Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

3 Δεκέμβρη 1944: Η ματωμένη Κυριακή

Νέα Κρήτη


Τα γεγονότα της 3ης του Δεκέμβρη 1944 υπό το πρίσμα της ιστορικής έρευνας. Κείμενο του Γιώργου Πετρόπουλου από το "Ριζοσπάστη" της 2ας Δεκέμβρη 2001.
«…Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!.. Όποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει. Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο».
Μενέλαος Λουντέμης (1)
Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του ΕΑΜ συγκεντρώνεται από το πρωί στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην πολιτική του εμφυλίου πολέμου που προωθούσαν η ντόπια αντίδραση και οι Άγγλοι με την επιδίωξη τους για μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, για να διακηρύξει τη θέλησή του να αγωνιστεί για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Ο «Ριζοσπάστης» εκείνης της μέρας, που κυκλοφορούσε από τα χαράματα έγραφε στην κορυφή της πρώτης του σελίδας: «Όλοι σήμερα στις 11 στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ στο Σύνταγμα - Κάτω η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου! Εμπρός για κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Ενότητας!». Το κύριο άρθρο γραμμένο από τον Γ. Ζέβγο, με τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ», εξηγούσε μέσα από έναν απολογισμό του έργου της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου πώς είχε προκληθεί η κρίση, με αποτέλεσμα τα μεσάνυχτα της 1 προς 2  Δεκέμβρη 1944 να παραιτηθούν όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί του ΕΑΜ. «Τώρα -έγραφε ο Ζέβγος- το λόγο τον έχει ο ελληνικός λαός. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ, που τους ζητούν να παραδώσουν τα τιμημένα και κερδισμένα σε μάχες όπλα τους. Οι περήφανοι πολίτες της Αθήνας, που αντιμετώπισαν νικηφόρα τις ορδές των Γερμανών και των προδοτών. Όλοι οι δημοκράτες, όλοι όσοι πονάν την Ελλάδα και το λαό της θα βρεθούν ενωμένοι στις γραμμές του για να υπερασπίσουν τη λευτεριά του, τη ζωή του, τα δημοκρατικά του δικαιώματα, την εθνική ανεξαρτησία. Ο ελληνικός λαός θα σαρώσει την κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας» (2).

Η διελκυνστίδα και η “έλλειψη αντίβαρων”

iskra


του Πέτρου Μηλιαράκη
Η παρούσα ιστορική φάση θεωρείται από τις κρισιμότερες της μεταπολιτευτικής περιόδου, όσον αφορά στην επίλυση κρίσιμων εθνικών θεμάτων τόσοεκείνου που αφορά στο δημόσιο χρέος και στην αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων της αμέσως χρονικής περιόδου (τουλάχιστον μέχρι το 2020), όσο και εκείνων των προβλημάτων που αφορούν στην επίλυση της διαφοράς της ονομασίας της FYROM καθώς και του Κυπριακού –το οποίο διέρχεται εξαιρετικώς κρίσιμη ιστορική φάση.
Η ΜΙΑ ΟΨΗ
Η κυρίως αναφορά των ημερών, μετά την αναχώρηση του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα, επαναφέρει στο προσκήνιο το «οικονομικό ζήτημα», ως το κυρίως ζήτημα που απασχολεί την ελληνική κοινωνία και οικονομία.
Τα αντικείμενα δε που κυρίως απασχολούν στην παρούσα ιστορική φάση αφορούν στην εξέλιξη της διαπραγμάτευσης αναφορικώς με τη νέα αξιολόγηση. Από τις πληροφορίες που συλλέγουν όσοι ενδιαφέρονται και παρακολουθούν τις εξελίξεις, προκύπτει ότι οι εκπρόσωποι των Θεσμών δεν είχαν εξουσιοδότηση να συζητήσουν κάτι διαφορετικό από το πρωτογενές πλεόνασμα στο 3,5%, με στόχο τα έτη 2018 έως και το 2020.

Τι σημαίνει Διαφωτισμός σήμερα;, 25.11.2016

Κοσμοσύστημα


Γ Κοντογιώργης:Πώς ο Διαφωτισμός βάφτισε την μοναρχευομένη ολιγαρχία δημοκρατία

Γ.Κοντογιώργης ομ.καθηγητής Πολιτικής επιστήμης ,στο Πάντειο κ' Πέτρος Ιωάννου στον Σπορnews 90,1fm της Λάρισας στους ''ακροβάτες του ονείρου'' 25/11/2016.Κάθε μέρα (7χ7) μαζί στις 10.00 - 11.17π.μ.Για το διαδύκτιο sportnews901.gr
''Τι σημαίνει Διαφωτισμός: Να έχεις βαφτίσει την μοναρχευομένη ολιγαρχία σε δημοκρατία, όμως να μην εξηγείς γιατί η δημοκρατία παράγει ολιγαρχικές πολιτικές. Να είσαι ολιγάρχης, όμως να ντρέπεσαι να το ομολογήσεις. Να έχεις τοποθετήσει την κοινωνία σε πολιτική απαγόρευση, αλλά να την ενοχοποιείς που σε εμπιστεύθηκε. Να κυβερνάς εσύ όμως να δηλώνεις με έπαρση ότι αυτή φταίει. Να αποφασίζεις εσύ γι’αυτήν, κυρίαρχα, να την βλάπτεις, και όταν διαμαρτύρεται μαζικά για τον βιασμό της, να την θέτεις σε «καταστολή». Να είσαι βαθιά αντιδραστικός τον 21ο αιώνα και να διατείνεσαι ότι ενσαρκώνεις την πρόοδο του 18ου αιώνα''



ΤΟ ΧΟΛΛΥΓΟΥΝΤ, ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΙ Η «ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ» ΣΤΟΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΣΜO

