Σάββατο, 29 Απριλίου 2017

ΑΡΘΡΟ - ΦΩΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟ FORBES. «Η Ελλάδα έπρεπε να έχει χρεοκοπήσει και να φύγει από το ευρώ»


«Το ΔΝΤ δεν συμμετέχει ακόμα στο ελληνικό πρόγραμμα. Αναταράξεις ενόψει». Αυτός είναι ο τίτλος του άρθρου από τον Tim Worstall που δημοσιεύεται στο περιοδικό Forbes. Ο Βρετανός αρθρογράφος εκφράζει την άποψη πως η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει αφεθεί να χρεοκοπήσει.
«Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο παραμένει αμετακίνητο και αρνείται να συμμετάσχει στο πρόγραμμα διάσωσης που προσφέρεται στην Ελλάδα από πολλούς ευρωπαϊκούς θεσμούς. Η λογική του είναι απλή: Η Ελλάδα απλά δεν μπορεί να αποπληρώσει το χρηματικό ποσό που απαιτείται και γι’ αυτό δεν θα έπρεπε (να συμμετάσχει το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα)» γράφει ο Worstall, σημειώνοντας πως «όλοι οι άλλοι φωνάζουν πως πρέπει (να συμμετάσχει) και πως τολμάτε να μιλάτε για πραγματικότητα εδώ».
«Ο λόγος για όλη αυτή την αναταραχή είναι απλά πως η αρχική συμφωνία για την Ελλάδα ήταν τόσο κακή. Είναι σχεδόν σίγουρα αλήθεια πως η Ελλάδα θα έπρεπε απλά να έχει χρεοκοπήσει, να έχει φύγει από το ευρώ και να είχε ένα κανονικό πακέτο διάσωσης από το ΔΝΤ. Αντιθέτως, στο όνομα της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, η ευρωζώνη επέμεινε ότι το ευρώ πρέπει να προστατευτεί και να δανείσει επίσημα χρήματα στο σύστημα, τα οποία εξαφανίστηκαν ξανά για να πληρωθούν οι δανειστές του ιδιωτικού τομέα.

ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ Αποκαλυπτικά στοιχεία: «Πλούσιοι» και φτωχοί Ελληνες ανά νομό


Μαρία Βουργάνα
Αποκαλυπτικά είναι τα στατιστικά στοιχεία των φορολογικών δηλώσεων για τα εισοδήματα και τα ποσά των φόρων που πλήρωσαν οι φορολογούμενοι ανά νομό σε ολόκληρη την Ελλάδα.
Οι Αθηναίοι, οι κάτοικοι της Ανατολικής Αττικής, του Πειραιά, της Χίου, της Θεσσαλονίκης αλλά και οι κάτοικοι του Νομού Κοζάνης δηλώνουν κατά μέσο όρο τα υψηλότερα εισοδήματα σε όλη την επικράτεια, ενώ στον αντίποδα βρίσκονται οι φορολογούμενοι που κατοικούν στη Ροδόπη, την Ευρυτανία, την Ηλεία, την Αιτωλοακαρνανία και τη Ζάκυνθο.
Συγκεκριμένα, κατά μέσο όρο οι πιο «πλούσιοι» φορολογούμενοι βάσει του μέσου δηλωθέντος εισοδήματος κατοικούν στην Αθήνα, αφού 1.701.233 οικογένειες δήλωσαν το περασμένο έτος μέσο εισόδημα 15.435 ευρώ και πλήρωσαν φόρο κατά μέσο όρο 2.014 ευρώ. Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας αν και  βρίσκονται στην κορυφή με το υψηλότερο μέσο δηλωθέν εισόδημα έχουν υποστεί ισχυρό πλήγμα από την κρίση, γεγονός που αντανακλάται στα εισοδήματα που δηλώθηκαν στην εφορία.
Το 2012  το μέσο δηλωθέν εισόδημα των Αθηναίων είχε ανέλθει σε 19.554 ευρώ ενώ πέρυσι προσγειώθηκε ανώμαλα στις 15.435 ευρώ. Δηλαδή μέσα σε πέντε χρόνια το μέσο δηλωθέν εισόδημα των φορολογούμενων της Αθήνας συρρικνώθηκε κατά 21% ή 4.119 ευρώ.  Στη δεύτερη θέση βρίσκονται οι φορολογούμενοι της Ανατολικής Αττικής, οι οποίοι δήλωσαν μέσο εισόδημα 15.088 ευρώ από 18.348 που είχαν εμφανίσει στην εφορία το 2012 και ακολουθούν οι Πειραιώτες με μέσο εισόδημα 12.525 ευρώ όταν το 2012 δήλωναν κατά μέσο όρο 16.055 ευρώ. Στην τέταρτη θέση ανέβηκαν οι φορολογούμενοι της Χίου που δήλωσαν κατά μέσο όρο 12.523 ευρώ ενώ αντίθετα σε χαμηλότερη θέση βρέθηκαν οι φορολογούμενοι του νομού Κοζάνης   ευρώ με μέσο εισόδημα 11.759 ευρώ από 16.007 ευρώ που είχαν δηλώσει στην εφορία το 2012.

Εποχές και Συγγραφείς - Οδυσσέας Ελύτης



Ο Νομπελίστας Έλληνας ποιητής ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ και το έργο του παρουσιάζονται στα πλαίσια της εκπομπής «ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ». 

Οι καθηγητές Πανεπιστημίου και οι φιλόλογοι-κριτικοί μιλούν για το έργο του ποιητή, για την παρουσία του Νομπελίστα ποιητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ, για τις στιγμές της ζωής του που προσδιόρισαν τις επιλογές του και αντικατοπτρίζονται στα ποιήματά του. 

Γίνεται επίσης λόγος για τις τρεις εποχές του έργου του ποιητή ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ: «ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΚΡΑΤΙΑ» για τα πρώτα έργα του με έντονες τις επιδράσεις του Υπερρεαλισμού, «ΕΠΙΚΗ ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΕΙΑ» μετά τη στράτευσή του στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, στο Αλβανικό Μέτωπο και «ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ ΕΜΜΟΝΗ» μετά την έκδοση του «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» και τη βράβευσή του. 

