνια ανεδείχθησαν στο προσκήνιο τρεις  πολιτικές δυνάμεις που εμφανίστηκαν με πατριωτικό και αντιμνημονιακό πρόσημο.

Δεν είναι κρίση, είναι παρακμή

του Χρήστου Γιανναρά

Ονομάζουμε «οικονομισμό» την υποταγή της πολιτικής στην οικονομία: Ο πολιτικός προβληματισμός και οι πολιτικές στοχεύσεις δεν αντλούνται από τις ανάγκες της κοινωνίας και δεν αποβλέπουν σε αυτές. Αφορούν και αποβλέπουν κατά απόλυτη προτεραιότητα (ή αποκλειστικά) στις απαιτήσεις εξισορρόπησης λογιστικών μεγεθών, στην κατασφάλιση των Τραπεζών – όχι στη διακονία της συλλογικότητας και των προβλημάτων της.

Σήμερα οι δανειστές της Ελλάδας επιβάλλουν στην καταχρεωμένη χώρα μας, εκβιαστικά, τον οικονομισμό. Και οι ελλαδικές κυβερνήσεις (τόσο του σοσιαλ-δεξιού αχταρμά της ντροπής, που προηγήθηκε, όσο και της αριστερο-παρδαλής ασυνεννοησίας που ακολούθησε) πειθαρχούν στον εκβιαστικό οικονομισμό άτσαλα, σπασμωδικά, αυτοσχεδιάζοντας. Αποτέλεσμα: Πέντε χρόνια τώρα, εφιαλτικά τα μεγέθη της ανεργίας, γκανγκστερική ατίμωση των συμβολαίων που είχε υπογράψει το κράτος με τους λειτουργούς του (εν ενεργεία ή σε σύνταξη), διάλυση των υπηρεσιών υγείας και νοσοκομείων, ανυπαρξία επιστημονικής έρευνας, μηδενισμός των εξοπλιστικών προϋποθέσεων εθνικής άμυνας, και μύρια ανάλογα. Θυσίες εξωφρενικές, μόνο για να επιτευχθούν εκείνοι οι δείκτες οικονομικών μεγεθών, που θα πείθουν τους δανειστές για τη σίγουρη επανάκτηση των χρημάτων τους.