Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Το σχέδιο Τραμπ: δημιουργία μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα …

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Μιχάλη Γιαννόπουλου
Όσο και αν φαντάζει ακραίο ενδεχόμενο, η μόνη αντιπαράθεση που θα είχε πιθανότητες να ανατρέψει ριζικά τους συσχετισμούς προς όφελος της Αμερικής είναι στο πεδίο που την ανέδειξε στο παρελθόν σε παγκόσμια δύναμη, τη βιομηχανία. Δηλαδή η υλοποίηση ενός σχεδίου δημιουργίας μιας βιομηχανίας που θα παράγει και φθηνά καταναλωτικά εμπορεύματα, και η οποία θα έχει σαν πρώτη προϋπόθεση την επιβολή συνθηκών εργασίας και μισθών ασιατικού τύπου. Αν μάλιστα είναι αρκετά φθηνά θα μπορούν να πωλούνται και στη διεθνή αγορά.
Τους τελευταίους μήνες παρακολουθούμε μια σύγκρουση ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Σύγκρουση που κλιμακώνεται σημαντικά μετά την επίσημη ανάληψη της προεδρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ.
Με μια πρώτη ματιά φαίνεται ότι ο Κινέζος Πρόεδρος και από κοντά η Γερμανίδα Καγκελάριος υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του σύγχρονου καπιταλισμού, απέναντι στον Αμερικανό Πρόεδρο που παρουσιάζεται ως αμφισβητίας. Μια προσεκτικότερη όμως παρατήρηση στα «στρατόπεδα» των αντιμαχομένων ανατρέπει την αρχική εικόνα.
Με τον Τραμπ συντάσσονται, κατ’ αρχήν, εκπρόσωποι ισχυρών κεφαλαίων του Ηνωμένου Βασιλείου (Τερέζα Μέι) και της Γαλλίας (Μαρίν Λεπέν). Δηλαδή εκπρόσωποι χωρών των οποίων οι θέσεις στην παγκόσμια οικονομία χάνουν έδαφος και κινδυνεύουν με στρατηγική υποβάθμιση. Από την άλλη μεριά βρίσκονται χώρες που είτε διατήρησαν τις θέσεις τους είτε τις αναβάθμισαν αισθητά. Αυτή η δεύτερη ματιά αποκαλύπτει ότι η σύγκρουση αφορά την υπόθεση της διεθνούς κυριαρχίας και όχι την αμφισβήτηση των κατευθύνσεων του καπιταλισμού.

Η θεωρία της «Νομισματικής Ειρήνης»


Τον Σεπτέμβριο του 2010, ο τότε υπουργός Οικονομικών της Βραζιλίας, Γκουίντο Μαντέγκα, δήλωνε ότι η οικονομία της χώρας του βρισκόταν στη μέση ενός διεθνούς «νομισματικού πολέμου». Όπως αναφέρει ο Olivier Blanchard (2016), πρώην επικεφαλής του τμήματος Έρευνας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, με τον όρο αυτό ο Βραζιλιάνος αξιωματούχος εννοούσε την γενικευμένη ανταγωνιστική υποτίμηση νομισμάτων που απειλούσε την αναδυόμενη οικονομία της Λατινικής Αμερικής πλήττοντας την ανταγωνιστικότητά της στο παγκόσμιο οικονομικό στερέωμα. Κατά τον καθηγητή Barry Eichengreen (2013), του Πανεπιστημίου Berkeley της Καλιφόρνιας, η έννοια του νομισματικού πολέμου χρησιμοποιήθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση ως απάντηση στο πρώτο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης (QE: quantitative easing) που υιοθέτησε από πλευράς νομισματικής πολιτικής η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των Ηνωμένων Πολιτειών (US Federal Reserve) προκειμένου να αντιμετωπίσει την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση.

Η ιστορική αναδρομή σε ανάλογες συνθήκες που οδήγησαν τις θεσμικά αρμόδιες νομισματικές αρχές στην απόφαση να προβούν σε υποτίμηση του νομίσματος για να βοηθήσουν την εγχώρια οικονομία της χώρας τους κάνοντας τις εξαγωγές διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών και υπηρεσιών φθηνότερες, και βελτιώνοντας έτσι την διεθνή ανταγωνιστικότητα, παραπέμπει στις πολιτικές του τύπου “beggar-thy-neighbor” της δεκαετίας του 1930. Όπως αναφέρει επ’ αυτού ο πρώην επικεφαλής της Fed, Ben Bernanke (2013), η καθηγήτρια Joan Robinson (1947) περιέγραψε το φαινόμενο των αλλεπάλληλων ανταγωνιστικών υποτιμήσεων νομισμάτων μετά την κρίση του 1929 στις Ηνωμένες Πολιτείες και την άτακτη εγκατάλειψη του «κανόνα του χρυσού» από τις ανεπτυγμένες οικονομίες της ευρωπαϊκής ηπείρου με επίκεντρο το Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές εκείνης της δεκαετίας.

