Κυριακή, 19 Μαΐου 2019

"Οργάνωσις Κωνσταντινουπόλεως": Η μυστική οργάνωση του Ελληνισμού της Ανατολής (1908-1912)

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας


γράφει ο Φιλίστωρ Ι.Β.Δ.

Σκοποί της Οργάνωσης και οι ιδρυτές της

Το 1908 ιδρύθηκε στην Κωνσταντινούπολη από τον Ίωνα Δραγούμη και τον Αθανάσιο Σουλιώτη - Νικολαΐδη η μυστική οργάνωση "Οργάνωσις Κωνσταντινουπόλεως". Σκοπός της οργάνωσης ήταν η καταπολέμηση της δράσης του Βουλγαρικού κομιτάτου στη Θράκη, η αντιμετώπιση της βουλγαρικής προπαγάνδας στη Μακεδονία, αλλά και η προστασία του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης από την επιρροή άλλων δυνάμεων που επεδίωκαν τον αφελληνισμό του. Ουσιαστικά η Οργάνωση είχε ως στόχο την διάσωση του υπόδουλου Ελληνισμού μέσω μιας ελληνοτουρκικής συνύπαρξης και συμμαχίας. Η οργάνωση συνδεόταν μυστικά με το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών, στο οποίο είχε γνωστοποιηθεί το πρόγραμμα της, και αρχικά τουλάχιστον, είχε χρηματοδοτηθεί από αυτό. Τα δύο πρόσωπα που συνέπτυξαν την οργάνωση δεν ήταν τυχαία.

Ο Ίων Δραγούμης ήταν Έλληνας διπλωμάτης που υπηρετούσε ως πρόξενος στη Κωνσταντινούπολη μετά από δική του αίτηση, έχοντας πρωταγωνιστήσει στον Μακεδονικό Αγώνα επιδεικνύοντας τόλμη και υψηλή φιλοπατρία. Ο Αθανάσιος Σουλιώτης - Νικολαΐδης, αν και αξιωματικός του στρατού, υπηρετούσε σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό αναλαμβάνοντας επικίνδυνες αποστολές κατασκοπίας. Υπήρξε ένας άνθρωπος της δράσης, αποφασιστικός και τολμηρός που κινήθηκε κυρίως στα παρασκήνια της εποχής διαδραματίζοντας σπουδαίο ρόλο σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα, όπως ο Μακεδονικός Αγώνας. Οι δύο άνδρες συνδέονταν με ισχυρή προσωπική φιλία και κοινή ιδεολογική συμπόρευση, ενώ ταυτίζονταν τα ιδανικά τους για μια αναγέννηση του Ελληνισμού εντός του πολυφυλετικού πλαισίου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

«Τι» με παρακινείς περί των Ευρωπαίων;

iskra


του Πέτρου Μηλιαράκη
Η εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας ουδόλως ασχολείται με το «ζητούμενο» των ευρωεκλογών. Περί άλλα ασχολούνται οι πολιτικοί μας.
Έτσι, παραμένουν αναπάντητα τα όσα αφορούν στις ανένδοτες πολιτικές της «μη εναλλακτικής λύσης» των Βρυξελλών, της Φρανκφούρτης και του Βερολίνου. Ασφαλώς δε παραμένουν αναπάντητα και όσα αφορούν στο Eurogroup, δηλαδή στην «ευρωομάδα» που δεν είναι καν Όργανο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά κυρίως καθοδηγούμενο του Βερολίνου.
Τ.Ι.Ν.Α. ΚΑΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
Έτσι διαμορφώνεται ως πάγια αντίληψη ο μονόδρομος του «δόγματος Τ.Ι.Ν.Α.» (There Is No Alternative). Ότι δηλαδή δεν υπάρχει εναλλακτική πέραν εκείνης που η ευρωπαϊκή-γερμανική ελίτ προσδιορίζειπροστατεύει και επιτάσσει. Οίκοθεν συνάγεται ότι «δια τα καθ’ ημάς» και εφόσον βρισκόμαστε ενώπιον μονόδρομου οι εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο… δεν έχουν «ειδικό» ενδιαφέρον.
Και όμως έχουν ειδικό ενδιαφέρον οι εκλογές της 26ης Μαΐου 2019, για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθόσον η πολιτική ζωή στην Ευρώπη θα λάβει άλλο «χαρακτήρα» κυρίως εάν πλειοψηφήσουν οι νεοφιλελεύθεροι και εάν τα φασιστικά μορφώματα καταλάβουν σημαντικό αριθμό εδρών.

Λυπάμαι για τον Γαβρά – Από το «Ζ» στον Βαρουφάκη!


του Θόδωρου Κατσανέβα
Ο Κώστας Γαβράς πριν από πολλά-πολλά χρόνια, σκηνοθέτησε για τον κινηματογράφο το «Ζ», το αριστουργηματικό έργο για την πολιτική δολοφονία του αριστερού αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη από τους μπράβους του τότε ακροδεξιού παρακράτους. Η ίδια ταινία, που στηρίχθηκε στο ομότιτλο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού, είχε γίνει σύμβολο των αγώνων για την ελευθερία και τη δημοκρατία, για την πάλη ενάντια στη χούντα της 21η Απριλίου και ενάντια σε κάθε χούντα.
Ήταν τότε που οι έννοιες Αριστερά-Δεξιά ήταν ξεκάθαρες. Ο Κώστας Γαβράς μας έκανε να νοιώθουμε περήφανοι με την λαμπρή παρουσία του στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα. Ένας πολυβραβευμένος σπουδαίος καλλιτέχνης, καλός Έλληνας, αριστερός δημοκράτης. Κύλησαν πολλά χρόνια και στο μεσοδιάστημα μέχρι σήμερα, ο Κώστας Γαβράς συνέχισε να υπογράφει εξαίρετες κινηματογραφικές δημιουργίες που τις είδα προσωπικά όλες, αφού πάντα τον θαύμαζα.