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Με αφορμή την διανομή και προβολή ταινιών όπως η Syriana, το ΜόναχοΠαράδεισος ΤώραΚαληνύχτα και καλή τύχηV for Vendetta, το Crash κ.ά., «πιστοποιείται» η επιστροφή των πολιτικών ταινιών και μάλιστα εκ μέρους του Χόλλυγουντ, ταινιών που κινούνται στην κατεύθυνση του «κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού».
Δεν είναι λίγοι αυτοί που προσπαθούν να εξηγήσουν «Γιατί το Χόλλυγουντ βρίσκεται στην κορυφή της αμφισβήτησης», ή ακόμα εκείνοι που αποφαίνονται ότι «οργισμένο με τον Μπους το Χόλλυγουντ επιτίθεται με πολιτικές ταινίες». Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε κριτικούς κινηματογράφου ή δημοσιογράφους που καλύπτουν και σχολιάζουν την εμποροπανήγυρι που λέγεται απονομή «Όσκαρ καλύτερων ταινιών». Ο αναλυτής της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής Graham E. Fuller, κάποτε αντιπρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Πληροφοριών στην CIA, διέβλεπε μέσω των ταινιών αυτών μια νέα «περισσότερο δίκαια αντιμετώπιση της αραβοϊσραηλινής διαμάχης και ευρύτερα της αντιπαλότητας Δύσης και Ανατολής», αλλά και «αντίστασης» στον νέο-μακαρθισμό, στις φυλετικές διακρίσεις κ.λπ.
Ο κινηματογράφος, αυτή η πελώρια παγίδα με σκατά (Από ένα τοίχο του Καρτιέ Λατέν)
Ας σταθούμε, όμως, ενδεικτικά κατ’ αρχήν στην πολυδιαφημισμένη Syriana το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο βιβλίο του Ρόμπερτ Μπάερ πρώην πράκτορα της CIA, που …αποστρατεύθηκε για να καταγγείλει τους «μικρόψυχους πολέμους στο εσωτερικό της CIA και στα ενδότερα του κυβερνητικού κατεστημένου στην Ουάσιγκτον, την διαφθορά και τον καριερισμό» και πολλά ακόμα …ανατρεπτικά και …επικίνδυνα για τα πρώην αφεντικά του. Όσο για την γνώμη του για την επίθεση της 11/9; «Σαφώς και ήταν πληροφορημένοι. Το χτύπημα στους Πύργους μπορούσε 100% να αποφευχθεί, αν είχαν ακολουθηθεί οι σωστές διαδικασίες. Αλλά όπως απεδείχθη θα έπρεπε να δουν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν να κυκλοφορεί στη Σάνσετ Μπούλεβαρντ με κίτρινη κάντιλακ για να προσέξουν και να λάβουν μέτρα».1
Ο εν λόγω πράκτορας έσπευσε, επίσης, να βοηθήσει με την …πείρα του τον σκηνοθέτη της ταινίας Στήβεν Γκέιγκαν ξεναγώντας τον σε όλα τα σημεία της Μ. Ανατολής, όπου η «ιστορία» του εξελίσσεται.
Στην ταινία εν ολίγοις «αποκαλύπτονται» τα τεράστια συμφέροντα των αμερικάνικων πετρελαϊκών εταιριών και οι αδίστακτες και διαπλεκόμενες προσπάθειες τους να επεκταθούν και να εδραιωθούν στην Μ. Ανατολή.

Αχιλλέας Γκίκας: Μείωση 40% περιστατικών AIDS στην Ελλάδα

Νέα Κρήτη


Για πρώτη φορά εδώ και δύο δεκαετίες , τα περιστατικά AIDS ΣΤΗΝ Ελλάδα κλείνουν το 2016 με μείωση 40% , ενδεικτικό του πόσο η ασθένεια έχει περάσει πλέον στη φάση των χρόνιων νοσημάτων που εξυπηρετούνται με πάνω από 60 φάρμακα , δηλώνει ο καθηγητής λοιμοξιωλογίας  του Πανεπιστημίου Κρήτης, Αχιλλέας Γκίκας.
Ο ίδιος ανέλυσε πως πλέον έχουν καταπέσει τα ταμπού για τους οροθετικούς στον HIV και για το πώς αντιμετωπίζονται οι ασθενείς με AIDS, χάρη στους οποίους η ανάπτυξη εξετάσεων και φαρμακολογίας, σήμερα ωφελεί και άλλες  ασθένειες όπως την ηπατίτιδα- C που στατιστικά δείχνει να εμφανίζει μεγάλη άνοδο στην Ελλάδα, ίσως γιατί τα ανεπτυγμένα τεστ την εντοπίζουν πλέον πιο μαζικά από ότι στο παρελθόν.

Η διεθνοπολιτική παρακαταθήκη του Barak Obama

Νέα Πολιτική


του Χρήστου Ζιώγα*
Συνιστά ίδιον της ανθρώπινης φύσης να εκτιμά θετικότερα καταστάσεις όταν πάψουν πλέον να υφίστανται και ανθρώπους όταν τερματιστεί η προηγηθείσα μεταξύ τους σχέση. Εν όψει της αποχώρησης του Barak Obama από τον Λευκό Οίκο, αποτελώντας τον 44ο Πρόεδρο, και της επικείμενης ανάληψης των καθηκόντων από τον Donald Trump, έχουν αρχίσει οι συζητήσεις για την αποτίμηση του έργου του, για την Αμερική αλλά και τον κόσμο.
Εξετάζοντας τα αποτελέσματα των τεσσάρων τελευταίων προεδρικών εκλογών, μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, παρατηρούμε ότι ο Obama επικράτησε δις και με άνεση – το 2008 τον επέλεξαν 69,5 εκατομμύρια ψηφοφόρων έναντι 59,9 του ανθυποψηφίου του John McCain και το 2012 65.9 έναντι των 60,9 του Mitt Romney- της «άλλης», μη αρεστής σε πολλούς αλλά υπαρκτής, Αμερικής των εξήντα περίπου εκατομμυρίων αμερικανών ψηφοφόρων, οι οποίοι κατά μέσο όρο, στις συγκεκριμένες εκλογικές αναμετρήσεις, ψηφίζουν το ρεπουμπλικανικό κόμμα. (το  2004  ο G.W. Bush έλαβε 62 εκ. ψήφους έναντι των 59 του J. Kerry, ενώ τέλος στις πρόσφατες εκλογές ο D. Trump συγκέντρωσε 60,3 έναντι, των περισσοτέρων αλλά μην αρκούντων, 60,9 της Η. Clinton). 

Ελληνοφρένεια - Σ4 | Επ. 17

Eυρώ ή δραχμή: μια αναδρομή στο σχετικό προβληματισμό


Αθανάσιος Μπουντάλης

Η ελληνική κρίση χρέους έφερε διά της βίας στον δημόσιο διάλογο μια συζήτηση που ουσιαστικώς δεν έγινε ποτέ. Από την δημοσίευση της έκθεσης της Επιτροπής Ντελόρ τον Απρίλιο του 1989 και μέχρι την επίσημη εισδοχή της Ελλάδας στην ευρωζώνη τον Ιούνιο του 2000 (περνώντας από την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ τον Ιούλιο του 1992), ελάχιστες ήταν οι φωνές που αναδείκνυαν τις προβληματικές πλευρές του εγχειρήματος. Το ζήτημα είχε τεθεί σε ανύποπτο χρόνο από τον Κώστα Κόλμερ το 2000,1 ο οποίος μάλιστα είχε επανέλθει με δεύτερο βιβλίο το 2005.2 Ο Κόλμερ απεδείχθη εν πολλοίς ορθός, όμως η κριτική του ήλθε υπερβολικά νωρίς, όταν δηλαδή το σύστημα της παγκοσμιοποίησης δεν είχε περιέλθει σε εμφανή κρίση.


