Τα πανεπιστήμια και ο αναρχοφιλελεύθερος σκοταδισμός

του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Το πνεύμα των καιρών συμβαδίζει στα πανεπιστήμια, όπως και αλλού, με τη διεύρυνση μιας κοινωνικής ομάδας, ημιμορφωμένων, αναρχοφιλελεύθερων κομφορμιστών. Πρόκειται για άτομα απολύτως συμμορφωμένα με τις πιο ακραίες νεοφιλελεύθερες και μαφιόζικες πρακτικές των χειραφετημένων από κάθε κοινωνικό έλεγχο αγορών. Πρόκειται για μια κρίσιμη μάζα από φοιτητές, φοιτητοπατέρες συνδικαλιστές, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς συνυπεύθυνους, γονείς και κηδεμόνες διψασμένους για την κοινωνική διάκριση που συνοψίζεται σε έναν κάποιο τίτλο σπουδών.

Όλοι αυτοί, με τον καιρό πολλαπλασιάζονται. Με τον κυνισμό και την ανοχή τους υποθάλπουν συστηματικά όλες τις εκδηλώσεις του διανοητικού, ηθικού και πολιτικού εκφυλισμού της νεοελληνικής κοινωνίας. Όλοι αυτοί ελάχιστα ενοχλούνται και ακόμα λιγότερο ξαφνιάζονται από τέτοια φαινόμενα. Και ιδεολογικά τουλάχιστον, εμπλέκονται άμεσα με τις διαδικασίες του παραγωγικού παρασιτισμού. Άλλωστε, εύγλωττα τα “παιδιά” αποδίδουν τα πάντα στην οικονομική κρίση και στις κοινωνικές ανισότητες.

Πάντα έτσι γινόταν. Παλιά, τα “παιδιά της πιάτσας” συζητούσαν στους καφενέδες της γειτονιάς «περί αδικία της κενωνίας. Αλλού να τα ‘χει μάτσα και πάκα και άλλος να μην σταυρώνει χαρούπι» (Ν. Τσιφόρος, Παραμύθια πίσω από τα Κάγκελα, εκδ. Ερμής, 1972, σ. 317). Τα ίδια ακριβώς συζητούν και τώρα, στα τσιπουράδικα, στα καφέ, στα μπαράκια.

Πως τα πανεπιστήμια εκφυλίστηκαν σε ακαδημαϊκές νεροτσουλήθρες

του Γιάννη Παπαμιχαήλ 

Αυτές τις ημέρες που οι υποψήφιοι για μία θέση στα ΑΕΙ δίνουν τη δική τους μάχη των πανελλαδικών εξετάσεων, αξίζει να ειπωθούν κάποιες πικρές αλήθειες. Η επιδίωξη της ανόδου του μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων (και θεσμικά ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης) δεν αντιστοιχεί μόνο στις ιστορικές εξελίξεις που χαρακτήρισαν τις παραγωγικές ανάγκες και τους τεχνικούς εκσυγχρονισμούς της νεότερης βιομηχανικής δυτικής κοινωνίας. Στο πλαίσιο του καταμερισμού της εργασίας, είχαν επίσης ένα σημαντικό ιδεολογικό ρόλο ως προς τον ορισμό των κριτηρίων της κοινωνικής ιεραρχίας και του κύρους ή της «αξίας» των διαφόρων επαγγελμάτων.

Η υψηλού επιπέδου μόρφωση, η καλλιέργεια, η «Παιδεία», αργότερα η τεχνοεπιστημονική εξειδίκευση, έχαιραν συνεπώς πάντα ενός διόλου ευκαταφρόνητου κοινωνικού γοήτρου. Ήδη από τον 15o αιώνα και την Αναγέννηση, το γόητρο αυτό σαγηνεύει ιδιαίτερα τα ανερχόμενα αστικά στρώματα της εποχής, τα οποία παράλληλα τείνουν να «παραδίδονται στην πολυτέλεια και να επιδιώκουν μια άνετη ζωή εισοδηματία» (VonMartin, Η Κοινωνιολογία της Αναγέννησης σ. 94-95).

Πρόκειται προφανώς για τους νεόπλουτους αστούς της εποχής, που συχνά μιμούνται αδέξια τους ευγενείς και αριστοκράτες, επιδιώκοντας να αποκτήσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται ένα αντίστοιχο κοινωνικό κύρος, έστω στο πεδίο του lifestyle. Είναι βέβαια τα συνηθισμένα αντικείμενα χλευασμού του Μολιέρου στη Γαλλία και πολύ αργότερα, κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, του Βέμπλεν στην Αμερική.

Η λαϊκή παράδοση στο σχολείο των αρχών του 20ου αιώνα

Οι λαϊκές παραδόσεις ως αναζωογονητικός παράγοντας του ελληνικού σχολείου και της ιδέας του έθνους στις αρχές του 20ου αιώνα – Η οπτική του «Δελτίου του Εκπαιδευτικού Ομίλου».