Η βόμβα βυθού σε ΔΕΗ - ΑΔΜΗΕ


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Την αίσθηση "βόμβας βυθού" (η έκφραση αποτελεί διατύπωση σοκαρισμένου παλαίμαχου της ΔΕΗ...) έκανε η έφοδος κλιμακίου ελεγκτών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής/DG COMP/των αρχών Ανταγωνισμού των Βρυξελλών στα γραφεία της ΔΕΗ και παράλληλα του ΑΔΜΗΕ (ναι, αυτός είναι ο αποσπασμένος από τον Λεβιάθαν ΔΕΗ φορέας διαχείρισης της μεταφοράς ρεύματος, όπου είχαμε πριν δυο βδομάδες την μισθολογική "αυτονόμηση" ανωτάτων στελεχών, με μισθούς της τάξεως των 20.000 ευρώ μηνιαίως και με αναδρομικά 200.000+ και παραιτήσεις με επιστροφή καταβληθέντων και ανακλήσεις κοκ....). Διενεργούσαν οι ελεγκτές - και συνεχίζουν - αιφνιδιαστική έρευνα με την μορφή dawn raid, που θυμίζει στο πιο οργανωμένο "ντου" του δικού μας ΣΔΟΕ, όπου τα στελέχη όσο ψηλά και αν βρίσκονται "παρακαλούνται" να απαλλάξουν τα γραφεία από την παρουσία τους, σηκώνονται έγγραφα, ερευνώνται και αδειάζονται κομπιούτερ!  Όλα αυτά για διαπίστωση του αν υπάρχει παραβίαση των κανόνων ανταγωνισμού, συνεννοήσεις, ευθυγραμμίσεις - εν προκειμένω κυρίως κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της ΔΕΗ που (υποτίθεται ότι) είχε αρχίσει να αποδυναμώνεται με την δημιουργία ΑΔΜΗΕ και ΔΕΔΔΗΕ - στο θέμα της διαμόρφωσης τιμών στην αγορά χονδρικής του ρεύματος.
Η αίσθηση περί "βόμβας βυθού" δεν άργησε να συνοδευτεί και από μουρμουρητά περί έμμεσης άσκησης πιέσεων στο περιθώριο της τωρινής διαπραγμάτευσης για την διάσταση "Ενέργεια" της δεύτερης αξιολόγησης του Μνημονίου-3. Διάτασης που είχε επιμελώς αφεθεί "για αργότερα", και τούτο παρά το γεγονός ότι σ' αυτόν τον κύκλο είχε επισημάνει την κρισιμότητα των ενεργειακών έως και ο ... αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Μπερνάρ Κερέ, ενώ συνεχώς επανέφερε το ζήτημα η Τρόικα. (Άλλωστε και η απομάκρυνση του Πάνου Σκουρλέτη, διαδόχου - μην το ξεχνάμε! - του Παναγιώτη Λαφαζάνη στο χαρτοφυλάκιο της Ενέργειας, με αντικαταστάτη τον πραγματιστή Γιώργο Σταθάκη, αυτό πήγε να ξεκολλήσει).

Η Ελλάδα καταρρέει

analyst


O μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας σήμερα είναι η ουτοπική ελπίδα των Πολιτών της – την οποία συντηρούν πολύ έξυπνα οι δανειστές, επειδή εξυπηρετεί όσο τίποτα άλλο τα συμφέροντα τους, μαζί με τον εκφοβισμό που επιχειρείται μέσω της γειτονικής μας χώρας.
«Η εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων με νέα, καθώς επίσης με συνεχώς μεγαλύτερες επιβαρύνσεις, οδηγεί στην καταστροφή και στο χάος – μέσα από κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις, οι οποίες θα ξεσπάσουν νομοτελειακά όταν οι Έλληνες χάσουν τα πάντα, αδυνατώντας πλέον ακόμη και να επιβιώσουν» (πηγή).
του Ιάκωβου Ιωάννου
Άρθρο
Θέλω να υπενθυμίσω με τη σειρά μου πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα για την Ελλάδα – ενώ όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο καλύτερα. Η πατρίδα μας έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, καθώς επίσης πολιτισμικής της κατάρρευσης – ενώ δεν υπάρχει κανένα απολύτως κόμμα που να είναι σε θέση να ανταπεξέλθει με όλα αυτά τα προβλήματα.
Εκτός αυτού, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο να μετατραπεί σε μία αποικία των δανειστών της στο διηνεκές αλλά, επίσης, απειλείται όσο ποτέ μέχρι σήμερα η εδαφική της ακεραιότητα – από πολλές διαφορετικές πλευρές.
Μόνο εάν συνειδητοποιήσουμε όλοι μαζί, κόμματα και Πολίτες, τη θλιβερή κατάσταση, στην οποία έχουμε οδηγηθεί, ίσως υπάρξει μία αμυδρή ελπίδα για το μέλλον – αφού, μόνο υπό αυτήν την προϋπόθεση ενεργοποιείται ολόκληρο το Έθνος απέναντι στους κινδύνους, ενώνεται και κυριολεκτικά μεγαλουργεί.

Η τιμωρία των ιθαγενών

analyst



Ότι καθυστερεί δεν σημαίνει πως δεν θα συμβεί, ενώ η κατάσταση της Ευρώπης θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τη δεκαετία του 1920 – όπου όλοι γνώριζαν πως τα χρέη του 1ου παγκοσμίου πολέμου ήταν αδύνατον να πληρωθούν, χωρίς όμως να κάνουν τίποτα για να επιλύσουν το πρόβλημα.
.
«Τα τελευταία πενήντα χρόνια όλα τα προγράμματα λιτότητας που επέβαλλε το ΔΝΤ στα θύματα του, συρρίκνωναν την οικονομία τους. Κανένα πρόγραμμα αυτού του είδους δεν έχει στόχο την ανάπτυξη – ενώ το πλεόνασμα του προϋπολογισμού προκαλεί νομοτελειακά ύφεση, αφού απορροφάει χρήματα από την οικονομία. Όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις, ο στόχος τους είναι η κατάργηση των προνομίων των Πολιτών, τα οποία απέκτησαν αγωνιζόμενοι για πολλές δεκαετίες.
Όταν μία χώρα δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τα χρέη της, τότε οι κανόνες του ΔΝΤ, της ΕΕ, καθώς επίσης των γερμανών τοκογλύφων που κρύβονται πίσω τους, είναι η απαγόρευση της επίσημης χρεοκοπίας της, έτσι ώστε να δρομολογηθούν οι ιδιωτικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές – δηλαδή, η κλοπή των δημοσίων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων των ιθαγενών. Στα πλαίσια αυτά, εάν μία χώρα αποτύχει, τότε πρόκειται για μία επιτυχία των διεθνών κερδοσκόπων – αφού έτσι μπορούν να διευκολύνουν το έργο τους.
Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, η Γερμανία έχει έναν ακόμη στόχο: να τιμωρήσει όσο πιο αυστηρά μπορεί τους ιθαγενείς, έτσι ώστε όλες εκείνες οι χώρες που επιθυμούν να φύγουν από την Ευρωζώνη, ειδικά η Ιταλία και η Γαλλία, να μην τολμήσουν να το επιχειρήσουν» (B. Lenders με παρεμβάσεις – πηγή).

Η διαδικασία επαναπατρισμού βιομηχανικών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων έχει αρχίσει από την δεκαετία του 2010. Η περίπτωση της Γερμανίας.