Η άφιξη της κρίσης

Παρότι η ανάλυση του Κόλμερ αγνοήθηκε από ΜΜΕ, κόμματα και πολιτικούς χώρους το πρώτο αυτό διάστημα, η τάση αυτή άλλαξε όταν η κρίση του Δυτικού καπιταλισμού, και της Ελλάδας μέσα σε αυτόν, έγινε πλέον προφανής. Τότε άρχισε να γίνεται αναγκαστική η διατύπωση μιας αντίστοιχης ανάλυσης και από την διεθνιστική αριστερή διανόηση. Αυτό άρχισε δειλά-δειλά από τα τέλη του 20093 και τις αρχές του 20104. Η συζήτηση θα εξελισσόταν παράλληλα με εκείνη του χρέους, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και συχνά με ταυτιζόμενα συμπεράσματα. 

Από τους πρώτους που ταχθηκαν υπέρ της αποχώρησης της Ελλάδας από το Ευρώ ήταν ο Άρης Χατζηστεφάνου από το ραδιόφωνο του Σκάι5 και η «Αυγή», η οποία μάλιστα την συσχέτιζε και με παύση πληρωμών.6 Το αίτημα θα ετίθετο ακόμα επιτακτικότερο από τα τέλη του 2010 και μετά, από τον Κώστα Λαπαβίτσα (University of London),7 τον Παναγιώτη Λαφαζάνη,8 τον Θόδωρο Κατσανέβα,9 τον Δημήτρη Καζάκη,10 τον Πάνο Παναγιώτου (XrimaNews.gr, GSTA Ltd, WTAEC Ltd),11 τον Γιώργο Δελαστίκ,12 τον Στέργιο Σκαπέρδα (University of California, Irvine)13 κ.ά. που υποστήριζαν την επιστροφή στην δραχμή. Την έξοδο από το ευρώ συνδύαζαν με παύση πληρωμών είτε ρητώς, είτε την άφηναν να εννοηθεί ως αναπόδραστη συνέπεια.

Από μια κρίση βγαίνεις με μιαν άλλη, μεγαλύτερη


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν που δίδασκε –και, κυρίως, το εφήρμοζε στην πράξη– ότι από μια κρίση βγαίνεις μόνον προκαλώντας μιαν άλλη, μεγαλύτερη. Ή αποδεχόμενος μιαν άλλη, επερχόμενη κρίση μεγεθύνοντάς την τεχνητά και "κουβαλώντας" το κύμα που αυτή προκαλεί.

Βέβαια, τότε υπήρχαν άλλες/άλλης μορφής σταθερότητες. Υπήρχε εν πρώτοις εθνικό νόμισμα, συνεπώς ανεξαρτησία οικονομικής πολιτικής (υπό τα στενά όρια της σχετικής φτώχειας, της εποχής, βέβαια). Υπήρχε επίσης η γεωπολιτική ισορροπία "των δυο κόσμων", οπότε μπορούσε κανείς να δημιουργεί ή, πάντως, να εκμεταλλεύεται ισορροπίες. Δεν υπήρχε, δε, (σημαντικό κι αυτό) ισχυρός ρόλος επιβολής της "Ευρώπης". Αυτά επέτρεπαν το παιχνίδι της αντιμετώπισης κρίσης με κρίση, υπό καθεστώς σχετικής ασφάλειας. Τώρα;

Τώρα ζούμε π.χ. τον διαφαινόμενο νέο εκτροχιασμό από το συνεχές σκοτσέζικο ντους στη διαβόητη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου-3, που υποτίθεται ότι είναι απόλυτη προϋπόθεση για να ξεκινήσει οτιδήποτε για το χρέος. Συν οι "συσκέψεις για την Ελλάδα χωρίς την Ελλάδα" που πολλαπλασιάζονται, αναγγέλλονται, αναβάλλονται, ξανααναγέλλονται, μετατίθενται, προχωρούν.

Αρχή του τέλους για το ευρώ, το Ιταλικό δημοσψήφισμα της Κυριακής


του Θόδωρου Κατσανέβα
Μετά το Brexit και τις αμερικανικές εκλογές, το ιταλικό δημοψήφισμα της Κυριακής περιγράφεται από τους αναλυτές ως μια διαδικασία που θα κρίνει το μέλλον της Ευρωζώνης. Εάν οι Ιταλοί ψηφίσουν «ναι» στη συνταγματική αναθεώρηση, τότε η χώρα θα μεταρρυθμιστεί εκ βάθρων. Εάν ψηφίσουν «όχι»,η ετυμηγορία τους θα μπορούσε να δρομολογήσει την αρχή του τέλους για την Ευρωζώνη.
Οι περισσότερες δημοσκοπήσεις κλίνουν προς το «όχι». Και όταν ακόμα και οι δημοσκοπήσεις που είναι όργανα του συσττήμταος δείχνουν όχι, τότε η επικράτησή του είναι περισσότερο απο βέβαιη.
Όπως συνηθίζεται, οι λεγόμενοι "αναλυτές" επαινούν τον δοτό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι. «Έχει κινήσει πολλά πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση, όπως την τροποποίηση του εργασιακού», σημειώνει ο Ντούνστμαν. «Με τις νέες ρυθμίσεις διευκολύνονται οι επιχειρήσεις στις απολύσεις και προβλέπονται φοροελαφρύνσεις στους μικρομεσαίους».