Γράφει ο Μιχαήλ Λαγούδης*

Η αυγή του 20ου αιώνα βρίσκει το σύνολο της Ελλάδας να εκφράζει το αίτημα της γενικής αλλαγής και της αναζωογόνησης όλων των εκφάνσεων της κοινωνικής ζωής. [1] Ένα αίτημα το οποίο συμμερίζονται τα μέλη του Εκπαιδευτικού Ομίλου και αναζητούν εκείνα τα στοιχεία τα οποία θα φέρουν νέα πνοή στη χώρα. [2] Μέσα από τις σελίδες του «Δελτίου», του επίσημου οργάνου έκφρασης του σωματείου,[3] οι αρθρογράφοι υποστηρίζουν πως βάση για κάθε αληθινή δημιουργία αποτελουν οι θησαυροί της λαϊκής παράδοσης. Σύμφωνα με τους ίδιους, αν αυτά τα στοιχεία ενσωματωθούν στην εκπαιδευτική διαδικασία, θα ανανεωθεί, όχι μόνο το σχολείο, αλλά και το έθνος ολόκληρο. [4]

Ο Ίων Δραγούμης παραδέχεται την ύπαρξή αυτών των θησαυρών και τους εντοπίζει στα ηθικά χαρακτηριστικά του λαού και τη μόρφωσή του. Δηλαδή στις ελεύθερες και  ανθρώπινες σχέσεις του ανθρώπου με τη ζωή, οι οποίες δημιουργούν την τέχνη και τη φιλοσοφία και δίνουν πρωτότυπη μορφή στην ιστορία ενός πολιτισμού.[5] Ενός πολιτισμού, του οποίου τα στοιχεία παρέμειναν άγνωστα, σύμφωνα με τον Αλέξανδρο Δελμούζο.[6] Αυτή η γνωριμία επιχειρήθηκε από τον Αδαμάντιο Κοραή, ωστόσο η συγκεκριμένη προσπάθεια έμεινε στη μέση, καθώς ο Κοραής αναγνώρισε το παρόν του ελληνικού πολιτισμού σε πολύ μικρό βαθμό και δεν θέλησε να δημιουργήσει πάνω σ’ αυτό.[7] Πρέπει, λοιπόν, το παρόν του ελληνικού πολιτισμού να εξετασθεί και να κατανοηθεί ως αυθύπαρκτη οντότητα, ώστε να ανακαλυφθεί μέσα από τους λαϊκούς «θησαυρούς», οι οποίοι περιέχουν όλη τη νεοελληνική ζωή.[8]

Οι θησαυροί αυτοί αποτελούνται από νέα δημιουργήματα, ή ακόμα μπορεί να είναι συνέχεια των αρχαίων παραδόσεων που φανερώνουν το ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα και την ψυχή των νέων Ελλήνων με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους.[9] Πιο συγκεκριμένα, οι θησαυροί αυτοί είναι τα δημοτικά τραγούδια, οι παραδόσεις και οι παροιμίες που αποτελούν την πιο ζωντανή και «λαχταριστὴν» εικόνα του νέου ελληνισμού.[10] Από αυτά ο Δελμούζος κρίνει το δημοτικό τραγούδι ως το σημαντικότερο εκ των τριών, καθώς υπάρχει σε όλες -σχεδόν- τις εκδηλώσεις της καθημερινής ζωής και η μορφή του φανερώνει την ετυμολογική συγγένεια της αρχαίας με τη νέα ελληνική γλώσσα.

Οι αντιδράσεις στο πολυνομοσχέδιο του υπ. Παιδείας και το δίλημμα

Του Στράτου Στρατηγάκη

Μαθηματικού - Ερευνητή

stratig@yahoo.com

Πολλές αντιδράσεις έχει συναντήσει το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας που προσπαθεί να ρυθμίσει πάρα πολλά και διαφορετικά θέματα όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Λογικό είναι όταν γίνονται τόσες αλλαγές να έχουμε αντιδράσεις, καθώς όλοι μας έχουμε συνηθίσει να λειτουργούμε με ένα τρόπο και, τουλάχιστον, ξεβολευόμαστε με κάθε αλλαγή. Μπορεί και να θιγόμαστε.

Η ίδρυση πολλών νέων τμημάτων στη θέση των καταργούμενων ΤΕΙ έχει δημιουργήσει αντιδράσεις από τα ήδη υπάρχοντα τμήματα. Η Νομική Θράκης ήταν η πρώτη που αντέδρασε στη δημιουργία Νομικής στην Πάτρα. Το επιχείρημα είναι ότι έχουμε ήδη πάρα πολλούς αποφοίτους Νομικής δεν “χωράνε” άλλοι στην αγορά εργασίας. Τη σειρά πήραν οι Μηχανικοί που βλέπουν τα τετραετούς φοίτησης τμήματα να γίνονται σταδιακά πενταετούς φοίτησης και τα τμήματα Μηχανικών από 44 που είναι σήμερα να γίνονται 80. Πράγματι, το νομοσχέδιο προβλέπει διαδικασία μέσω της οποίας θα γίνονται τα τετραετούς φοίτησης πενταετούς, με συνέπεια να εγγράφονται οι απόφοιτοί τους στο Τεχνικό Επιμελητήριο και να έχουν όλα τα επαγγελματικά δικαιώματα που έχουν οι απόφοιτοι των υπόλοιπων σχολών μηχανικών. Εδώ οι ενστάσεις είναι και ως προς την ποιότητα των σπουδών και ως προς τον αριθμό των αποφοίτων.

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση

Η Απαγορευμένη Εκπαίδευση (La Educacion Prohibida) είναι ένα ανεξάρτητο ντοκιμαντέρ που κυκλοφόρησε το 2012.

Περιγράφει ποικίλες εναλλακτικές πρακτικές εκπαίδευσης και αντισυμβατικά σχολεία στη Λατινική Αμερική και την Ισπανία, και περιλαμβάνει εκπαιδευτικές προσεγγίσεις όπως η λαϊκή επιμόρφωση, το σύστημα Μοντεσσόρι, η προοδευτική εκπαίδευση, η εκπαίδευση Βάλντορφ, η κατ οίκον διδασκαλία.

Το ντοκιμαντέρ χωρίζεται σε 10 θεματικά επεισόδια, που το καθένα παρουσιάζει μια διαφορετική πτυχή της εκπαίδευσης στο πλαίσιο του σχολείου και έξω από αυτό. Τα θέματα περιλαμβάνουν την ιστορία του σχολικού συστήματος, την εξουσία και δύναμη στα σχολεία, την αξιολόγηση και το διαχωρισμό των μαθητών, την κοινωνική λειτουργία των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, καθώς και το ρόλο των εκπαιδευτικών και των οικογενειών.