Στη διάρκεια της εκπομπής παρουσιάζονται οι εκδόσεις των έργων του ποιητή με προμετωπίδες των ζωγράφων ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ, ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΡΑΛΗ, ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ και ΚΩΣΤΑ ΠΑΝΙΑΡΑ. Φωτογραφικό υλικό με τον ποιητή και φίλμ αρχείου συμπληρώνουν την παρουσίαση και ενισχύουν τα επιχειρήματα των ομιλητών.






Συζήτηση του Θ. Κατσανέβα με τον Σπύρο Χαριτάτο για τη δραχμή







Ο ελληνισμός στη μέγγενη της ιστορίας

ardin-rixi

πίνακας του Giorgio de Chirico

Του Σωτήρη Δημόπουλου (Άρδην τ. 105) 
Είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακός ο τρόπος που οι άνθρωποι απωθούμε την πρόσληψη της δύσκολης πραγματικότητας. Αντιμετωπίζουμε ό,τι μας συμβαίνει αδρανώς με την μεθοδολογία της σκέψης που έχουμε συνηθίσει, ακόμη κι αν αυτή έχει συντελέσει στην επιδείνωση της κατάστασής μας. Στο άτομο, η καθήλωση στην άρνηση καταλήγει σε νευρώσεις ή/και κατάθλιψη, ενώ σε συλλογικό επίπεδο οδηγεί σε ιδεοληπτικές εμμονές, που εκδηλώνονται σε ανάλογου χαρακτήρα πολιτικές συμπεριφορές ή/και σε παραίτηση από την συμμετοχή στα κοινά. Το αποτέλεσμα είναι, σε κάθε περίπτωση, καταστροφικό.
Η περιγραφή αυτή αποτυπώνει την εικόνα της ελληνικής κοινωνίας των τελευταίων χρόνων. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε το δραματικό εύρος των δομικών παθογενειών των κρατικών λειτουργιών, τους αποσαθρωμένους κοινωνικούς αρμούς, το χαμηλό επίπεδο των ντόπιων ελίτ και τις οδυνηρές εξωτερικές εξαρτήσεις. Στοιχεία που μακροχρόνια δρούσαν υπονομευτικά στο εθνικό σώμα αλλά πριν την άρση του παραπετάσματος των ομαδικών ψευδαισθήσεων δεν γίνονταν αντιληπτά ή αποδεκτά από την συλλογική συνείδηση.
Παράλληλα, όμως, η σαρωτική δίνη των αρνητικών εξελίξεων ανέδειξε αυτούσια τη γεω-πολιτισμική θέση του ελληνισμού, σε όλο το ιστορικό της βάθος, το εύθραυστο παρόν της  και την ερεβώδη προοπτική της. Διέλυσε τα σύννεφα της ουτοπίας που κάλυπταν τον ορίζοντα του κόσμου μας και διαπιστώσαμε ότι δεν μετακινηθήκαμε ποτέ από εκεί που ήμασταν εδώ και χίλια χρόνια, παρ’ ότι πολλές φορές το ποθήσαμε ή το λησμονήσαμε: στην οριογραμμή που χαράχθηκε ήδη κατά τους τελευταίους εναγώνιους αιώνες του Βυζαντίου. Εκεί που ο ελληνισμός, ως διακριτή πολιτισμική οντότητα, κονταροχτυπιέται για την επιβίωσή του, καθώς πιέζεται μέχρις εξαφανίσεως, ταυτοχρόνως με Ανατολή και Δύση. Τούρκοι και Φράγκοι, Ισλάμ και Καθολικισμός, διεκδίκησαν τον χώρο της ελληνικής Ορθοδοξίας, διαμοιράζοντας τα εδάφη και επιχειρώντας την βίαιη αλλαγή της ταυτότητας των κατοίκων του. Ο Έλληνας άνθρωπος κατόρθωσε, με οδυνηρές φυσικές και πνευματικές απώλειες, να επιζήσει της φοβερής μέγγενης, λόγω των ισχυρών καταβολών του, οι οποίες συμπυκνώνονταν στη θρησκευτική του πίστη και στις σωτήριες λειτουργίες του κοινοτισμού.

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Πηγή : babushka , τεύχος 24




Η γαλλική κοινωνία του 18ου αιώνα ήταν οργανωμένη σε τρεις θεσμοθετημένες τάξεις (οι άνθρωποι κατατάσσονταν σε αυτές με κριτήριο την καταγωγή τους και τα προνόμια που τους είχαν απονεμηθεί από τον ηγεμόνα): τον κλήρο (0,5% του πληθυσμού), τους ευγενείς (1,5% του πληθυσμού) και την τρίτη τάξη (98% του πληθυσμού), που την αποτελούσαν όλοι όσοι δεν ανήκαν στις δύο προηγούμενες τάξεις, δηλαδή οι αστοί, οι αγρότες και οι εργάτες. Ο κλήρος και οι ευγενείς είχαν προνόμια, ενώ η τρίτη τάξη είχε μόνο υποχρεώσεις (πλήρωνε το σύνολο των φόρων, τη στιγμή που οι άλλες τάξεις δεν φορολογούνταν). Η κατάσταση αυτή, το παλαιό καθεστώς, γεννούσε τη δυσαρέσκεια, ιδίως της αστικής τάξης (του ανώτερου στρώματος της τρίτης τάξης), η οποία, αν και δέσποζε στην οικονομία, ήταν αποκλεισμένη από τη λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Παράλληλα, η δυσφορία εξαπλωνόταν στο σύνολο της τρίτης τάξης, καθώς, από τα μέσα του 18ου αιώνα, οι συνθήκες ζωής επιδεινώνονταν διαρκώς. Μάλιστα, κατά τον φοβερό χειμώνα του 1788-1789, η πείνα οδήγησε τον λαό σε λεηλασίες πλούσιων σπιτιών και κρατικών αποθηκών.