Ο γαλλικός φιλελευθερισμός

analyst


Ο κρατισμός είναι ένα σύστημα, μέσω του οποίου ο καθένας προσπαθεί να ζήσει εις βάρος του καθενός – ενώ όταν οι πολιτικοί αναφέρονται στη δημιουργία θέσεων εργασίας από το κράτος κρύβουν από τους Πολίτες ότι, αυτοί που θα τις πληρώσουν θα είναι οι καταναλωτές και οι φορολογούμενοι.
.
«Ευρίσκομαι στην κορυφή της ηγεσίας ενός κράτους, το οποίο είναι χρεοκοπημένο. Εάν η Γαλλία ήταν μία επιχείρηση ή ένα ιδιωτικό νοικοκυριό, θα αδυνατούσε να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του, οπότε θα είχε πτωχεύσει» (F. Fillon το 2007, όταν είχε γίνει για πρώτη φορά  πρωθυπουργός, κάτω από τον πρόεδρο Sarkozy).
Άποψη
Η Γαλλία, μαζί με την Ιταλία, διακρίνεται από τη μη αύξηση της παραγωγικότητας των εργαζομένων της (άρθρο) – αν και δεν έχει ακόμη τόσο τεράστια προβλήματα όπως η Ιταλία (ανάλυση), η τύχη της οποίας θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το δημοψήφισμα της Κυριακής.
Ήδη οι αγορές πάντως προσπαθούν να εκβιάσουν τους Ιταλούς να ψηφίσουν ΝΑΙ, κρίνοντας από τα μαζικά στοιχήματα των κερδοσκόπων (πηγή) υπέρ της πτώσης των χρηματιστηριακών δεικτών, ιδίως όσον αφορά τις τράπεζες – με εξαίρεση τη Blackrock που είναι με την πλευρά των αγοραστών (πηγή).

Χαρά των πιστωτών ο προϋπολογισμός του 2017


ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ξεπέρασαν σε νεοφιλελεύθερο οίστρο ακόμη και την Τρόικα. Μάρτυρας το προσχέδιο κρατικού προϋπολογισμού που κατατέθηκε από την κυβέρνηση στη Βουλή τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου. 1,75% του ΑΕΠ ήταν ο μνημονιακός στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα του επόμενου έτους, 2% υπόσχεται η κυβέρνηση. 0,5% ήταν ο στόχος για το φετινό πλεόνασμα, στο 0,6% προβλέπουν ότι θα κλείσει. Πίσω από αυτές τις υπερβάσεις (200 εκ. ευρώ για φέτος και 400 εκ. για το 2017) κρύβονται αυξημένες περικοπές κοινωνικών και άλλων δαπανών και αχρείαστα (πέραν δηλαδή αυτών που απαιτούνταν για την υλοποίηση των μνημονιακών στόχων) μέτρα λιτότητας. Έτσι, η κυβέρνηση (που κατά τ’ άλλα εμφανίζεται να δυσφορεί και να αντιδρά απέναντι στις πιέσεις των δανειστών για την εφαρμογή πολιτικής λιτότητας) αποδεικνύεται ο πιο υποδειγματικός, πειθήνιος και αποτελεσματικός μαθητής του καθεστώτος χρεοκρατίας. Καμιά άλλη κυβέρνηση – όργανο των πιστωτών, απ’ όσες ανέλαβαν μετά το 2010 δεν κατάφερε να εξασφαλίσει τέτοιες επιδόσεις. Πώς ο Τσίπρας να μην θεωρείται αυτή τη στιγμή η καλύτερη δυνατή επιλογή για τους πιστωτές;
Του Λεωνίδα Βατικιώτη
Τα θετικά για την κυβέρνηση και τους πιστωτές αποτελέσματα του κρατικού προϋπολογισμού για το 2017 οφείλονται στην ψήφιση ένα χρόνο πριν μιας ατελείωτης σειράς φορολογικών μέτρων με αποτέλεσμα με την είσοδο του νέου χρόνου να ξέρουμε όλοι ότι θα γίνουμε φτωχότεροι ακόμη κι αν δεν επέλθει καμιά νέα μείωση σε μισθούς και συντάξεις… Αρκεί μια ματιά στα νέα φορολογικά μέτρα τα οποία θα ενεργοποιηθούν με την είσοδο του νέου έτους. Είναι ακριβώς αυτά τα μέτρα που επιτρέπουν την υπέρβαση του στόχου τους δημοσιονομικού πλεονάσματος. Ειδικότερα: Κατάργηση των εξαιρέσεων στο καθεστώς ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου κι εφαρμογή ενιαίας κλίμακας ύψους 24%. Αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα που θα οδηγήσει την τιμή της βενζίνης να αυξηθεί κατά 3 λεπτά ανά λίτρο, του πετρελαίου κίνησης κατά 8%, κοκ. Αύξηση των πάγιων και αναλογικών Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης στα τσιγάρα που θα οδηγήσει τις τιμές ανά πακέτο να αυξηθούν ακόμη και κατά 1 ευρώ. Αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στον καφέ που θα επιβαρύνει τις λιανικές τιμές ακόμη και κατά 20%. Νέος φόρος στα ηλεκτρονικά τσιγάρα ύψους 10 λεπτά ανά ml και νέο τέλος στη σταθερή τηλεφωνία ύψους 5% ανά λογαριασμό. Όλοι αυτοί οι φόροι που προβλέπονταν στο Μνημόνιο Τσίπρα και ψηφίσθηκαν στα προαπαιτούμενα του Μαΐου προστίθενται στους ήδη υπάρχοντες φόρους…

Από τον Τολιάτι στον Ρέντζι



του Γιώργου Καπόπουλου
Μια ήττα του Ρέντζι στο Δημοψήφισμα για την έγκριση ή όχι της συνταγματικής μεταρρύθμισης δεν σημαίνει μόνον την παραίτησή του με άγνωστες επιπτώσεις, καθώς δεν αποκλείεται ούτε και το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών.
Σημαίνει και ναυάγιο του μεγάλου στοιχήματος της ιταλικής Αριστεράς στη Μεταπολεμική Περίοδο που είχε θέσει πρώτος ο ηγέτης του ΚΚ Ιταλίας Τολιάτι, και συνέχισαν οι ηγέτες του Δημοκρατικού Κόμματος της Αριστεράς και μετά του Δημοκρατικού Κόμματος: Την ολοκλήρωση υπό κυβέρνηση της Αριστεράς του ανολοκλήρωτου εκσυγχρονισμού της χώρας που ήταν το αίτημα του μετώπου των προοδευτικών αστικών δυνάμεων που στήριξαν τη σταδιακή ενοποίηση της χώρας στην περίοδο 1859-1870 υπό την ηγεσία του Βορρά.
Από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια αλλά κυρίως μετά το 1956 και την αποκαθήλωση του Στάλιν από τον Χρουτσόφ στο 20ό Συνέδριο ο Τολιάτι και το ΙΚΚ στερέωσαν και διεύρυναν την εκλογική βάση όχι με επαγγελίες επαναστατικής ανατροπής αλλά με ατζέντα εκσυγχρονισμού: Καταπολέμηση του πελατειακού κομματικού κράτους που ίδρυσε η Χριστιανική Δημοκρατία μετά το 1945, που στον νότο είχε τη μορφή συγκυβέρνησης με το οργανωμένο έγκλημα της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα, άμβλυνση των περιφερειακών ανισοτήτων Βορρά - Νότου που ούτε ενάμιση αιώνας ενιαίου κράτους ούτε μετά το 1957 το πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κατόρθωσαν να γεφυρώσουν και τέλος συμμετοχή ισότιμη στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης με πυρήνα την πορεία προς το ενιαίο νόμισμα που δρομολόγησαν η Γαλλία και η Δυτική Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Αν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου ήταν αδύνατη η συμμετοχή στην κυβέρνηση της Ιταλίας του ΙΚΚ, έστω και με σοσιαλδημοκρατική ατζέντα, ο δρόμος φάνηκε να ανοίγει μετά τις ανατροπές του 1989-91.