Η ταινία περιέχει σχεδόν 30 λεπτά κινουμένων σχεδίων και μια φανταστική δραματοποιημένη ιστορία που συνδέει τα επεισόδια. Είναι η πρώτη Ισπανική ταινία που χρηματοδοτήθηκε μέσω της μεθόδου πληθοχρηματοδότησης και προβλήθηκε ταυτόχρονα σε 130 πόλεις, σε 13 χώρες, με συνολικό αριθμό 18.000 θεατών μέσα σε μια μέρα. [by Phaedra]

Το αναπτυξιακό σχέδιο και οι προκλήσεις της Ελλάδας

Του Πάνου Παπάζογλου

Καθώς η χώρα μας μπαίνει σε μια χρονιά αλλαγών, εντείνεται η συζήτηση για το αναπτυξιακό σχέδιο που θα πρέπει να ακολουθήσει, για να αφήσει οριστικά πίσω την περίοδο της κρίσης, να ανταποκριθεί στις δανειακές της υποχρεώσεις, να αντιμετωπίσει την πληγή της ανεργίας και να αποκαταστήσει τα εισοδήματα που χάθηκαν.      

Το σχέδιο αυτό πρέπει, προφανώς, να είναι ιδιοκτησίας των ελληνικών κυβερνήσεων. Δεν αρκεί, όμως, αυτό. Είναι ανάγκη να τύχει της ευρύτερης δυνατής, αλλά και διαρκούς αποδοχής από όλες τις πολιτικές και παραγωγικές δυνάμεις της χώρας, ούτως ώστε να έχει μακροχρόνιο ορίζοντα και να μην έχει την τύχη άλλων αντίστοιχων προσπαθειών του παρελθόντος. 

Πρέπει, επίσης, να απαντά στις βαθιές, χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και τις σημερινές προκλήσεις, και να αντανακλά τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας. Χρειάζονται, προφανώς, πολλές σελίδες για να αναφερθεί κανείς στα βασικά ζητήματα που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει ένα παρόμοιο σχέδιο. Θα ήθελα, όμως, εδώ να αναφερθώ σε αυτά που θεωρώ σημαντικότερα:

Επαγγελματική κατάρτιση και εκπαίδευση και η διασύνδεσή της με την αγορά εργασίας

Του Νικόλαου Κουδούνη*

Οινόφυτα, 21 Νοεμβρίου 2018

1. Εισαγωγή

Είναι γεγονός ότι οι Βιομηχανικές-Μεταποιητικές επιχειρήσεις, αυτές και μόνον, έχουν ανάγλυφη την εικόνα των αναγκών τους όσον αφορά το επίπεδο γνώσεων και εκπαίδευσης των εργαζομένων στις διάφορες βαθμίδες της εσωτερικής οργάνωσης του παραγωγικού και διοικητικού ιστού της Επιχείρησης. Οι ανάγκες αυτές προσδιορίζουν τελικά το επίπεδο και την οργάνωση της εκπαίδευσης στελεχών ιδιαίτερα όταν η παρεχόμενη εκπαίδευση καλείται να ικανοποιήσει τις τεχνολογικές απαιτήσεις των επιχειρήσεων. Η αποτύπωση των αναγκών της Βιομηχανίας για στελέχη υψηλής εξειδίκευσης σε εγκατεστημένες σε μεγάλες συγκεντρώσεις επιχειρήσεων δηλαδή στα Επιχειρηματικά Πάρκα, δημιουργούν εν δυνάμει ανάγκη χωροταξικής επαφής Πανεπιστημίου και Αγοράς Εργασίας. Η επιμόρφωση του τεχνικού κόσμου, η συνεχής βελτίωση και ανάπτυξη της γνώσης και των δεξιοτήτων των επιστημόνων-μηχανικών, αποτελεί σήμερα αναγκαία και ικανή συνθήκη προκειμένου να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες της βιομηχανίας και να καλυφθούν οι ραγδαία εξελισσόμενες τεχνολογικές απαιτήσεις σε κρίσιμους τεχνολογικούς τομείς (όπως π.χ. αυτός του μετάλλου για την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος). Οι ανάγκες όμως της βιομηχανίας σε υψηλά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό ικανοποιούνται ολοένα και δυσκολότερα, αφενός λόγω της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνολογίας, οι απαιτήσεις της οποίας δεν καλύπτονται επαρκώς από τις υφιστάμενες υποδομές εκπαίδευσης και κατάρτισης στους κρίσιμους τεχνολογικούς τομείς, και λόγω της μετακίνησης εγχώριου ικανού προσωπικού στο εξωτερικό (brain drain). Έτσι σήμερα, παρά την οικονομική κρίση και την ανεργία, παρατηρείται ότι υπάρχουν ανάγκες θέσεων εργασίας στις επιχειρήσεις οι οποίες είναι δύσκολο να καλυφθούν λόγω έλλειψης προσωπικού με τις απαραίτητες δεξιότητες. 