«Πορθητής», S-400 και ανατολίτικο παζάρι

analyst


Η Τουρκία οδηγείται αργά αλλά σταθερά στην εξαιρετικά επικίνδυνη πορεία που επέλεξε η ίδια επιμένοντας πεισματικά σε μια πολιτική «υπερδύναμης» που δεν έχει όμως καμιά επαφή με την σύγχρονη πραγματικότητα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο επιλέγει κραυγές, απειλές, θεατρινισμούς και θρασύδειλες κινήσεις επικοινωνιακού εντυπωσιασμού. Για Ελλάδα και Κύπρο η σταθερή, αταλάντευτη προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο αποτελεί μονόδρομο και οι σημερινές συγκυρίες τις ευνοούν.


Άποψη

-του Λεωνίδα Κουμάκη
Η αδιέξοδη αυτή πολιτική διανθίζεται με συμπεριφορές που θυμίζουν την παροιμία «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ», οδεύοντας  όμως άδοξα προς το τέλος τους.
Ο αφόρητα φλύαρος Ρ.Τ. Ερντογάν δεν σταματούσε καθόλου -ιδιαίτερα την προεκλογική περίοδο των φετινών δημοτικών εκλογών στην Τουρκία- να επιμένει πως η Τουρκική «υπερδύναμη» θα αγοράσει μαζικά από Αμερικανούς και Ρώσους τον πιο σύγχρονο πολεμικό εξοπλισμό του κόσμου. Στόχος του η εξυπηρέτηση  μέχρι το 2023, την επέτειο δηλαδή των 100 χρόνων από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, του σχεδίου επιβολής των νέο-οθωμανικών φαντασιώσεων του, στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, των Βαλκανίων, της Ασίας και της Αφρικής.
Δυστυχώς όμως για τα μεγαλεπήβολα αυτά σχέδια, οι Αμερικανοί διέλυσαν κάθε σκέψη ή προσδοκία η αγορά 100 υπερσύγχρονων, αμερικανικών μαχητικών αεροπλάνων F-35 να συνδυαστεί με την  προμήθεια του Ρωσικού αντιπυραυλικού συστήματος S-400. Το δίλημμα που έθεσαν φαινόταν απλό: διαλέξτε ή το ένα ή το άλλο. Και τα δύο μαζί, αποκλείεται.

Η «δημοκρατία του Κέντρου» ευνουχίζει την Πολιτική


του Κώστα Μελά
Η προσεκτική ανάγνωση των θεωρητικών (αλλά και ιστορικών) προσεγγίσεων για την δημοκρατία καταδεικνύει το εγγενές συγκρουσιακό της περιεχόμενο. Είναι πασίδηλο ότι η δημοκρατία δεν είναι απλώς ένα «συμβολικό πράγμα», ένα σύνολο σταθερών αξιών και νομικών κανόνων, ένα άθροισμα δικαιωμάτων που μοιράζονται ισομερώς σε όσους τα επιζητούν ή τα επικαλούνται. Είναι ένα διακύβευμα αγώνων και συγκρούσεων που οικοδομείται, αμφισβητείται, εμπλουτίζεται ή ανατρέπεται απ’ όσους μπορούν να την οικοδομήσουν, να την αμφισβητήσουν, να την εμπλουτίσουν και να την ανατρέψουν ή να την υπερασπιστούν.
Με άλλα λόγια η δημοκρατία ως αίτημα και ως διαδικασία είναι δημιουργός Ιστορίας και πολιτικών παραδόσεων κάποιων κοινωνικών ομάδων ενάντια πιθανότατα σε άλλες ιστορικές πράξεις, προσδοκίες και παραδόσεις άλλων ομάδων. Συγκροτείται δε ως πάντα ασταθές συνειδησιακά οικοδόμημα του λαϊκού πολιτισμού. Αν ισχύουν τα παραπάνω, τότε αναγκαστικά και εξ ορισμού η δημοκρατία ως έννοια συστηματοποιεί, συνεπώς εμπεριέχει εν δυνάμει «διακρίσεις» και αποκλεισμούς.
Η δημοκρατία είναι σχέση και ιστορική διαδικασία συλλογικά οργανωμένων κοινωνικών συμφερόντων που προσπαθούν να ρυθμίσουν, να απορρυθμίσουν και να αναδιοργανώσουν τις σχέσεις τους ως προς την κυριαρχία. Δηλαδή, να αναδιαρθρώσουν τις σχέσεις τους ως προς τη δυνατότητα εξάσκησης της εξουσίας, της προνομιακής εκμετάλλευσης και ιδιοποίησης (από τις κυρίαρχες ομάδες) του χώρου, του χρόνου, των μέσων παραγωγής, των συνθηκών εργασίας και των προϊόντων της. Με άλλα λόγια η δημοκρατία είναι προϊόν κοινωνικών υποκειμένων που παράγουν εκτός από προϊόντα και ηθικές, γνωστικές και πολιτικές σημασίες. Μέσω αυτών νοηματοδοτούν (και νοηματοδοτούνται από) τις σχέσεις κυριαρχίας του ατόμου με την εκάστοτε εξουσία.

Φιλελευθερισμός: η μετάλλαξη και το comeback


του Αιμίλιου Αυγουλέα
Σήμερα, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης οικονομικής ανισότητας και καλπάζοντος λαϊκισμού έχει νόημα να ασχολείται κανείς με τον φιλελευθερισμό; Αυτό είναι ερώτημα πιο επίκαιρο από ποτέ, όταν μάλιστα ο δισεκατομμυριούχος, πρώην νεοφιλελεύθερος και νυν λαϊκιστής, Πρόεδρος των ΗΠΑ κλείνει τα εμπορικά σύνορα και καταργεί, ή καταστρατηγεί τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου, επιχειρώντας να θέσει είτε προσωρινό είτε πρόωρο τέλος στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης.
Επιγραμματικά η απάντηση είναι πως έχει νόημα να ασχολείται κανείς σήμερα με τον φιλελευθερισμό. Όχι μόνον για ιστορικούς λόγους, αλλά κυρίως για λόγους διαφύλαξης των κυριότερων πολιτικών και οικονομικών κατακτήσεων της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό πριν δώσω έναν πιο σύγχρονο και πλουραλιστικό ορισμό του φιλελευθερισμού θα προσπαθήσω να ονοματίσω τρεις τεράστιες κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού φιλελευθερισμού που σφράγισαν τον 19ο και 20ο αιώνα.
Πρώτον, η κατάργηση της φεουδαρχίας και γενικώς τη τυραννίας του αυθέντη ηγεμόνος και η απόδοση του δικαιώματος ατομικής ιδιοκτησίας. Επίσης, η απόδοση του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στην πλειοψηφία των πολιτών με ιδιοκτησία/εισόδημα. Το ίδιο δικαίωμα δόθηκε στους μη έχοντες υπολογίσιμο εισόδημα/κλήρο μετά από σκληρούς αγώνες της εργατικής τάξης.
Δεύτερον, η θέσμιση βασικών και αναφαίρετων ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε μια εξελικτική πορεία που ξεκινά από την κατάργηση της δουλείας, ειδικώς εκείνης των μαύρων στις ΗΠΑ, μέχρι την πλήρη αναγνώριση των δικαιωμάτων των γυναικών, των εθνικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών μειονοτήτων. Από τα σύγχρονα συντάγματα και συνταγματικά κείμενα, η σημερινή Ευρωπαϊκή Χάρτα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων αποτελεί το πιο εξελιγμένο νομικά δεσμευτικό κείμενο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από την άλλη, αποτελεί το επιστέγασμα των θεσμικών κατακτήσεων της φιλελεύθερης Ευρώπης.