Η ΕΠΟΧΗ

ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ

Δίχως εναλλακτική πρόταση


του Χρήστου Γιανναρά
Τα μέσα ενημέρωσης είναι επιχειρήσεις και όπως κάθε επιχείρηση λειτουργούν με τους νόμους της αγοράς και τη λογική της αγοράς. H δημοσιογραφία είναι κοινωνικό λειτούργημα πολιτικής πληροφόρησης και πολιτικού προβληματισμού. H λογική και οι απαιτήσεις των νόμων της αγοράς είναι εξ ορισμού ασυμβίβαστες με τις κοινωνικές απαιτήσεις και τη λογική του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Kι όμως τα δύο δεδομένα, οι δύο αλληλοαποκλειόμενες λογικές και σκοποθεσίες, πρέπει να συμβιβαστούν – δεν γίνεται αλλιώς.
O συμβιβασμός (η επιτυχία του) κρίνεται από το επίπεδο της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε κάθε κοινωνία. Yψηλό επίπεδο καλλιέργειας συντηρεί περισσότερες εκφάνσεις ευσυνείδητης δημοσιογραφίας και ελάχιστους (κοινωνικά περιθωριοποιημένους) συμβιβασμούς με την εμπορική προτεραιότητα του λαϊκισμού: τον εντυπωσιασμό, την υποκίνηση φανατισμών, τον «κιτρινισμό».
Για να βγει η ελλαδική κοινωνία από τη ναυτιώδη δίνη της οικονομικής χρεοκοπίας και παντοδαπής καταστροφής θα αρκούσε, ίσως, ένα αισθητά μεγαλύτερο ποσοστό δημοσιογραφίας ανυπότακτης στους νόμους και στη λογική της αγοράς. Nα επανέρχεται στη δημοσιότητα, συνεχώς και επίμονα, η υπενθύμιση ότι: H οργή για την ανικανότητα και τη διαφθορά του ΣYPIZA, όσο κι αν εμφανίζεται δημοσκοπικά υπέρτερη, δεν αρκεί για την ανάκαμψη της χώρας. Xρειάζεται αντιπρόταση και αντιπρόταση δεν υπάρχει στον πολιτικό ορίζοντα.

Γ.Δελαστίκ:ανήμερα της εισβολής των ναζί στην Αθήνα,ζούμε τη νέα με ειρηνικά μέσα,κατοχή!


Δελαστίκ Γιώργος κ' Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1fm της Λάρισας στους ''ακροβάτες του ονείρου'' 27/4/17.Κάθε μέρα (7χ7) μαζί για 77' ( 10.00 - 11.17π.μ.) Για το διαδύκτιο sportnews901.gr





Θα χτυπήσει ο Ερντογάν στην κυπριακή ΑΟΖ;


Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Η Τουρκία ασκεί μία πολύ επικίνδυνη στρατηγική απειλών και εκβιασμού εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επικεφαλής αυτής της στρατηγικής είναι ο γαμπρός του Ταγίπ Ερντογάν, ένας εκ των πλέον διεφθαρμένων πολιτών της χώρας.

Πρόκειται για τον Υπουργό Ενέργειας και Φυσικών Πόρων της Τουρκίας, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, ο οποίος έχει αναλάβει εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν τα πολεμικά παιγνίδια εναντίον της Κύπρου. Είναι η κλασική περίπτωση του διεφθαρμένου και λαίμαργου αξιωματούχου, ο οποίος δεν θα σταματήσει ποτέ σε οτιδήποτε για να επιτύχει τα «θέλω» του. Υπό κανονικές συνθήκες, έπρεπε να έχει καταδικαστεί σε πολυετή φυλάκιση. Είναι δίδυμο με τον γιο του Ερντογάν, τον Μπιλάλ, επίσης χωμένο στη διαφθορά.
Οι συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με τους πιο σημαντικούς κολοσσούς της παγκόσμιας ενέργειας έχουν εξοργίσει τον Ταγίπ Ερντογάν και το ισλαμο-εθνικιστικό καθεστώς της Τουρκίας. Διότι, εάν προλάβει η Κύπρος και οι εταιρείες που την εμπιστεύθηκαν, θα βρεθεί ενώπιον δυσάρεστων εξελίξεων, καθώς θα αποκοπεί εντελώς από το ενεργειακό σκηνικό της Μεσογείου. Τίθενται, λοιπόν, δύο βασικά ερωτήματα: Πρώτον, θα συνεχίσουν οι ενεργειακοί κολοσσοί, όπως η EXXΟN-MOBIL, η TOTAL, η ENI και άλλοι τη συνεργασία με την Κύπρο, ακόμα και υπό τις απειλές της Τουρκίας;

Και Δεύτερον, θα προχωρήσει η Άγκυρα στην απονενοημένη ενέργεια και θα επιτεθεί στις πλατφόρμες των κολοσσών όταν ξεκινήσουν τις γεωτρήσεις Στο πρώτο ερώτημα, και με βάση τα μέχρις στιγμής δεδομένα που έχουμε, η απάντηση είναι ότι ο προγραμματισμός δεν έχει αλλάξει. Μερικοί φοβούνται ότι την τελευταία στιγμή θα αλλάξουν αυτοί οι σχεδιασμοί. Με όσους μίλησα, στη Λευκωσία, στην Ουάσιγκτον και το Τέξας, μου είπαν ότι «προχωρούν τα πάντα κανονικά».