Η απουσία εξειδικευμένου τεχνικού προσωπικού με στελέχη μεσαίου επιπέδου με τις απαραίτητες νέες δεξιότητες, αποτυπώνεται και σε σχετικές μελέτες[1], καθιστώντας απαραίτητη την αναθεώρηση ή και συμπλήρωση των παρεχόμενων γνώσεων, δεξιοτήτων και ικανοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού. H υψηλή συγκέντρωση βιομηχανικής και μεταποιητικής δραστηριότητος στις περιοχές υψηλών βιομηχανικών συγκεντρώσεων, (Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδος) με σημαντική μάλιστα εξαγωγική δραστηριότητα δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις εκπαίδευσης τεχνικών στελεχών με εξειδικευμένες δεξιότητες και ικανότητες για τεχνολογική καινοτομία. Η αντιμετώπιση του προβλήματος και η γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των αναγκών της βιομηχανίας και των υφιστάμενων εκπαιδευτικών δομών απαιτούν σήμερα μια καινοτόμο προσέγγιση στο πρόβλημα της επιμόρφωσης στελεχών με στενή συνεργασία της βιομηχανικής και της επιχειρηματικής κοινότητος με τις δομές εκπαίδευσης. Παράλληλα είναι αναγκαία η δημιουργία νέων δομών διασύνδεσης του επιστημονικού και τεχνολογικού δυναμικού με την τοπική βιομηχανία, δομές που θα προωθήσουν την καινοτομική δυναμική των επιχειρήσεων, την οικονομική ανάπτυξη αλλά και την βιομηχανική συμβίωση στην Περιφέρεια.

Τελευταίοι, όπως πάντα…

Του Στράτου Στρατηγάκη

Μαθηματικού - Ερευνητή

stratig@yahoo.com

Τον Ευρωπαϊκό δείκτη δεξιοτήτων δημιούργησε το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης (CEDEFOP) μία υπηρεσία της Ευρωπαϊκή Ένωσης με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Σκοπός του να μετρήσει, όσο αξιόπιστο μπορεί να είναι αυτό, τα συστήματα δεξιοτήτων στις χώρες της ΕΕ.

Η δεξιότητα είναι η δυνατότητα ενός ατόμου να επιτυγχάνει κάποιο συγκεκριμένο επιθυμητό αποτέλεσμα. Απαιτείται η αξιοποίηση και η εφαρμογή γνώσεων για την εκπλήρωση εργασιών και την επίλυση προβλημάτων. Οι δεξιότητες δεν είναι έμφυτες αλλά αποκτώνται με τη μάθηση, μέσω κάθε μορφής εκπαίδευσης και πρακτικής άσκησης. Τρεις ομάδες με επιμέρους δείκτες δίνουν τον τελικό δείκτη που βλέπετε στον πίνακα.

Οι τρεις επιμέρους ομάδες είναι:

1. Η ανάπτυξη δεξιοτήτων, που έχει να κάνει αποκλειστικά με την εκπαίδευση και την κατάρτιση,

2. Η ενεργοποίηση των δεξιοτήτων, που έχει να κάνει με τη μετάβαση και τη συμμετοχή στην αγορά εργασίας και

3. Η αντιστοίχιση δεξιοτήτων που έχει να κάνει με την ελλιπή αξιοποίηση των δεξιοτήτων ή την αναντιστοιχία των δεξιοτήτων.

«Συν-δημιουργώντας Απασχολησιμότητα»

analyst

Η αγορά εργασίας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, της ψηφιακής επανάστασης και της οικονομίας της γνώσης αλλάζει με ταχύτητα και σε όλες τις χώρες.

Η επέλαση της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, ανοίγει υποχρεωτικά τη συζήτηση για το μέλλον της εργασίας και τις δεξιότητες που πρέπει να διαθέτουν οι νέοι για τα επαγγέλματα του μέλλοντος. Η ικανότητα μιας κοινωνίας να εξασφαλίσει την καλή συνεργασία του εκπαιδευτικού συστήματος και της αγοράς η οποία καλείται να αξιοποιήσει τους αποφοίτους και η απόκτηση πρακτικής εμπειρίας στο περιβάλλον μιας επιχείρησης αναδεικνύονται ως ιδιαίτερα κρίσιμοι παράγοντες.

Άρθρο

-του Νίκου Σύκα

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες καταγράφεται μια αδύναμη σύνδεση του εκπαιδευτικού συστήματος με την αγορά εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι η χαμηλή απασχολησιμότητα ειδικά των νέων αποφοίτων, που κρίνεται απαράδεκτο από κοινωνικής πλευράς και επιζήμιο για τους νέους που δεν μπορούν να ξεκινήσουν τον επαγγελματικό τους βίο δυναμικά μετά την αποφοίτησή τους. Το αποτέλεσμα αυτό όμως είναι και επιβαρυντικό για τις επιχειρήσεις, που ανακαλύπτουν ότι στην αγορά εργασίας δεν υπάρχει η προσφορά των δεξιοτήτων που χρειάζονται ώστε να είναι ανταγωνιστικές και να έχουν την ικανότητα να προσφέρουν καλές και πολλές ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης στους νέους. Χρειάζεται να ευθυγραμμιστούν οι δεξιότητες που αποκτούν οι απόφοιτοι με αυτές που αυξάνουν τις ευκαιρίες απασχόλησης των νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας.

Στο παρόν άρθρο παρουσιάζεται ένα νέο πρόγραμμα με τίτλο «Συν-δημιουργώντας Απασχολησιμότητα», μια Συνεργατική Πλατφόρμα η οποία συνδέει τα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα με την Αγορά Εργασίας αξιοποιώντας τον κρίσιμο ρόλο των Τοπικών Αρχών. Κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα από τους τοπικούς φορείς την προσφορά θέσεων και τη ζήτηση εργασίας. Ας δώσουμε τα εφόδια στους τοπικούς φορείς ώστε να δημιουργηθούν σταθμοί αναζήτησης ταλέντων και εύρεσης εργασίας με οικονομίες κλίμακας που θα διευκολύνουν εργαζόμενους και εργοδότες. Η συνεργασία των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων με τους εργοδότες και τις τοπικές αρχές για το σχεδιασμό προγραμμάτων εκπαίδευσης και κατάρτισης αποτελεί βασικό μοχλό ενίσχυσης της απασχολησιμότητας.

