Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Η κρυφή​ ιστορία του «έθνους των Γραικών»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Η ιστορία της επανάστασης του 1821 μοιάζει στην χώρα μας περισσότερο με μυθιστόρημα και σενάριο κινηματογραφικής ταινίας παρά με το αποτέλεσμα μιας τίμιας και βαθιάς επιστημονικής ανάλυσης των πραγματικών γεγονότων και των ιστορικών πηγών.
Καθόλου περίεργο βέβαια αυτό, αφού η χώρα –σε αντίθεση με ό,τι νομίζουν οι σημερινοί Μενουμευρώπηδες– από την στιγμή της ίδρυσης της και μετά κινείται διαρκώς πάνω στην κόψη του ξυραφιού και έτσι η ανάγνωση και η γραφή της ιστορίας του τόπου γίνεται, ως επί το πλείστον, είτε από τύπους εμμονικούς στις ιδεοληψίες τους είτε από υπαλλήλους της κρατικής εξουσίας πρόθυμους να παρουσιάσουν ή να αποκρύψουν τα γεγονότα, ανάλογα με τα συμφέροντα του εργοδότη τους.
Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ορισμένα λήμματα –πρόσωπα και γεγονότα– στο κεφάλαιο της Ελληνικής επανάστασης παραμένουν θολά και κρυμμένα καλά ακόμα μέσα στο σκοτάδι.
Ίσως γιατί δεν ταιριάζουν με το «επίσημο» αφήγημα της φωτισμένης από τα οράματα και τα ιδανικά του διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης «επανάστασης των Ελλήνων».
Για αυτόν τον λόγο, και πρόσωπα που διαδραμάτισαν αποφασιστικό ρόλο σε αυτήν –όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Ρήγας Βελεστινλής, οι οποίοι γνωρίζονταν και είχαν αποδεδειγμένα επαφές μεταξύ τους– κρατούνται επιμελώς στο ημίφως.
Για αυτό τον λόγο και η έναρξη της Επανάστασης στην Μολδοβλαχία τον Φλεβάρη του 1821 θεωρείται στην καλύτερη περίπτωση ​μια​ «παράλληλη Επανάσταση», δηλαδή ένα ​​ άσχετο με το επαναστατικό αγώνα στην Πελοπόννησο γεγονός.

Π. Ήφαιστος, Νίκο Κοτζιά: Εύγε, αλλά λίγο ακόμη πιο ψηλά την σημαία των εθνικών συμφερόντων!

Ινφογνώμων Πολιτικά


Εκεί που είχαμε φτάσει, στο χείλος της αβύσσου, εμφανίζεται ο Νίκος Κοτζιάς πριν δύο περίπου χρόνια και αναλαμβάνει το πηδάλιο της Ελληνικής διπλωματίας. Μακρά η διαδρομή του ΝΚ και διακεκριμένη. Όπως όλων των ανθρώπων, γεμάτη καμπυλότητες, πνευματικές και πολιτικές δοκιμές και αναπροσανατολισμούς με τους οποίους τα γνήσια πολιτικά όντα και οι ευφυείς άνθρωποι αδιάλειπτα αναζητούν να σταθεροποιήσουν κοσμοθεωρητικές παραδοχές για την πατρίδα, την ασφάλειά της, την ευημερία της και την διεθνή σταθερότητα.
Αναλαμβάνοντας το ΥΠΕΞ ο Νίκος Κοτζιάς χωρίς περιστροφές ευθυγραμμίστηκε με το εθνικό συμφέρον με τρόπο που με τα νεοελληνικά δεδομένα αποτελεί είδος πολιτικής και διπλωματικής επανάστασης.

Προηγήθηκε ένα με κάθε κριτήριο ποιοτικό άλμα: Η ρηξικέλευθη στηλίτευση του γεγονότος πως το κράτος μας έγινε «αποικία χρέους».
Αναμφίβολα δύο άνθρωποι δεν μπορούν να ταυτίζονται πλήρως και για πάντα. Αυτό ισχύει για τον υποφαινόμενο και τον Νίκο Κοτζιά ή  οποιονδήποτε άλλο. Ενόψει και της μείζονος σημασίας επίσκεψής του στην Κύπρο, λοιπόν, ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα με αληθινά, ειλικρινή και ουσιαστικά λόγια.

Τι θαυμαστή «συνέπεια»!

iskra



του Νίκου Μπογιόπουλου
Έχει μεγάλη σημασία αν η ΝΔ ψηφίσει τα νέα μέτρα που εξυφαίνονται στο πλαίσιο της  «αξιολόγησης»;
Έχει καμιά αξία ο τσακωμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ για μέτρα που κι όταν δεν τα ψηφίζουν μαζί, μαζί τα εφαρμόζουν;
Αναρωτιόμαστε:
Τι είχε αξία; Ότι ο αντιπολιτευόμενος κ.Σαμαράς δεν ψήφισε το πρώτο Μνημόνιοή ότι ο Σαμαράς όταν τον ρωτούσαν τι θα κάνει με το Μνημόνιο – που δεν ψήφισε – απαντούσε ότι θα το εφάρμοζε, όπως και το εφάρμοσε;
Τι έχει αξία; Ότι ο αντιπολιτευόμενος κ.Τσίπρας δεν ψήφιζε Μνημόνια ή ότι ο πρωθυπουργός Τσίπρας εκτός από το δικό του Μνημόνιο εφαρμόζει κι εκείνα που δεν ψήφισε;
Τι έχει αξία; Ότι οαντιπολιτευόμενος κ.Μητσοτάκης δηλώνει όλο πάθος ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει τα επερχόμενα μέτρα ή το γεγονός πως όταν τον ρώτησε στο δελτίο του ΑΝΤ1 ο ΝίκοςΧατζηνικολάου τι θα κάνει αν γίνει πρωθυπουργός με τα μέτρα που τώρα καταγγέλλει, εκείνος απάντησε: «Τα μέτρα δεσμεύουν, προφανώς, την ελληνικήκυβέρνηση (…). Εγώ δεν είμαι αυτός που θα στέλνω επιστολές να λέω στουςπιστωτές ότι δεν πρόκειται να τηρήσουμε τα μέτρα που δεσμεύει τη χώρα ησημερινή κυβέρνηση…»;

Καθημερινές συνωμοσίες στον Antenna Πάτρας 105.3 (22-03-2017)



22 Μαρτίου 2017, Συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στον Antenna Πάτρας 105.3 στην εκπομπή του Απόστολου Βουλδή "Καθημερινές συνωμοσίες".



