Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Η Κύπρος στο Στόχαστρο

Cretetv Antitheseis



Συνεντευξη με τον Γεωπολιτικό Αναλυτή και αρθρογράφο -συγγραφέα Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο . Στην εκπομπή παρεμβαίνουν οι: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΝΕΑΡΧΟΥ, ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ, ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ, ΜΑΡΙΟΣ ΠΟΥΛΛΑΔΟΣ




Ο Σελίν και η εξολόθρευση των ανέργων


Για να καταπολεμηθεί η ανεργία μια λύση υπάρχει: να εξολοθρεύσουμε τους άνεργους. Με το όπλο της παραδοξολογία αλλά και με σκληρό καταγγελτικό λόγο ο συγγραφέας Λουί-Φερντινάν Σελίν  στην περίοδο  του μεσοπολέμου, εισέβαλε ορμητικά στη συζήτηση για την τότε οικονομική κρίση. Το άρθρο του δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 1933  στο μηνιαίο περιοδικό Les Mois, με τίτλο Pour tuer le chomage tueront-ils les chomeurs? Ήταν μια παρέμβαση επάνω σε ένα φλέγον κοινωνικό θέμα της περιόδου εκείνης, στο ζενίθ της οικονομικής κρίσης. Η παρέμβαση ενός δύστροπου και συχνά αποκρουστικού συγγραφέα που φαίνεται όμως ότι έχει κάτι να μας πει και για το σήμερα.

του Δημήτρη Δεληολάνη
Το άρθρο δημοσιεύτηκε  λίγους μήνες μετά τη έκδοση του αριστουργήματος του συγγραφέα, του μυθιστορήματος “Ταξίδι στην άκρη της νύχτας”. Με την παρέμβαση του στο περιοδικό,  ο Σελίν φαίνεται να αποφάσισε να εγκαταλείψει τουλάχιστον πρόσκαιρα το σαρκαστικό προσωπείο του ιερόσυλου συγγραφέα και να επιστρέψει στη προηγούμενη απασχόληση του.
Να γίνει ξανά εκείνο που ο ίδιος με υπερηφάνεια αποκαλούσε «κοινωνικός γιατρός», ένας οξυδερκής εκ των έσω παρατηρητής του κόσμου της εργασίας, ο οποίος χειριζόταν με μεγάλη άνεση τις στατιστικές  και διατηρούσε σοβαρές ανησυχίες για τις συνθήκες διαβίωσης του βιομηχανικού προλεταριάτου στα περίχωρα των γαλλικών πόλεων.
Όπως είναι γνωστό, πριν γίνει συγγραφέας, ο γιατρός Λουί-Φερντινάν Ντετούς είχε εργαστεί στις υγειονομικές υπηρεσίες της Κοινωνίας των Εθνών και στα εργοστάσια της Φορντ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προηγουμένως, αμέσως μετά την αποφοίτηση του,  είχε ο ίδιος δουλέψει σε εργοστάσιο όπου η συνήθης αποστροφή που εισέπραττε ήταν, όπως διαβάζουμε στο “Ταξίδι”, η εξής:

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Κωνσταντίνος Καβάφης «Σοφοί δε Προσιόντων»


James W Johnson

Κωνσταντίνος Καβάφης «Σοφοί δε Προσιόντων»

Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
        σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.

        Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7

Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.

Ο Καβάφης αξιοποιεί για μιαν ακόμη φορά το έργο του Φιλόστρατου «Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον», απ’ το οποίο αντλεί και αναπτύσσει μια διαπίστωση του σοφιστή. Η σκέψη πως οι σοφοί είναι σε θέση να αντιληφθούν νωρίτερα απ’ τους άλλους ανθρώπους τις επερχόμενες αλλαγές, βρίσκει σύμφωνο τον ποιητή, που παρουσιάζει εμφατικά την ιδέα αυτή προσδίδοντάς της την αναγκαία δραματικότητα, ώστε να γίνει πιο αποτελεσματική η εντύπωσή της στη μνήμη και την αντίληψη του αναγνώστη.

Θάτσερ: η ιδρύτρια της Ε.Ε.

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Περικλή Κοροβέση
Το 1987, η Μάργκαρετ Θάτσερ, ήδη οκτώ χρόνια στην εξουσία, σε μια συνέντευξή της στο περιοδικό «Woman’s own», εξηγούσε τη φιλοσοφία της όπως την είχε πραγματώσει στο κυβερνητικό της έργο.
«Τι είναι η κοινωνία; Δεν υπάρχει. Υπάρχουν άντρες, γυναίκες και οικογένειες. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτούς. Αυτό είναι έργο δικό τους». Και λιγάκι πιο κάτω εξηγούσε γιατί διέλυσε το κράτος πρόνοιας.
«Ερχεται ο άλλος και σου λέει: “Και σε τι μου χρησιμεύει να εργαστώ; Τα ίδια παίρνω από το ταμείο ανεργίας”. Δηλαδή η κοινωνία αποτελείται από μεμονωμένα άτομα. Επιβιώνουν αυτοί που το αξίζουν και οι άλλοι είναι άξιοι της τύχης τους». Η γυναίκα που εφάρμοσε πρώτη στην Ευρώπη το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού (μετά τον δικτάτορα Πινοσέτ και τον Ρίγκαν) είναι αξιοθαύμαστη για τον κυνισμό της.
Το λέει ορθά-κοφτά. Τα καλύτερα άτομα, δηλαδή η οικονομική και τραπεζιτική ελίτ, έχουν όλα τα δικαιώματα και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Αν δεν μπορέσατε τώρα, εσείς οι υπόλοιποι, να γίνετε βιομήχανοι και χρηματιστές, είναι απόδειξη της ανικανότητάς σας.
Με μια πιο προσεκτική ανάγνωση αυτής της σκέψης, που εδώ που τα λέμε είναι διάχυτη και σε εμάς με τον λαϊκό αφορισμό «Οποιος θέλει δουλειά βρίσκει», είναι η προσαρμογή της θεωρίας των ανώτερων και κατώτερων φυλών στο δόγμα του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού.

ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΕΥΤΩΝΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΪΝΣΤΑΪΝ


του Παναγιώτη Χαρίτου 
Φυσικός | Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικής Φυσικής (CERN) | Επιστημονικός Συνεργάτης E-Learning ΕΚΠΑ
Στις 11 Μαΐου του 1916, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν δημοσιεύει στο γερμανικό περιοδικό Annalen der Physik ένα άρθρο, που αλλάζει εκ θεμελίων το πώς αντιλαμβανόμαστε τον χώρο, τον χρόνο και την έννοια της βαρύτητας. Στο άρθρο αυτό διατυπώνεται για πρώτη φορά η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας. Η θεωρία αυτή άλλαξε ριζικά την κατανόησή μας για το Σύμπαν και τον τρόπο που αυτό εξελίσσεται μετά τη Μεγάλη Έκρηξη, ενώ παράλληλα οδήγησε και σε ένα σύνολο πρακτικών εφαρμογών, που άλλαξαν δραματικά την καθημερινότητά μας. Η πιο διαδεδομένη ίσως είναι το GPS, ενώ τα φαινόμενα που προβλέπει η ΓΘΣ λαμβάνονται φυσικά υπόψη στην αποστολή δορυφόρων και διαστημικών αποστολών.
Η ανάπτυξη της ΓΘΣ έγινε σταδιακά, στην προσπάθεια του Αϊνστάιν να γενικεύσει την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, που είχε παρουσιάσει το 1905, σε συστήματα που επιταχύνονται το ένα ως προς το άλλο. Η πορεία αυτή διήρκησε περίπου 10 χρόνια, με αρκετά αξιοσημείωτα πισωγυρίσματα. Η θεωρία βασίζεται σε τρεις καινοτόμες προτάσεις που έκανε ο ίδιος ο Αϊνστάιν: (i) την αρχή της ισοδυναμίας, (ii) τη γεωμετρική περιγραφή των επιταχυνόμενων συστημάτων αναφοράς και (iii) τη σχέση μεταξύ της γεωμετρίας, του χωροχρόνου και της ενέργειας και της μάζας. Οι τρείς αυτές παρατηρήσεις άνοιξαν τον δρόμο και για τη διαφορετική περιγραφή της βαρύτητας, που ήδη περιγράφονταν από τους Νόμους του Νεύτωνα. Η βαρύτητα δεν κατανοείται πλέον ως μια δύναμη μεταξύ δυο σωμάτων, αλλά είναι η γεωμετρία του χωρόχρονου. Επιπλέον, στα πλαίσια της Γενικής Σχετικότητας υπάρχει μια σχέση μεταξύ της βαρυτικής δύναμης και του συστήματος αναφοράς στο οποίο μετράται. Συγκεκριμένα, η βαρυτική δύναμη φαίνεται να συνδέεται με το αν το σύστημα αναφοράς επιταχύνεται η όχι.

Αγοραίος Πολιτισμός – Αναλώσιμοι Εργαζόμενοι. Μια διαλεκτική σχέση

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Tης Δήμητρας Μύριλλα
Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης αποτελεί τη ναυαρχίδα της «νέας» τάσης (στην ουσία στρατηγικής πολιτικής απόφασης της Ε.Ε. και των ελληνικών κυβερνήσεων οποιασδήποτε κατεύθυνσης, κεντροδεξιάς, αριστεροκεντρώας, αριστεροδέξιας κλπ) στη διαχείριση των μουσείων και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ως πρώτο παράδειγμα λειτουργίας με νομικό καθεστώς ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και αποκομμένο από την μήτρα που γεννάει το περιεχόμενο ενός μουσείου, δηλαδή τον αρχαιολογικό χώρο και κατ’ επέκταση την αρμόδια και εποπτεύουσα Εφορεία Αρχαιοτήτων. Καθώς, όμως, έχει περιβληθεί αυτό το ίδιο την αίγλη του μνημείου εξ αντανακλάσεως από το μνημείο που έχει ως αναφορά, δηλαδή τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, συχνά συμβαίνει κάθε απόπειρα κριτικής αξιολόγησης και πολιτικής ερμηνείας να αντιμετωπίζεται στην καλύτερη περίπτωση ως παρεκκλίνουσα, αν όχι αρτηριοσκληρωτική και αναχρονιστική.
Παράλληλα, η Ακρόπολη, θεωρούμενη συχνά από τις γραφίδες των συστημικών ΜΜΕ ως brand name (εμπορική ονομασία), δηλαδή ως προϊόν προς αγορά με τιμή, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης μόνο όταν οι εργαζόμενοι  απεργούν και την κλείνουν και επομένως διαπράττουν «έγκλημα» καθοσιώσεως.
Ετσι, λοιπόν, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός πως ο,τι δήποτε αφορά στους εργαζόμενους (αρχαιολόγους, φύλακες αρχαιοτήτων, συντηρητές, τεχνίτες), τους εργασιακούς όρους και τα δικαιώματά τους, δεν συνιστά αντικείμενο άξιο σχολιασμού. Είναι λογικό. Εάν κανείς θεωρεί την Πολιτιστική Κληρονομιά, προϊόν εμπορεύσιμο μοιραία θα θεωρεί και τους εργαζόμενους που τη διακονούν «προϊόν» αναλώσιμο.

Ερυθρές Ταξιαρχίες και Καμόρα



Εκτός από τις πολύπλοκες σχέσεις των ένοπλων οργανώσεων με το χώρο του κοινού εγκλήματος, υπήρξε στην ιταλική εμπειρία και μια διάσταση πολύ πιο σημαντική και ενδιαφέρουσα. Ήταν οι σχέσεις μιας πτέρυγας των Ερυθρών Ταξιαρχιών με το οργανωμένο έγκλημα και πιο συγκεκριμένα με την Καμόρα της Νάπολης.

του Δημήτρη Δεληολάνη
Είναι αποδεδειγμένο ιστορικά ότι το κυριότερο εμπόδιο στη διείσδυση του ένοπλου κόμματος στον ιταλικό Νότο ήταν η αντιπαλότητα της Μαφίας. Η Μαφία δύσκολα ανεχόταν τη δραστηριότητα ακόμη και των νόμιμων οργανώσεων της Αριστεράς.
Το αποδεικνύουν οι δολοφονίες από την Κόζα Νόστρα του βουλευτή Πιο Λα Τόρε, γραμματέα της οργάνωσης Σικελίας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και αργότερα του Πεπίνο Ιμπαστάτο, στελέχους της ακροαριστερής Προλεταριακής Δημοκρατίας.
Η σικελική Κόζα Νόστρα, η Ντράνγκετα (από την ελληνική λέξη «Ανδραγαθία») της Καλαβρίας και η Καμόρα της Νάπολης ήταν οργανώσεις βαθύτατα αντικομμουνιστικές και στενότατα συνδεδεμένες με τα κυβερνητικά κόμματα, κυρίως με τη Χριστιανοδημοκρατία. Είναι γνωστή και δικαστικώς εξακριβωμένη, εξάλλου, η ενεργοποίηση της Μαφίας κατά τη διάρκεια της απαγωγής από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες του προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας Άλντο Μόρο την άνοιξη του 1978.