Τα μαθήματα - «καρμανιόλα» των Πανελλαδικών


Του Στράτου Στρατηγάκη
Μαθηματικού - Ερευνητή

Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις βρίσκονται προ των πυλών. Οι υποψήφιοι κάνουν την επανάληψη της ύλης και προσπαθούν να κλείσουν όσα κενά υπάρχουν. Ας δούμε ποια μαθήματα δυσκολεύουν περισσότερο τους υποψηφίους και ποια είναι πιο εύκολα.
Στις Ανθρωπιστικές Επιστήμες το μεγαλύτερο ποσοστό αποτυχίας σημειώνεται στη Βιολογία Γενικής Παιδείας, αλλά δεν αντανακλά τη δυσκολία του μαθήματος. Το 35,15% των υποψηφίων που δήλωσαν ότι θα εξεταστούν πήραν βαθμό μικρότερο από 5. Αυτό σημαίνει είτε ότι δεν παρουσιάστηκαν στις εξετάσεις είτε ότι είχαν σταματήσει να το διαβάζουν πολύ καιρό πριν. Το αντίστοιχο ποσοστό στις Σπουδές Οικονομίας και Πληροφορικής ήταν 68,88%. Είναι προφανές ότι δεν πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας.
Στη Νεοελληνική Γλώσσα δεν έχουμε ακραίες επιδόσεις στο σύνολο των υποψηφίων. Λίγοι, σχετικά, υποψήφιοι γράφουν κάτω από τη βάση, μόλις το 15,9% ποσοστό μικρό σε σχέση με τα άλλα μαθήματα. Ελάχιστο είναι, όμως, και το ποσοστό των αριστούχων, μόλις 0,85%. Δηλαδή το 83,25% γράφει μεταξύ 10 και 18. Αυτός είναι, πιστεύω, ο λόγος που πάντα το πρώτο μάθημα που εξετάζεται στις Πανελλαδικές είναι η Νεοελληνική Γλώσσα.
Ανθρωπιστικές Σπουδές.
Το μάθημα με τη μεγαλύτερη αποτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις είναι η Ιστορία, με ποσοστό υποψηφίων που έγραψαν κάτω από τη βάση 46,21%. Δηλαδή ένας στους δύο υποψηφίους δεν κατάφερε να περάσει το 10 στην Ιστορία. Το μάθημα με τη μικρότερη επιτυχία είναι τα Αρχαία Ελληνικά, με ποσοστό αριστούχων 4,67%. Τα Λατινικά αποτελούν το παραδοσιακά εύκολο μάθημα της Ομάδας Προσανατολισμού με ποσοστό αριστούχων 28,32%.

Δήμος Αθηναίων: Μιλάει στο DP ο υποψήφιος δήμαρχος Γιώργος Καραμπελιάς



Είναι αναμφίβολα μια πολύ ενδιαφέρουσα και “εναλλακτική” προσωπικότητα, για την οποία έχει εκφραστεί με καλά λόγια στο πρόσφατο παρελθόν το DP. Απευθυνθήκαμε λοιπόν στον υποψήφιο Δήμαρχο Αθηναίων, Γιώργο Καραμπελιά, ζητώντας του να μας ξεκαθαρίσει κάποια βασικά πράγματα για τις σκέψεις και τις απόψεις που τον οδήγησαν στην απόφαση να εκθέσει εαυτόν στην εκλογική αναμέτρηση! Οι απαντήσεις του έχουν πραγματικό ενδιαφέρον, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι.
Γιατί πιστεύετε πως υπάρχει πολιτικός χώρος για μια νέα πολιτική προσπάθεια;
Σε μια ιστορική στιγμή που η παρακμή, ο αργόσυρτος θάνατος της μεταπολίτευσης και οι απειλές για την εθνική μας ακεραιότητα και επιβίωση προκαλούν αισθήματα πνιγμού στους περισσότερους Έλληνες, συνειδητοποιούμε την ανάγκη να εμφανιστεί μία νέα πολιτική πρόταση. Μια πρόταση που θα αντιστρατεύεται τόσο τον κυρίαρχο εθνομηδενισμό όσο και τις πατριδοκαπηλικές αντιλήψεις, μια πρόταση του δημοκρατικού πατριωτισμού.
Είναι καιρός να διατυπωθεί ένα όραμα για τη χώρα που θα υπερβαίνει το ψευδές, πλέον, δίλημμα Αριστερά – Δεξιά, δεδομένου ότι και οι δύο έχουν αποτύχει παταγωδώς, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα. Μια σύνθεση αιτημάτων πατριωτισμού, κοινωνικής δικαιοσύνης, οικολογίας, άμεσης δημοκρατίας, παραγωγικής ανασυγκρότησης, πολιτιστικής αναγέννησης.
Το ψηφοδέλτιό σας είναι το μοναδικό δημοτικό ψηφοδέλτιο στην Αθήνα που προτάσσει και το ζήτημα της Ελλάδας

Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος στο "day2day"(13/5/2019) με τον Ανέστη Ντόκα

SBC TV



Στην οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα αναφέρθηκε εκτεταμένα ο κ. Αθανάσιος Παπανδρόπουλος, δημοσιογράφος.