Ερντογάν - Τουρκία: Ένας ηγέτης και μια χώρα στην κόψη του ξυραφιού - Ανάλυση

Νέα Κρήτη


Ο Ερντογάν είναι μια περίπλοκη και αντιφατική προσωπικότητα: Θρήσκος (στα ακραία θεοκρατικά όρια του Θεοκεντρισμού), πνευματικό παιδί του Αχμέτ Νταβούτογλου (στα ακραία υπερεπεκτατικά ανορθολογικά όρια των περί «Στρατηγικού βάθους» θεωρήσεων του πρώην πρωθυπουργού) και μεγαλομανές άτομο (στα όρια παράκρουσης και επικίνδυνων εγχειρημάτων).
*Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος
Διεθνείς σχέσεις - Στρατηγική Θεωρία
Αυτές οι ιδιότητες της προσωπικότητας του Ερντογάν εκδηλώνονται καθημερινά. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, εκτιμάται, δεν έχει και πολύ σημασία, με την έννοια ότι η πορεία της νέο-ισλαμικής εξουσίας εκτροχιάστηκε και η Τουρκία είναι μια κινούμενη δίνη μέσα στην οποία συντελούνται, συμπλέκονται και εναλλάσσονται τα πιο απίθανα και απρόβλεπτα πράγματα. Ο εκτροχιασμός λογικά δεν είναι μακριά, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι κανείς πρέπει να υποτιμά την Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη.
Υπό αυτό το πρίσμα, καλά κάνουμε να επικεντρωνόμαστε σε πάγια και ήδη διαμορφωμένα χαρακτηριστικά της τροχιάς του Τουρκικού κράτους. Αυτά προσδιορίζουν και τον προσανατολισμό της Τουρκίας.
Συνοψίζουμε δύο πτυχές:

Άγγελος Συρίγος: Κλίμα Μεσοπολέμου στην Ευρώπη

Νέα Κρήτη


Κλίμα μεσοπολέμου σε όλη την Ευρώπη και άνοδο ακραίων κινημάτων που ανατροφοδοτούνται  από την ισλαμική τρομοκρατία, βλέπει ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου στο Πάντειο Άγγελος Συρίγος, που μίλησε σήμερα στο Ράδιο 9.84 αναλύοντας μέχρι που θέλει να πάει την ένταση ο Ερντογάν πριν το δημοψήφισμα στην Τουρκία.

Η περιπέτεια της Ισλανδίας (1)

Ρέυκγιαβικ, 2009: Το κοινοβούλιο περικυκλωμένο από διαδηλωτές.
Στο 77ο κεφάλαιο της Ανατομίας του νεοφιλελευθερισμού ("Η Ισλανδία καταρρέει") είχαμε αναφερθεί αναλυτικά στα αίτια που οδήγησαν την ισλανδική οικονομία στην καταστροφή τού 2008. Τότε, στο υστερόγραφο εκείνου του κειμένου, είπαμε ότι "η ισλανδική κυβέρνηση προσπάθησε να φορτώσει τα βάρη στις πλάτες των πολιτών αλλά κατέρρευσε από τον λαϊκό ξεσηκωμό. Αυτή η αντίδραση του ισλανδικού λαού έχει πολύ ενδιαφέρον αλλά ξεφεύγει από το πλαίσιο αυτών των σημειωμάτων". Σήμερα, πέντε χρόνια αργότερα, θα συμπληρώσουμε τα κενά που άφησε εκείνη η αφήγηση. Εννοείται ότι κρατάμε κατά νου όσα είπαμε τότε, για να μην επαναλαμβανόμαστε.


Στην Ανατομία αναλύσαμε τις αιτίες που οδήγησαν σε κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα της Ισλανδίας και αναφερθήκαμε στην ζημιά που έπαθαν οι ξένοι επενδυτές (κυρίως άγγλοι και ολλανδοί). Όμως, τεράστια ζημιά έπαθε και η συντριπτική πλειοψηφία των ντόπιων καταθετών, όσοι δηλαδή είχαν εμπιστευτεί τις οικονομίες τους στις τρεις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας που χρεωκόπησαν, αφού η κρατική εγγύηση μόλις που ξεπερνούσε τις 20.000 ευρώ ανά καταθέτη, πράγμα που σημαίνει ότι διασώθηκε μόνο ένα μικρό μέρος τής ιδιωτικής αποταμίευσης.

Όμως, δεν ήσαν μόνο οι καταθέσεις που επλήγησαν από την τραπεζική κατάρρευση. Ήταν και το χρηματιστήριο, που γκρεμίστηκε χειρότερα από εκείνο της Νέας Υόρκης το 1929. Ηταν και η βίαιη υποτίμηση της κορώνας, που έκανε απλησίαστα όλα τα εισαγόμενα είδη (φυσικά και τα πρώτης ανάγκης). Ηταν και η ανεργία που εκτινάχτηκε, καθώς οι μεν εγκατεστημένες στην χώρα ξένες επιχειρήσεις το έβαλαν στα πόδια οι δε ντόπιες πάλευαν να αποφύγουν το λουκέτο. Ήταν και οι οκτώ χιλιάδες νέοι άνθρωποι που πήραν των ομματιών τους αναζητώντας δουλειά στα ξένα, ένας αριθμός που αντιστοιχεί στο 2,5% του συνολικού πληθυσμού τής Ισλανδίας.