Ελληνοφρένεια Σ4 Επ.64


Τα σκάνδαλα του ξεπουλήματος των αεροδρομίων

analyst


Μην έχετε καμία αμφιβολία πως κάτι σχετικά ανάλογο θα γίνει με τις καταθέσεις και με τα σπίτια μας – ένας μεγάλος αριθμός των οποίων θα κατασχεθεί και θα πλειστηριασθεί σε εξευτελιστικές τιμές, ενώ θα παραμείνουμε χρεωμένοι με το υπόλοιπο μέρος του δανείου
 .
«Το άκρον άωτο της ανοησίας είναι το να πουλήσει κανείς το σπίτι του, αφενός μεν πληρώνοντας τον αγοραστή για να το πάρει, αφετέρου αναλαμβάνοντας υποχρεώσεις που δεν γνωρίζει καν τι θα του κοστίσουν στο μέλλον – παραμένοντας στο τέλος χρεωμένος«.
του Βασίλη Βιλιάρδου
Άποψη
62
Όπως έγινε γνωστό, η κρατική γερμανική εταιρεία FRAPORT θα δανεισθεί περίπου 1 δις € για την εξαγορά των 14 αεροδρομίων από διάφορες τράπεζες – μία εκ των οποίων είναι η ελληνική ALPHA BANK που θα της παρέχει 284,7 εκ. € (πηγή). Η συγκεκριμένη τράπεζα έχει (ανά)κεφαλαιοποιηθεί τρεις φορές, μεταξύ άλλων με χρήματα του ελληνικού δημοσίου – ένα πολύ μεγάλο μέρος των οποίων χάθηκε, ενώ παράλληλα αφελληνίσθηκε (άρθρο). Συνολικά οι τράπεζες έχουν κοστίσει σε όλους εμάς τους φορολογουμένους περί τα 43 δις €, τα οποία επιβάρυναν το δημόσιο χρέος – ενώ κανένας δεν γνωρίζει τι θα συμβεί με τα περίπου 90 δις € εγγυήσεις, τις οποίες τους έχει δώσει το κράτος (=εμείς).
Το άκρον άωτο της ανοησίας μας εν προκειμένω είναι το ότι, ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων της εξαγοράς θα δοθεί από μία τράπεζα που κεφαλαιοποιήθηκε με δικά μας χρήματα – για να μπορούν να κατάσχουν τα δικά μας περιουσιακά στοιχεία οι ξένοι μέτοχοι της, καθώς επίσης για να είναι σε θέση η τράπεζα να δανείζει αυτούς που μας λεηλατούν. Τα χρήματα μας δε θα οδηγηθούν στους ξένους δανειστές της χώρας μας στους οποίους, παρ’ όλα αυτά, θα παραμείνουμε σκλάβοι, χρεωμένοι στο διηνεκές. Για να μην ξεχνάμε, υπενθυμίζουμε εδώ τα εξής:

H συμφωνία στο Eurogroup "εκεί έξω"


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Σας το είχαμε λίγο-πολύ προείπει: ενώ εμείς, εδώ, θα ετοιμάζουμε τον σκυλοκαυγά γύρω από το τι απέδωσε, πού οδηγεί, ποιος κέρδισε/ποιος έχασε με την έκβαση του Eurogroup της 15ης Ιουνίου, "εκεί έξω"/στο διεθνές σύστημα, "στις αγορές" (που μάθαμε να λέμε την λέξη και να γεμίζει υπερηφάνεια το στήθος μας), οι αποτιμήσεις είναι και πιο ψύχραιμες και πιο ουσιώδεις. Χαρακτηριστική η άποψη του Bloomberg - του οικονομικού πρακτορείου που κατ' εξοχήν "ακούν οι αγορές" - ότι το ΔΝΤ "δάνεισε την αξιοπιστία του, όχι και τα χρήματά του". Ότι η Γερμανία "συμφώνησε σε πιο συγκεκριμένα στοιχεία για ενδεχόμενη ελάφρυνση χρέους και [αυτό σημειώστε το!] σε λιγότερο φιλόδοξους δημοσιονομικούς στόχους" (ετούτο αναφέρεται στο διαβόητο πρωτογενές πλεόνασμα "ίσο ή μεγαλύτερο του 2% του ΑΕΠ, αλλά κοντά σ' αυτό [το 2%]") . Οτι η Ελλάδα "πήρε λίγο χώρο να αναπνεύσει".
Όμως, το κυριότερο συμπέρασμα του Bloomberg ήταν άλλο: "οι επώδυνες αποφάσεις αφέθηκαν για αργότερα "καθώς όλοι θα ξανακαθίσουν στο ίδιο τραπέζι σε λίγους μήνες". Η αναφορά αυτή δεν είναι στην... τρίτη αξιολόγηση/review, που όντως θα ξεκινήσει ευθύς ως επιστρέψουν όλοι από τις καλοκαιρινές τους διακοπές (αν δηλαδή έρθει κάποτε καλοκαίρι στην Ελλάδα του 2017...), όσο στο γεγονός ότι σιγά-σιγά θα προκύπτει το θέμα της πρόσβασης της Ελλάδας στις αγορές. Δεν είναι το Bloomberg το σχόλιο, αλλα δικό μας: την όποια πρόσβαση στις αγορές θα χρειαστεί τώρα να φιλοτεχνήσει, με αυτό το κεκτημένο, η (γαλλική) Rothschild - αναμένουμε και τον νικητή των Γαλλικών διαδοχικών εκλογών, τον Εμμανουέλ Μακρόν, σε λίγες βδομάδες στην Αθήνα, όχι;