Ο «λούστρος» Μακρόν…

Το Ποντίκι



του Δημήτρη Μηλάκα
Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς τους αναστεναγμούς ανακούφισης που ακούστηκαν στην Ευρώπη για την νίκη του Μακρόν στον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών. Η επικράτησή του έναντι των φασιστών της Λεπέν είναι μόνο μια από τις παραμέτρους του αποτελέσματος και μάλλον όχι η σημαντικότερη. Σε κάθε περίπτωση για αυτήν την νίκη και την πιθανότατη ανάδειξη του Μακρόν στο ύπατο αξίωμα μόνο κάποιοι λίγοι (αριθμητικά ) έχουν κάθε λόγο να πανηγυρίζουν.
Το αποτέλεσμα της περασμένη Κυριακής περιγράφει με σαφήνεια το «τέλος» ενός παλιού συστήματος εξουσίας. Δεξιά και σοσιαλιστές, οι πυλώνες του συστήματος οδηγήθηκαν –προς το παρόν- στο περιθώριο και βρίσκονται πια στην δυσάρεστη θέση να επιβιβαστούν στο άρμα του Μακρόν για να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο μιας φασιστικής παρέκκλισης.
Οι λόγοι για την συντριβή του παλιού συστήματος εξουσίας είναι προφανείς: Το γαλλικό πολιτικό προσωπικό εξάντλησε το κεφάλαιό του προσπαθώντας να ακολουθήσει πολιτικές οι οποίες μπορούσαν να (εξ)υπηρετήσουν ολοένα και λιγότερα  τμήματα της γαλλικής κοινωνίας.  Υποστύλωμα της γερμανικής ηγεμονίας στην Ευρώπη οι γαλλικές κυβερνήσεις αφήνουν σε μια πορεία προς τον Καιάδα ολοένα και περισσότερους Γάλλους πολίτες οι οποίοι – σύμφωνα με το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των εκλογών- τοποθετούνται πια κατά 49% απέναντι σε ότι προπαγανδίζει και υπηρετεί την «δημοκρατία» των επιχειρήσεων και των αγορών. Οι μισοί απ αυτό το 49% δυστυχώς αναζητούν τη σωτηρία τους στη Λεπέν και το φασιστικό μοντέλο που αυτή προτείνει. Οι υπόλοιποι μισοί απ αυτούς που έχουν συνειδητοποιήσει ότι το οικοδόμημα της ΕΕ είναι γερμανικό και κατά κύριο λόγο των «αγορών» μοιράζονται σε αποτυχημένους και παρηκμασμένους πολιτικούς σχηματισμούς.

Παλίρροια και άμπωτη


του Γιώργου Καπόπουλου
Πρώτα το Brexit και μετά η εκλογή Τραμπ είχαν δώσει την αίσθηση αν όχι τη βεβαιότητα ενός αντισυστημικού ντόμινο αποσταθεροποίησης στην Δύση. Το αποτέλεσμα της προεδρικής εκλογής στην Αυστρία όπου ηττήθηκε ο Ακροδεξιός υποψήφιος, αλλά και η διάψευση του προαναγγελθέντος θριάμβου της Ακροδεξιάς στην Ολλανδία, ανεδείχθησαν σαν ειδικές περιπτώσεις που δεν αρκούν να αμφισβητήσουν τη δυναμική του αντισυστημικού ντόμινο.
Προχθές, Κυριακή, αμέσως μετά το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου στη Γαλλία απεδείχθη ότι έστω και με καθυστέρηση, και μειωμένο σε σχέση με το παρελθόν ζήλο, υπάρχει η δυναμική της δημοκρατικής συσπείρωσης πανστρατιάς που απομονώνει την άκρα Δεξιά και την στερεί από την αξιοπιστία της κυβερνησιμότητας, και τη οριοθετεί στον ρόλο ενός διευρυμένου κινήματος διαμαρτυρίας.
Την ίδια στιγμή, στη Γερμανία, και πιο συγκεκριμένα στο Συνέδριο της Εναλλακτικής AfD στην Κολωνία επιβεβαιώθηκε μια από ό,τι φαίνεται μη αντιστρέψιμη καθοδική πορεία του κόμματος, που αρχικά ξεκίνησε ως ευρωσκεπτικιστικό και στη συνέχεια με αφορμή το προσφυγικό επένδυσε στην ξενοφοβία. Η εξέλιξη που σήμερα φαίνεται ως αναμενόμενη θα πρέπει να συγκριθεί με τη δυναμική που είχε η Εναλλακτική στα τέλη του 2015 -αρχές του 2016- όταν πρόβαλε ικανή να διεμβολίσει τη Χριστιανοδημοκρατία και να οδηγήσει τη Μέρκελ σε αποχώρηση από την πολιτική σκηνή!
Ενα ακόμη μεγαλύτερο παράδοξο καταγράφεται στη Βρετανία όπου η επικράτηση του Brexit σήμανε την αρχή του τέλους του σκληρού ευρωσκεπτικισμού όπως εκφραζόταν από το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου του Φαράζ που είχε έλθει πρώτο στις ευρωεκλογές του 2014. Σήμερα τρία χρόνια μετά στις πρόωρες εκλογές της 8ης Ιουνίου είναι βέβαιο ότι οι Συντηρητικοί υπό τη Μέι θα απορροφήσουν πλήρως όποιο ποσοστό έχει απομείνει στο UKIP και θα αποκτήσουν εκ των πραγμάτων διαρκούσης της διαπραγμάτευσης για το Brexit πολύ μεγαλύτερο περιθώριο ελιγμών από αυτό που είχε ο Κάμερον πριν από το Δημοψήφισμα.