Ο στρατός των λόμπι κατέλαβε την Ε.Ε

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Άρη Χατζηστεφάνου
Στις Βρυξέλλες σταθμεύει ένας στρατός. Δεν είναι μόνο οι ειδικές δυνάμεις των βελγικών ενόπλων δυνάμεων, που περιπολούν στους δρόμους μιας πόλης που βρίσκεται σε διαρκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Είναι κυρίως οι «αερομεταφερόμενες μεραρχίες» από περίπου 91.000 υπαλλήλους σε 9.860 ομάδες πίεσης που εξασφαλίζουν ότι δεν θα υπάρξει ούτε μια απόφαση, η οποία έστω και κατά λάθος, να προασπίζεται τα συμφέροντα των πολιτών σε βάρος των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Με ετήσιο δηλωμένο προϋπολογισμό 1.5 δισεκατομμυρίου ευρώ, μπορούν να εξαγοράσουν να εκβιάσουν ή απλώς να… προσλάβουν σχεδόν οποιονδήποτε υπάλληλο των ευρωπαϊκών θεσμών επιθυμούν.
Οι συγκεκριμένοι αριθμοί δεν προσφέρουν βέβαια την πλήρη εικόνα καθώς αφορούν τα λόμπι που καταγράφηκαν εθελοντικά στο αρχείο των ομάδων πίεσης. Το βέβαιο είναι ότι περίπου 6.200 λομπίστες διαθέτουν ειδικές κάρτες εισόδου στο ευρωκοινοβούλιο (και τις χρησιμοποιούν σχεδόν καθημερινά) ενώ σχεδόν 30.000 άτομα διαμένουν και εργάζονται σταθερά στις Βρυξέλλες με μοναδικό στόχο να προωθούν τα συμφέροντα πολυεθνικών στους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων της ΕΕ.
Η οργάνωση Alter EU που μελετά τις σχέσεις των ομάδων πίεσης με θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπολογίζει ότι περίπου το 83% των συναντήσεων που πραγματοποιούνται σε καθημερινή βάση ανάμεσα σε λομπίστες και ανώτατους αξιωματούχους της Κομισιόν δεν καταγράφονται πουθενά ενώ σε μεσαία και κατώτερα στελέχη της Επιτροπής το ποσοστό ξεπερνά το 92%. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι εξαγγελίες του Γιούνκερ ότι θα έβαζε τάξη στην ανεξέλεγκτη δράση των μεγάλων λόμπι ήταν ένα φτηνό πυροτέχνημα.

Εμπρηστική ρητορική

Η τουρκική ηγεσία ποντάρει στο γεγονός ότι έχει απέναντί της μία Ένωση με πολλαπλά μέτωπα ανοιχτά και με ζητήματα που διχάζουν τα μέλη της.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Νατάσας Στασινού

«Εάν η Ευρώπη συνεχίσει έτσι, κανένας Ευρωπαίος σε κανένα σημείο του πλανήτη δεν θα μπορεί να περπατήσει στον δρόμο, να κάνει ένα βήμα με ασφάλεια». Αυτά δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν χθες και δεν θα μπορούσε να επιλέξει χειρότερη στιγμή.
Ίσως να το έχει και ο ίδιος μετανιώσει, καθώς δεν ήταν δυνατόν βέβαια να έχει προβλέψει τη διπλή αιματηρή επίθεση στο Λονδίνο, που ήρθε λίγες ώρες αργότερα. Σίγουρα όμως γνώριζε πως οι δηλώσεις του γίνονται ακριβώς έναν χρόνο μετά τις πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις στις Βρυξέλλες, που είχαν βυθίσει τη γηραιά ήπειρο στο πένθος. Η διάθεση για πρόκληση εκ μέρους του είναι επομένως δεδομένη και μάλλον ενδεικτική της πρόθεσής του να ακολουθήσει τη γραμμή της πλήρους ρήξης και σύγκρουσης με την Ευρώπη και τις ιδέες της.
Πριν από έναν χρόνο, με την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναγνωρίζει ότι έχει απόλυτη ανάγκη την Τουρκία για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης, πολλοί επέλεγαν να κάνουν τα στραβά μάτια στον δρόμο του αυταρχισμού, στον οποίο ολίσθαινε η Άγκυρα, ή έστω να κρατούν χαμηλούς τόνους. Ο Γερμανός επίτροπος Γκίντερ Έτινγκερ είχε μάλιστα δεχθεί κριτική τότε από ορισμένους, καθώς διεμήνυε ότι η «Τουρκία δεν χωρά στην Ε.Ε. όσο ο Ερντογάν είναι στην εξουσία», την ώρα που οι ηγέτες της διεθνούς κοινότητας είχαν «εποικοδομητικές συναντήσεις» με τον Τούρκο πρόεδρο στη Σύνοδο του G20.

Ολίγη από Βατοπαίδι


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Οι ημέρες "ανήκουν", κανονικά, στην πορεία προς την Κορυφή της Ρώμης, προς την "Διακήρυξη για το Μέλλον της Ευρώπης" και άλλα πανηγυρικά των ημερών. Κάτω από τα οποία - ρηχά κάτω από την επιφάνεια, δε! - κρύβονται σαν ύφαλοι διάφορα ενδιαφέροντα για τους δικούς μας Ελληνο-Ευρωπαϊκούς χειρισμούς.
Όμως, έτσι όπως έσκασε η βόμβα παρελθόντος για την υπόθεση του Βατοπαιδίου, μιαν υπόθεση που είχε κάνει κατάληψη στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό πριν κάπου 9 χρόνια (και που οδήγησε, μαζί με άλλα βέβαια, στην κατάρρευση της εποχής Κώστα Καραμανλή: ως εκ τούτο δεν είναι προς απορία το πώς ο Σιωπηλός της Ραφήνας μ' αυτήν την αφορμή έκανε δυναμική επανεμφάνιση), δεν αντέχουμε να μην καταθέσουμε δυο-τρεις σκέψεις.
Αρχίζουμε από το τέλος: έτσι όπως αναφλέχθηκε η πολιτική ατμόσφαιρα με την έκδοση της αθωωτικής των Βατοπαιδινών - οι πολιτικοί την είχαν γλυτώσει ούτως ή άλλως την τσιμπίδα, χάρις στον ατιμωτικό Νόμο περί Μη-Ευθύνης Υπουργών, πλέον τούτου ήδη ο ιδιαίτερα ταλαιπωρηθείς Γιάννης Αγγέλου που δεν καλυπτόταν πέθανε, όπως και ο Βαγγέλης Μπασιάκος άλλωστε - αξίζει να κλείσει τα μάτια κανείς και να φαντασθεί πώς, με τι υλικό και σε τι κλίμα θα διεξαχθεί η επόμενη προεκλογική εκστρατεία! Όταν και όπως, αλλά... εκλογές κάποτε θα έχουμε. Άρα και προεκλογική ατμόσφαιρα. Ε, τέτοιου είδους θα είναι! (Με προσθήκη; βέβαια, και Siemens και Leopard και Novartis κι όλα τα καλά).