Ούτε φίλοι ούτε εχθροί



Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Κάποιοι είναι Σμιτικοί στην πολιτική. Ο Γερμανός φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής Καρλ Σμιτ υποστήριζε πως πυρήνας της πολιτικής είναι ο διαχωρισμός μεταξύ φίλων και εχθρών.
Αφήνω το θεωρητικό και πιάνω το πρακτικό. Δεν λέω, τούτη η θεώρηση έχει κάτι το βολικό. Τα κουτάκια. Μα, όταν ξέρεις σε τι κόσμο ζεις, πώς μπορείς να φωνάζεις; Απλώς παρατηρείς.
«Κοιτάζω τη σιωπηλή λίμνη/ Που το νερό της η πνοή του αέρα ρυτιδώνει/ Μη γνωρίζοντας αν τα επινοώ όλα εγώ/ Ή εάν όλα ανίδεα είναι/ Η λίμνη τίποτα δε λέει. Τ’ αεράκι/ Σαλεύει, μα δε με αγγίζει,/ Δεν ξέρω αν είμαι ευτυχής/ Ούτε αν επιθυμώ να είμαι»
Ο Πεσόα δεν ξέρει αν είναι ευτυχής, ούτε καν αν το επιθυμεί. Ψύχραιμος και μετρημένος, με τα μεγάλα λόγια είναι μαλωμένος. Αυτή η ψυχραιμία λείπει από την πολιτική (επι)κοινωνία. Υπερβάλλει ή αποκλείει, ισχυρίζεται ότι διαθέτει μια γνώση από το ύψος της οποίας μπορεί να διορθώνει τον κόσμο.
Δεν αφήνει καθόλου χώρο στην αμφιβολία, στην αβεβαιότητα ή στην τύχη. Έχει τη λύση, που ο εχθρός θα απορρίψει.
Μια περσόνα και ο φίλος και ο εχθρός. Δε θέλω να ‘μαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί, θέλουν να μη θυμάμαι ότι οι περσόνες έχουν γίνει ισχυρότερες από τον άνθρωπο που τις φορά και αυτό με αφορά.

Τα νέα ευρωμπλόκ και η Ελλάδα


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Α.Δ. Παπαγιαννίδη

Υποσχεθήκαμε στη θέση αυτή ότι θα επενδύσουμε τα μέχρι τις ευρωεκλογές σημειώματα με κάτι από την «ευρωπαϊκή συζήτηση» - έτσι για το καλό! Και ως άμυνα στον τρόπο με τον οποίο είδαμε τη δική μας δημόσια συζήτηση να εξελίσσεται στις προηγούμενες προεκλογικές εβδομάδες.
Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης 
Δεν είναι απλό πράγμα αυτή η αυτοπειθαρχία, όμως συνεχίζουμε την προσπάθεια! Σήμερα θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε το πώς διαμορφώνονται στην Ευρώπη/Ευρωπαϊκή Ένωση τα ουσιαστικά μπλοκ, από τα οποία θα προκύψουν μετά τις ευρωκάλπες οι συσχετισμοί που θα διαμορφώσουν τα θεσμικά όργανα (πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προφίλ / κατανομή χαρτοφυλακίων στην Επιτροπή, σύνθεση του Ευρωκοινοβουλίου, σκυλοκαβγάς για πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αλλά και για την κορυφή της ΕΚΤ), καθώς και οι κεντρικές ισορροπίες πολιτικής. Πού θα πάει η καημένη εκείνη η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης; Πώς θα πορευθεί η Τραπεζική Ένωση / η Ένωση Κεφαλαιαγορών; Τι θα γίνει με τα δομικά προβλήματα της Ευρωζώνης, που όλοι τα διεκτραγωδούν, αλλά μένουν ουσιαστικά ανέγγιχτα; Πώς προδιαγράφεται το αύριο του μεταναστευτικού / προσφυγικού; Οι σχέσεις με ΗΠΑ και Κίνα; 

Ψηφιακή γοητεία

FILE PHOTO: Representations of the Ripple, Bitcoin, Etherum and Litecoin virtual currencies are seen on a PC motherboard in this illustration picture, February 13, 2018. Picture is taken February 13, 2018. REUTERS/Dado Ruvic/File Photo
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Αγγελικής Κοτσοβού

Οι «ταύροι» έχουν επιστρέψει δυναμικά στην αγορά τον κρυπτονομισμάτων. Το bitcoin έσπασε και το φράγμα των 7.000 δολαρίων, με το μεγαλύτερο εκ των ψηφιακών νομισμάτων να έχει ανατιμηθεί πάνω από 40% μέσα σε έναν μήνα και σχεδόν 100% από τις αρχές του έτους.
Ο «πυρετός του χρυσού» κορυφώνεται και οι επενδυτές βιάζονται να επιστρέψουν, φοβούμενοι μήπως χάσουν το πάρτι. Ο Κάμερον Γουίνκλβος, ένας εκ των δύο διδύμων που έγιναν γνωστοί ως οι πρώτοι δισεκατομμυριούχοι σε bitcoin, έγραψε σε μήνυμά του στο twitter «μετάνιωσα που δεν έχω αγοράσει περισσότερα».
Μπροστά στον ενθουσιασμό που προκαλούν οι εντυπωσιακές επιδόσεις του bitcoin κανείς δεν φαίνεται να υπολογίζει ότι η ανάκαμψη ωχριά μπροστά στα αλλεπάλληλα ιστορικά ρεκόρ του 2017, τότε που είχε πλησιάσει το όριο των 20.000 δολαρίων. Αυτό όμως που φαίνεται να μετράει περισσότερο είναι ο προορισμός και όχι το… ταξίδι. Και σε αυτό το ταξίδι, το τραγούδι των Σειρήνων -με υποσχέσεις για μεγάλα κέρδη- επισκιάζει τις προειδοποιήσεις για μια νέα φούσκα που θα μπορούσε σύντομα να σκάσει, όπως είχε συμβεί παλαιότερα.