Όταν το Κατάρ έσωζε τράπεζες


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Νατάσας Στασινού 

Αγόρασε τα Harrods του Λονδίνου, απέκτησε μερίδιο στη γαλλική ομάδα ποδοσφαίρου Paris St Germain, αλλά και στην ισπανική επιχείρηση ηλεκτρικού ρεύματος Iberdrola, χρηματοδότησε τον ψηλότερο ουρανοξύστη της Ευρώπης, επένδυσε 5 δισ. δολάρια στο κινεζικό χρηματιστήριο. Το Κατάρ έκανε αισθητή την παρουσία του στην παγκόσμια σκηνή μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Καμία κίνησή του, ωστόσο, δεν εξέπληξε, προβλημάτισε (αλλά και ενθουσίασε ορισμένους) τόσο, όσο οι σωτήριες κεφαλαιακές ενέσεις του σε τράπεζες. 
Όταν το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα «μολυσμένο» από την αμερικανική κρίση των τοξικών subrime δανείων κινδύνευε να πέσει σε κώμα, το κρατίδιο του 1,9 εκατ. ανθρώπων, με κατά κεφαλήν εισόδημα άνω των 100.000 δολαρίων, ήταν εκεί. 

Οι δέκα βασικές επιθυμίες των Ελλήνων

analyst


Photo: Peter Schrank, Economist
Οποιοσδήποτε θέλει να κυβερνάει, πρέπει πριν από κάθε τι άλλο να εμπιστεύεται τη συλλογική σοφία, αυτά δηλαδή που θέλουν οι Πολίτες – οπότε είναι υποχρεωμένος να τα ανακαλύψει και στη συνέχεια να κρίνει εάν είναι ο ίδιος σε θέση να τα εφαρμόσει, έχοντας πλήρη γνώση της κατάστασης της χώρας, καθώς επίσης των δυνατοτήτων της τη δεδομένη στιγμή.
.
«Πού θα καταλήξουμε εάν δεν αλλάξουμε; Εάν συνεχίσουμε να ακολουθούμε τις εντολές της καγκελαρίου; Εκεί που κατέληξαν οι πάμπλουτες χώρες της Λατινικής Αμερικής την πρώτη αποικιοκρατική εποχή: όπου οι νέοι ιδιοκτήτες τους έβαζαν τους ιθαγενείς να εργάζονται μέρα-νύχτα έναντι πινακίου φακής, παρακολουθώντας τους με τα μαστίγια για να παράγουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο για τους ίδιους» (πηγή).
του Βασίλη Βιλιάρδου
Ανάλυση
Η Ελλάδα, επτά ακριβώς χρόνια μετά την ανακοίνωση της υπαγωγής της στο ΔΝΤ την Κυριακή 2 Μαΐου του 2010, ευρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση – οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Έχοντας βιώσει κυριολεκτικά μία οδυνηρή τραγωδία, μοναδική στην ιστορία για μία χώρα σε εποχή ειρήνης, συνεχίζει την πορεία της προς την καταστροφή και το χάος, χωρίς καμία προοπτική να το αποφύγει – παρά το ότι (ή ίσως λόγω του ότι) της επιβλήθηκαν δημοσιονομικά μέτρα ύψους συνολικά 70 δις €.
Σε αυτά τα επτά χρόνια της οδύνης, περιορίσθηκε το ΑΕΠ της κατά περίπου 65 δις € (άρα λείπουν σήμερα ετήσια έσοδα του δημοσίου άνω των 20 δις €!), χρεοκόπησαν δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις, μειώθηκαν οι καταθέσεις σχεδόν κατά 130 δις €, δαπανήθηκαν άνω των 40 δις € για να διασωθούν οι τράπεζες χωρίς αποτέλεσμα, αφού τελικά χάθηκαν τα χρήματα και αφελληνίσθηκαν, δημιουργήθηκαν 800.000 νέοι άνεργοι κοκ.

Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και η οργή των Ελλήνων


Ακόμα και την ίδια τη συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση αμφισβητεί πλέον μεγάλη ομάδα του ελληνικού πληθυσμού. Δυσαρμονία μεταξύ του λαού και των πολιτικών. Η αποκαλυπτική έρευνα του Pew Research Center. 

Γράφει o Τ. Μίχας*  

O ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του απαιτεί δημοψήφισμα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Επίσης απορρίπτει βασικούς θεσμούς του ευρωπαϊκού μορφώματος όπως την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων (από άλλες χώρες της ΕΕ) καθώς και τις ελεύθερες εμπορικές συναλλαγές. Εχει έντονα αρνητικές απόψεις για την ΕΕ και είναι ο μόνος λαός στην ΕΕ που πιστεύει ότι η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ θα ωφελήσει τη... Βρετανία! Τέλος, σήμερα μόνο μία ισχνή πλειοψηφία θα ψήφιζε υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στο μόρφωμα των Βρυξελλών.
Τα συγκλονιστικά αυτά ευρήματα περιέχονται σε μία πρόσφατη σφυγμομέτρηση την οποία έκανε το γνωστό αμερικανικό επιστημονικό ίδρυμα Pew Research Center. H σφυγμομέτρηση, που πραγματοποιήθηκε μεταξύ 2 Μαρτίου-17 Απριλίου, είχε ως δείγμα 9.935 ερωτηθέντες από Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιταλία, Ολλανδία, Πολωνία, Ισπανία, Σουηδία και Βρετανία.
Μία συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων σήμερα έχει αρνητική άποψη για την Ευρωπαϊκή Ενωση. Παρά τα τεράστια κονδύλια-παροχές που δόθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες σε διάφορες πληθυσμιακές ομάδες στην Ελλάδα, παρά την αδιάκοπη προσπάθεια των «συστημικών» ΜΜΕ και της πολιτικοοικονομικής ελίτ να διαμορφώσει μια «ευρωπαϊκή συνείδηση», σήμερα μόλις το 33% έχει θετική άποψη για το μόρφωμα των Βρυξελλών, ενώ το 65% αρνητική.

Η Fed δεν είναι πια ο καλύτερος φίλος των αγορών


Επικρατεί ασυμφωνία μεταξύ Fed και αγορών, καθώς οι τελευταίες δεν λένε να αποδεχθούν το guidance που έχει επαναλάβει τόσες φορές η κεντρική τράπεζα. Αν συνεχίσουν να περιφρονούν τις προειδοποιήσεις, επενδυτές και traders θα απογοητευθούν από τους κεντρικούς τραπεζίτες.