Mαθήματα από την Γαλλία

iskra


του Κώστα Παπουλή
Στο βαθμό που σε κάποιο βαθμό ισχύει ακόμη, ότι η Γαλλία είναι η χώρα της πολιτικής, οι σημερινές εκλογές, ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα μας δίνουν κάποια χρήσιμα πολιτικά μαθήματα.
Πρώτον: Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας γίνεται το κέντρο βάρους, τόσο της ταξικής όσο και της διακρατικής πόλωσης στην Ε.Ε., και πολύ περισσότερο στην ευρωζώνη. Η Λεπέν και ο Μελανσόν, από τους υποψήφιους της πρώτης τετράδας, αν και με διαφορετικό τρόπο εκφράζουν καθαρά μια τέτοια υπόθεση, απέναντι σε μια Ε.Ε., που οδηγείται σε έναν νέου τύπου οικονομικό «ολοκληρωτισμό». Όμως δεν είναι μόνο αυτοί, είναι και οι τρεις μικροί, ο Γκωλιστής Ντυπόν Ενιάν, με την «όρθια Γαλλία», που δεν αποκλείεται να αποσπάσει ένα σημαντικό ποσοστό από τον Φιγιόν. Προτείνει τη δημιουργία μιας νέας συνθήκης, πάνω στην οποία θα στηριχτεί μια Ευρώπη εθνών και έργων, στο πλαίσιο της οποίας, κάθε χώρα θα ανακτήσει τον έλεγχο των τεσσάρων όψεων της εθνικής κυριαρχίας: νομίσματος, συνόρων, προϋπολογισμού, νομοθεσίας. Και όταν αυτό δεν συμβεί, τότε έρχεται η Έξοδος. Ο Σεμινάντ, θαυμαστής του Ρούσβελτ, τάσσεται και αυτός κατά της παγκοσμιοποίησης, κατά του ευρώ και της Ε.Ε.. Τέλος, ίσως ο πιο «συγκροτημένος» υποψήφιος ο Φρανσουά Ασελινό, της «Λαϊκής Ρεπουμπλικανικής Ένωσης», ο «υποψήφιος της εθνικής χειραφέτησης», όπως αυτοαποκαλείται, απαιτεί την έξοδο της Γαλλίας, από το ευρώ, την Ε.Ε., και το ΝΑΤΟ.

Νίκη, αλλά τι νίκη;

Ο 39χρονος Μακρόν, ο οποίος πλασάρεται ως «νέος» και «άφθαρτος» χωρίς τις αμαρτίες του παρελθόντος και του δίπολου «αριστερά»-«δεξιά», για να εκλεγεί χρειάζεται τώρα τη στήριξη του πολιτικού κατεστημένου.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Μωυσή Λίτση 

Μπορεί προς το παρόν να ηττήθηκε το «τέρας» στη Γαλλίακαι όλα να δείχνουν πως θα αποσοβηθεί το δυσμενές ενδεχόμενο η πατρίδα του διαφωτισμού, της Γαλλικής Επανάστασης, του Λαϊκού Μετώπου και του Μάη του ’68 να αποκτήσει την πρώτη ακροδεξιά πρόεδρο στη σύγχρονη Ευρώπη.
Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών, ωστόσο, δεν προσφέρεται για πανηγυρισμούς νίκης της δημοκρατίας και της ευρωπαϊκής ιδέας.
Η καθίζηση των υποψηφίων των δύο παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας, των Γκολικών και των Σοσιαλιστών, οι οποίοι για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία δεν περνούν στον δεύτερο γύρο, αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τα πολιτικά αδιέξοδα που έχει δημιουργήσει η ποικιλώνυμη κρίση που αγγίζει πλέον τις χώρες του σκληρού πυρήνα.
Δυστυχώς η Λεπέν, αν και ηττημένη εκλογικά, έχει καταφέρει να γίνει πλέον συνομιλητής του πολιτικού συστήματος και να θέτει σημαντική υποθήκη για την επόμενη φορά…
Η παρακμή βέβαια των δύο κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων, κάθε άλλο παρά γέννησε το καινούργιο… Ο 39χρονος Μακρόν, ο οποίος πλασάρεται ως «νέος» και «άφθαρτος» χωρίς τις αμαρτίες του παρελθόντος και του δίπολου «αριστερά»-«δεξιά», για να εκλεγεί χρειάζεται τώρα τη στήριξη του πολιτικού κατεστημένου. Αυτών που κατηγορούσε ότι ευθύνονται για τα χάλια της Γαλλίας, που αυτός ως «σωτήρας» θα διορθώσει.

Πολιτική ή κηπουρική;


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Δεν θα βρει κανείς, πηγαίνοντας ακόμη και αρκετά μακριά στο παρελθόν, φάση της πολιτικής ζωής της μεταπολεμικής Ελλάδας όπου (α) η αντιπαραθετικότητα να πήγε σε πιο υψηλούς τόνους, το βάθεμα των αντιθέσεων να πήρε πιο αυτάρεσκα αγεφύρωτες διαστάσεις, (β) ταυτόχρονα, η έκθεση της οικονομίας (και της κοινωνίας, συνεπώς) στο "έξω", στην εξάρτηση να είναι πιο απόλυτη, (γ) την στιγμή που οι ανοχές/αντοχές αυτού που ονομάζουμε "κοινωνικό σώμα" να εξαντλούνται, ενώ (δ) η πραγματική κατάσταση ευημερίας (προσοχή! όχι όλων, ακόμη όμως πολλών) να παραμένει σε σχετικά/συγκριτικά υψηλά επίπεδα, πράγμα που υποσκάπτει τις αντοχές/την ανοχή και (ε) η πειστικότητα του πολιτικού συστήματος - συνολικά όμως - να πορεύεται στο ναδίρ.
Να διευκρινίσουμε αμέσως ότι δεν αγνοούμε ότι τα πέτρινα μεταπολεμικά χρόνια η εξάρτηση (στοιχείο (β) υπήρξε κυριολεκτικά σε επίπεδο διάσωσης απο την πείνα, από τον λιμό. Ούτε ότι ακόμη και όταν κάποια πολιτική ομαλότητα αποκαταστάθηκε, είχαμε όχι μόνο πολιτικές δολοφονίες και "Επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο!;!" αλλά και καταστάσεις εκτρόπων στην Βουλή  (στοιχείο (α)) με τα έδρανα να εκτοξεύονται, αντί επιχειρημάτων, ή έστω κραυγών του τύπου "Στα τέσσερα, εσείς! Στα τέσσερα!". Ούτε ότι (στοιχείο δ) αυτό που εμείς χαρακτηρίζουμε "σχετικά υψηλά επίπεδα" έχει για πολύν, πάρα πολύν κόσμο υποστεί οδυνηρή κατολίσθηση τα τελευταία 7-8χρόνια. Ή ότι η πειστικότητα του πολιτικού συστήματος έζησε (στοιχείο (ε)) τις ημέρες Αποστασίας, ή πάλι των Κοσκωτικων - εντάξει;