του Κώστα Μελά

1.
Στα πρόσφατα χρόνια , έχουν υπάρξει ορισμένες ενδείξεις ότι ορισμένες επιχειρήσεις μεταφέρουν μεταποιητικές δραστηριότητες  πίσω στις  μητρικές χώρες τους στις οποίες επικρατούν υψηλοί μισθοί. Δηλαδή σε χώρες της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ. Αυτές οι κινήσεις δημιουργούν την εντύπωση ότι οι παράγοντες με βάση τους οποίους οι αρχικές αποφάσεις να μεταφερθούν αυτές οι δραστηριότητες σε χώρες χαμηλού κόστους έχουν μεταβληθεί δείχνοντας ότι δεν είναι πλέον τόσο κερδοφόρες όσο ήταν τα προηγούμενα έτη και συμφέρει  τα συγκεκριμένα προϊόντα να παράγονται εκ νέου στις μητρικές χώρες ή, ακόμη, οι αρχικές υποθέσεις στις οποίες είχαν βασιστεί αυτές οι επιλογές μεταφορές , ήταν λανθασμένες αναφορικά με τα πλεονεκτήματα τα προερχόμενα από την κλίμακα κόστους.    

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις, μεταξύ των επιχειρήσεων ΗΠΑ είναι μεγάλες επιχειρήσεις, στις οποίες περιλαμβάνονται  η Apple (η οποία συμφώνησε με την εταιρεία Flextronics στο  Texas για τη συναρμολόγηση του νέου  υπολογιστή Mac Pro χρησιμοποιώντας εγχώρια παραγόμενα μέρη) και η  General Electric (η οποία μετέφερε την παραγωγή πλυντηρίων, ψυγείων και θερμοσιφώνων, από την Κίνα, σε ένα εργοστάσιο στο  Kentucky το 2012) καθώς και άλλες περιπτώσεις από τις CaterpillarFordGeneral MotorsNCRElectrolux καιWhirlpool. Σε μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τη Boston Consultancy Group, το 2013, υπολογίσθηκε ότι πάνω από τις μισές βιομηχανικές επιχειρήσεις με βάση τις διοικήσεις του στις ΗΠΑ και με πωλήσεις πάνω από 1 δις δολάρια σχεδιάζουν να επαναφέρουν την παραγωγή από την Κίνα ή από άλλες περιοχές που δραστηριοποιούνται, Επιπροσθέτως, πολλές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις έχουν συμπεριφερθεί αναλόγως στα προηγούμενα δύο ή τρία έτη. Υποστηρίζεται ότι η μείωση του κόστους ενέργειας και η ανάπτυξη του σχιστολιθικού αερίου στις ΗΠΑ αποτελεί σημαντικό παράγοντα για τη λήψη αυτών των αποφάσεων. Κατά την άποψή μας όμως , ίσως , ο σημαντικότερος παράγοντας σχετικά με αυτές τις αποφάσεις είναι ότι πλέον η κινέζικη βιομηχανία όλων αυτών των αγαθών έχει κατορθώσει να τα ενσωματώσει στην εγχώρια παραγωγική αλυσίδα καθιστώντας την παραγωγή τους άκρως ανταγωνιστική τόσο στην εγχώρια  όσο και στην διεθνή αγορά. Επομένως οι ξένες επιχειρήσεις, αυτού του είδους,  δεν έχουν ιδιαίτερο λόγο να παραμένουν στην Κίνα.

Προ των πυλών του χάους

analyst


H διάλυση της ΕΕ, την οποία εγκαινίασε η Μ. Βρετανία, είναι μάλλον δεδομένη – πολύ περισσότερο της Ευρωζώνης, η οποία είναι αδύνατον να διατηρηθεί χωρίς την πολιτική, δημοσιονομική και τραπεζική της ένωση που όμως κανένα κράτος δεν επιθυμεί.

του Άρη Οικονόμου

Άρθρο

Οι Γερμανοί είναι ένας «διεστραμμένος» από την ιστορία του λαός, με πάρα πολύ χαμηλή ευφυΐα. Κατορθώνουν όμως πάντοτε να υπερισχύουν των άλλων ευρωπαϊκών κρατών, επειδή είναι εξαιρετικά μεθοδικοί και πραγματιστές, ενώ παίρνουν αποφασιστικά τη μοίρα τους στα δικά τους χέρια – χωρίς να αφήνονται στον από μηχανής Θεό, στην τύχη ή στις αποφάσεις άλλων, όπως δυστυχώς συμβαίνει με εμάς τους Έλληνες. Προτιμούν δε πάντοτε το οδυνηρό τέλος, από την οδύνη δίχως τέλος – ενώ στα δισεπίλυτα προβλήματα συμπεριφέρονται συνήθως όπως ο Μ. Αλέξανδρος με το γόρδιο δεσμό.
Στα πλαίσια αυτά, εάν μας ρωτούσε κανείς ποιά χώρα θα άνοιγε πρώτη την ερμητικά κλειστή φυλακή του ευρώ, δεν θα απαντούσαμε πως θα ήταν η Ελλάδα, η Ιταλία ή, όπως όλα δείχνουν, η Γαλλία εάν τυχόν κερδίσει τις εκλογές το Εθνικό Μέτωπο – αλλά η Γερμανία, εάν δεν αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση, η οποία έχει από καρό τώρα έτοιμο στα συρτάρια της ένα «σχέδιο εκτάκτου ανάγκης» για την επιστροφή της στο μάρκο (ανάλυση).
Το πιθανότερο είναι βέβαια να μην κάνει αυτή την πρώτη κίνηση, αλλά να ακολουθήσει κάποια άλλη χώρα, την οποία θα έχει προηγουμένως η ίδια υποκινήσει με έμμεσο τρόπο – αφού ασφαλώς δεν θέλει να επωμισθεί την ενοχή της διάλυσης της νομισματικής ένωσης, προσποιούμενη ότι δεν δρα, αλλά αντιδρά, όντας αναγκασμένη εκ των πραγμάτων.