Η Ε.Ε. είναι ήδη πολλών ταχυτήτων


Το ζήτημα είναι η εποικοδομητική διαχείριση των εντάσεων από τα διαφορετικά επίπεδα ενοποίησης
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Guntram Wolff
Διευθυντής στο Bruegel
Η Ευρώπη βρίσκεται σε εκλογικό έτος και ένα από τα βασικά θέματα της ατζέντας είναι πράγματι το προς τα πού πηγαίνει η Ευρώπη σε σχέση με την παγκοσμιοποίηση. Στις ΗΠΑείδαμε ότι η κοινή γνώμη επέλεξε τον προστατευτισμό ως απάντηση στα κοινωνικά προβλήματα. Ωστόσο, η Ευρώπη βρίσκεται σε μια καλύτερη κατάσταση από την άποψη των εισοδηματικών ανισοτήτων, καθώς και των οικονομικών πολιτικών απέναντι στις αλλαγές στο εμπόριο και την τεχνολογία. Μένει να δούμε αν η Ευρώπη θα επιλέξει τον προστατευτισμό ή θα παραμείνει τελικά ανοιχτή.
Guntram Wolff, διευθυντής του Bruegel, οικονομικού think tank στις Βρυξέλλες
Η Ε.Ε. είναι ήδη πολλών ταχυτήτων, από πολλές απόψεις. Θα πρέπει να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για διαφορετικά επίπεδα ενοποίησης, τα οποία ουσιαστικά υπάρχουν ήδη στη γηραιά ήπειρο. Η Νορβηγία και η Ελβετία είναι χώρες της Ευρώπης, αλλά έχουν ενσωματωθεί με διαφορετικό τρόπο από τις χώρες της Ε.Ε. Η Βρετανία είναι ένα άλλο παράδειγμα στο εσωτερικό της Ένωσης. Το ευρώ είναι μια άλλη περίπτωση, αυτήν τη φορά, βαθύτερης ενοποίησης. Το ζήτημα λοιπόν είναι πώς θα διαχειριστούμε εποικοδομητικά τις εντάσεις που προκύπτουν από τα διαφορετικά επίπεδα ενοποίησης. Για παράδειγμα, ανάμεσα στις χώρες που συμμετέχουν στην τραπεζική ένωση και στις χώρες που δεν συμμετέχουν.

Ο αμετανόητος και δογματικός κ. Σόιμπλε

analyst


«Η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει στην Ευρωζώνη μόνο εάν διαθέτει ανταγωνιστική οικονομία» δήλωσε ο κ. Σόιμπλε, ασκώντας επί πλέον κριτική στον σοσιαλδημοκράτη υπουργό εξωτερικών της χώρας του – επειδή ανέφερε πως η Γερμανία θα πρέπει να παρέχει περισσότερη βοήθεια στην Ελλάδα και στην ΕΕ συνολικά, λόγω του ότι στέλνει λάθος μηνύματα, αφού το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι τα χρήματα, αλλά η σωστή χρήση τους.
79
Πώς όμως μπορεί η Ελλάδα να γίνει ανταγωνιστική, με τα βιβλικά μέτρα λιτότητας που της επιβάλλονται για 8η συνεχή χρονιά; Είναι δυνατόν να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα των εργαζομένων της μόνο από τις συνεχείς μειώσεις των αμοιβών τους, οι οποίες είναι ήδη οι μεγαλύτερες (γράφημα) στην Ευρώπη; Πόσο μάλλον εάν επί πλέον στις ονομαστικές μειώσεις, τις οποίες για πρώτη φορά αποδέχονται εργαζόμενοι στην παγκόσμια ιστορία (οι συνήθεις ήταν ανέκαθεν πληθωριστικές), συμπεριληφθούν οι έμμεσες λόγω της υπερβολικής φορολόγησης τους, της αύξησης των τιμών, καθώς επίσης του περιορισμού του κοινωνικού κράτους;
Εκτός αυτού, μπορεί να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας, όταν δεν γίνονται καθόλου επενδύσεις, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο; Για παράδειγμα, δεν είναι αυτονόητο πως όσο και αν εργάζεται περισσότερο ένας γεωργός, οργώνοντας με τα χέρια του ένα χωράφι, δεν πρόκειται ποτέ να ανταγωνισθεί έναν άλλο που χρησιμοποιεί τρακτέρ, ακόμη και αν ο μισθός του είναι μηδενικός;

Το όραμα της σύνταξης και η αδιαφορία για το μέλλον


Μία νεολαία χωρίς όραμα και προσανατολισμό, εντελώς παραπλανημένη και με στερεότυπα, απλά περιμένει τον… Γκοντό. Γιατί προκαλεί θλίψη η εικόνα της Ελλάδας. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

«Τι θα γίνει με τις συντάξεις, κύριε Θανάση; Θα πάρουμε τελικά ή όχι;». Ο νεαρός που μας έκανε την ερώτηση αυτή είναι-δεν-είναι 26 ετών, έχει τελειώσει μία δημοσιογραφική σχολή και, κατά τα λεγόμενά του, το όνειρό του είναι να βολευτεί κάπου για να... πάρει σε 35 χρόνια σύνταξη! Αυτό είναι το μεγάλο του πρόβλημα… Στη συζήτηση που είχαμε δεν μου έδειξε να ενδιαφέρεται ποιο θα είναι το μέλλον του επαγγέλματός του. Δεν τον ενδιέφερε να εξειδικευτεί σε έναν ή δύο ή τρεις δημοσιογραφικούς τομείς. Το αν οι εφημερίδες έχουν μέλλον ή όχι, δεν ήταν στις προτεραιότητές του. Αν το Διαδίκτυο -που αυτός θα το ζήσει απείρως περισσότερο- προσφέρει κάποιο δημοσιογραφικό μέλλον ήταν μάλλον ενοχλητικό θέμα.
Το αν, στην ανοικτή ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, θα ασκούσε τη δημοσιογραφία στην Ελλάδα ή αλλού ήταν αδιανόητο. «Εγώ να πάω στην Ευρώπη; Για να κάνω τι;». Και βέβαια ούτε συζήτηση περί Καντ, Γκαίτε, Χιουμ, Θερβάντες και άλλων τινών. Αλλά ούτε και την Αρχαία ή Νεώτερη Ελλάδα γνώριζε ο άνθρωπός μας. Εξάλλου, στο Γυμνάσιο είχε μάθει ότι η παγκοσμιοποίηση ήταν ένα πολύ κακό πράγμα, που θα τον οδηγούσε στην πνευματική αλλοτρίωση. Αγνοούσε, ωστόσο, την έννοιά της -θεωρούσε ότι ήταν καπιταλιστικό τέχνασμα.
Τον λυπήθηκα αυτόν τον νεαρό δημοσιογράφο. Γρήγορα όμως άλλαξα γνώμη. Όχι, έπρεπε να του εμφυσήσω την αντίσταση στον εξευτελισμό του εαυτού του.