Ο αντιπερισπασμός του χρέους

Ο πρωθυπουργός έχει ήδη συμφωνήσει με τους θεσμικούς πιστωτές τα βήματα και τα χρονοδιαγράμματα για την περαιτέρω διευθέτηση του ελληνικού χρέους, το οποίο ανάγεται σε πραγματικό ζήτημα μετά το 2022.
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Βασίλη Κωστούλα

«Αλήθεια; Μια κυρίαρχη κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει πίσω κάτι που έχει ψηφίσει;», διερωτήθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, προσπαθώντας να πείσει ότι δεν θα εφαρμόσει τα μέτρα που προκύπτουν κατά τη δεύτερη αξιολόγηση του προγράμματος αν προηγουμένως δεν τηρηθεί η συμφωνία για το ελληνικό δημόσιο χρέος.
Υπ’ αυτήν την έννοια, ο πρωθυπουργός δεν θα έπρεπε να ανησυχεί.
Ο ίδιος, διά του εκπροσώπου του, υπουργού Οικονομικών, στη συνεδρίαση του Eurogroup τον Μάιο του 2016, συμφώνησε στον ορισμό του οδικού χάρτη για τα ελληνικά ομόλογα και ο ESM έχει ετοιμάσει το περίγραμμα των παρεμβάσεων.
Ήδη «τρέχουν» τα βραχυπρόθεσμα μέτρα, τα οποία οδηγούν σε μείωση χρέους 20% έως το 2060, με μείωση 5% των ακαθάριστων χρηματοδοτικών αναγκών.
Τα μεσοπρόθεσμα μέτρα θα ακολουθήσουν μετά το τέλος του προγράμματος. Δηλαδή το 2018. Περιλαμβάνουν μόνιμο waiver στην αύξηση του περιθωρίου στο επιτόκιο, επεκτάσεις ωριμάνσεων και χρονική μετάθεση επιτοκίου.
Μάλιστα, αν τα μέτρα αυτά δεν θα είναι αρκετά, θα εξεταστούν και περαιτέρω βήματα (ESM, στη «Ν» 6-3-17).

Ο λαϊκισμός έχει διαβρώσει το DNA μας

analyst


Ένας  από τους πιο πολυδιαφημισμένους σύγχρονους μύθους στην χώρας μας είναι ο μύθος  του πάνσοφου λαού, του κυριάρχου λαού, ενός λαού που όταν εκλέγει κυβερνήσεις έχει αλάνθαστο ένστικτο.
Άρθρο
του Σαράντου Λέκκα
Η σύγχρονη ιστορία από την μεταπολίτευση και μέχρι σήμερα έχει δείξει ότι ο ελληνικός λαός ούτε κυρίαρχος  είναι, ούτε οι επιλογές του είναι αλάνθαστες.
Το αντίθετο μάλιστα, όπως αποδεικνύεται οι επιλογές του ελληνικού λαού λόγω του ότι διέπονται στις περισσότερες των περιπτώσεων από συναισθήματα οργής, αγωνίας για το προσωπικό του μέλλον, αγανάκτησης, εκδίκησης, φθόνου αλλά και ιδιοτέλειας αποτυγχάνουν στο κυρίαρχο ζητούμενο κάθε εκλογικής αναμέτρησης εκείνο της επιλογής όχι της  ευχάριστης  αλλά της χρήσιμης κυβέρνησης.
Με εξαίρεση την εκλογική αναμέτρηση του 1974 όπου η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού ψήφισε με τρόπο που έδινε εκκωφαντική απάντηση σε όσους είχαν αμφισβητήσει την Δημοκρατία οι υπόλοιπες αναμετρήσεις καλύπτονται από τις παρενέργειες της ιδιοτέλειας.
Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο όμως η ψήφος εκ της φύσεως της παρουσιάζει χαρακτηριστικά υποκειμενικότητας και ιδιοτέλειας.

Ελληνική βιομηχανία και... δημιουργική καταστροφή!



Η επενδυτική ανάκαμψη που τόνισε ότι θέλει να προωθήσει ο πρωθυπουργός προϋποθέτει και ανάλογο ευνοϊκό περιβάλλον, που δεν είναι δεδομένο. Ποιο ρόλο μπορεί να διαδραματίσει η βιομηχανία. 

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπαδρόπουλος.

Μοναδική ελπίδα εξόδου της χώρας από την κρίση του δημόσιου χρέους που την πνίγει, είναι όντως η πραγματοποίηση νέων επενδύσεων. Οχι για συντήρηση παλαιών όμως, αλλά για την παραγωγή νέων προϊόντων και υπηρεσιών. Από την άποψη αυτή, καθοριστικός είναι ο ρόλος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ακόμα και για έργα υποδομών.
Συνεπώς, στην παρούσα οικονομική φάση, είτε αυτό αρέσει είτε όχι, η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας από ιδιωτικά επενδυτικά κεφάλαια εξαρτάται. Και οι τομείς που αυτά θα μπορούσαν να επενδυθούν, είναι η μεταποίηση, ο τουρισμός, η ναυτιλία και οι υψηλού επιπέδου υπηρεσίες. Οι κλάδοι αυτοί συνθέτουν το ελληνικό «πετρέλαιο».
Αυτό οι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας το γνωρίζουν. Θα δώσουν λοιπόν αγώνα μέχρις εσχάτων για να υπονομεύσουν τη συμμετοχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομική ανάπτυξη. Από την άποψη αυτή, δείγματα γραφής έχουμε πολλά και είναι ιδιαιτέρως εύγλωττα. Αρα ο κ. Αλ. Τσίπρας, στην προσπάθεια που θέλει να κάνει, θα βρει πολλά μπαστούνια μπροστά του. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους επενδυτές.
Όμως, η ιδιωτική πρωτοβουλία δεν πρέπει να απογοητευθεί. Η κρίση είναι μία μεγάλη ευκαιρία γι' αυτήν να αναδείξει τις δυνατότητές της πέρα από τον κρατισμό και τη «συμμοριακή οικονομία» που κυριαρχούσε στη χώρα.