Μαθήματα οικονομικού εθνικισμού από Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Απρόθυμες να περιοριστούν στο ρόλο του απλού παρατηρητή της κινέζικης οικονομικής επέλασης εμφανίζονται οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Με επιστολή που έστειλαν στην επίτροπο Εμπορίου, Σεσίλια Μάλμστρομ, όπως ανακοίνωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ζητούν να ανοίξει ο διάλογος για τα νομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι εθνικές κυβερνήσεις ώστε να παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις άμεσων επενδύσεων εκ μέρους δημοσίων επιχειρήσεων.
Η ανησυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κορυφώθηκε με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka, έναντι του ιλιγγιώδους ποσού των 4,5 δισ. ευρώ. Και δεν ήταν το μοναδικό παράδειγμα. Ο κινέζικος πυρετός αποτυπώνεται στην έκρηξη που παρατηρήθηκε το 2016 στη συνολική αξία των εξαγορών γερμανικών επιχειρήσεων που από 530 εκ. ευρώ το 2015 το 2016 εκτινάχθηκαν σε 12,6 δις. με τη Γερμανία να αναδεικνύεται στον πλέον δημοφιλή προορισμό της πλημμυρίδας ρευστού που εκβάλλεται από την Κίνα. Οι εισροές άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ παρότι δεν έλειψαν τα βέτο εκ μέρους του Βερολίνου όπως συνέβη τον Οκτώβριο του 2016 με αφορμή την προσπάθεια του Πεκίνου να εξαγοράσει την εταιρεία κατασκευής τσιπ Aixtron, που βρήκε όμως εμπόδιο σε αμερικανικές παρεμβάσεις λόγω της πιθανότητας να χρησιμοποιηθούν τα προϊόντα της Aixtron στο κινέζικο πυρηνικό πρόγραμμα.

Το Reuters Επιβεβαιώνει Το Αυταπόδεικτο: Οι Έλληνες Πτωχεύουν Με Ασυγκράτητο Ρυθμό



Για επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης στην Ελλάδα, περίπου επτά χρόνια μετά την ένταξη της χώρας στο καθεστώς των μνημονίων, κάνει λόγο το πρακτορείο Reuters. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, το ποσοστό της φτώχειας στην Ελλάδα αυξάνεται, όπως σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε.
Ύστερα από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 αρκετές χώρες της Ευρωζώνης στράφηκαν προς διεθνείς δανειστές. Η Ιρλανδία, η Πορτογαλία και η Κύπρος ακολούθησαν προγράμματα διάσωσης και επέστρεψαν σε ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας τους. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με την Ελλάδα. Όπως αναφέρει το Reuters, τα χρήματα των δανειστών απέτρεψαν την χρεοκοπία, ωστόσο, οι πολιτικές λιτότητας που συνόδευσαν τα προγράμματα διάσωσης βοήθησαν να βαθύνει η ύφεση.
 Η Ελλάδα δεν είναι το φτωχότερο μέλος της Ε.Ε. Το ποσοστό της φτώχειας είναι υψηλότερο στη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, με την Ελλάδα να ακολουθεί στην τρίτη θέση με 22,2% του πληθυσμού να αντιμετωπίζει σοβαρή στέρηση υλικών αγαθών το 2015.
Κι ενώ τα ποσοστά των πρώην κομμουνιστικών βαλκανικών κρατών έχουν μειωθεί δραματικά -κατά σχεδόν ένα τρίτο στην περίπτωση της Ρουμανίας- το ποσοστό φτώχειας στην Ελλάδα έχει σχεδόν διπλασιαστεί από το 2008. Συνολικά στην Ε.Ε. το αντίστοιχο ποσοστό έχει υποχωρήσει από το 8,5 στο 8,1% την ίδια περίοδο.

Η Μηχανή του Χρόνου - Η Αθήνα από την εποχή της χολέρας εώς το Κολωνάκι


Απόσπασμα από την εκπομπή "επί του Πιεστηρίου" της 20/02/17. "Τα μέτρα και τα αντίμετρα της συμφωνίας"


του Στάθη

Αν μας γδάρουν και βγάλουμε 3,5% πλεόνασμα («ματωμένο πλεόνασμα» το έλεγε ο Τσίπρας), δεν θα χρειασθεί να ενεργοποιηθεί ο Κόφτης (αφού θα μας έχουν ήδη γδάρει). Αριστα!
Πάμε τώρα παρακάτω. Αν αντί για 3,5% πλεόνασμα μας ξεκοιλιάσουν τόσον πολύ, ώστε να βγάλουμε 5% πλεόνασμα, τότε το 1,5% θα μπορεί να αναδιανεμηθεί σε ανακουφιστικά αντίμετρα! Οπως, επί παραδείγματι, για λουλούδια στους τάφους των νεκρών.
Προσέτι: έχει ποτέ βγάλει λαός (στην κατάσταση που βρίσκεται ο ελληνικός) πλεόνασμα 5%;! Βεβαίως! Οι Κογκολέζοι στο Βελγικό Κονγκό, που όταν δεν έπιαναν τη νόρμα τους στην παραγωγή καουτσούκ, τα αφεντικά τους, οι Βέλγοι αποικιοκράτες, τους έκοβαν τα χέρια.
Είναι πλέον παράδοση σε αυτόν τον τόπο (κυβερνήσεις Σημίτη, Γ. Παπανδρέου, Σαμαρά) η επικοινωνιακή διαχείριση των καταστροφών. Η προσπάθεια να κερδηθεί η πρώτη εντύπωση. Ετσι κάθε φορά, στις όποιες διαπραγματεύσεις «νικάμε»! Τώρα, πώς γίνεται ύστερα από τόσες νίκες, αντί να έχουμε φθάσει στα Γαυγάμηλα, να μας έχουν φθάσει στα έσχατα, ανεξήγητο!
Το ψέμα είναι παγίδα!
Για να το υπερασπισθείς αρχίζουν οι σοφιστείες!

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος του 1898 (η Ιστορία επαναλαμβάνεται;)

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Άλλο κείμενο είχα σκεφτεί να γράψω αλλά....η χθεσινή αναγγελία της προσφυγής της πατρίδας μου στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μου υπενθύμισε κάτι που είχα διαβάσει παλαιότερα και προσπαθούσα να το ξεχάσω...)

Η ήττα στον πόλεμο του 1897 που επέβαλλε τον Διεθνή Έλεγχο

Μετά την πτώχευση του 1893, όλες οι Ελληνικές Κυβερνήσεις που ακολούθησαν, προσπάθησαν να έρθουν σε συμβιβαστικήσυμφωνία με τους δανειστές χωρίς αποτέλεσμα, καθώς οι ξένοι αυτοί κεφαλαιούχοι και τραπεζίτες τηρούσαν σκληρή στάση απαιτώντας την άμεση καταβολή όλου του χρέους. Οι ξένοι κεφαλαιούχοι που είχαν αγοράσει το Ελληνικό χρέος στηρίζονταν από τις κυβερνήσεις τους και περισσότερο από την Γερμανία, την Αγγλία και την Γαλλία που πίεζαν την Ελλάδα να φανεί συνεπής.