Τι τρομακτικό κρύβεται πίσω απο το Ιταλικό δημοψήφισμα;


Του Κωνσταντίνου Βέργου*
Η Ιταλία οδεύει προς δημοψήφισμα την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου, και πολλοί φοβούνται ότι το επερχόμενο δημοψήφισμα αυξάνει τους πολιτικούς κινδύνους και θα ωθήσει την χώρα και την ΕΕ σε περιπέτειες. Είναι κάτι σωστό, ή μήπως το δημοψήφισμα κρύβει κάτι άλλο, πολύ πιο αισιόδοξο, ή απόλυτα τρομακτικό;
Είναι γνωστή η «αλλεργία» των εκάστοτε «ισχυρών» της εξουσίας, οικονομικά ή πολιτικά «ισχυρών»,  στα δημοψηφίσματα. Το δημοψήφισμα δίνει την δυνατότητα στους πολίτες να αποφασίσουν για σημαντικά ζητήματα, τα οποία οι πολιτικοί δεν μπορεί, δεν πρέπει, να αποφασίσουν είτε επειδή αφορούν κάποιο νέο ζήτημα, για το οποίο χρειάζεται ανανέωση της λαϊκής εντολής ή επειδή αλλάζουν τους όρους του παιχνιδιού.
Στην παρούσα φάση η Ιταλία καλείται να ψηφίσει για την συρρίκνωση των εξουσιών του κοινοβουλίου εις όφελος του πρωθυπουργού. Τι ακριβώς όμως ο Renzi και ο «κάθε Renzi» μπορεί να αποφασίσει για τους Ιταλούς χωρίς τους Ιταλούς, καλύτερα από τους ίδιους;
Τα δύο θέματα που θα σήκωναν αντιθέσεις από το κοινοβούλιο έχουν να κάνουν με την διάσωση των Τραπεζών και τον διορισμό «τεχνοκρατών» για την επίλυση των ιταλικών προβλημάτων, είτε από την Ιταλική ηγεσία ή από την ΕΕ με την αφορμή εποπτείας. Τεχνοκρατών που όπως στην Ελλάδα είχαμε το 2012 τον κύριο Λουκά Παπαδημο, με τον «τεχνοκρατικό μανδύα» μετέτρεψαν τα απαξιωμένα Ελληνικά ομόλογα με χρηματιστηριακή αξία 20 σε διακρατικά δάνεια με αξία 80 και υποθήκη τα περιουσιακά στοιχεία της Ελλάδος, αποδίδοντας τεράστιες υπεραξίες στις ξένες τράπεζες και δίνοντας, εμμέσως, τα κλειδιά της χώρας στον κύριο Σοιμπλε! Πίσω από τον τεχνοκρατικό μανδύα, αν και όχι πάντα, μπορεί να υποθηκευτεί μια χώρα, να πτωχεύσουν οι πολίτες. Όχι επειδή οι τεχνοκράτες δεν ξέρουν τι κάνουν, αλλά επειδή οι τεχνοκράτες όταν είναι ανεξέλεγκτοι «συνήθως» διορίζονται για να εκπληρώσουν ένα σκοπό. Ας ελπίσουμε στην Ιταλία ο σκοπός να είναι καλός. Όμως με «κόκκινα» δάνεια 360 δις, εκείνο που περιμένει την Ιταλία, είναι διασώσεις τραπεζών, για τις οποίες θα χρειαστούν 40 αρχικά και στη συνέχεια ως 300 επιπλέον δις κεφάλαια, και στη συνέχεια εποπτεία από τον μηχανισμό του κυρίου Σόιμπλε, γι αυτό ενδεχομένως «χρειάζονται» τα χέρια λυτά οι κυβερνώντες, για να τα επιβάλλουν χωρίς συνταγματικό κώλυμα!

Τεκμήρια: Οι «παγίδες» της εφορίας σε ΙΧ και ακίνητα για έξτρα φόρους


Τις επικίνδυνες παγίδες υπερφορολόγησης που κρύβουν οι διατάξεις για τα τεκμήρια της εφορίας θα κληθούν να αντιμετωπίσουν και το 2017 εκατομμύρια φορολογούμενοι. 

Λόγω της σημαντικής συρρίκνωσης των εισοδημάτων, την οποία έχει προκαλέσει η πολυετής οικονομική κρίση, πολλά φυσικά πρόσωπα θα φορολογηθούν όχι με βάση τα πολύ χαμηλά εισοδήματα που απέκτησαν το 2016 αλλά με βάση τα εξωπραγματικά ποσά τεκμαρτών εισοδημάτων που θα τους προσδιορίσει η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ).
Ειδικότερα, η ΓΓΔΕ, κατά την εκκαθάριση των φετινών δηλώσεων φορολογίας εισοδήματος, θα προσδιορίσει το συνολικό ύψος του τεκμαρτού φορολογητέου εισοδήματος κάθε φορολογουμένου με βάση το σύστημα των αντικειμενικών δαπανών διαβίωσης και των δαπανών απόκτησης περιουσιακών στοιχείων, αθροίζοντας τα ακόλουθα ποσά:
1 Την ελάχιστη τεκμαρτή δαπάνη διαβίωσης, η οποία ανέρχεται σε 3.000 ευρώ για κάθε άγαμο, διαζευγμένο ή χήρο φορολογούμενο και σε 5.000 ευρώ για τους έγγαμους συζύγους που υποβάλλουν κοινή δήλωση. Η ελάχιστη τεκμαρτή δαπάνη διαβίωσης υπολογίζεται μόνο εφόσον ο φορολογούμενος ή ένας εκ των δύο συζύγων δηλώνει έστω κι ένα ευρώ πραγματικό εισόδημα ή εφόσον βαρύνεται με οποιοδήποτε άλλο τεκμήριο διαβίωσης λόγω χρήσης κατοικίας, αυτοκινήτου, σκάφους κ.λπ.