Ας ειπωθεί η αλήθεια όσο δυσάρεστη και αν είναι


του Κώστα Μελά
Δυστυχώς , όλες οι προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων να αποκτήσουν βαθμούς ελευθερίας εντός του συγκεκριμένου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, έχουν αποτύχει. Όταν τα πολιτικά κόμματα βρίσκονται στην κυβέρνηση και έχουν να αντιμετωπίσουν το συγκεκριμένο πρόγραμμα  αλλά και τους δράκους που το περιφρουρούν , γίνεται άμεσα κατανοητή η αδυναμία τους να ξεφύγουν έστω και ελάχιστα από όσα επιβάλλει το πρόγραμμα.  Οι ιδεολογικές διαφορές  των πολιτικών κομμάτων  αποτελούν πεδίο αντιπαράθεσης για εσωτερική κατανάλωση παρά τις επιμέρους πρακτικές προς συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες.  Παράλληλα η συνεχής αντιπαράθεση μεταξύ τους συσκοτίζει όλο και περισσότερο  την πραγματική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ενώ παράλληλα τρέφει έναν ευρισκόμενο σε σύγχυση και απόγνωση λαό με φρούδες ελπίδες.
Μετά από εφτά χρόνια μνημονιακών πολιτικών κατά τη διάρκεια των οποίων έχουν ακουστεί σχεδόν τα πάντα, (όλα τα λουλούδια άνθισαν ακόμη και οι τσουκνίδες και τα διαβολόχορτα) , εκτός από την ωμή αλήθεια για την πραγματικότητα. Δεν επιθυμώ να αναφερθώ σε όλα αυτά τα θέματα στο παρόν άρθρο.
Τελικά το μοναδικό σενάριο που έχει απομείνει, δυστυχώς είναι αυτό που έχει υποδειχθεί από τους δανειστές και στην ουσία αποτελεί και το αφήγημα της παρούσας ελληνικής κυβέρνησης.

Ένας εργαζόμενος συντηρεί τρία άτομα


Το 60% του πληθυσμού της χώρας άνω των 15 ετών δεν εργάζεται - «Γερνάει» το εργατικό δυναμικό

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Θάνου Τσίρου

Τα άτομα ηλικίας άνω των 15 ετών στην Ελλάδα ανέρχονται σε 9,2 εκατομμύρια. Από αυτούς, τα 4,43 εκατ. δεν εργάζονται καθώς ανήκουν στο «μη εργατικό δυναμικό» της χώρας. Στο εργατικό δυναμικό ανήκουν 4,772 εκατ. άτομα, εκ των οποίων εργάζονται 3,648 εκατ., ενώ τα υπόλοιπα 1,124 εκατ. είναι οι άνεργοι.
Αν από τους εργαζόμενους αφαιρεθούν και οι περίπου 375 χιλ. που απασχολούνται με μερική απασχόληση -και ως εκ τούτου έχουν καθαρές αμοιβές της τάξεως των 300-400 ευρώ μηνιαίως- τότε μένουν 3,27 εκατ. πολίτες με πλήρη απασχόληση για να συντηρήσουν τους εαυτούς τους, αλλά και τον υπόλοιπο πληθυσμό της χώρας. Στην πραγματικότητα, κάθε εργαζόμενος με πλήρη απασχόληση πρέπει να συντηρήσει τρία άτομα, είτε πρόκειται για παιδιά κάτω των 15 ετών είτε για συμπολίτες του που έχουν βρεθεί εκτός αγοράς εργασίας, είτε για συνταξιούχους.
Η ποιοτική ανάλυση των δεδομένων που ανακοινώνει η ΕΛΣΤΑΤ για την ανεργία και την απασχόληση αποκαλύπτει το μέγεθος του προβλήματος στην αγορά εργασίας. Ουσιαστικά, το 60% του πληθυσμού της χώρας άνω των 15 ετών δεν εργάζεται και επιβιώνει είτε με τη σύνταξη είτε με τα όποια επιδόματα χορηγεί το Δημόσιο, είτε χάρη στον θεσμό της οικογένειας που παραμένει βασικό στήριγμα της ελληνικής κοινωνίας. Αν σε αυτή την εικόνα προστεθεί και η συνεχιζόμενη μείωση των μέσων αποδοχών, η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο εκρηκτική.

Έρευνα EY: Το προφίλ του Έλληνα φοροφυγά


Αυτοαπασχολούμενος γιατρός, κάτοικος της Νότιας Ελλάδας σε μη αστική περιοχή, παντρεμένος με πολλά παιδιά και με υψηλό εισόδημα είναι το μοντέλο του φορολογούμενου που βρίσκεται στην πρώτη θέση για πιθανή φοροδιαφυγή, σύμφωνα με τα στοιχεία που προκύπτουν από μελέτη του οίκου Ernst & Young.
Η μελέτη περιλαμβάνει την ανάλυση του φαινομένου με κριτήρια όπως το επάγγελμα, ο τόπος κατοικίας, η οικογενειακή κατάσταση κλπ. και παρουσιάστηκε στην εκδήλωση με θέμα την πάταξη της φοροδιαφυγής την οποία διοργάνωσαν ο ΣΕΒ και η πρωτοβουλία διαΝΕΟσις.
Όπως προκύπτει:
  • Το ποσοστό των μη δηλωθέντων εισοδημάτων των αυτοαπασχολουμένων κυμαίνεται σε 57% - 58,6%, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των μισθωτών ανέρχεται σε 0,5% - 1%. Μετά την αυτοαπασχόληση και ο αγροτικός τομέας παρουσιάζει επίσης υψηλά επίπεδα φοροδιαφυγής, με το ποσοστό του αδήλωτου εισοδήματος να φτάνει στο 53% (σύμφωνα με ανάλυση των δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος των ετών 2004 - 2005).
Σημειώνεται ωστόσο στη μελέτη ότι το χαμηλό ποσοστό φοροδιαφυγής στη μισθωτή εργασία γεννά υποψίες «συνεννόησης» / «αμοιβαίας συμφωνίας» μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, για απόκρυψη ενός μέρους ή του συνόλου του μισθού των εργαζομένων, προκειμένου να ωφελούνται όχι μόνον οι εργαζόμενοι, καθώς δεν φορολογούνται για τα εισοδήματα που αποκτούν, αλλά και οι εργοδότες, αφού αποφεύγουν την καταβολή των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων τους.