Είναι αδιαμφισβήτητο Ιστορικά πως η Ελλάδα εξωθήθηκε στον ατυχή πόλεμο του 1897 από την Γερμανία Κάιζερ Γουλιέλμου ΙΙ, η οποία προεξοφλώντας την Ελληνική ήττα αρχικά στήριξε με θέρμη τις Ελληνικές απόψεις για την ανεξαρτησία της Κρήτης, αλλά μετά την συντριβή του Ελληνικού στρατού, αξίωνε την επιβολή Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου στην Ελλάδα.

Οι Μεγάλες δυνάμεις επενέβησαν για να σταματήσει ο πόλεμος του 1897, επιδικάζοντας στην Ελλάδα να πληρώσει αποζημίωση 95.000.000 χρυσά φράγκα στην οθωμανική Αυτοκρατορία, ποσό μεγάλο για την εποχή εκείνη που η Ελληνική κυβέρνηση δεν υπήρχε περίπτωση να το εξασφαλίσει χωρίς εξωτερικό δανεισμό. Η Ελλάδα αναγκάστηκε να δεχτεί τους δυσμενείς αυτούς όρους της αρχικής συμφωνίας που υπογράφτηκε ως συνθήκη ειρήνης τον Σεπτέμβριο του 1897. Στο άρθρο 2 της συνθήκης προβλεπόταν πως η καταβολή της αποζημίωσης δεν θα καθυστερούσε την ικανοποίηση των παλαιών δανειστών της Ελλάδος και προέβλεπε την ίδρυση επιτροπής Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου από αντιπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων. Η Επιτροπή αυτή θα βρίσκονταν μονίμως στην Αθήνα και θα επέβλεπε την τήρηση των συμφωνιών, την εξόφληση των δανειστών της Ελλάδας και την καταβολή της αποζημίωσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Το Σκάνδαλο Max Merten και οι Απλήρωτες Γερμανικές αποζημιώσεις!

Απέραντο Γαλάζιο


Οι ανιστόρητοι νεοέλληνες δεν γνωρίζουν εκτός πολλών σημαντικών για την επιβίωση τους, ούτε και τα γεγονότα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα. Όμως ξέρουν τα σκυλάδικα, να βγάζουν τα προσωπικά τους στην φόρα σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα και να χειρίζονται το iPhone! Αναλύω παρακάτω με την βοήθεια των εφημερίδων, (όλα αυτά που διαβάζεις έχουν δημοσιευτεί στον έντυπο τύπο αλλά και στον ηλεκτρονικό, αλλά δεν κουνήθηκε φύλλο) το γιατί δεν πρόκειται να πάρουμε ποτέ τις Γερμανικές αποζημιώσεις.
Το ποσόν που μας χρωστάει η Γερμανία φθάνει με τον μέσο τόκο στο 1 τρισεκατομμύριο σήμερα !!! Οι νεοέλληνες σήμερα θεωρούν “εθνάρχη” έναν άνθρωπο για τον οποίο δεν γνωρίζουν τίποτα. Ούτε πως έγινε βουλευτής προπολεμικά, ούτε για τις βόλτες στην Ομόνοια, ούτε τι έγινε με την θητεία του, ούτε για την παρέα με ώριμες κυρίες του Κολωνακίου σε παλαιό ξενοδοχείο, ούτε για τον Ευταξία, ούτε για την άριστη σχέση του με τις “Μυστικές Εταιρείες” και τους Αμερικανούς, ούτε τι έκανε στην κατοχή, ούτε για τον ρολογά, ούτε για τους Βούλγαρους, ούτε για το Άστορ, ούτε για του τι σήμαινε η βαθειά τομή στο σύνταγμα, ούτε για το Τριαντάφυλλο. Διάβασε Οι “μυστικές Εταιρίες” και ο Καποδίστριας

Η Χρονιά του Δράκου


Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Δύο θηλειές σφίγγονται τώρα, όλο και πιο σφιχτά, γύρω από τους ‘Έλληνες και τα δύο κράτη τους, την Ελλάδα και την Κύπρο. Οι δύο κρίσεις, συνδέονται βαθιά μεταξύ τους, έστω, κι ακριβώς επειδή, αυτό δεν γίνεται συνήθως αντιληπτό.
Σε ότι αφορά την Κύπρο, με την οποία θα ασχοληθούμε σε αυτό το άρθρο, η άρνηση του Σουλτάνου να υπογράψει την κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων, και μόνο αυτή, έχει οδηγήσει σε προσωρινή αναστολή εκτελέσεως των Κυπρίων και του κράτους τους.
Παρά τις δυσκολίες όμως που προκάλεσε το ενσκήψαν θέμα του δημοψηφίσματος του 1950, ούτε ο κ. Αναστασιάδης, ούτε ο κ. Ακιντζί κήρυξαν λήξασα τη διαδικασία εξεύρεσης “λύσης του κυπριακού”, δια της μεθόδου κατάργησης του κυπριακού κράτους ή τη διάσκεψη της Γενεύης.
Και δεν θα μπορούσαν άλλωστε. Δεν αποφασίζουν αυτοί. Ούτε και οι πραγματικές διαπραγματεύσεις διεξάγονται στη Λευκωσία ή στη Γενεύη. Στην ‘Αγκυρα διεξάγονται, όπου σπεύδουν τώρα, ο ένας μετά τον άλλο, οι εντεταλμένοι εκπρόσωποι του “διεθνούς παράγοντα”, η Τερέζα Μέι, η Μέρκελ, ο Γκουτιέρες, αντιπροσωπεία των Ισραηλινών, ο διευθυντής της CIA και τώρα ο αρχηγός του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ.

Κ. Λουκόπουλος : Αποτροπή της Τουρκίας , αν το λες να το εννοείς

Νέα Κρήτη


Η Τουρκία θα παρατείνει το σκηνικό έντασης στο Αιγαίο , στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της πολιτικής με αυξήσεις της έντασης , ενδεχόμενα και με θερμά επεισόδια. Είναι θετικό που ο έλληνας ΥΠΕΞ,  μιλάει  για αποτροπή αλλά η κυβέρνηση δεν πρέπει να μείνει στα λόγια αλλά να δείξει ότι και το εννοεί.