Παγκοσμιοποίηση, υπέρ ή εναντίον;

analyst


Photo: D. Parkins
Το συμπέρασμα σχετικά με το εάν είναι θετική ή όχι η παγκοσμιοποίηση, εν μέρει η ΕΕ και η Ευρωζώνη, εξαρτάται από το υποκείμενο και όχι από το αντικείμενο – δηλαδή από το πού ανήκει ο καθένας ως άτομο και ως χώρα, μεταξύ άλλων από το εάν τάσσεται με τους εργαζόμενους ή με τις πολυεθνικές επιχειρήσεις.
.
«Παγκοσμιοποίηση: Τα κράτη δεν ασχολούνται πλέον με την διοίκηση και αφοσιώνονται στην αστυνόμευση. Οι πρόεδροι μετατρέπονται σε διαχειριστές ξένων εταιριών. Οι Υπουργοί Οικονομικών είναι καλοί διερμηνείς. Οι βιομήχανοι μετατρέπονται σε εισαγωγείς. Οι πολλοί εξαρτώνται ολοένα και περισσότερο από τα περισσεύματα των λίγων. Οι εργαζόμενοι χάνουν τις δουλειές τους. Οι αγρότες χάνουν την γη τους. Τα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία. Οι νέοι χάνουν την επιθυμία να πιστεύουν. Οι ηλικιωμένοι χάνουν την σύνταξή τους. «Η ζωή είναι λαχείο» ισχυρίζονται όσοι κερδίζουν» (E. Galeano)
του Βασίλη Βιλιάρδου
Ανάλυση  
Η Ευρώπη βιώνει την τρίτη εποχή της παγκοσμιοποίησης, αυτή τη φορά με μία εντελώς καινούργια οργανωτική δομή – αφού 28 χώρες της ανήκουν στην ΕΕ, ενώ οι 19 στην Ευρωζώνη (πληθυσμός 338,5 εκ., ΑΕΠ περί τα 9,5 τρις €), από την οποία καμία χώρα δεν μπορεί να εκδιωχθεί ούτε προσωρινά ούτε μόνιμα επειδή το απαγορεύει η σύμβαση σύστασης της, ενώ μπορεί να την εγκαταλείψει μόνο με τη θέληση της.
Ως πρώτη εποχή θεωρείται η Αναγέννηση, όπου ξεκίνησε η εξερεύνηση του πλανήτη, ενώ εμπορεύματα, εργαζόμενοι και κεφάλαια κυκλοφορούσαν σχετικά ελεύθερα. Η δεύτερη είχε αφετηρία τη βιομηχανική επανάσταση, ενώ η τρίτη ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 – η διαφορά της οποίας με τις προηγούμενες είναι αφενός μεν η ελεύθερη διακίνηση της πληροφορίας σε παγκόσμιο επίπεδο και σε ελάχιστο χρόνο, καθώς επίσης η επικράτηση του καπιταλιστικού συστήματος, με τις διάφορες εκδοχές του.

Η Αθήνα και το... αντιεπενδυτικό δηλητήριο


Η ελληνική γραφειοκρατία και οι παραφυάδες της, τύπου Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, είναι σήμερα οι σιωπηροί δολοφόνοι της ελληνικής κοινωνίας και όχι μόνον. 

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος

Η γραφειοκρατία δεν είναι μόνο κλοπή, όπως ήδη γράψαμε. Είναι και δηλητήριο. Για μια χώρα είναι το φρένο στην ανάπτυξή της και ο σίγουρος δρόμος για την παρακμή της. Αυτή δεν είναι δική μας διαπίστωση. Αποτελεί μέρος του έργου του νομπελίστα οικονομολόγου Έντμουντ Φέλπς, που κάθε άλλο παρά «νεοφιλελεύθερος» είναι.
Στη δε Ελλάδα των επτά πτωχεύσεων, μέσα σε λιγότερα από 200 χρόνια, η γραφειοκρατία, σε συνδυασμό βέβαια με το πελατειακό σύστημα που την εκτρέφει και την προσέχει ως κόρην οφθαλμού, είναι σήμερα ο προπομπός και μιας όγδοης πτώχευσης.
Αυτής που πιθανότατα θα έλθει μέσα στην προσεχή δεκαετία. Και οι λόγοι είναι απλοί. Όπως τονίζουν ο κ. Θόδωρος Φέσσας, πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανίας (Σ.Ε.Β.), αλλά και οι πρόεδροι όλων των περιφερειακών Συνδέσμων, η Ελλάδα έχει σοβαρό πρόβλημα επενδύσεων. Για να μπει σε στοιχειώδη δρόμο ανάπτυξης χρειάζεται 100 δισ. ευρώ επενδύσεις για τα επόμενα πέντε χρόνια, οι οποίες σίγουρα δεν μπορούν να γίνουν ούτε από την εγχώρια αποταμίευση, αλλ’ ούτε και από δανεισμό.
Είναι ανάγκη έτσι να προσελκύσει η χώρα ιδιωτικά κεφάλαια, τα οποία όμως γιατί να έλθουν να επενδυθούν στην Ελλάδα; Γιατί να μπλέξουν οι επενδυτές με το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, με την Πολεοδομία και με τους δήθεν «προστάτες» των δασών;

Το ξέπλυμα των χρημάτων των ναζί

analyst


Η γερμανική βιομηχανία ήταν κατά τη διάρκεια του εθνικοσοσιαλισμού στενά συνδεδεμένη με το ναζιστικό καθεστώς, έχοντας ως εκ τούτου αποκομίσει τεράστια κέρδη – μέσω της καταναγκαστικής απασχόλησης εργαζομένων από τις κατεχόμενες χώρες, της «ενσωμάτωσης» των εργοστασίων και των πρώτων υλών των κατεχομένων κρατών, καθώς επίσης του εξοπλισμού του γερμανικού στρατού. Στα χρήματα αυτά, μαζί με τα κλοπιμαία από τις άλλες χώρες, στηρίχθηκε το γερμανικό μεταπολεμικό θαύμα – όχι μόνο στη διαγραφή των χρεών του 1953.

.