ΙΟΒΕ: 200.000 διέκοψαν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα το 2015 στην Ελλάδα

Σύμφωνα με την Έκθεση το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 18-64 που βρίσκονταν το 2015 σε αρχικά στάδια επιχειρηματικής ενεργοποίησης υποχωρεί στο 6,7% (περίπου 450.000 άτομα) έναντι 7,8% (περίπου 520.000 άτομα) το 2014.
Σε περίπου 200.000 ανέρχονται οι επιχειρηματίες οι οποίοι διέκοψαν τη δραστηριότητά τους στην Ελλάδα το 2015, σύμφωνα με ετήσια έκθεση για την επιχειρηματικότητα, η οποία εκπονήθηκε από το Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) στο πλαίσιο της διεθνούς ερευνητικής κοινοπραξίας του Global Entrepreneurship Monitor (GEM).
Βάσει των ευρημάτων της έρευνας με τίτλο «Επιχειρηματικότητα 2015–2016: Κρίσιμη καμπή για την αναπτυξιακή δυναμική του επιχειρηματικού συστήματος», η οποία παρουσιάστηκε την Πέμπτη, το ποσοστό του πληθυσμού που δηλώνει πως έχει διακόψει ή αναστείλει την επιχειρηματική του δραστηριότητα το 2015 ανέρχεται στο 3% του πληθυσμού (περίπου 200.000 άτομα), οριακά υψηλότερα από το αντίστοιχο ποσοστό του 2014 (2,8%), αλλά πολύ υψηλότερα από το μέσο όρο των χωρών καινοτομίας (1,8%). Επτά στους δέκα δηλώνουν ως βασικότερο λόγο διακοπής ή αναστολής λειτουργίας της επιχείρησης την έλλειψη κερδοφορίας.
Σύμφωνα με την Έκθεση το ποσοστό του πληθυσμού ηλικίας 18-64 που βρίσκονταν το 2015 σε αρχικά στάδια επιχειρηματικής ενεργοποίησης υποχωρεί στο 6,7% (περίπου 450.000 άτομα) έναντι 7,8% (περίπου 520.000 άτομα) το 2014. Η επίδοση αυτή κινείται στα επίπεδα του μακροχρόνιου μέσου όρου του δείκτη στην Ελλάδα είναι όμως χαμηλότερη από το μέσο όρο των «χωρών καινοτομίας» (8,5%), δηλαδή των αναπτυγμένων χωρών που συμμετέχουν στο GEM.
1,33 εκατ. άτομα συνολικά αναπτύσσουν κάποιου είδους επιχειρηματική δραστηριότητα
Συνυπολογίζοντας το πολύ υψηλό ποσοστό του πληθυσμού που είναι καθιερωμένος επιχειρηματίας, δηλαδή λειτουργεί ήδη ένα εγχείρημα για τουλάχιστον 3,5 χρόνια, και το οποίο το 2015 ξεπερνά το 13% (από 12,8% το 2014), τότε προκύπτει ότι περίπου το 20% του πληθυσμού, δηλαδή περίπου 1,33 εκατ. άτομα, έχει κάποια σχέση με την επιχειρηματικότητα. Πρόκειται για την υψηλότερη επίδοση στην Ευρώπη και συνδέεται βεβαίως με τον υψηλό επίπεδο αυτοαπασχόλησης που συνεχίζει να κυριαρχεί στη δομή της ελληνικής επιχειρηματικότητας, όπως επισημαίνει το ΙΟΒΕ.

Οι μέθοδοι αποκρυπτογραφήσεως του Δίσκου της Φαιστού.

Φρυκτωρίες διαδικτυακό κανάλι


Οι Φρυκτωρίες παρουσιάζουν την ομιλία του Δρ Μηνά Τσικριτσή, με θέμα :

Οι μέθοδοι αποκρυπτογραφήσεως του Δίσκου της Φαιστού, παρουσίαση νέων στοιχείων σχετικώς με τα σύμβολα που έχουν διπλοσφραγισθεί.


Πού δόθηκε στην αίθουσα τελετών του ιδιωτικού Δημοτικού Σχολείου «Παιδαγωγική», Διστόμου 7-9, Πειραιάς.


ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 91, ΠΕΙΡΑΙΑΣ,


Χτυπήματα κάτω από τη μέση στο Κυπριακό

Νέα Κρήτη


Εκτός από την εμπλοκή που έχει προκύψει στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, λόγω της διαφωνίας για το εδαφικό, τις τελευταίες ημέρες έχει προκληθεί και ένα ρήγμα στον άξονα Αθήνα-Λευκωσία. Αιτία είναι το ζήτημα των εγγυήσεων-ασφάλειας. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα με τη σειρά.
Tου Σταύρου Λυγερού
Οι διαπραγματεύσεις για τα τέσσερα κεφάλαια της εσωτερικής πτυχής το προηγούμενο 18μηνο έχουν οδηγήσει σε συγκλίσεις, γεγονός που τροφοδότησε την ελπίδα για λύσει και εντός του 2016. Το Κυπριακό, όμως, δεν είναι μόνο οι συζητούμενες διευθετήσεις για το συνταγματικό, το εδαφικό, τις περιουσίες, τους εποίκους κλπ. Είναι και η εξωτερική πτυχή, το ζήτημα των εγγυήσεων και της ασφάλειας.
Υπενθυμίζουμε ότι η συμφωνία της Ζυρίχης (1960), πρόβλεπε ότι η νεόδμητη Κυπριακή Δημοκρατία θα είχε τρεις εγγυήτριες δυνάμεις (Βρετανία, Ελλάδα και Τουρκία). Από την αρχή, η κυβέρνηση Τσίπρα απέφυγε επιμελώς να εμπλακεί στις διαπραγματεύσεις για την εσωτερική πτυχή. Θέση της είναι ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, ως μέλος της ΕΕ-Ευρωζώνης, μπορεί να διαχειρισθεί τα προβλήματά της και δεν έχει ανάγκη από μητέρες-πατρίδες και εγγυήτριες δυνάμεις.
Η θέση αυτή δεν είναι αποστασιοποίηση από το Κυπριακό. Είναι θέση που στριμώχνει διπλωματικά την Άγκυρα. Χωρίς μία νέα συνθήκη εγγυήσεων δεν θα μπορούν να μείνουν στη Μεγαλόνησο τουρκικά στρατεύματα. Ούτε, βεβαίως, η Άγκυρα θα μπορεί να επικαλεσθεί επεμβατικά δικαιώματα, όπως είχε ισχυρισθεί 1974 για να εισβάλλει.