Η αποτροπή δεν είναι μόνο η «σκληρή» η στρατιωτική αλλά ένα ολόκληρο πλέγμα σχέσεων . Αυτά είπε μεταξύ άλλων ο σύμβουλος θεμάτων ασφάλειας στο liberal.gr  Κ. Λουκόπουλος , εξηγώντας γιατί στη Τουρκία η ταύτιση συντηρητισμού και εθνικισμού υπάρχει σε όλο το πολιτικό φάσμα της χώρας.

Στον αέρα η αξιολόγηση. Μάχες οπισθοφυλακών δίνει η κυβέρνηση

Νέα Κρήτη


Παρά το γεγονός ότι οι εκ του μακρόθεν διαβουλεύσεις μεταξύ της Αθήνας και των δανειστών συνεχίζονταν όλες τις προηγούμενες ημέρες, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι αμφίβολο εάν στο Eurogroup της Δευτέρας θα γεφυρωθεί το υφιστάμενο χάσμα. Χωρίς μία προκαταρκτική συμφωνία σε πολιτικό επίπεδο δεν πρόκειται να ανοίξει ο δρόμος για την έλευση του Κουαρτέτου και κατ' επέκτασιν για τη σύναψη της περιβόητης staff level agreement, η οποία είναι προϋπόθεση για το κλείσιμο της 2ης αξιολόγησης.
Ττου Σταύρου Λυγερού
Η κυβέρνηση διέψευσε ότι ο Μοσχοβισί μετέφερε συγκεκριμένες προτάσεις για την άρση του αδιεξόδου. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η επίσκεψή του είχε σκοπό να μεταφέρει μηνύματα στον πρωθυπουργό και να διερευνήσει επί τόπου τη δυνατότητα επίτευξης συμβιβασμού. Για την ακρίβεια, ο επίτροπος κινήθηκε στη γραμμή της παρασκηνιακής πρωτοβουλίας που έχει αναλάβει ο Γιούνκερ για να εξευρεθεί ένας συμβιβασμός.
Το ξεμπλοκάρισμα της διαδικασίας δεν εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το εάν η Αθήνα θα αποδεχθεί τις απαιτήσεις των δανειστών. Πολλά εξαρτώνται και από τη διελκυστίνδα Βερολίνου-ΔΝΤ. Πριν λίγες ημέρες, ο σκληροπυρηνικός Γερμανός επικεφαλής της Κεντροδεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) Βέμπερ θόλωσε τα νερά. Δήλωσε ότι αφού το Ταμείο θέτει ως όρο για τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και η Ευρωζώνη δεν είναι διατεθειμένη να προχωρήσει σε ελάφρυνση, τότε το ΔΝΤ πρέπει να αποχωρήσει.

Γ. Πρεβελάκης: «Η γεωπολιτική της ελληνικής ταυτότητας»

Νέα Κρήτη


Με αφορμή την εκδήλωση του τμήματος ΑΧΕΠΑ Ηρακλείου, απόψε στις 8 στη δημοτική αίθουσα της Ανδρόγεω  με θέμα: "Η γεωπολιτική της ελληνικής ταυτότητας: η σημασία της Κρήτης", ο καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόννη Γιώργος Πρεβελάκης μίλησε στο Ράδιο 9.84 για την  παγκοσμιοποίηση και το γεωπολιτικό περιβάλλον που  αλλάζουν  ριζικά και ταχύτατα.
Ταυτόχρονα υποστήριξε ότι οι εσωτερικές βαθιές αδυναμίες της Τουρκίας, καθιστούν επικίνδυνη την όποια συμπεριφορά της στο Αιγαίο.

Σερ. Κοτρώτσος : Απόφαση για «Οδικό Χάρτη»

Νέα Κρήτη


Το Eurogroup  αποφάσισε τον οδικό χάρτη  που θα πρέπει να ακολουθηθεί με την επιστροφή  των τεχνικών κλιμακίων στην Αθήνα. Ουσιαστικά υπό το πρίσμα των εκλογικών αναμετρήσεων στην Ε.Ε. , όλοι αγοράζουν χρόνο και το θέμα είναι αν η Ελλάδα μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτό το χρόνο την ώρα που ζητήματα όπως  το χρέος ή το QE δεν έχουν απαντηθεί πειστικά από τους δανειστές.

Αυτή είναι η εκτίμηση του δημοσιογράφου Σεραφείμ Κοτρώτσου, μιλώντας  στον 9.84. Είναι θετικό πρόσθεσε ότι ναι μεν η Αξιολόγηση δεν κλείνει νωρίτερα από το καλοκαίρι , όμως το πρόγραμμα δεν εκτροχιάζετε και δεν υπάρχει αδιέξοδο σε αυτή τη φάση.

Θαν. Μαυρίδης : Μέτρα χωρίς Αναπτυξιακό πακέτο

Νέα Κρήτη


Ο υπεύθυνος και αρθρογράφος του liberal .gr Θανάσης Μαυρίδης μιλώντας στον 9.84 , έκανε λόγο για «αγορά χρόνου» από τους δανειστές ώστε να υπάρχει ηρεμία στις προεκλογικές αναμετρήσεις σε χώρες της Ε.Ε. , σημείωσε  όμως με έμφαση ότι αυτή η συνεννόηση  καν συμφωνία με την Ελλάδα, δεν έχει καμία αναπτυξιακή  προοπτική για τη χώρα μας που είναι και το πραγματικό πρόβλημα που ούτε οι δανειστές εξαιτίας των δικών τους αντιπαραθέσεων , τολμούν  να δουν.
Άρα για τον ίδιο το μόνο που μένει είναι τα προψηφισμένα  μέτρα για εμάς  και οι αργόσυρτες διαδικασίες  και για την ποσοτική χαλάρωση, χωρίς συζήτηση για μεσοπρόθεσμα μέτρα ανακούφισης και κυρίως  χωρίς απάντηση πως η Ελλάδα θα μπει σε τροχιά ανάπτυξης  χωρίς επενδύσεις και σχέδιο .