Οι ευκαιρίες που χάθηκαν

του Στράτου Στρατηγάκη

Μαθηματικού - Ερευνητή

stratig@yahoo.com

Πάνε είκοσι χρόνια από τότε που ο αείμνηστος πρώην Υπουργός Παιδείας Γεράσιμος Αρσένης προσπαθούσε να θέσει ως προϋπόθεση διορισμού την παιδαγωγική και διδακτική επάρκεια των υποψηφίων. Θύελλα αντιδράσεων είχε ξεσηκωθεί με έντονες διαμαρτυρίες αφού οι ήδη εργαζόμενοι καθηγητές δεν μπορούσαν να παρακολουθήσουν προγράμματα διδακτικής και παιδαγωγικών. Η διαμαρτυρία απέκτησε και θεωρητική βάση με επιχειρήματα ότι υποβιβάζονται τα πτυχία και άλλα παρόμοια. Η έννοια της δια βίου μάθησης δεν ήταν τότε διαδεδομένη.

Όλα αυτά πήγαν να γίνουν άμεσα, με αποτέλεσμα, τελικά, να μη γίνει τίποτα. Είναι η φιλοδοξία πολλών πολιτικών να τα αλλάξουν όλα στη θητεία τους στο Υπουργείο Παιδείας. Δεν τους ενδιαφέρει η μακροπρόθεσμη βελτίωση των πραγμάτων. Θέλουν τώρα να… γράψουν Ιστορία. Έτσι έκανε και ο Αρσένης. Πολύ καλές ιδέες σε κακή εκτέλεση έφεραν αποτέλεσμα μηδέν. Τελικά όσα από τα μέτρα που σχεδίασε έφτασαν στην εφαρμογή τα ξήλωσαν οι επόμενοι Υπουργοί Παιδείας, για να ξαναρχίζουμε τώρα από την αρχή.

Νέες αλχημείες του υπουργείου Παιδείας για το Λύκειο

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Γιώργου Πατέλη

Θύελλα αντιδράσεων έχει προκαλέσει η πρωτοφανής απόφαση του υπουργείου Παιδείας για την κατάργηση της εξέτασης των Μαθηματικών, της Φυσικής, της Χημείας, της Γεωλογίας και της Βιοεπιστήμης από τις προαγωγικές εξετάσεις της Α’ και Β’ Λυκείου. Με τον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου, καθώς και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής να βρίσκονται στο στόχαστρο των ανακοινώσεων των Επιστημονικών Ενώσεων Φυσικών Επιστημών και της Μαθηματικής Εταιρείας.

Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, στη Β’ Λυκείου καταργείται εντελώς η εξέταση της Γεωμετρίας, ενώ επίσης καταργείται η εξέταση της Άλγεβρας για τους μαθητές της θεωρητικής κατεύθυνσης και των Μαθηματικών προσανατολισμού για τους μαθητές της θετικής κατεύθυνσης. Για την Α’ Λυκείου θα εξετάζεται μόνο η Φυσική και η Χημεία και όχι η Βιολογία, η οποία θα επιστρέφει στη Β’ Λυκείου.

«Ανιστόρητη απόφαση»

Η Μαθηματική Εταιρεία χαρακτηρίζει «θεμελιακά λανθασμένο» τον τρόπο με τον οποίο το υπουργείο Παιδείας επιδιώκει τη μείωση του εξεταστικού φόρτου του Λυκείου. Ενώ υποστηρίζει ότι ενισχύεται η ασκησιολογία στο περιεχόμενο της διδασκαλίας και την παπαγαλία στο περιεχόμενο των εξετάσεων. Αναλυτικά η ανακοίνωσή της, μεταξύ άλλων, αναφέρει:

Αλλαγές στην εκπαίδευση: από το μέγιστο, στο ελάχιστο

ardin-rixi

του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 147

Οι αλλαγές που εισηγείται το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και προτίθεται να υλοποιήσει το υπουργείο Παιδείας πολλαπλασιάζουν την εθνική αποδόμηση και την εμπέδωση μιας μη ιστορικής Ιστορίας. Η κυριαρχία μιας ουδέτερης και άοσμης ματιάς στο ιστορικό αποτύπωμα του ελληνισμού στην παγκόσμια εξέλιξη διαπερνά το συγκεκριμένο μάθημα από το δημοτικό έως το λύκειο, ενώ παράλληλα υλοποιείται και η ιδεολογική και πολιτισμική εργαλειοποίηση διεθνών γεγονότων και φαινομένων.

Βέβαια, μόνο ουδέτερη δεν είναι η προσπάθεια αυτή, εφόσον το πολιτικό, το οικονομικό και το κοινωνικό υπόβαθρό της διευρύνει την κοσμοπολιτική επιβολή του καπιταλισμικού (επιτρέψτε τον νεολογισμό μου: καπιταλισμός συν πολιτισμός) ουδέτερου ανθρώπου, χωρίς ιστορία, ρίζα και πρόσωπο. Συνεπείς οι φωστήρες του υπουργείου, στον ρόλο τους, ως ντίλερ των ιδεολογικών αφηγημάτων του υπερμοντέρνου ολοκληρωτισμού.

Βασικό σημείο των αλλαγών είναι η μείωση της σημασίας της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και της Επανάστασης του 1821 (Α΄ Λυκείου). Αυτό πραγματοποιείται με τη συνολική μεγέθυνση της δυτικής Αναγέννησης και του Διαφωτισμού ως ιδεολογικά ορόσημα της σύγχρονης εποχής. Οι πρωταγωνιστές της απελευθέρωσής μας απαξιώνονται άλλη μια φορά και τη θέση τους παίρνουν κοινωνικά χαρακτηριστικά της ελληνικής ιστορίας, όπως η κοινωνική και οικονομική ιστορία, ιστορία της τέχνης, η εκβιομηχάνιση και ο εκσυγχρονισμός. 