ΟΛΑ ΤΑ ΣΕΝΑΡΙΑ Φόροι: Αλλάζουν οι συντελεστές - Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν (ΠΙΝΑΚΕΣ)


Της Μαρίας Βουργάνα
«Ανάχωμα» στις μεγάλες φορολογικές επιβαρύνσεις που θα προκύψουν για μισθωτούς, συνταξιούχους και αγρότες από την περικοπή του αφορολογήτου ορίου αναζητά η κυβέρνηση.
Στις διαβουλεύσεις με τους δανειστές, η Αθήνα επιδιώκει η μείωση του αφορολόγητου ορίου να συνοδευτεί με μείωση του πρώτου συντελεστή 22% της φορολογικής κλίμακας στη ζώνη του 20%. Το «ψαλίδισμα» του συντελεστή θα περιορίσει τις απώλειες στους έχοντες χαμηλά εισοδήματα έως 20.000 ευρώ με τις οποίες θα βρεθούν ξαφνικά αντιμέτωποι από το 2019.
Το «παζάρι» για τους συντελεστές φορολόγησης των φυσικών προσώπων συνεχίζεται, ενώ φαίνεται πως βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο οι συζητήσεις για τη μείωση του συντελεστή φορολογίας στις επιχειρήσεις από 29% περίπου στο 26%, μέτρο που αποτελεί πάγιο αίτημα κυρίως του ΔΝΤ για να τονωθεί η ανάπτυξη, η επένδυση και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας στην επίσημη οικονομία.
Φόροι: Αλλάζουν οι συντελεστές - Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν (ΠΙΝΑΚΕΣ)
Το «αγκάθι» της συρρίκνωσης του αφορολογήτου ορίου ήταν από τα πρώτα που έκλεισε και έφυγε από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με τους δανειστές, καθώς η ελληνική πλευρά αποδέχθηκε την περικοπή του στα επίπεδα κάτω του ψυχολογικού ορίου των 6.000 ευρώ. Μετά τα πολλά σενάρια που εξετάσθηκαν, το αφορολόγητο διαμορφώνεται στην περιοχή των 5.600 - 5.900 ευρώ για τους μισθωτούς, συνταξιούχους και αγρότες χωρίς παιδιά, αλλά θα υπάρχει ειδική πρόβλεψη για φορολογούμενους με παιδιά και ιδιαίτερα τις τρίτεκνες οικογένειες ώστε οι επιβαρύνσεις να μην είναι εξοντωτικές.

Η Μηχανή του Χρόνου - Όθωνας ο Βαβαρός πρίγκιπας






Εν όψει της 25ης Μαρτίου και αποκαλύψεις για την Αμφίπολη

evprattein


Από την εκπομπή του Ανδρέα Μαζαράκη στον σταθμό Παραπολιτικά FM.
Συνεργάτες οι Γιώργος Τσαγκρινός, Λεωνίδας Αποσκίτης.
Καλεσμένος ο Ευάγγελος Μπεξής, ιστορικός αρχαιολόγος και εκδότης του περιοδικού ΙΧΩΡ





Χουνέρι δανειστών και στη Ν.Δ.

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Σήμερα θα γίνει γνωστό αν στις Βρυξέλλες θα υπάρξει ένα είδος συμ­φωνίας - ή έστω μεγάλης προόδου - στα «μεγάλα» ζητήματα της δια­πραγμάτευσης κυβέρνησης - δανειστών, η οποία θα επιτρέψει να μιλά­με για βάσιμες ελπίδες οριστικής συμφωνίας μετά την εαρινή σύνοδο του ΔΝΤ το τριήμερο 21-23 Απριλίου στην Ουάσιγκτον.
Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι η πολύμηνη εκκρεμότητα έχει κυ­ριολεκτικά «λιώσει» τη χώρα και την οικονομία της και τώρα απει­λεί να «λιώσει» και το πολιτικό σύστημα. Ήδη η επιστροφή στην ύφεση δεν μπορεί να αποτραπεί, η αγορά έχει «παγώσει», το κράτος αθετεί τις υποχρεώσεις του και μπορεί κάποιος να πει με σχετική ασφάλεια ότι θα χρειαστεί αρκετός χρόνος, μετά τη συμφωνία με τους δανειστές, για να ξεπαγώσει η οικονομία.
Αυτός ήταν ο βασικός λόγος που ο Τσακαλώτος, η Αχτσιόγλου και ο Χουλιαράκης - με την εκ των υστέρων προσθήκη του Σταθάκη - αποφάσισαν να μείνουν στις Βρυξέλλες αλλά­ζοντας τη διαπραγματευτική διαδικασία, ώστε πρώτα να κλείσουν τα μεγάλα και δύσκολα θέ­ματα και ύστερα να επιστρέψει η τρόικα στην Αθήνα για τις «λεπτομέρειες».
Α λα Σαμαράς
Ενώ όμως τρέχει μια διαπραγμάτευση που δεν μπορεί να βγάλει καλές ειδήσεις ως προς το αποτέλεσμα - εκτός από τη συμφωνία καθεαυτήν -, έσκασε η είδηση, πρώρα από τον Μισέλ Σαπέν και ύστερα από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ότι οι δανειστές απαιτούν από τη Ν.Δ. να συμφωνήσει και αυτή εμπράκτως με τα μέτρα που θα έλθουν στη Βουλή προς ψήφιση.

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Ινφογνώμων Πολιτικά

Φιλέλληνες αξιωματικοί ( Γερμανοί, Ελβετοί, Γάλλοι και Ιταλοί) που έσπευσαν στην Ελλάδα 

Γερμανοί οι πιο πολλοί φιλέλληνες που θυσιάστηκαν στον Αγώνα του ‘21,  τον οποίο βοήθησαν ποιητές,  πολιτικοί, στρατηγοί, ναύαρχοι κι έμποροι

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
΄Οσοι ευρωπαίοι διανοούμενοι, έβλεπαν ή μάθαιναν τα φριχτά μαρτύρια από τους βανδαλισμούς και τις σφαγές  των Τούρκων σε βάρος  των υπόδουλων Ελλήνων, δεν μπορούσαν να μείνουν αδιάφοροι. Με παραστάσεις και εκδηλώσεις βοηθούσαν τους  Έλληνες,  αδιαφορώντας για το αυστηρό παπικό πνεύμα  της «Ιεράς Συμμαχίας» που επέβαλε ο σαδιστής Μέτερνιχ, απαγορεύοντας στους Ευρωπαίους, ακόμα και τη συμπάθεια στους  επαναστατημένους σκλάβους.