του Mohamed El-Erian*

Αυξάνοντας τα επιτόκια και, ακόμη πιο σημαντικό, επαναλαμβάνοντας το μελλοντικό guidance για τις πολιτικές και σκιαγραφώντας σχέδια για σταδιακή συρρίκνωση του ισολογισμού της, η Fed υπαινίχθηκε την περασμένη εβδομάδα πως έχει αρχίσει να εξαρτάται λιγότερο από τα στοιχεία και έχει ενθαρρυνθεί περισσότερο να ομαλοποιήσει την νομισματική πολιτική. Κι όμως, κρίνοντας από τις τιμές των περιουσιακών στοιχείων, οι αγορές δεν καταφέρνουν να ενσωματώσουν επαρκώς την αλλαγή στο καθεστώς της πολιτικής. Σε περίπτωση που επικρατήσει αυτή η ασυμφωνία κατά τους ερχόμενους μήνες, η Fed θα μπορούσε να αποδειχθεί σχετικά δυσάρεστη για τις αγορές.
Αφήνοντας στην άκρη πολλαπλές ενδείξεις για μια εμβόλιμη, μικρή οικονομική επιβράδυνση και για τον υποτονικό πληθωρισμό, η Fed έκανε τρία πράγματα την Τετάρτη που περιορίζουν την νομισματική τόνωση και από τα οποία μόνο το ένα αναμενόταν ευρέως από τις αγορές: αύξησε τα επιτόκια κατά 25 μονάδες βάσης, επανέλαβε την πρόθεσή της να αυξήσει τέσσερις ακόμη φορές μέχρι τα τέλη του επόμενου έτους (περιλαμβανομένης άλλης μίας φοράς μέσα στο 2017) και σκιαγράφησε ένα χρονοδιάγραμμα για τη μείωση του ισολογισμού 4,5 δισ. δολαρίων.
Αυτές οι τρεις ενέργειες επιβεβαιώνουν μια εξέλιξη στην πολιτική στάση της Fed, καθώς δεν αναζητά πλέον δικαιολογίες για να διατηρήσει την εξαιρετικά διευκολυντική νομισματική πολιτική -μια επιθετική τάση που κυριάρχησε κατά το μεγαλύτερο μέρος του απόηχου της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Αντίθετα, η Fed είναι πλέον περισσότερο πρόθυμη να ομαλοποιήσει σταδιακά, τόσο τη δομή των επιτοκίων όσο και τον ισολογισμό της. Ως εκ τούτου, είναι πιο πρόθυμη να «κοιτάξει πίσω» από τα αδύναμα στοιχεία για την ανάπτυξη και τον πληθωρισμό.

Σβήνουν τα εμπορικά κέντρα της Αμερικής

Οι ιδιοκτήτες των mall πολύ συχνά δεν μπορούν να βρουν τρόπους αναχρηματοδότησης, γιατί οι πιθανότητες να βρουν ενοικιαστές είναι πλέον ελάχιστες.
Τα shopping malls στα προάστια τις ΗΠΑ ήταν το σύμβολο του αμερικανικού τρόπου ζωής την δεκαετία του ‘70 και του ‘80. Κάποτε ήταν εστίες συνάντησης για την οικογένεια και τους φίλους, τώρα πολλά από αυτά στέκουν εγκαταλελειμμένα και μαρτυρούν την παρακμή των επιχειρήσεων του κλάδου λιανικής πώλησης. Σύμφωνα με την σελίδα «deadmalls.com», 400 εμπορικά καταστήματα έχουν κλείσει οριστικά τις πόρτες τους.
Πώς οδηγήθηκαν στην παρακμή
Η εικόνα εγκατάλειψης που επικρατεί στα εμπορικά καταστήματα της Αμερικής, δείχνει ότι το αμερικανικό λιανεμπόριο έχει υποστεί αλλαγές. Όλο και περισσότεροι μεγάλοι έμποροι λιανικής πώλησης εγκαταλείπουν τα mall, και μαζί με αυτούς φυσικά και οι πελάτες τους. Ο Ρ.Τζ. Χότοβι, αναλυτής του οίκου αξιολόγησης Morningstar, επισημαίνει ότι «το 2017 θα είναι αποφασιστικό έτος για τη μοίρα πολλών εμπόρων λιανικής». Προβλέπει πολλές χρεοκοπίες για αυτό τον χρόνο. Άλλοι αναλυτές πιστεύουν ότι θα κλείσουν περίπου 400 mall μέχρι το 2025. Αυτό δείχνει ότι επέρχεται ο θάνατός τους με γρήγορους ρυθμούς.
Όπως είναι γνωστό, το online εμπόριο δυσχεραίνει συνεχώς τη θέση των shopping mall στην αγορά. Άγνωστο παραμένει όμως με τι ταχύτητα συμβαίνει αυτό. Δύο παράγοντες συμβάλουν στο κλείσιμο τους. Όπως αναφέρει ο Μάρκ Κόχεν, που διδάσκει Λιανεμπόριο στο Πανεπιστήμιο Columbia, «η ύφεση του 2008 και η ραγδαία ανάπτυξη της Amazon και άλλων τέτοιων εταιρειών πώλησης προϊόντων και υπηρεσιών μέσω διαδικτύου είναι ένας δυσμενής συνδυασμός για τους παραδοσιακούς εμπόρους λιανικής».