ΗΠΑ-Γαλλία να κηρύξουν πόλεμο στα γερμανικά πλεονάσματα


Η επιβολή εμπορικών κυρώσεων στη Γερμανία από τον Τραμπ θα δημιουργούσε μεγαλύτερες ανισορροπίες στην παγκόσμια οικονομία. Γιατί ο επόμενος Γάλλος πρόεδρος είναι o μόνος που μπορεί να πιέσει το Βερολίνο.

του Wolfgang Munchau

Τους επόμενους δύο με τρεις μήνες, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σημαντικό ζήτημα οικονομικής διπλωματίας: τι πρέπει να γίνει με το γερμανικό πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;
Την προηγούμενη χρονιά άγγιξε το 8,6% του ΑΕΠ, ένα ακραίο νούμερο για την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Το πλεόνασμα πιθανότατα θα υποχωρήσει λίγο αυτή τη χρονιά και την επόμενη, αλλά το μέγεθος και η επιμονή του αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πηγές ανισορροπιών για την παγκόσμια οικονομία και την ευρωζώνη.
Αν οι υπόλοιπες χώρες αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα, θα πρέπει να το κάνουν με έξυπνο τρόπο. Μέχρι τώρα, η Γερμανία έχει αγνοήσει τις επικρίσεις. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει κάθε χρόνο εκθέσεις για τις μακροοικονομικές ανισορροπίες. Το Βερολίνο τις έχει πετάξει όλες στο καλάθι των αχρήστων.
Το πρόβλημα επέλεξαν να μη θίξουν και διαδοχικοί Γάλλοι πρόεδροι. Η προτεραιότητά τους κατά τη διάρκεια της κρίσης της ευρωζώνης ήταν να περάσουν απαρατήρητοι και να μην εμφανιστούν στα ραντάρ των επενδυτών ομολόγων. Από τη στιγμή που ήταν σε θέση να χρηματοδοτήσουν τον κρατικό δανεισμό, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.

Φορολογική μεταχείριση των προβλέψεων για απόσβεση επισφαλών απαιτήσεων


της Γιαννοπούλου Κωνσταντίνας
Ορκωτής Ελέγκτριας Λογίστριας
Μέλος της ΣΟΛ Α.Ε

Με τον ν.4172/2013 (άρθρο 26 Επισφαλείς απαιτήσεις) και βάσει της ΠΟΛ.1056/2.3.2015 αλλάζει ριζικά το τοπίο φορολογικής μεταχείρισης των προβλέψεων για επισφαλείς απαιτήσεις που μπορεί να σχηματίσει μια επιχείρηση.
Ο νομοθέτης με τις παραγράφους 1 έως 4 του άρθρου 26 του ν.4172 αλλά και την ΠΟΛ.1056/02.03.2015 καθορίζει τα ποσά των προβλέψεων για απόσβεση επισφαλών απαιτήσεων και διαγραφές αυτών, με την επιφύλαξη των οριζόμενων στις παραγράφους 5 έως 7 του άρθρου 26 (διατάξεις για τράπεζες & εταιρείες Leasing-factoring), που εκπίπτουν για φορολογικούς σκοπούς ως εξής:
Όσον αφορά το σχηματισμό νέων προβλέψεων για τη χρήση του 2014, καθώς επίσης και το πώς χρησιμοποιούνται οι προβλέψεις αυτές για διαγραφές επισφαλών απαιτήσεων από το 2014 και μετά, ο νόμος θέτει τα παρακάτω βασικά κριτήρια :

  • Το ύψος της ληξιπρόθεσμης απαίτησης, καθώς και ο χρονικό διάστημα για το οποίο παραμένει ανείσπρακτη η απαίτηση
  • Το ποσοστό και τη βάση υπολογισμού σχηματισμού προβλέψεων
  • Τις ενέργειες για τη διασφάλιση του δικαιώματος είσπραξης της εν λόγω απαίτησης

Στον παρακάτω συνοπτικό πίνακα παρουσιάζονται συνδυαστικά τα κριτήρια αυτά ως εξής:

ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΔΝΤ «Ασφάλεια μέσω ρήτρα πτώχευσης»: Το σχέδιο Σόιμπλε για θωράκιση του ευρώ


«Ασφάλεια μέσω ρήτρας πτώχευσης» είναι ο τίτλος άρθρου της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου αναφορικά με την ιδέα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για τη δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου», το οποίο θα μπορούσε να προφυλάξει καλύτερα το κοινό νόμισμα σε περίπτωση νέων κρίσεων. «Η ευρωζώνη πρέπει να αποκτήσει ένα Νομισματικό Ταμείο. Τουλάχιστον αυτό πιστεύει ο γερμανός υπ. Οικονομικών Β. Σόιμπλε.
Οι πιο επιφανείς υποστηρικτές της θέσης αυτής προέρχονται από το γερμανικό περιβάλλον: Ο πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ Γενς Βάιντμαν και ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας ESM. Eλπίζουν με ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (ENT) να σώσουν την ευρωζώνη», σημειώνει η εφημερίδα. «Αυτό δεν είναι αυτονόητο. Η νομισματική ένωση πάσχει από ένα κατασκευαστικό λάθος ήδη από την περίοδο της ίδρυσής της. Υπάρχει μεν κοινό νόμισμα αλλά όχι και κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική. Πολλές χώρες είναι απρόθυμες να διορθώσουν αυτό το λάθος. Συνεπώς το ευρώ είναι ευάλωτο σε κρίσεις, ακόμη κι αν στις περισσότερες χώρες η οικονομία τα πηγαίνει καλά και παρά το ότι γεννιούνται νέες θέσεις εργασίας». Έτσι η σταθερή ανάκαμψη τίθεται συνεχώς σε κίνδυνο, αν λάβει κανείς υπόψη ότι το χρέος πολλών χωρών παραμένει υψηλό, τα τοξικά δάνεια των τραπεζών παραμένουν αυξημένα, ενώ η πολιτική κατάσταση σε κάποιες χώρες μέλη είναι εύθραυστη.
Μια ιδέα που γεννήθηκε μαζί με την ελληνική κρίση