Ανάλυση

Εάν θέλει κανείς να είναι ρεαλιστής, θαύματα δεν γίνονται, όπως αυτά που περιμένουμε για την Ελλάδα. Για παράδειγμα, δεν είναι δυνατόν να έχουμε ανάπτυξη, αύξηση δηλαδή του ΑΕΠ κατά 2,3% σύμφωνα με τις προβλέψεις, όταν όλοι οι συντελεστές του (ΑΕΠ = Κατανάλωση + Ιδιωτικές Επενδύσεις + Δημόσιες δαπάνες + Εμπορικό ισοζύγιο) είναι αρνητικοί – όπως οι εξαγωγές, η αύξηση καλύτερα του εμπορικού ελλείμματος, η πτώση της οικοδομικής δραστηριότητας και η μείωση της βιομηχανικής παραγωγής που καταγράφηκαν το πρώτο τρίμηνο. Φυσικά τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση, ύψους περί το 1 δις €, το μοίρασμα μέρους των κλοπιμαίων καλύτερα, θα αυξήσουν την κατανάλωση, αλλά αυτή ακριβώς οδήγησε στην υπερχρέωση της χώρας το 2009 -κάτι που σημαίνει πως το πάθημα δεν μας έγινε ακόμη μάθημα, μετά από δέκα χρόνια βαθιάς κρίσης.
Για παράδειγμα, η αναβίωση της ανατολικής Γερμανίας μετά την ένωση της με τη δυτική, απαίτησε 150 δις € για δέκα ολόκληρα χρόνια, χωρίς ακόμη να έχει υπάρξει σύγκλιση – ενώ το αποκαλούμενο γερμανικό θαύμα μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν μόνο το αποτέλεσμα της διαγραφής άνω του 50% του χρέους το 1953, σε συνδυασμό με την εξυπηρέτηση του υπολοίπου με ρήτρα εξαγωγών αλλά, κυρίως, του μνημειώδους ξεπλύματος των χρημάτων που είχαν κλέψει οι ναζί από τις χώρες που είχαν κατακτήσει.

Πώς οι υψηλοί συντελεστές φορολόγησης αυξάνουν την φοροδιαφυγή


Του Γ. Αγγέλη
Σε πρόσφατη μελέτη που ανέθεσε η ομάδα Σοσιαλιστών και Δημοκρατών του Ευρωκοινοβουλίου στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου (Richard Murphy) αποδεικνύεται μία άμεση συνάρτηση του ύψους των φορολογικών συντελεστών στις χώρες της Ευρώπης με το ύψος της κατά κεφαλήν φοροδιαφυγής. Βεβαίως τα μεγέθη δεν αφορούν τον κάθε πολίτη της Ε.Ε. αλλά κατανέμονται ως ποσοστά και μεγέθη με βάση τον πληθυσμό. 
Η μελέτη με τίτλο "The European Tax Gap” κατέληξε ότι το μεγαλύτερο μέγεθος φοροδιαφυγής κατά κεφαλή συναρτάται με την ύπαρξη υψηλού ποσοστού φορολόγησης. Βέβαια τα στοιχεία της έρευνας αφορούν το 2015 αλλά το ζητούμενο της έρευνας δεν είναι τα μεγέθη καθ' εαυτά σε κάθε χώρα αλλά ο συσχετισμός τους. Έτσι η Ιταλία βρίσκεται στην κορυφή με ποσοστό φορολόγησης 43% και 3.147 ευρώ κατά κεφαλή φοροδιαφυγή, η Δανία με 46,5% φορολόγηση καταλήγει σε 3.066 ευρώ κατά κεφαλή φοροδιαφυγή, η Ελλάδα με 36,6% φορολόγηση σε 1.845 ευρώ κατά κεφαλή φοροδιαφυγή, ενώ το Βέλγιο με 45,2% ποσοστό φορολόγησης έχει 2.688 κατά κεφαλή φοροδιαφυγή. Ο κανόνας κατά πως φαίνεται δεν έχει εξαιρέσεις σε όλες τις χώρες της Ε.Ε...

Στα 100 ευρώ η ανώτατη μείωση του κύριου ΕΝΦΙΑ


Στην αξία της ακίνητης περιουσίας δεν θα συνυπολογίζεται η αξία των εδαφικών εκτάσεων εκτός σχεδίων πόλεων

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Στα 100 ευρώ περιορίζεται το ανώτατο ποσό της μείωσης του κύριου ΕΝΦΙΑ που δικαιούνται για το τρέχον έτος περίπου 1,9 εκατομμύριο φορολογούμενοι που κατέχουν ακίνητη περιουσία συνολικής αντικειμενικής αξίας άνω των 60.000 ευρώ.
Το ποσοστό της μείωσης του κύριου ΕΝΦΙΑ μπορεί να φθάσει και γι’ αυτούς το 30%, αλλά μόνο εφόσον αντιστοιχεί σε ποσό μείωσης μέχρι 100 ευρώ. Για κάθε έναν από τους φορολογούμενους αυτούς, αν από τη μείωση του κύριου ΕΝΦΙΑ κατά ποσοστό 30% προκύπτει ποσό μείωσης μεγαλύτερο των 100 ευρώ, τότε το τελικό ποσό της μείωσης θα περιορίζεται κάτω από τα 100 ευρώ ως εξής: από το ανώτατο όριο των 100 ευρώ θα αφαιρούνται 0,7 ευρώ για κάθε 1.000 ευρώ αξίας πάνω από το όριο των 60.000 ευρώ.
Στην αξία της ακίνητης περιουσίας που θα λαμβάνεται υπ’ όψιν για τη χορήγηση της μείωσης αυτής δεν θα συνυπολογίζεται η αξία των εδαφικών εκτάσεων εκτός σχεδίων πόλεων ή οικισμών (αγρών, αγροτεμαχίων κ.λπ.)
Τα παραπάνω προβλέπονται σε τροπολογία που κατατέθηκε και ενσωματώθηκε χθες σε νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας.