Αποκαλυπτική έρευνα: Βουτιά των δαπανών υγείας την επταετία 2009- 2015

Έντονες πιέσεις δέχτηκε ο κλάδος της υγείας στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2009-2015, με τη συνολική μείωση στις δαπάνες υγείας να αγγίζει το 40%, σύμφωνα με τα συμπεράσματα έρευνας της Deloitte.
Η έρευνα εξετάζει την πορεία και τις τάσεις του κλάδου στα χρόνια της οικονομικής κρίσης και συγκεκριμένα την επταετία 2009- 2015.
Σύμφωνα με την έρευνα, οι δαπάνες υγείας κατέγραψαν συνεχόμενη πτώση από το 2009, φτάνοντας τα 14,1 δισ. ευρώ το 2014. Βασικότερο λόγο της μείωσης αποτέλεσε, σύμφωνα με την έρευνα, η σημαντική συρρίκνωση στην ιατροφαρμακευτική κάλυψη από το κράτος και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.
Η σημαντική πτώση των δαπανών στον κλάδο της υγείας φέρεται να έγινε λιγότερο αισθητή στα νοσοκομεία της χώρας, σε αντίθεση με φαρμακεία και λοιπούς επαγγελματίες του κλάδου, οι οποίοι επλήγησαν περισσότερο.
Συγκεκριμένα, η συνολική δαπάνη που αφορά τα νοσοκομεία, από τα 9 δισ. ευρώ το 2009 έφτασε τα 6,2 δισ. ευρώ το 2015, παρουσιάζοντας μια μέση ετήσια μείωση 6%, την στιγμή που η μείωση για την λιανική του κλάδου (φαρμακεία, ιατρικές συσκευές κά) και τους υπόλοιπους επαγγελματίες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της υγείας (ιδιώτες γιατρούς, διαγνωστικά κέντρα) άγγιξε το 7% και 9% αντίστοιχα.

ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ - ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ

ESTIA TV


Η 3η εκπομπή από την σειρά ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ, με τον Ραδάμανθυ Αναστασάκη.



ΜΕΡΟΣ Β΄: ΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΣ, ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΡΗΞΗ. Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ


Ν.Η.: Μιλήσατε για τον ευρωπαϊσμό. Θεωρείτε ότι ο ευρωπαϊσμός, όπως τον ξέρουμε ή όπως τον φαντασιώνονται κάποιοι, έχει αποτύχει πλήρως; Και τελικά τι είναι αυτό το φαντασιακό του ευρωπαϊσμού και τι ο πραγματικός ευρωπαϊσμός;

Κ.Λ.: Ο ευρωπαϊσμός ποικίλει και διαφέρει από χώρα σε χώρα και μετουσιώνεται σε κάτι διαφορετικό ανάλογα με την παράδοση και τις συνθήκες του κάθε τόπου. Είναι κάτι πολύ ευμετάβλητο, σαν χαμαιλέοντας. Για παράδειγμα αυτή τη στιγμή είναι πολύ ισχυρός στη Γερμανία, αν και εκεί σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Στην χώρα μας ο ευρωπαϊσμός είναι κάτι εξαιρετικά άρρωστο. Είναι μια φαντασίωση της Ευρώπης ως πηγής του πολιτισμού, της εξέλιξης και της προόδου όπως την αντιλαμβανόταν η γενιά των πατεράδων και των παππούδων μας. Για την Δεξιά παραμένει αυτό το αφήγημα. Για την Αριστερά, ντύθηκε με την ρητορική περί κινημάτων, λαών, «μαλακής ισχύος» και όλα εκείνα για τα οποία κομμάτι της ελληνικής Αριστεράς σπατάλησε τόσο χρόνο τις δεκαετίες του ’90 και του 2000.
Πιο συγκεκριμένα, όμως, ο ευρωπαϊσμός δεν είναι παρά ένα είδος μετάθεσης, προβολής ίσως της μειονεκτικής θέσης που αισθάνεται ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας μιας ορισμένης ηλικίας, το οποίο θα ήθελε πάρα πολύ και αυτό να είναι όπως πιστεύει και ονειρεύεται ότι είναι η ευρωπαϊκή μεσαία τάξη – οικονομικά άνετη, κοσμοπολίτικη, καταναλωτική, ζώντας σε ένα τέλεια εύρυθμο ευνομούμενο κράτος. Αυτό έχει προβληθεί έντονα και καταδεικνύει αυτή την τρομακτική, βαθιά εσωτερικευμένη μειονεξία, που ευτυχώς δεν υπάρχει στους νέους ανθρώπους. Βέβαια όταν ζήσεις χρόνια στο εξωτερικό αντιλαμβάνεσαι πως φυσικά και δεν είναι καθόλου έτσι όπως φαντάζεται ο κόσμος τα πράγματα και αυτή η Ευρώπη. Και οι Ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι ταξικές, με τις δικές τους ιδιαιτερότητες, με την δική τους σκληρότητα, την δική τους ιστορική διαδρομή και εξέλιξη εντός του καπιταλισμού. Δεν είναι ο παράδεισος, όπως φαντάζεται ο κόσμος εδώ. Αλλά, ιδεολογικά, η ισχύς του φαντασιακού αυτού ήταν και παραμένει τεράστια.     

Κώστας Λαπαβίτσας: ””Μιλάμε για ρήξη. Αύριο το πρωί ει δυνατόν – και έχουμε αργήσει! ”



Συνέντευξη στους Φώτη Βέργη και Μαρία Παρέντη


Ένα ηλιόλουστο Σαββατιάτικο πρωινό εν μέσω αξιολόγησης, με το ραδιόφωνο να μεταδίδει την Πρωταπριλιάτικη «είδηση» της παραίτησης του Ευκλείδη Τσακαλώτου, βρεθήκαμε να ανηφορίζουμε προς την Νάουσα, όπου μας περίμενε ο κ. Κώστας Λαπαβίτσας, Καθηγητής Οικονομικών στο School of Oriental and African Studies (SOAS) στο Λονδίνο και πρώην βουλευτής Ημαθίας. Μας υποδέχτηκε στην αυλή του σπιτιού του, μακριά από το γκρίζο του Λονδίνου όπου εργάζεται και διδάσκει, για μια μακρά και ενδιαφέρουσα συζήτηση που κινήθηκε από την κοινοβουλευτική του εμπειρία το 2015 ως τον ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα, την ρήξη που εξακολουθεί να προτείνει, το παρόν και το μέλλον της αριστεράς, αλλά και το πλαίσιο του «ευρωπαϊσμού» και του σύγχρονου καπιταλισμού.