Εβδομάδος επίλογος


Αστεγος «λήστεψε» αυτοκίνητο για να τον συλλάβουν, να τον πάνε φυλακή και να γλιτώσει το κρύο...
Αφιερώνεται.
1. Ο κ. Κώστας Ζουράρις. Η ζώσα απόδειξη για το ανερμάτιστον του Τσίπρα. Ο Τσίπρας έως τώρα είχε βάλει υπουργανθυποϋπουργούς στο Υπουργείο Παιδείας ή εθνομηδενιστές, ή ανελλήνιστους ή ανθέλληνες. Αίφνης τοποθετεί στα εν λόγω σαντζάκια τον κ. Ζουράρι, πολίτη εξόχως φιλόπατρι! Οπερ;
2. Ο κ. Ζουράριςκαι ως Υπουργός έχει δικαίωμα να χαρακτηρίζει οποιονδήποτε ως μαλάκα. Πρόκειται για κρίση, για άποψη. Η άποψη δεν διώκεται. Αντικρούεται.
3. Ο Τσίπρας, για μια ακόμα φορά ιεροκλάστης, αναφέρθηκε στα δύο επαναστατικά συνθήματα: «patria o muerte» και «ελευθερία ή θάνατος». Τα δύο συνθήματα, πολύ όμοια και πολύ διαφορετικά, χαρακτηρίζουν δύο επαναστάσεις, επίσης πολύ όμοιες και πολύ διαφορετικές. Ο κάθε μαλάκας μπορεί
να παθαίνει ιερή φρίκη για μια κατά φαντασίαν ταύτιση Κολοκοτρώνηκαι Κάστρο. Δικαίωμά του. Τόσο καταλαβαίνει. Ομως το ερώτημα αν ο Κολοκοτρώνης και ο Κάστρο ήταν πολύ όμοιοι και πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους παρέλκει. Ηταν.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Πεισίστρατος (605-527 π.Χ.)

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας


Ο Πεισίστρατος, γιος του Ιπποκράτη, αρχηγός των Διακρίων και εξάδελφος του Σόλωνα, γεννήθηκε στην Αθήνα. Ήταν χαρισματικός ρήτορας, ενεργητικός και επινοητικός. Κατά την διάρκεια του πολέμου των Αθηνών με τα Μέγαρα, το 570 π.Χ., κατέλαβε το λιμάνι τους, την Νίσαιαν. Μετά από αυτό το γεγονός έγινε πολύ δημοφιλής με τον λαό. Προσπάθησε δύο φορές με στρατηγήματα να γίνει τύραννος, αλλά και τις δύο φορές τον εξόρισαν.


(Φώτο: Προετοιμασίες των Αθηναϊκών δυνάμεων, στα χρόνια του Πεισίστρατου από αττικό βάζο, Βρετανικό Μουσείο).

Στην πρώτη του προσπάθεια, εμφανίσθηκε στην αγορά με ένα ζευγάρι πληγωμένα μουλάρια, τα οποία είχε ο ίδιος τραυματίσει, καθώς επίσης και τον εαυτόν του. Εξήγησε στους παρευρισκομένους, ότι μόλις και μετά βίας σώθηκε από δολοφονία, υπερασπίζοντας τα δικαιώματα τους. Οι Αθηναίοι, ειδικά εκείνοι οι οποίοι ήταν δυσαρεστημένοι με τους νόμους του Σόλωνα, κάλεσαν συμβούλιο, στο οποίο αποφασίστηκε να του δώσουν πενήντα άνδρες για την προσωπική του ασφάλεια. Ο Πεισίστρατος με τον καιρό, αύξησε τον αριθμό των σωματοφυλάκων του, και το 560 π.Χ. κατέλαβε την Ακρόπολη.  Αλλά οι αρχηγοί των άλλων δύο τάξεων, ο Λυκούργος και ο Μεγακλής, ενώνοντας τις δυνάμεις τους, τον εξόρισαν. Επέστρεψε στην Αθήνα, όταν οι δύο εχθροί του διαμάχησαν, προσκαλεσμένος από τον Μεγακλή, ο οποίος του πρόσφερε την κόρη του σε γάμο και τον βοήθησε να ξαναπάρει την εξουσία της Αθήνας.

Xωρίς εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης


του Χρήστου Γιανναρά
Το είπαν πολλοί, όσο τα γεγονότα ήταν νωπά και οι εικόνες εναργείς: Mε την επίσκεψη Oμπάμα (15-16 Nοεμβρίου) η Eλλάδα έφερε στη διεθνή προφάνεια μια εικόνα ντροπής. Oχι φτώχειας (η φτώχεια δεν είναι ντροπή), ίσως ούτε και ανοργανωσιάς. Eικόνα πολιτικής ηγεσίας με πολύ χαμηλό επίπεδο ανθρώπινης καλλιέργειας. Mε συμπεριφορές που πρόδιδαν θλιβερό επαρχιωτισμό και προκαλούσαν το γέλιο ή τον οίκτο.
Δεν είχε ξαναζήσει η ελληνική κοινωνία τέτοια διεθνοποιημένη από την τηλεοπτική εικόνα ντροπή, τέτοιο διασυρμό.
Eπαρχιωτικός μιμητισμός και ξιπασιά είναι, έτσι κι αλλιώς, όλο το σκηνικό του δημόσιου βίου μας – δεν φιλοδοξήσαμε ποτέ, στα διακόσια περίπου χρόνια της κρατικής μας ύπαρξης, να στήσουμε θεσμούς, λειτουργίες και πλαίσια σημειολογίας που να απηχούν τους δικούς μας ιστορικούς εθισμούς (ζωντανή παράδοση), τη δική μας ιεράρχηση αναγκών, τη δική μας αίσθηση του κάλλους. Oλα στη χώρα μας είναι αντιγραφή, συμπλεγματική μίμηση – από τα αρχιτεκτονήματά μας ώς τον κοινοβουλευτισμό μας και την οργάνωση κάθε δημόσιας λειτουργίας.