Ιουλιανός: Παραβάτης ή Μέγας; - Cognosco Radio








ΒΙΝΤΕΟ – Ο Γιώργος Καραμπελιάς στο Cognosco Radio για τα προβλήματα των Αθηνών








Το Βαγόνι

Το Ποντίκι


του Στάθη
  Δεν σας καταλαβαίνω που γελάτε (αν και ουδέν γελοίον συμβαίνει) καθώς έλεγε το προγονικό για να προσδιορίσει τους μωρούς. Δεν καταλαβαίνω γιατί στα (δεύτερα) εγκαίνια του (ίδιου) βαγονιού
  βλέπετε το γελοίον του κ. Σπίρτζη ή της κυρίας Νοτοπούλου και δεν βλέπετε την αλληγορία του σουρεαλισμού, ένα κλίμα από Ιονέσκο
  «ένα βαγόνι σταματημένο», που λέει και το λαϊκό άσμα, ένα βαγόνι του πουθενά – φοβάμαι, στερείσθε καλλιτεχνικώς.
  Κλείστε τα μάτια και πείτε «βαγόοονι» κι αν δεν αισθανθείτε τον άνεμο της ιστορίας να διασχίζει τα τοπία της μαλακίας, εμένα να μου τρυπήσετε τη μύτη. Βαγόνι. Είναι «μακέτο» αυτό; (Σημίτης). Όχι, είναι φωτογραφία του Κατρούγκαλου που καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι δίπλα στον Νταβούτογλου
  είναι ένα βαγόνι γεμάτο τροπολογίες

Σάββατο, 18 Μαΐου 2019

Πρώιμα “τυφέκια” & “κανόνια”… Τα πυροβόλα όπλα των Βυζαντινών


του Παντελή Καρύκα
Το πότε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά πυροβόλα όπλα δεν είναι γνωστό. Υπάρχουν ενδείξεις ότι πυροβόλα χρησιμοποιήθηκαν το 1390 στην εμφύλια σύγκρουση Ιωάννη Ε και Ιωάννη Ζ Παλαιολόγου.
Προφανώς τα πυροβόλα και τα πρώιμα τυφέκια έφτασαν στο Βυζάντιο από τη Δύση, πιθανότατα μέσω των Βενετών και των Γενουατών. Οι πληροφορίες είναι πολύ περισσότερες για την χρήση των όπλων αυτών κατά την έσχατη πολιορκία της Πόλης. Ο αυτόπτης μάρτυρας της πολιορκίας, ο Έλληνας καρδινάλιος Λεονάρδος ο Χίος, αναφέρει πως οι Βυζαντινοί δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα πυροβόλα τους αποτελεσματικά καθώς δεν είχαν επαρκή πυρίτιδα και βλήματα.
Ο ίδιος αναφέρει ότι τα μεγαλύτερα πυροβόλα δεν μπορούσαν πάλι να χρησιμοποιηθούν διότι η ισχυρή τους ανάκρουση έσειε τα τείχη. Την αυτή μαρτυρία παραθέτει και ο Χαλκοκονδύλης και προσθέτει ότι τα βυζαντινά πυροβόλα έβαλλαν βλήματα βάρους 41 περίπου κιλών.
Τα βυζαντινά πυροβόλα ήταν πολύ μικρότερα των τουρκικών. Ο Χαλκοκονδύλης προσθέτει ότι τα μεγαλύτερα βυζαντινά πυροβόλα «έσκασαν» κατά τη χρήση προφανώς είτε λόγω κακής κατασκευής, είτε λόγω απειρίας των πυροβολητών.

Ανεπίκαιρο το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» – Επικράτησε η βαρβαρότητα


του Κώστα Μελά
Η γνωστή ρήση της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» χρησιμοποιείται εύκολα από τον καθένα για την κατάδειξη δήθεν μιας ιστορικής νομοτέλειας. Στην ιστορία, όμως, δεν υπάρχουν νομοτέλειες. Χρησιμοποιείται, επίσης, και προς επίρρωση πολιτικών και ιδεολογικών απόψεων, συνηθισμένο φαινόμενο στην απατηλή εποχή της μετανεωτερικότητας όπου όλοι έχουν απόψεις επί παντός επιστητού.
Η συγκεκριμένη ρήση αντανακλά μια συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα και όχι μια διαχρονική κατάσταση, παρότι αρκετοί ακόμη θέλουν να ελπίζουν ότι εμπεριέχει το στοιχείο της διαχρονικότητας. Όμως, τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο γίνεται κατανοητό, λόγω των κοινωνικών διεργασιών, ότι εμπεριέχει το στοιχείο της συγχρονίας: δηλαδή, το «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» αφορούσε τις δεκαετίες 1910-1920.
Ήδη η ανθρωπότητα, χάνοντας την ιστορική ευκαιρία ενός σοσιαλιστικού μετασχηματισμού, έχει εισέλθει σε μια εποχή αναπαραγόμενης καπιταλιστικής βαρβαρότητας, η οποία θα την οδηγήσει σε απρόβλεπτους κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Η βαρβαρότητα έχει, λοιπόν, εγκατασταθεί παντού! Ο καπιταλισμός ως παγκόσμιο σύστημα βρίσκεται σε μια συνεχή μετεξέλιξη –που διαρκεί εδώ και πολλές δεκαετίες– και η οποία δεν γνωρίζουμε που θα καταλήξει, ούτε καν αν θα γεννήσει τους όρους της αντικατάστασής του μέσω των εσωτερικών του αντιφάσεων, όπως ισχυρίζονται οι μαρξιστές.
Τουλάχιστον μέχρι σήμερα, παρά τις συνεχείς και αλλεπάλληλες κρίσεις του, εκείνο που παρατηρούμε να διαλύεται (ίσως και να διαλύθηκε ήδη) είναι ο φορέας που θα επικαθόριζε την αλλαγή προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση που υποδείκνυε η μαρξιστική τελεολογία.

Ένας υπερεκτιμημένος «γόνος»!