Εθνικιστικός καπιταλισμός, μια εναλλακτική στην παγκοσμιοποίηση

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Τζέιμς Πέτρας*
Η ξεπερασμένη Παλιά Τάξη και η αμφίβολη Νέα Οικονομία του Τραμπ
Στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης και η Ιαπωνία κατέφυγαν σε ιδιαίτερα περισταλτικές «προστατευτικές» βιομηχανικές και νομισματικές πολιτικές ώστε να ανοικοδομήσουν τις οικονομίες τους. Μόνο μετά από μια περίοδο μακράς ανάκαμψης η Γερμανία και η Ιαπωνία, προσεκτικά και επιλεκτικά, φιλελευθεροποίησαν τις οικονομικές πολιτικές τους.
Τις πρόσφατες δεκαετίες, η Ρωσία μεταμορφώθηκε δραστικά από μια ισχυρή κολεκτιβιστική οικονομία σε μια καπιταλιστική υποτελή-μαφιόζικη ολιγαρχία και, πιο πρόσφατα, σε μια ανασυγκροτημένη μικτή οικονομία με ισχυρό κεντρικό κράτος. Η Κίνα μετασχηματίστηκε από μια κολεκτιβιστική οικονομία, απομονωμένη από το παγκόσμιο εμπόριο, στη δεύτερη ισχυρότερη οικονομία του κόσμου, καταλαμβάνοντας τη θέση των ΗΠΑ ως βασικός εμπορικός εταίρος της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
Ενώ κάποτε έλεγχαν το 50% του παγκόσμιου εμπορίου, σήμερα οι ΗΠΑ μοιράζονται λιγότερο από το 20%. Η μείωση αυτή οφείλεται εν μέρει στη διάλυση της βιομηχανικής οικονομίας τους, καθώς οι κατασκευαστές μετέφεραν τα εργοστάσιά τους στο εξωτερικό.
Αδυναμία των προηγούμενων προέδρων να αναγνωρίσουν τις αλλαγές
Παρά το μετασχηματισμό της παγκόσμιας τάξης, οι τελευταίοι πρόεδροι των ΗΠΑ απέτυχαν να κατανοήσουν την ανάγκη αναδιοργάνωσης της βορειοαμερικανικής πολιτικής οικονομίας. Αντί να αναγνωρίσουν, να προσαρμόσουν και να αποδεχτούν αλλαγές στην εξουσία και τις σχέσεις της αγοράς, επιχείρησαν να εντείνουν προηγούμενες μορφές κυριαρχίας μέσω πολέμου, στρατιωτικών επεμβάσεων και αιματηρών, καταστροφικών «αλλαγών καθεστώτων» – έτσι, αντί να δημιουργήσουν αγορές για τα εμπορεύματα των ΗΠΑ, κατέστρεψαν υπάρχουσες.

Ο Τραμπ ομαλοποιεί τις σχέσεις ΗΠΑ – Κίνας

Νέα Πολιτική


του Στάθη Καραπάνου*
Από τη στιγμή που εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ είχε τηλεφωνηθεί με τους ηγέτες 20 περίπου χωρών, όχι όμως με αυτόν της Κίνας. Οι σχέσεις μεταξύ Ουάσιγκτων και Πεκίνου ήταν παγωμένες από τον περασμένο Δεκέμβριο, όταν ο Τραμπ δέχθηκε το συγχαρητήριο τηλεφώνημα της προέδρου της Ταϊβάν. Οι ΗΠΑ έχουν πάψει να διατηρούν διπλωματικές σχέσεις με την Ταϊβάν από το 1979, επιλέγοντας να διασφαλίσουν αυτές με το Πεκίνο. Εξαιτίας αυτού του επεισοδίου, ο Κινέζος πρόεδρος είχε ενημερώσει την αμερικανική διοίκηση πως θα δεχόταν τηλεφώνημα του Τραμπ μόνο εάν αυτός ήταν διατεθειμένος να δηλώσει δημοσίως πως οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να ακολουθούν την «πολιτική της Μίας Κίνας».
Τελικά, στις 9 Φεβρουαρίου, οι ηγέτες των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του πλανήτη τηλεφωνήθηκαν και ο Τραμπ, μετά από ερώτηση του Σι, συμφώνησε στο να τιμήσει την αμερικανική «πολιτική της Μίας Κίνας». Επιπλέον, οι δύο υπερδυνάμεις συμφώνησαν πως είναι επείγουσα ανάγκη να συσφίξουν τις σχέσεις τους και να συνεργαστούν σε διάφορα θέματα που αφορούν την οικονομία, το εμπόριο, την ενέργεια, τις τηλεπικοινωνίες, την επιστήμη και την διεθνή σταθερότητα.
Αυτή η επικοινωνία σήμανε την -προσωρινή τουλάχιστον- ομαλοποίηση των τεταμένων σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, περιθωριοποιώντας τα σενάρια περί εμπορικού πολέμου και στρατιωτικών συρράξεων.

Οι αποχρώσεις του γκρι


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Ούτε κλείσαν οι πληγές, ούτε «όλα τα βράχια εγινήκαν ανθοβούνια και χρυσοπηγές».
Συμφωνήσαμε ότι θα συμφωνήσουμε ή ότι πρέπει να συμφωνήσουμε. Οι γνωστές αλχημείες στης Ευρώπης τις γωνίες. Εξαγορά χρόνου, γιατί είναι κρίσιμες οι κάλπες του ευρω-δρόμου.
Ξαναρχίζει το ματς της διαπραγμάτευσης και για πρώτη φορά, τουλάχιστον σε επίπεδο ρητορικής, ένα μέρος των δανειστών δείχνει να αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να δοθεί έμφαση σε ένα άλλο μίγμα.
Κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά νέα. Καταρχήν, γιατί οι Ευρωπαίοι με τη χημεία τα βρίσκουν σκούρα. Κάθε φορά που ψάχνουν το κατάλληλο μίγμα, καταλήγουν με ψήγμα σιδήρου.
Οι πιστωτές θέλουν μεταρρυθμίσεις, διαρθρωτικά ή δομικά μέτρα δηλαδή. Τα μέτρα ούτε προληπτικά είναι, ούτε υπό αίρεση. Είναι άμεσα εφαρμόσιμα από την Πρωτοχρονιά του '19 και εάν έχουμε υπερβάλλον πρωτογενές πλεόνασμα, τότε, και σε συνεννόηση με τους θεσμούς, θα μειώσουμε φόρους, ΦΠΑ και ΕΝΦΙΑ. Τα περί «δημοσιονομικά ουδέτερων» είναι ξέφτια, διότι αν για κάθε μέτρο που παίρνεις, κολλάς ένα αντίμετρο, είναι προφανές ότι δεν χρειάζονται μέτρα. Έλα, όμως, που χρειάζονται, γιατί οι πιστωτές θέλουν να διασφαλιστούν, και αφού υποχρεούμαστε σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα σε βάθος χρόνου -άγνωστη ακόμη η διάρκεια- δεν θα μπορούμε να τους αποπληρώσουμε.