Στη Γαλλία, εργάτες  ενός παρισινού υφαντουργείου, έστειλαν διαμαρτυρία τους στον Λουδοβίκο ΙΗ΄, ζητώντας να επέμβει διπλωματικά για να σώσει τους Έλληνες. Φοιτητές από Γαλλία και Γερμανικά κρατίδια, ενθουσιασμένοι από τους  αρχαίους έλληνες συγγραφείς, έβλεπαν με συγκίνηση τον αγώνα  των σκλαβωμένων Ελλήνων και εξέφραζαν κρυφά,  θαυμασμό για τον άοπλο ραγιά και  απέχθεια για τον τύραννο. Ελληνιστές διδάσκαλοι, δίδασκαν στους νέους τον αρχαίο πολιτισμό, δημιουργώντας  στην Ευρώπη τις πρώτες ρίζες του φιλελληνισμού, που θέριεψε  από το ολοκαύτωμα της Χίου! Διανοούμενοι, διπλωμάτες, ζωγράφοι, ποιητές και φοιτητές, άρχισαν να εκφράζουν  ελεύθερα τη συγκίνηση και την  αγανάκτηση τους αλλά και την ιδέα να βοηθηθεί η Ελλάδα 

ΟΜΠΑΜΑ, ΚΙΣΣΙΝΓΚΕΡ ΚΑΙ ΝΟΥΛΑΝΤ: ΚΥΠΡΟΣ 1974 – ΚΥΠΡΟΣ 2017



Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Τον Ιούλιο του 1974 η ελεγχόμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες στρατιωτική χούντα των Αθηνών οργάνωσε πραξικόπημα στην Κύπρο και την απόπειρα δολοφονίας  του Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Όλα εκτελέστηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως έγινε ένα χρόνο νωρίτερα  στο Σαντιάγκο της Χιλής.
Η Κύπρος είναι ένα νησί με μεγάλη στρατηγική σημασία, μέλος τώρα της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Το 82% του πληθυσμού της είναι Έλληνες στην εθνότητα, το 18% Τουρκοκύπριοι. Η χώρα απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Βρετανία το 1960, μετά από έναν από τους πλέον πετυχημένους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Αντίθετα προς ό,τι συνέβη με τον Σαλβαδόρ Αλλιέντε, ο Μακάριος διέφυγε τον θάνατο και μαζί του επίσης επέζησε το κράτος του, αν και ακρωτηριασμένο από την τουρκική εισβολή που ακολούθησε. Ο Κίσινγκερ αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η Κύπρος ήταν η μεγαλύτερη αποτυχία της καριέρας του.
Γιατί τα έκανε αυτά ο Κίσσινγκερ; Επειδή ήταν το πρώϊμο πρότυπο του νεοσυντηρητικού, αν και, για να είμαστε δίκαιοι, πολύ ικανότερος από τους επιγόνους του.
Παρά την προσπάθειά του να εμφανισθεί ως διανοούμενος, ο Κίσσινγκερ δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ένας Μάρκος Αυρήλιος, ο φιλόσοφος -βασιληάς. Ούτε θα μπορούσε να είναι κάτι σαν τον σκληροτράχηλο πολεμιστή, τον Γιτζάκ Ράμπιν, πούξερε πότε έρχεται η στιγμή να μετατρέψει, από ηγεμονική θέση, σε μόνιμη ειρήνη αυτό που κέρδισε στον πόλεμο.
Στον Κίσινγκερ αρέσει να παίζει τον Θεό (παρότι θάπρεπε να γνωρίζει ότι μερικές φορές η ύβρις ακολουθείται από τη νέμεση. Αλλά αυτό δεν είναι το είδος του επιχειρήματος που θα σταματούσε έναν τέτοιο άνθρωπο).

Η ανθρωπολογική κρίση του καπιταλισμού

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Λεπτομέρεια προϊστορικής βραχογραφίας από το σπήλαιο Σωβέ (Chauvet) στη Νότια Γαλλία.

Σύνοψη από το αντίστοιχο κεφάλαιο του βιβλίου «Ο Ανθρωπολογικός Τύπος της Αποανάπτυξης-Τοπικοποίησης», των Γιώργου Κολέμπα, Γιάννη Μπίλλα-εκδόσεις των συναδέλφων (τέταρτη έκδοση):
​Ο καπιταλισμός πριν φανερώσει τα αδιέξοδά του κατέστρεψε τον ψυχισμό των ανθρώπων. Διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό τύπο μοναχικό, νευρωτικό, αγχώδη, ανεύθυνο, φοβικό και φοβισμένο, ανταγωνιστικό, επιθετικό, ενεργοβόρο, καριερίστα και αμοραλιστή, κάτοικο του εγώ και όχι του εμείς, που ακόμα και σήμερα διατηρεί την ψευδαίσθηση της ατομικής διαφυγής, που ακόμα και όταν ερωτεύεται δεν το κάνει ανιδιοτελώς, αλλά συνήθως αποβλέπει και σε οικονομικά ανταλλάγματα. Έναν ανθρωπολογικό τύπο, οποίος «αποφασίζει» μια φορά κάθε 4 χρόνια να αναθέσει στο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας τη διαχείριση της ζωής του.
Ο σημερινός τύπος ατόμου ενσαρκώνει τη γενικότερη ανευθυνότητα και έλλειψη συνοχής και προσανατολισμού. Η «ατομικότητά» του έγκειται στο ότι η κατάρρευση των συλλογικών αναφορών και των αξιών της κοινωνίας του δίνουν την εντύπωση πως έχει την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει. Ο ιδιωτικός του χώρος, παράλληλα, που κάνει τους ανθρώπους να αδιαφορούν για οτιδήποτε υπερβαίνει τον κοντινό τους περίγυρο (οικογένεια, φίλοι, χόμπι κ.λπ.), εντείνει αυτή την αίσθηση «ατομικής ελευθερίας», «ανεξαρτησίας» κ.λπ., καθώς απωθεί κάθε μορφή σοβαρής συλλογικής δέσμευσης, απαξιώνοντας την έννοια του καθήκοντος. Πρόκειται για μια εντελώς τυπική αντίληψη περί «απελευθέρωσης», που απλώς αναπαράγει το φαντασιακό της εκρίζωσης[1]. Η απελευθέρωση ταυτίζεται με την αποκοπή του ατόμου από κάθε είδους συλλογική ένταξη, ανεξαρτήτως του αν πρόκειται για ένταξη σε θεσμούς ετερόνομους ή αυτόνομους.