ardin-rixi


Του Βασίλη Στοϊλόπουλου*
Ο Κώστας Μπακογιάννης απολαμβάνει, ως υποψήφιος Δήμαρχος του Δήμου Αθηναίων, κατά γενική ομολογία την πιο μεγάλη στήριξη των ΜΜΕ της χώρας. Όντας και το πιο κραυγαλέο παράδειγμα συστημικής οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα, προβάλλεται μάλιστα και σαν «πετυχημένος» Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας – και προηγουμένως Δήμαρχος Καρπενησίου.
Είναι όμως πράγματι έτσι; Ένας σύντομος απολογισμός των πεπραγμένων της θητείας του στο «καυτό ζήτημα» της Διαχείρισης Στερεών Αποβλήτων (ΔΣΑ) Στερεάς Ελλάδας αρκεί, για να αποδειχτεί τεκμηριωμένα το αντίθετο, αφού στο διάστημα αυτό δεν κατασκευάστηκε κανένα σημαντικό έργο (γεγονός που επιμελώς αποσιωπάται). Συγκεκριμένα, σήμερα στη Στερεά Ελλάδα, όπου παράγονται περίπου 271 χιλιάδες τόνοι απορριμμάτων το χρόνο, δεν λειτουργεί καμιά Μονάδα Επεξεργασίας Αποβλήτων (ΜΕΑ). Στο περιφερειακό σχεδιασμό προβλέπεται η κατασκευή πέντε τέτοιων Μονάδων από τις οποίες μόνο αυτή της Θήβας (δυναμικότητα 35.000 τ/έτος) αναμένεται να λειτουργήσει μέσα στο 2020. Οι υπόλοιπες τέσσερις (Χαλκίδα, Λαμία, Φωκίδα, Ιστιαία) ακόμα δεν έχουν την παραμικρή ωριμότητα, ούτε καν σε επίπεδο μελέτης. Το ίδιο ισχύει για τις τέσσερις μικρές Μονάδες Επεξεργασίας Βιοαποβλήτων (ΜΕΒΑ) σε Λειβαδιά, Λοκρούς, Ιστιαία και Σκύρο. Η ΜΕΒΑ και ο Χώρος Ταφής Υπολειμμάτων (ΧΥΤΥ) Φωκίδας, που αναμένεται να λειτουργήσουν το 2020, είχαν δημοπρατηθεί επίσης πριν ο κ. Μπακογιάννης μετακομίσει από το Καρπενήσι στη Λαμία.

Τα τραύματα μιας κοινωνίας


Πολλαπλά πλέον τα περιστατικά οικογενειακής βίας, οι αυτοκτονίες και η βία κατά των γυναικών

Του Νίκου Ταυρή


Αησυχητικά έχουν αυξηθεί τα περιστατικά που αφορούν δολοφονίες παιδιών από τους γονείς τους –που μετά αυτοκτονούν–, οι αυτοκτονίες, οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, η κακοποίηση των γυναικών και οι γυναικοκτονίες. Το κοινωνικό σώμα έχει πληγωθεί πολλαπλώς τα τελευταία δέκα χρόνια από την πολύπλευρη κρίση που ταλανίζει την χώρα και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να εκκρίνει βία με διάφορους τρόπους.
Τα παιδιά στο επίκεντρο
Πριν από δύο περίπου εβδομάδες είδαμε έναν πατέρα στο Χαλάνδρι να σκοτώνει τον τετράχρονο γιο του και μετά να αυτοκτονεί. Τα τελευταία δύο χρόνια έγιναν τουλάχιστον 10 δολοφονίες παιδιών από γονείς. Την ίδια στιγμή σύμφωνα με στοιχεία από το Χαμόγελο του Παιδιού η Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS 1056 μέσα στο 2018 δέχτηκε 271.996 τηλεφωνικές κλήσεις (221.152 το 2017): 729 ήταν καταγγελίες για σοβαρά περιστατικά κακοποίησης (848 το 2017) σε 1.358 παιδιά (1.656 το 2017). Το 41,7% κατήγγειλε σωματική κακοποίηση και το 54,3% εγκατάλειψη ή παραμέληση. Ακόμα από μελέτη που έγινε από το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού (ΙΥΠ) κατά το 2010-2012 αποδείχτηκε ότι τα επίσημα στοιχεία απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Από την μελέτη προέκυψε ότι το 80% των μαθητών έχει υποστεί σωματική βία, το 80% ψυχολογική βία, το 20% σεξουαλική βία και το 40% παραμέληση.

Η νομισματική ζώνη του Φοίνικα

analyst

Η μοναδική εναλλακτική δυνατότητα αυτόνομης επιβίωσης των βιομηχανικών κρατών είναι ο προστατευτισμός – ο οικονομικός εθνικισμός δηλαδή που σχεδιάζουν να υιοθετήσουν οι νέες κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και της Μ. Βρετανίας  και ο οποίος μάλλον θα παραμείνει στη θεωρία (ηχητικό).    
.

Άρθρο

Η μακράν μεγαλύτερη αλλαγή στην παγκόσμια οικονομία από τις αρχές του 1970, όπου υπενθυμίζουμε πως καταργήθηκε ο κανόνας του χρυσούκαι ξεκίνησε η σύγχρονη εποχή των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα (Fiat money), ήταν και είναι η αντικατάσταση των εμπορευματικών συναλλαγών από τις ροές κεφαλαίων – ως εκείνη η δύναμη που οδηγεί και καθορίζει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.
Το γεγονός αυτό ήταν το αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος: της αμείλικτης ολοκλήρωσης δηλαδή των χρηματαγορών, η οποία προηγήθηκε όλων των άλλων εξελίξεων – όπως της εισόδου της Κίνας στον καπιταλισμό με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο, της ανόδου του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης κοκ. Έκτοτε οι εθνικές νομισματικές πολιτικές, όπως ο καθορισμός των βασικών επιτοκίων, μπορούν να επηρεάσουν μεν τις ισοτιμίες των νομισμάτων, αλλά σε πολύ μικρότερο βαθμό – αφού ο σημαντικότερος παράγοντας είναι οι «μεταφορές» (εισροές, εκροές) των κεφαλαίων από τη μία χώρα στην άλλη.
Οι μεταφορές αυτές καθορίζουν τη ζήτηση και την προσφορά των διαφόρων νομισμάτων πολύ περισσότερο από τις εμπορικές συναλλαγές – οπότε επιδρούν σε μεγάλο βαθμό στον καθορισμό των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Επειδή δε η υψηλή τεχνολογία των επικοινωνιών αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, καθιστώντας τις συναλλαγές γρηγορότερες και φθηνότερες, οι επιδράσεις αυξάνονται συνεχώς – ενώ στις ροές των κεφαλαίων οφείλονται πολλές χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπως η ασιατική της δεκαετίας του 1990. Η χρεοκοπία της Ελλάδας προκλήθηκε επίσης από την αντιστροφή των ροών μετά τη χείριστη διαχείριση της υπερχρέωσης εκ μέρους της κυβέρνησης του 2010 – όπου τα ξένα κεφάλαια τρομοκρατήθηκαν και εγκατέλειψαν μαζικά τη χώρα μας.