ΤΙ ΛΕΕΙ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ «Ψυχρολουσία» Citi για την ανάπτυξη της οικονομίας το 2017


Επί τα χείρω αναθεωρεί την πρόβλεψή της για την ελληνική ανάπτυξη η Citi σε συνέχεια των αρνητικών προβλέψεων που έχουν κάνει και άλλοι επίσημοι φορείς, με τελευταίο το ΙΟΒΕ που «βλέπει» ανάπτυξη 1,5% από 2,7% για φέτος.
Σε ανάλυσή της η Citi , εκτιμά ότι το 2017 η αύξηση του ΑΕΠ θα περιοριστεί στο 0,1%, έναντι προηγούμενης εκτίμησης για 0,5% (για το 2018 βλέπει ανάπτυξη μόλις 1,3%). Όπως επισημαίνει, εξακολουθεί να επιμένει ότι θα υπάρξει κάποια επιτάχυνση το δεύτερο εξάμηνο, μετά την πιθανή συμφωνία για τη δεύτερη αξιολόγηση.
Ωστόσο, όπως σημειώνει, τα capital controls που εξακολουθούν να ισχύουν και τα νέα μέτρα λιτότητας θα συνεχίσουν να φρενάρουν την ανάκαμψη και είναι πιθανό να μην πιαστούν οι στόχοι του προγράμματος σε ό,τι αφορά στην ανάπτυξη.
«Πιστεύουμε ότι η χώρα θα πάρει τη δόση για να καλύψει τις ανάγκες που απορρέουν από τη λήξη ομολόγων τον Ιούνιο, σημειώνει η Citi, αλλά αυτό πιθανότατα δεν θα είναι το τελευταίο επεισόδιο στην ελληνική υπόθεση, καθώς η επιστροφή της χώρας στις αγορές πριν από τη λήξη του υφιστάμενου προγράμματος δείχνει όλο και πιο δύσκολη».

ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ, ΑΕΡΟΨΕΚΑΣΜΟΙ Chemtrails ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Απόσπασμα από την εκπομπή "Επί του Πιεστηρίου" της 26/04/2017

Πιτσιόρλα, δώσ’ τα όλα!



Ελεγε ο Τσίπρας (επί λέξει): «Το πλεόνασμά τους είναι σεσημασμένο. Σε αυτό κρύβονται όλες οι αμαρτίες,
όλες οι πληγές,
όλη η σήψη,
όλες οι απάτες της σημερινής πολιτικής. Πρόκειται για πλεόνασμα δυστυχίας, τραγωδίας, ακόμα και αίματος».
Σήμερα ο Τσίπρας «κάνει τον σταυρό του που αυτό το πλεόνασμα υπάρχει» (συνέντευξη στον
ΑΝΤ1, στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου)...
Ομως, έχει πλέον κάποια σημασία τι έλεγε και τι λέει ο Τσίπρας; Καμιά! Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ντροπιάσει τον εαυτόν του περισσότερο. Το έχει τερματίσει! Ελεγε: «Υπάρχει πλεόνασμα διότι το Δημόσιο δεν πληρώνει τις οφειλές του». Τώρα, για το δικό του (αιμοσταγές) πλεόνασμα, λέει ότι οι οφειλές αυτές είναι συνυπολογισμένες! Και κατά τούτο ταυτίζεται πάλι με όσα ο ίδιος κατήγγειλε όταν έλεγε ότι: «Το
πλεόνασμα θα καταγραφεί στα ίδια κατάστιχα της Ιστορίας με τη φράση του Γ. Παπανδρέου “λεφτά υπάρχουν”»!
Πράγματι υπάρχουν. Δεν είδατε πόσοι ήταν οι εκδρομείς του Πάσχα;

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Βίκτωρ Ουγκώ: Ο Γάλλος βάρδος του μεγαλείου της Ελληνικής Εθνικής Ιδέας

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Βίκτωρ Ουγκώ

Ο μεγάλος μυθιστοριογράφος και ποιητής Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885) υπήρξε ένας συνεπής αναγνώστης των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και ανυπόκριτος θαυμαστής τους. Στα γραπτά του έκανε δεκάδες κολακευτικές αναφορές στα έργα τους, τα οποία και τοποθετούσε στην κορυφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Π.χ. έγραφε για τον Όμηρο:  

"Ο 'Ομηρος είναι η μεγαλοφυΐα που λύνει αυτό το ωραίο πρόβλημα της Τέχνης, το ωραιότερο ίσως απ΄όλα, την αληθινή απεικόνιση της ανθρωπότητας, που κατορθώνεται με την μεγέθυνση του ανθρώπου, δηλαδή με την γενεσιουργία του πραγματικού μέσα στο ιδανικό. Μύθος και Ιστορία υπόθεση και παράδοση, χίμαιρα και επιστήμη, συνθέτουν τον Όμηρο. Δεν έχει βάθος και γελάει. όλα τα βάθη των παλαιών εποχών μετακινούνται, αχτινοβολούν φωτισμένα, στο απλόχερο γλαυκό διάστημα του πνεύματος αυτού..." 

"Ο Ελληνικός πολιτισμός με την ποίηση και την τέχνη είχε τέτοια δύναμη, ώστε πολλές φορές νικούσε και τον πόλεμο. Οι Σικελοί, λέει ο Πλούταρχος, εξαιτίας του Νικία, ελευθέρωναν τους Έλληνες αιχμαλώτους που τραγουδούσαν στίχους του Ευρυπίδη."