ΜΕΡΟΣ Α’ : Ο ΣΥΡΙΖΑ, το δημοψήφισμα και ο ελληνικός κοινοβουλευτισμός τότε και σήμερα


Ν.Η.: Από τις 20 Φλεβάρη του 2015 προειδοποιήσατε για την αλλαγή της πορείας του ΣΥΡΙΖΑ. Εντούτοις, πιστεύετε πως ο λαός ήθελε να ελπίζει ή έψαχνε μια γρήγορη λύση μέσω της ανάθεσης;
Κώστας Λαπαβίτσας: Χαίρομαι που το λέτε, γιατί πολύς κόσμος δεν το θυμάται. Είναι αλήθεια ότι στις 20 Φεβρουαρίου του ’15, όταν υπογράφηκε εκείνο το πρώτο κείμενο, που ήταν απαράδεκτο και δρομολόγησε τις μετέπειτα εξελίξεις, και εγώ προσωπικά αλλά και σημαντικός αριθμός άλλων – συντεταγμένη ομάδα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ – είπαμε «όχι». Προσωπικά μάλιστα δημοσίως υποστήριζα από τότε πως το ζήτημα απαιτεί ή νέες εκλογές ή δημοψήφισμα.
Τώρα, για το αν ο ελληνικός λαός ήθελε ανάθεση ή όχι…

Η άμμος στην κλεψύδρα τελειώνει...

Το Ποντίκι


του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Ο κύριος στόχος μας σχετίζεται με την πλήρη κινητοποίηση όλων των δυνάμεων – και των δυνάμεων που αποτελούν τον κορμό της κυβέρνησης, αλλά κυρίως των παραγωγικών δυνάμεων – προκειμένου να στηρίξουμε την πραγματική οικονομία και να δώσουμε μία προοπτική δυναμικής επανεκκίνησης και δυναμικής ανάκαμψης της οικονομίας».
 
Το απόσπασμα αυτό, από την προχθεσινή ομιλία του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο, περιγράφει την κατεπείγουσα ανάγκη να «ξαναζεσταθεί» η οικονομία. Όμως η επανεκκίνηση δεν είναι μια τόσο απλή υπόθεση, διότι ήδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος – επτά ολόκληρα χρόνια πεταμένα στα σκουπίδια.
 
Επιπλέον η σημερινή κυβέρνηση έχει ακόμη πολύ δρόμο – όχι χρονικά, αλλά επί της ουσίας – να διανύσει προκειμένου να δημιουργηθούν προϋποθέσεις για επανεκκίνηση της οικονομίας. Όλα όσα αφορούν την παραγωγική ανασυγκρότηση είναι πίσω από τους στόχους. Η στροφή του κράτους προς την παραγωγικότητα καθυστερεί. Οι τράπεζες παραμένουν δέσμιες των κόκκινων δανείων. Η δημόσια διοίκηση καρκινοβατεί και η λειτουργικότητα των θεσμών εξακολουθεί να είναι προβληματική. Και πάει λέγοντας...
 
Ο πρωθυπουργός έχει κατ’ επανάληψη καταγράψει τις παθογένειες. Αυτές που κι εμείς με μεγάλη συχνότητα – στα όρια της κούρασης του αναγνώστη – αναφέρουμε ζητώντας κάτι να γίνει για τη θεραπεία τους. Όμως ο χρόνος περνάει μέσα σε μια βασανιστική στασιμότητα, για την οποία δεν έχουν φταίξει μόνο οι συνθήκες, οι δανειστές, το βάθος και η δυσκολία των προβλημάτων, αλλά και πολλά από τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει βασικούς ρόλους στην κυβέρνηση – σ’ αυτήν, στην προηγούμενη, στην προ-προηγούμενη και ούτω καθεξής.

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Δημοτικό τραγούδι και ελληνική ιδιοπροσωπία

Το Ποντίκι


«Μπορούμε να κάνουμε πολλές πικρές παρατηρήσεις πάνω στην άβυσ­σο που μπορεί κάποτε να χωρίσει τους μορφωμένους και τους καλλιερ­γημένους από τη φωνή της ζωής, όταν σκεφτούμε πως για πολλούς αι­ώνες ο μόνος πραγματικός ποιητής που έχει το Γένος είναι ο ανώνυμος και αναλφάβητος λαός...».
Γιώργος Σεφέρης, Κωστής Παλαμάς, 1943
του Γιώργου Καραμπελιά
Στόχος μου είναι η συναγωγή ορισμέ­νων συμπερασμάτων: να διακρίνου­με τα θεμελιώδη ιδεολογικά στοιχεία που μεταβάλλουν το δημοτικό τρα­γούδι σε «πυκνωτή» της νεότερης ελληνικής ι­δεολογίας - αναχωνεύοντας, μέσα από το στό­μα των τυφλών ποιητάρηδων (των ακριτικών α­σμάτων) και των γραϊδίων (που συνέθεταν θρη­σκευτικά άσματα και μοιρολόγια), αρχέγονα και νεωτερικά στοιχεία, διηθώντας μέσα τους μια μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά.
Ο Ερατοσθένης Καψωμένος τονίζει πως «ο μόνος εμπράγματος (και όχι γραπτός) πολιτι­σμός, που κάλυπτε το σύνολο περίπου του ελ­ληνισμού, τόσο κατά την ύστερη τουρκοκρατία όσο και κατά τις πρώτες δεκαετίες της ανεξαρ­τησίας, ήταν ο παραδοσιακός πολιτισμός των αγροτοκτηνοτροφικών κοινοτήτων της υπαί­θρου». Αυτός ο παραδοσιακός πολιτισμός είχε δύο βασικές συνιστώσες, την ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση και τη λαϊκή δημιουργία - από την αρχιτεκτονική και τους χτιστάδες έως το δημοτικό τραγούδι.