Σάββας Καλεντερίδης : «Λεονταρισμοί» της Τουρκίας και ανάγκη αποτροπής

Νέα Κρήτη


Τα μέτωπα σε Μέση και Εγγύς Ανατολή για την Τουρκία, παρά τους «λεονταρισμούς» της για δυναμικές παρεμβάσεις με ρόλο ισχυρής περιφερειακής δύναμης, οδηγούν σε διπλωματικές και στρατηγικές ήττες την γειτονική χώρα, λέει ο γεωπολιτικός αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης  μιλώντας  στον 9.84. Άρα οι όποιες απειλές της προς την Ελλάδα, είναι υπαρκτές μεν αλλά δύσκολα σε αυτή τη φάση πραγματοποιήσιμες. Για αυτό σε όλο τον άξονα από την Θράκη και το Αιγαίο μέχρι την Κύπρο, η ισχύς της αποτροπής μας πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή σε ετοιμότητα , είπε ο ίδιος , ώστε να κοπεί κάθε όρεξη , ακόμη και για σχεδιασμούς τεχνητής κρίσης με «θερμό» επεισόδιο σε όλο αυτό τον άξονα.
Ο Σάββας Καλεντερίδης , μίλησε ακόμη για την ανάγκη να διαφυλαχθεί ως  «κόρη οφθαλμού»  η κρατική οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα κεκτημένα που απορρέουν από αυτό σε ΟΗΕ και Ε.Ε. και όχι να εμφανιζόμαστε με λογικές βιασύνης στο όνομα της «λύσης για την λύση».

Β.Βιλιάρδος : Ο Ρέντσι θέλει Μνημόνιο αλά Ιταλικά

Νέα Κρήτη


Ο οικονομολόγος Βασίλης Βιλιάρδος  από τους ιδρυτές του site analyst.gr , μιλώντας στον 9.84 υποστήριξε ότι πίσω από το δημοψήφισμα στην Ιταλία, βρίσκεται το εγχείρημα του Ρέντσι να επιβάλλει από την «πίσω πόρτα» ένα σκληρό μνημόνιο στους Ιταλούς, την ώρα που η χώρα του ως τρίτη οικονομία της Ευρωζώνης , έχει μεγάλο δημόσιο χρέος, εκρηκτικό θέμα με τον εσωτερικό δανεισμό και Τράπεζες με υπερ-έκθεση  Γαλλικών και Γερμανικών κεφαλαίων.

Κατά τον ίδιο οι Ιταλοί στο δημοψήφισμα ουσιαστικά ανοίγουν τις εξελίξεις είτε για μνημόνιο αλά Ιταλικά είτε για έξοδο από την ευρωζώνη, η οποία φτάνει στα όρια της διάλυσης της πλέον με τη Γερμανική λιτότητα.

Λ. Βατικιώτης : Πίσω από τα επιφαινόμενα του Ιταλικού Δημοψηφίσματος

Νέα Κρήτη


Το δημοψήφισμα στην Ιταλία , δεν είναι απλά για περιορισμό των αρμοδιοτήτων σε νόμους της Γερουσίας, αλλά για το αν ο Ρέντσι θα έχει απόλυτες εξουσίες να πάρει μέτρα προς όφελος των αγορών με εφαρμογή μίας άγριας λιτότητας ή αν θα οδηγηθούμε σε απρόβλεπτες πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία που θα επηρεάσουν και όλη την Ευρωζώνη, είπε ο δημοσιογράφος-οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης , μιλώντας στον 9.84. Ο ίδιος σημείωσε ότι ο Ρέντσι , ως αγαπημένο παιδί της Γερμανίας , ουσιαστικά θέλει να αλλάξει πρόνοιες του Συντάγματος, που προστατεύουν τα εργασιακά δικαιώματα, την δημόσια παιδεία και υγεία.
Οι αλλεπάλληλες  εκλογικές αναμετρήσεις σε όλη την Ευρώπη και ιδίως σε Γαλλία και Γερμανία, βάζουν όλη την Ευρωζώνη σε αβεβαιότητα , αλλά είναι προφανές όπως είπε , πως η κυρίαρχη τάση είναι για ακόμη μεγαλύτερη στροφή σε υπερσυντηρητικές , ακροδεξιές λύσεις .

Η παντοδυναμία των ηλιθίων

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Του Περικλή Κοροβέση
Κατά κανόνα οι άνθρωποι παίρνουν την πραγματικότητα ως δεδομένη. Σου λένε: «Ετσι είναι τα πράγματα, έτσι τα βρήκαμε και έτσι πάντοτε ήταν».
Και αφού λοιπόν τα πράγματα είναι ίδια και απαράλλαχτα, μήπως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να προσαρμοστούμε, όσο γίνεται καλύτερα, και να κοιτάξουμε να βελτιώσουμε τη θέση μας, όσο γίνεται καλύτερα;
Και αυτό σημαίνει, κατά κανόνα, κυνήγι χρημάτων, σπίτι, αυτοκίνητο, δάνειο και κατανάλωση μέχρις εσχάτων και πλήρης αδιαφορία για την κοινωνία και τον διπλανό μας.
Και δημιουργούνται ανεπαίσθητα τείχη γύρω μας για να μας προστατέψουν από τον ξένο και τον διαφορετικό, που δεν είναι σαν κι εμάς, άρα είναι μια εν δυνάμει απειλή, αφού η ύπαρξη του άλλου, με το «αλλιώτικο» που είναι, βάζει υπό αμφισβήτηση το κανονικό που είμαστε εμείς. Αυτοί οι άνθρωποι δημιουργούν και μια δικιά τους γλώσσα.
Είναι κατά κανόνα πομποί και καθόλου ή ελάχιστα δέκτες. Είναι σίγουροι πως ξέρουν, γι’ αυτό δεν κάνουν τον κόπο να ακούσουν τι λένε οι άλλοι, γιατί εκ των προτέρων είναι πεισμένοι πως οι άλλοι δεν ξέρουν ή, στην καλύτερη περίπτωση, είναι διαφορετικοί.
Αυτή η μεγάλη κατηγορία ανθρώπων έλκεται από τα κόμματα εξουσίας και ψηφίζει σαν να παίζει τις οικονομίες της -αλλά με κομπίνα- στο Χρηματιστήριο.
Και αυτοί οι άνθρωποι πόνταραν λάθος μια φορά, μπορεί να το διορθώσουν τζογάροντας στο επόμενο ή στο μεθεπόμενο κόμμα εξουσίας, πριν καταλήξουν στο συμπέρασμα πως όλοι είναι «ίδιοι» και αρχίσουν να προαλείφονται για ψήφο στη Χρυσή Αυγή.