Και όμως, γίνεται!


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Χρειάστηκε να καταγραφούν τα επεισόδια στην δίκη της Χρυσής Αυγής - με τις "δυνάμεις της τάξεως" να επεμβαίνουν μόνο εκ των υστέρων · με την έδρα του Δικαστηρίου να μην πιστεύει στα μάτια της για όσα διαδραματίζονταν μπροστά της· με την απανθρωπιά να συναπαντιέται με την χυδαιότητα όταν η μάνα του νεκρού, δολοφονημένου Παύλου Φύσσα "χρειάστηκε" να ακούσει από θιασώτες των δολοφόνων το "Πού είναι τώρα ο Παύλος;" - για να ξαναθυμηθούμε στην ευρύτερη δημόσια συζήτηση μια από τις μεγάλες ντροπές της σημερινής μας δημοσιας ζωής. (Και είναι ευτύχημα, το λέμε με ακόμη μεγαλύτερη πικρία παρά ντροπή, που μπόρεσε η ΕφΣυν και ξέθαψε το βίντεο με τις εικόνες ναζιστικού - όχι νεοναζιστικό, καθαρά ναζί! - εορτασμού ταυτοποιημένων Χρυσαυγιτών το 2005. Εικόνες που διαψεύδουν τις πιο πρόσφατες αποστασιοποιήσεις του αυτάρεσκου αυτού μορφώματος το οποίο διεκδικεί ρόλο και λόγο από τον αδιανόητο πυρήνα της υπόστασής του: αυτοί είναι, ως τέτοιοι λειτουργούν δημόσια).
Όταν η διάρκεια της βαρύτατης αυτής δίκης - πάνε 3,5 χρόνια μετά την δολοφονία Φύσσα με όσα αποκαλυπτικά ξεκίνησε - αναφέρεται στην δημόσια συζήτηση, παρευθύς έρχεται στην επιφάνεια η εξήγηση/δικαιολογία: "Μα, έτσι λειτουργεί η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Με τις υλικές ελλείψεις - αίθουσες, φορτωμένα πινάκια και εκθέματα, έλλειψη υποστήριξης - και με την επίκληση της ανεξαρτησίας της, οπότε ποιος θα ψέξει;" Το να στραφεί κανείς κριτικά/επικριτικά/καταδικαστικά απέναντι π.χ. στην (εκάστοτε) Κυβέρνηση μπορεί να εκληφθεί κάπως σαν πρόταση ανάμειξης στο άβατο της Δικαιοσύνης! Το ίδιο, άλλωστε, ισχύει και οσάκις τίθεται το ερώτημα των συνεπειών της άσκησης κακουργηματικών διώξεων (και όχι απλώς κακουργηματικών αλλά για αδικήματα όπως της εγκληματικής οργάνωσης), επί της αυριανής ανακήρυξης των συνδυασμών για εκλογική αναμέτρηση...

Από το ταξίδι Κυριάκου στην Γερμανία


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Να είμαστε ειλικρινείς: το τι διημείφθη ανάμεσα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την Άνγκελα Μέρκελ αφενός και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε αφετέρου - τουλάχιστον στον πυρήνα των συζητήσεων τους, στην πρόσωπο-με-πρόσωπο φάση τους: οι πανηγυρικότητες και οι τοποθετήσεις ενώπιον συνοδειών δεν είναι μεν άχρηστες, όμως μόνον για να δώσουν "κλίμα" - το γνωρίζουν μόνον οι ίδιοι. Ασφαλώς και θα προχωρήσουν οι διαρροές, απ' όλες τις πλευρές, και τούτο παρά τις δεσμεύσεις για αμοιβαία εμπιστευτικότηταμάλιστα θα στοιχηματίζαμε ότι από πλευράς Σόιμπλε θα έχουμε την μεγαλύτερη χρήση του όπλου της διαρροής, καθώς ο Κυριάκος έχει την τάση να φυλάγεται (ο δε φίλος Βόλφι έχει απειλήσει με θεούς κι δαίμονες αν υπάρξει οποιαδήποτε κοινολόγηση των λεχθέντων, όθεν και το interdictum ακόμη και φωτογράφησης), ενώ ο συνομιλητής του θεωρεί ότι ο ίδιος είναι υπεράνω κανόνων η δε Άνγκελα Μέρκελ ανέκαθεν έπαιξε πιο θεσμικό/κλειστό παιχνίδι.
Όπως κι αν έχει το πράγμα, το τι συνέβη αληθινά στο ταξίδι Μητσοτάκη στην Γερμανία θα το μάθουμε διεξοδικά σε κάποιους μήνες, άντε σ' ένα χρόνο. Μέχρι τότε, έχουμε σιγουρεμένο το περιεχόμενο της παρουσίας Κυριάκου τόσο στην συνάντηση με βουλευτές και στελέχη CDU/CSU, μετά την συνάντηση με Μέρκελ, όσο και σ' εκείνην με Γερμανούς επιφανείς επιχειρηματίες του BDI/Bundensverband der Deutschen Industrie (του ΣΕΒ τους). Στην πρώτη, υπήρξε το γνωστό βαρύ κλίμα για Ελλάδα, η αίσθηση ενός "σας βαρεθήκαμε τους Έλληνες" με αρκετό από "δεν βγαίνει πέρα καμιά νέα Γερμανική ενίσχυση/ψηφοφορία στο Bundestag/Μνημόνιο-4". Στην δεύτερη, αρκετά από παράπονα για υστέρηση σε μεταρρυθμίσεις, πιο ευήκοα ώτα για τις προθέσεις Ν.Δ., συν κάποιες προοπτικές και προθέσεις.