Η χρυσή συνταγή για τη μείωση της ανεργίας

Χωρίς ριζικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και βαθιές αλλαγές στον παραγωγικό ιστό, η απασχόληση θα είναι άπιαστο όνειρο. Προϋπόθεση για την παροχή κεφαλαίων, η εμπιστοσύνη. 

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

«Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η ελληνική παραγωγική μηχανή δεν έχει σχεδόν καμία δυνατότητα να ανακάμψει. Άρα, η δημιουργία απασχόλησης στην Ελλάδα είναι άπιαστο όνειρο. Εκτός και αν, πολύ γρήγορα, έρθουν τα πάνω-κάτω σε όλους τους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας σας». Αυτό είναι το απαισιόδοξο σχόλιο κορυφαίου στελέχους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επιφορτισμένου να παρακολουθεί την ελληνική οικονομία στο επίπεδο της προσφοράς εργασίας.

Το σχόλιο αυτό έχει φυσικά ανεπίσημο χαρακτήρα, πλην όμως το γεγονός δεν αναιρεί την πραγματικότητα που απεικονίζει. Μία πραγματικότητα που οι νέοι στη χώρα μας βιώνουν ως απελπισία, χωρίς όμως να υποκύπτουν σε αυτήν -και αυτή τους η άρνηση ίσως να κρύβει μέσα της και μια ελπίδα. Οι καιροί έχουν αλλάξει, αλλά όχι και πολλά μυαλά στην Ελλάδα, που παραμένουν αγκυλωμένα στο παρελθόν και σε γελοίες σήμερα ιδεοληψίες. Αυτές οι ιδεοληψίες, εξάλλου, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες και για τα σημερινά χάλια.

Ωστόσο, πολλά θα μπορούσαν να αλλάξουν -αν, βέβαια, κάποιοι αποφασίσουν να δουν τι συμβαίνει στον κόσμο μας, με κριτήριο τη λογική ανάλυση και όχι την παραλογική ασυναρτησία. Καινοτομίες, νέες ιδέες, Διαδίκτυο, ταχύτητα στις λήψεις αποφάσεων, φαντασία και γνώση είναι μερικά από τα θεμελιακά χαρακτηριστικά της σύγχρονης οικονομικής πραγματικότητας. Σαφέστατα δε, η αλήθεια που υπάρχει πίσω από την πραγματικότητα αυτή είναι η ίδια, είτε αναφερόμαστε στιςΗΠΑ είτε στην Ινδία είτε στη χώρα μας. Όμως, για να μπει κάποιος στον χορό, είναι απαραίτητη η ύπαρξη μιας σειράς παραγόντων, με κυρίαρχη τη θέση της εμπιστοσύνης.

Ο λαϊκισμός των ελίτ

analyst

Το μεταναστευτικό αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης, ιδιαίτερα των αδύναμων οικονομιών του Νότου που είναι ταυτόχρονα χώρες υποδοχής, το οποίο εάν δεν επιλυθεί θα οδηγήσει σε μεγάλες κοινωνικές εκρήξεις – οπότε δεν βοηθάει να είναι κανείς ευαίσθητος χωρίς να κάνει τίποτα για να το αντιμετωπίσει, ενώ δεν πρέπει να κατηγορεί ως ρατσιστές αυτούς που επιβαρύνονται περισσότερο.

.

Άποψη

Είναι παράδοξο το γεγονός, σύμφωνα με το οποίο όποιος τάσσεται εναντίον της μαζικής μετανάστευσης (ανάλυση) χαρακτηρίζεται αμέσως ως ρατσιστής, ξενοφοβικός ή ακροδεξιός – με αποτέλεσμα να αποσιωπούνται από πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα προβλήματα που τους έχουν δημιουργηθεί. Εν προκειμένω τα κράτη που έχουν δεχθεί τους περισσότερους μετανάστες, η Γερμανία και η Σουηδία, αγωνίζονται για να συγκρατήσουν τα κύματα βίας που έχουν πλήξει τις κοινωνίες τους – ενώ η απόλυτη ανικανότητα των γερμανικών αρχών να εκτοπίσουν μετανάστες που έχουν προβεί σε εγκλήματα, προκαλεί κυριολεκτικά δέος.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τη γερμανική BILD ένας παράνομος μετανάστης που έφτασε στη χώρα πριν από είκοσι χρόνια, κατάφερε να αποφύγει την απέλαση του παρά το ότι έχει κατηγορηθεί για 542 εγκληματικές ενέργειες! Η αιτία είναι το ότι οι Αρχές δεν μπορούν να βρουν σε ποιά χώρα θα τον απελάσουν, αφού καμία από αυτές που ανέφερε δεν έχει αποδεχθεί την ιθαγένεια του  – ενώ αρνήθηκε να αποκαλύψει το όνομα του και η αναζήτηση δεδομένων από τα δακτυλικά του αποτυπώματα δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Έτσι του επιτρέπουν να κυκλοφορεί ελεύθερος, επειδή η γερμανική κυβέρνηση φοβάται τις αντιδράσεις των αριστερών ΜΜΕ – καθώς επίσης αυτές των διαφόρων ΜΚΟ που έχουν ιδρυθεί για να προστατεύουν τους μετανάστες από τις απελάσεις.

Ο νέος χάρτης στα ΑΕΙ από την κατάργηση των ΤΕΙ

Ένα νέο μηχανογραφικό θα έχουν στα χέρια τους οι μαθητές που θα φοιτήσουν στη Γ’ Λυκείου τον ερχόμενο Σεπτέµβρη.