O επόμενος πρωθυπουργός


του Χρήστου Γιανναρά 
Λ​​ογικά, δηλαδή με τους όρους της κοινής και στοιχειώδους λογικής, ελπίδα να ανακάμψει το αποσυντεθειμένο πια και χρεοκοπημένο (υπό επιτροπεία επαχθέστατη) ελλαδικό κράτος, δεν υπάρχει. Για χίλιους-μύριους ολοφάνερους λόγους – θα αρκούσε όμως ένας και μόνος: Eίναι των αδυνάτων αδύνατο να έχει συνέχεια ιστορικής παρουσίας μια συλλογικότητα, στην οποία, δεκαετίες τώρα, δεν κρίνεται κανένας για τίποτα – ειδεχθέστατα κοινωνικά και πολιτικά εγκλήματα μένουν ατιμώρητα ή και πανηγυρικώς αμνηστεύονται. H παρανομία, η καταστροφή ή κλοπή κοινωνικής περιουσίας, είναι καθεστώς. Oι φυσικοί αυτουργοί της χρεοκοπίας εξακολουθούν ανενόχλητοι να απολαμβάνουν την εξουσία και τα λάφυρα της σύλησης του κοινωνικού χρήματος, έχοντας με νόμο εξασφαλίσει την ατιμωρησία των κακουργημάτων τους.
Tαυτόχρονα, κάθε αξιολόγηση, κριτική αποτίμηση και διαβάθμιση της ποιότητας έχει καταργηθεί, η βαθμολογία έχει εξοβελιστεί από το σχολείο ή διατηρείται συμβατικά, η αντιγραφή στα πανεπιστήμια ή η κομματική στράτευση εξασφαλίζουν πτυχίο σε ανατριχιαστικά αγράμματους. Oι δημόσιοι υπάλληλοι δεν κρίνονται ούτε για εξόφθαλμη ανεπάρκεια, βασανισμό ή εκβιασμό του πολίτη, προάγονται μόνο με τα χρόνια παρουσίας τους στην «υπηρεσία». O εργατικός δεν διακρίνεται από τον φυγόπονο ούτε ο ευφυής από τον μικρονοϊκό ούτε ο τίμιος από τον διεφθαρμένο. Σε καμία βαθμίδα της προσχηματικής ιεράρχησης ευθυνών δεν αποτιμώνται προσόντα, ικανότητες, ήθος, πεπραγμένα – πουθενά, από το νηπιαγωγείο ώς το υπουργικό συμβούλιο.
Mεθοδικά, εσκεμμένα, η έννοια της αξιολόγησης έχει ταυτιστεί στις συνειδήσεις με τον αναχρονιστικό συντηρητισμό, τον αυταρχισμό, την καταπίεση. Kάθε βράδυ αγέλες ανεγκέφαλων υπανθρώπων λυμαίνονται συγκεκριμένη περιοχή της πρωτεύουσας, κάθε νύχτα «προσάγονται» κάποιοι στον εισαγγελέα, δεν κρατείται ποτέ κανένας. Eίναι αδιανόητο να κριθούν ένοχοι ή να παραπεμφθούν σε ψυχίατρο. H ασυδοσία και ο τραμπουκισμός λογαριάζονται στην «προοδευτική» Eλλάδα σαν «κοινωνικές κατακτήσεις», το ίδιο και η εκδοχή του πανεπιστημίου ως «ασύλου» της παράνοιας, των βανδαλισμών, της αισθητικής βαναυσότητας.

Κ.Λάμπος : Στροφή στη καθαρή Ενέργεια και Γεωπολιτική Απεξάρτηση

Νέα Κρήτη


Οι κοινωνίες πρέπει να γίνουν γνώστες της δυνατότητας τεχνολογικά μέσα σε μία δεκαετία, να απεξαρτηθούν  ενεργειακά από τους πολυεθνικούς κολοσσούς, με τη χρήση  ΑΠΕ και καθαρής ενέργειας , όπως το υδρογόνο, με χαμηλό κόστος και αυτάρκεια, είπε ο διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο Freie του Βερολίνου  και συγγραφέας Κώστας Λάμπος, στον 9.84 .

Αυτό που το 1% κρατάει  κρυφό στο 99% της ανθρωπότητας, θα απεγκλώβιζε γεωπολιτικά  τους λαούς και ταυτόχρονα θα σταματούσε την ραγδαία επιδείνωση της Κλιματικής Αλλαγής, θέτοντας στο περιθώριο το καπιταλιστικό κέρδος που κατατρώγει τον πλανήτη και την ανθρωπότητα.  

Υπάρχουν φιλελεύθεροι στην Ελλάδα;

iskra


του Κώστα Λαπαβίτσα
Το υπαρξιακό ερώτημα του τίτλου δεν αναφέρεται στους νεοφιλελεύθερους, δηλαδή τους φερόμενους ως λάτρεις της αγοράς, οι οποίοι κυριαρχούν παγκοσμίως. Το είδος αφθονεί και εν Ελλάδι. Στην πραγματικότητα οι νεοφιλελεύθεροι δεν είναι παρά μασκαρεμένοι κρατιστές που απλώς επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν το κράτος προς όφελός τους. Είναι στ’ αλήθεια φιλελεύθερες οι ελληνικές τράπεζες που επιβιώνουν (και αποσπούν μεγάλα κέρδη) καθαρά και μόνο χάρη στην κρατική στήριξη;
Ή μήπως είναι στ’ αλήθεια φιλελεύθερος ο κ. Μητσοτάκης; Από πότε; Δεν χρειάζεται καν να αναφερθούμε στον εδραιωμένο πελατειακό χαρακτήρα της ΝΔ και τις προσβάσεις της στο δημόσιο. Αρκεί να παρατηρήσουμε ότι ο κ. Μητσοτάκης ασπάζεται τις ίδιες μνημονιακές πολιτικές με τον κ. Τσίπρα. Προτείνει μόνο διαφορετική κατανομή των φορολογικών βαρών, μιλώντας κυρίως για απολύσεις μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων; Πέραν του ότι η πρόταση είναι πολιτικά αυτοκτονική, σε τι ακριβώς συνίσταται ο φιλελευθερισμός της; Παραδοσιακή ταξική πολιτική είναι που στοχεύει στη μετάθεση των βαρών των μνημονίων ανάμεσα στα κοινωνικά στρώματα.
Πως λοιπόν θα φαίνονταν οι πραγματικοί φιλελεύθεροι στην Ελλάδα σήμερα; Απαντώ με τρία παραδείγματα εν συντομία.

Σοφία Ιορδανίδου: Το Κυπριακό και ο ρόλος των ΜΜΕ στην εποχή μας

Νέα Κρήτη


Το Κυπριακό με την επανέναρξη των συνομιλιών στη Γενεύη είναι μεν στο επίκεντρο των συζητήσεων στη Κύπρο, αλλά οι προσδοκίες εξαιτίας της Τουρκικής αδιαλλαξίας είναι χαμηλές , είπε στον 9.84 η καθηγήτρια στο Τμήμα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Λευκωσίας και δημοσιογράφος, Σοφία Ιορδανίδου.

Η ίδια μίλησε ακόμη για την κρίση νομιμοποίησης των ΜΜΕ , την αυταπάτη  των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για το ρόλο τους στη ενημέρωση και τις μεγάλες αβεβαιότητες σε όλα , σε μία εποχή που όλα αλλάζουν  χωρίς όμως  δεδομένα ακόμη προς τα πού πάνε.