Τόμσεν: Γι' αυτούς τους λόγους δεν κλείνει η αξιολόγηση (βίντεο). ΑΙΧΜΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ


Νούμερο ένα πρόβλημα για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση είναι τα εργασιακά. Αυτό τονίζει ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού γραφείου του ΔΝΤ, Πολ Τόμσεν, αποκαλύπτοντας πως υπάρχει σύγκλιση για τις παρεμβάσεις που θα γίνουν στο Δημόσιο, στα φορολογικά και στο ασφαλιστικό.
Όλα αυτά σε ομιλία του, την περασμένη Πέμπτη (23.03.2017) στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Σπουδών του St Antony's College στην Οξφόρδη με θέμα «Η Ελλάδα και η Ζώνη του Ευρώ: Η προοπτική του ΔΝΤ», video από την οποία αποκαλύπτει το cnn.gr.
«Τα βασικά ζητήματα στα δημοσιονομικά αφορούν στις παρεμβάσεις στο δημόσιο τομέα, στη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού και στο συνταξιοδοτικό, που θα δημιουργήσουν χώρο για να έχουμε πιο φιλικές προς την ανάπτυξη πολιτικές, βάσει της δικής μας οπτικής και όχι δημοσιονομικός χώρος για να έχει η Ελλάδα υψηλότερα πρωτογενή πλεονάσματα και να εξοφλήσει το χρέος. Δεν είναι αυτή η δική μας οπτική», είπε ο Τόμσεν, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τη στάση των Ευρωπαίων.

Με αντιπερισπασμό τη σκανδαλολογία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


του Γεράσιμου Λιβιτσάνου
Η σκανδαλολογία και η λεγόμενη «πάταξη της διαφθοράς» θα αποτελέσει τον αντιπερισπασμό στο 4ο μνημόνιο που η «επιθετικότητά» του προς τα λαϊκά στρώματα –όπως όλα δείχνουν– θα ξεπεράσει και τις πιο «μαύρες» προβλέψεις των κυβερνώντων. Αυτό πιστοποιεί η χθεσινή αναγγελία του πρωθυπουργού για μία ακόμη κοινοβουλευτική επιτροπή με εισαγγελικές αρμοδιότητες, αυτή τη φορά για τα σκάνδαλα στον χώρο της υγείας. Παράλληλα, στην ίδια τοποθέτηση, ο Α.Τσίπρας προσπάθησε να «πλασάρει» ως φιλολαϊκή την κυβερνητική πολιτική στην υγεία, παρότι αυτή είναι απολύτως συμβατή με τις μνημονιακές δεσμεύσεις.
Ενώ η υπόθεση του κλεισίματος της πρώτης αξιολόγησης θα αναβάλλεται συνεχώς, προκειμένου να ολοκληρωθεί στο παρα-πέντε με κυρίαρχα τα γνωστά διλλήματα περί «ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας» και δεν θα διαθέτει ούτε μέτρα-φύλλο συκής για όσα θα αποφασιστούν, οι κυβερνώντες θα επαίρονται ότι τουλάχιστον ελέγχονται «όσοι μας έφθασαν ως εδώ». Ενδεικτικό της σκληρότητας των μέτρων είναι πώς εκτός της συμφωνίας μένουν κατά πάσα πιθανότητα τα εργασιακά, ενώ το μόνο που έχει συμφωνηθεί και κλείσει με βεβαιότητα είναι επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα της τάξης του 2% του ΑΕΠ.
Η εξεταστική για τα θέματα της υγείας θα αφορά τις υποθέσεις του ΚΕΕΛΠΝΟ, της πολυεθνικής Novartis αλλά και τη ρεμούλα στο Ερρίκος Ντυνάν. Όμως παρά το γεγονός ότι τα σκάνδαλα είναι υπαρκτά, η εν λόγω επιτροπή πολύ δύσκολα θα αποφύγει την πεπατημένη κατάληξη παρόμοιων επιτροπών των τελευταίων 30 χρόνων. Κι αυτό γιατί η ευρωενωσιακή νομοθεσία των επιχειρηματικών απορρήτων και των offshore, για μία ακόμη φορά δεν θα επιτρέψει την ύπαρξη τεκμηρίων για την απόδοση ποινικών ευθυνών. Όσον αφορά τις πολιτικές ευθύνες αν και είναι βέβαιο ότι θα δοθουν αφορμές για την εξαγωγή συμπερασμάτων, είναι πάντα …σχετικές.
Η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ πάντως φαίνεται να απευθύνεται και σε ένα ιδιαίτερα πρόθυμο πολιτικό σκηνικό αφού το σύνολο των κοινοβουλευτικών κομμάτων στηρίζει ή θα στηρίξει τις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Έστω και με διαφορετική αφετηριακή θέση. Μια μερίδα της Νέας Δημοκρατίας θα επιδιώξει την εκμετάλλευση της συνθήκης αυτή ώστε να εμφανισθεί στο πολιτικό της ακροατήριο ως «διωκόμενη», ενώ μία άλλη ποντάρει στη φθορά των εσωκομματικών αντιπάλων από τη συνεχή σκανδαλολογία. Η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ θα επιδιώξει να …«καθαριστεί» από τις μνήμες της περιόδου Σημίτη ή της συγκυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου, ενώ το Ποτάμι θεωρεί τις διαδικασίες προνομιακές γιατί δεν βαρύνεται με προηγούμενες διακυβερνήσεις. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι θιασώτες των μνημονιακών μονόδρομων βολεύονται σε μία απολύτως ελεγχόμενη πολιτική αντιπαράθεση. Τέτοια που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να οδηγήσει στην αμφισβήτηση των κυρίαρχων πολιτικών χαρακτηριστικών του παρόντος. Αντίθετα μεταφέρει την πολιτική πόλωση σε ψευτοδιλήμματα του είδους «διεφθαρμένοι ή αδιάφθοροι» και «θεσμικοί η μη θεσμικοί».