Σύμφωνα με τον "Ελεύθερο Τύπο",  τουλάχιστον 8 ΤΕΙ θα δεχθούν φέτος τους τελευταίους τους εισακτέους και από την επόμενη χρονιά θα οδεύσουν προς την πανεπιστηµιοποίηση µέσω συνεργασιών µε πανεπιστήμια. Μέχρι τον Δεκέμβρη του 2018, οι προσθαφαιρέσεις στο μηχανογραφικό δελτίο θα είναι πολλές, µε τους υποψηφίους να έρχονται προ εκπλήξεων, λίγο πριν από την τελική ευθεία των πανελλαδικών εξετάσεων.

Τα ΤΕΙ βαίνουν προς κατάργηση σχεδόν σε όλες τις περιφέρειες της Ελλάδας, µε μοναδική εξαίρεση τα Ιδρύµατα της Κρήτης, που ως άλλο "γαλατικό χωριό" φαίνεται να µη συμφωνούν µε τις διαδικασίες που προωθεί ο υπουργός Παιδείας, Κώστας Γαβρόγλου, στην Τριτοβάθµια Εκπαίδευση. Ο αριθμός των Ιδρυµάτων συρρικνώνεται την ίδια στιγµή που τα πανεπιστήμια μεγεθύνονται και εξαπλώνονται σε τµήµατα άλλων περιοχών. Επόµενος σταθµός στη σαρωτική πολιτική του υπουργείου Παιδείας είναι οι συνέργειες ακόµα και μεταξύ πανεπιστημίων, µε διάφορες εκπλήξεις για συνεργασίες κεντρικών Ιδρυµάτων να αναµένεται να ανακοινωθούν πολύ σύντοµα. Βέβαια, σε όλη αυτή τη διαδικασία αξίζει να σηµειώσουµε ότι τα περισσότερα πανεπιστήµια και ΤΕΙ είδαν µε πολύ θετική µατιά τις αλλαγές που προωθεί το υπουργείο και οι όποιες αρχικές δυσπιστίες εξανεµίστηκαν γρήγορα.

Σώστε το ανθρώπινο κεφάλαιο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Ο Άλεκ Ρ., πρώην σύμβουλος της Χίλαρι Κλίντον σε θέματα καινοτομίας και ανάπτυξης, θεωρείται από τους κορυφαίους παγκοσμίως στην ειδικότητά του. Παρακολουθεί δε με πολύ ενδιαφέρον την πορεία της χώρας μας, γιατί πιστεύει ότι από πολλές πλευρές η Ελλάδα είναι μια χώρα-κλειδί στον νέο κόσμο που έρχεται. Φοβάται όμως ότι, δυστυχώς, ελάχιστοι είναι οι Έλληνες που γνωρίζουν στο περίπου τι συμβαίνει γύρω τους και τι θα μπορούσε να συμβεί. Γι’ αυτό και η χώρα κατασπαταλά το ανθρώπινο κεφάλαιό της υποθηκεύοντας αλόγιστα το μέλλον της. 

Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

«Ο μεγάλος κίνδυνος για την Ελλάδα δεν είναι μόνον η υπερχρέωσή της και η παραγωγική της αδυναμία. Κινδυνεύει από δημογραφική κατάρρευση, η οποία αναπόφευκτα θα οδηγήσει και σε πνευματική παρακμή. Και όσο φεύγουν από τη χώρα νέοι άνθρωποι, τόσο η Ελλάδα θα απομακρύνεται από τις καινοτόμες πηγές πλούτου τού αύριο. Ευτυχώς, βέβαια, που το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις, όπως η Κίνα» μας λέει.

Επίσης, κατά τον Αμερικανό ειδικό, στην εποχή μας είναι πέρα για πέρα αρνητικός για τη χώρα μας και ο ρόλος του κλειστού πελατειακού συστήματος που υπάρχει και το οποίο, εκτός της διαφθοράς που προάγει και διαιωνίζει, είναι και πηγή αμάθειας. Ως εκ τούτου, απομακρύνει τον πληθυσμό από τις πηγές των γνώσεων, που σημαίνει ότι εμμέσως πλην σαφώς απαξιώνεται πνευματικά, και όχι μόνον, σοβαρό ανθρώπινο κεφάλαιο.

Απ. Δημητρόπουλος: Ανεργία και μισθοί πείνας διώχνουν τους πτυχιούχους από την Ελλάδα

Νέα Κρήτη

Αποκαλυπτικά στοιχεία σε έρευνα του ΙΟΒΕ

Εντυπωσιακά, συνάμα αποκαρδιωτικά, χαρακτηρίζονται τα ευρήματα της μελέτης του ΙΟΒΕ για τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας. Για αυτή τη μελέτη μίλησε ο επιστημονικά υπεύθυνος της έρευνας για λογαριασμό του ΙΟΒΕ, Απόστολος Δημητρόπουλος, στον 98.4 . Όπως είπε , η κρίση που ξέσπασε το 2009 διόγκωσε τις στρεβλώσεις που ήδη υπήρχαν, με αποτέλεσμα να προκύπτουν στοιχεία- σοκ, τόσο για την ανεργία όσο και για τη διαφορά αμοιβών ιδιωτικού- δημόσιου τομέα. Σύμφωνα με τη μελέτη, αν και η μεγαλύτερη μείωση απασχόλησης καταγράφεται στους εργαζόμενους με βασική ή υποχρεωτική εκπαίδευση, συνολικά το ποσοστό απασχόλησης μειώθηκε σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Κατά τον κ. Δημητρόπουλο η μεγαλύτερη αύξηση του αριθμού των ανέργων σημειώθηκε μεταξύ των αποφοίτων ανώτατης εκπαίδευσης (179,1%) και ακολούθησαν εκείνοι με εκπαίδευση στο Λύκειο (138,4%), ενώ η μικρότερη στους ανέργους με εκπαίδευση Δημοτικού (55,6%). Ποιο είναι το «πονηρό» σημείο; Παρά την αύξηση των ανέργων πτυχιούχων μετά την έναρξη της κρίσης, τα ποσοστά ανεργίας τους, αν και υπερδιπλασιάστηκαν (από 7% σε 17,1% το 2017), παραμένουν τα χαμηλότερα μεταξύ των επιπέδων εκπαίδευσης, λόγω και της φυγής πολλών στο εξωτερικό. Από την άλλη, η πρόσβαση στην αγορά εργασίας είναι πιο εύκολη στα άτομα με μεταπτυχιακές ή διδακτορικές σπουδές, καθώς το ποσοστό ανεργίας έχει διαμορφωθεί στο 10% περίπου το 2017, έναντι 7% το 2009.Το άλλο σημαντικό εύρημα της μελέτης είναι ότι ανοίγει η «ψαλίδα» των αμοιβών μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, σε βάρος των ιδιωτικών υπαλλήλων. Συγκεκριμένα, ο χαμηλότερος μέσος μισθός παρατηρείται διαχρονικά την περίοδο 2008-2016 στον ιδιωτικό τομέα και ο υψηλότερος στις δημόσιες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας (ΔΕΚΟ).

ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ: Πάνω από 3 δισ. ευρώ "κοστίζει" η εκπαίδευση στις ελληνικές οικογένειες

Παρόλο που η εκπαίδευση στην Ελλάδα είναι δημόσια και δωρεάν, οι δαπάνες των οικογενειών στη χώρα που αφορούν σε αυτή, ξεπερνούν τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ (ΚΑΝΕΠ-ΓΣΕΕ) για την εκπαίδευση, οι Έλληνες γονείς επενδύουν στη γνώση των παιδιών τους, διαθέτοντας χρήματα για φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, μαθήματα που αφορούν τέχνες ή υπολογιστές, αλλά και τα έξοδα που αφορούν τις σπουδές μακριά από την οικογενειακή στέγη.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία (2015), τα έξοδα για την ιδιωτική εκπαίδευση κατέχουν τη μερίδα του λέοντος, με 792.331.939 εκατ. ευρώ και ακολουθούν οι ξένες γλώσσες με 621.164.425 ευρώ και οι οικονομικές μεταβιβάσεις για σπουδές στο εσωτερικό με 554.681.971 ευρώ.

Καθόλου αμελητέο δεν είναι το ποσό που αφορά στα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα μαθήματα, με τις δύο κατηγορίες να υπολογίζεται ότι αθροιστικά "απορροφούν" 753.633.197 εκατ. ευρώ.

Το χαμένο γόητρο της ανώτατης εκπαίδευσης

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ  – 

Η επιδίωξη της ανόδου του μορφωτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων (και, θεσμικά, ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης) δεν αντιστοιχεί μόνο στις ιστορικές εξελίξεις που χαρακτήρισαν τις παραγωγικές ανάγκες και τους τεχνικούς εκσυγχρονισμούς της νεότερης βιομηχανικής δυτικής κοινωνίας. Στο πλαίσιο του καταμερισμού της εργασίας, είχαν επίσης ένα σημαντικό ιδεολογικό ρόλο ως προς τον ορισμό των κριτηρίων της κοινωνικής ιεραρχίας και του κύρους ή της «αξίας» των διαφόρων επαγγελμάτων.

Η υψηλού επιπέδου μόρφωση, η καλλιέργεια, η «Παιδεία», αργότερα η τεχνοεπιστημονική εξειδίκευση, έχαιραν συνεπώς πάντα ενός διόλου ευκαταφρόνητου κοινωνικού γοήτρου. Ήδη από τον 15ο αιώνα και την Αναγέννηση, το γόητρο αυτό σαγηνεύει ιδιαίτερα τα ανερχόμενα αστικά στρώματα της εποχής, τα οποία παράλληλα τείνουν να «παραδίδονται στην πολυτέλεια και να επιδιώκουν μια άνετη ζωή εισοδηματία» (VonMartin, Η Κοινωνιολογία της Αναγέννησης, εκδ. Νέα Σύνορα -Λιβάνης, 1979, σ. 94-95).

Πρόκειται προφανώς για τους νεόπλουτους αστούς της εποχής, που συχνά μιμούνται αδέξια τους ευγενείς και αριστοκράτες, επιδιώκοντας να αποκτήσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται ένα αντίστοιχο κοινωνικό κύρος, έστω στο πεδίο του lifestyle. Είναι βέβαια τα συνηθισμένα αντικείμενα χλευασμού του Μολιέρου στη Γαλλία και πολύ αργότερα, κατά τα τέλη του 19ουαιώνα, του Βέμπλεν στην Αμερική.

Το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και οι άγνωστες σε εμάς [..] διαπιστώσεις του ΟΟΣΑ

Οι πρόσφατες διαπιστώσεις του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα τις οποίες μαζί με τις προτάσεις του αναφέρει στην έκθεσή του με τίτλο «Education for a Bright Future in Greece» μας αναγκάζουν για μια ακόμα φορά να αναρωτηθούμε γιατί «επιτρέπουμε» σε τρίτους να μας υποδεικνύουν καταστάσεις που γνωρίζουμε ιδιαίτερα καλά.

Στην περίπτωση λοιπόν του επιπέδου της παρεχόμενης εκπαίδευσης θα πρέπει - σύμφωνα με την προηγούμενη λογική μας - να «ισχυριστούμε» (και πάλι) ότι δεν γνωρίζουμε τα δομικά προβλήματα του χώρου τα οποία εδώ και δεκαετίες τον χαρακτηρίζουν!

Θα ήταν πράγματι βολικό (για ορισμένους) να αιτιολογήσουμε το ατυχές επίπεδο της «πραγματικής παιδείας» που προσφέρουμε στους νέους μας επικαλούμενοι την μετά το 2009 κρίση της Ελληνικής οικονομίας.