Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Τί κέρδισε η ΕΚΤ από την καταστροφή της Ελλάδας

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


του Ερίκ Τουσέν
Ο Μάριο Ντράγκι, μόλις αναγνώρισε πως οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης συσσώρευσαν κέρδη ύψους 7,8 δις ευρώ χάρη στους ελληνικούς τίτλους που η ΕΚΤ αγόρασε κατά τα έτη 2010-2012 στα πλαίσια του προγράμματος (Securities Markets Programme)[1].
Σε αυτά προστίθενται και άλλα ποσά, για τα οποία δεν μιλά ο πρόεδρος της ΕΚΤ: τα κέρδη που πραγματοποίησαν οι ίδιες αυτές τράπεζες στα πλαίσια των επονομαζόμενων «ANFA» (Agreement on Net Financial Assets) αγορών. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε τα κέρδη που πραγματοποίησαν οι 14 χώρες της ευρωζώνης που παρείχαν διμερή δάνεια στην Ελλάδα με το καταχρηστικό επιτόκιο των περίπου 5%.
Η Γερμανία, για παράδειγμα, πραγματοποιεί περισσότερο από 1,3 δις ευρώ κέρδη χάρη στο διμερές της δάνειο προς την Ελλάδα[2]. Η Γαλλία, από την πλευρά της, δεν πάει πίσω. Πρέπει να συνυπολογίσουμε και τις οικονομίες που πραγματοποίησαν οι κυρίαρχες χώρες της ευρωζώνης από πλευράς αναχρηματοδότησης των δημοσίων χρεών τους: η κρίση που έπληξε την Ελλάδα και τις άλλες χώρες της περιφέρειας οδήγησε σε φυγή των δανειστών σε όφελος των πιο πλούσιων χωρών της ευρωζώνης που, συνεπώς, ωφελήθηκαν από μια πτώση του κόστους των δανείων τους. Στην περίπτωση της Γερμανίας, μεταξύ 2010 και 2015, η εξοικονόμηση φαίνεται πως ανέρχεται σε 100 δις ευρώ[3].
Τέλος, στα πλαίσια της Ποσοτικής χαλάρωσης (Quantative easing – QE), η ΕΚΤ αγόρασε ομόλογα γερμανικού δημοσίου ύψους 400 δις ευρώ, τις περισσότερες φορές με μηδενική ή αρνητική απόδοση. Η ΕΚΤ αγόρασε επίσης ομόλογα του γαλλικού δημοσίου για ποσό λίγο μικρότερο των 400 δις ευρώ. Αυτές οι αγορές γερμανικών ή γαλλικών ομολόγων δεν της αποφέρουν τίποτε, ενώ τα ελληνικά ομόλογα που κατέχει για ποσό δέκα φορές μικρότερο, της απέφεραν 7,8 δις ευρώ. Καθένας μπορεί να απαντήσει στην ερώτηση του ποιος ωφελείται αυτής της πολιτικής της ΕΚΤ.

Ο… Σαρωνικός, ο αυτοπροσδιορισμός του φύλου και η φύση

ardin-rixi


Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή
Συγκοινωνούντα δοχεία του «νέου θαυμαστού κόσμου»
Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 137

«Όταν το να είσαι απολύτως μοντέρνος επιβληθεί με ειδικό νόμο και διακηρυχθεί από τον τύραννο, αυτό που θα φοβάται κάθε έντιμος σκλάβος, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι ότι μπορεί να κατηγορηθεί για παραδοσιοκρατία».
Γκυ Ντεμπόρ
Η πρόσφατη οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό σχεδόν συνέπεσε με την ψήφιση του νομοσχεδίου για τον αυτοπροσδιορισμό του φύλου, ορίζοντας συμβολικά και τη διασύνδεσή τους.

Θα λέγαμε ότι η κυριαρχία επιμονή του νεωτερικού ανθρώπου να τιθασεύσει και να κυριαρχήσει επί της φύσης, φθάνοντας έως την οικολογική εξαφάνιση, συναντά την «υπερεκμετάλλευση» των οντολογικών χαρακτηριστικών του, με αναπόφευκτη κατάληξη την «καταστροφή» του ίδιου του ανθρώπου.

Ο νεωτερικός καπιταλιστικός άνθρωπος διαχωρίστηκε από τη Φύση και συνακόλουθα από τη δική του φύση. Ο μεσσιανισμός της τεχνολογικής ύβρεως, αχθοφόρος του οικολογικού αδιεξόδου, διαμορφώνει και το αλλοτριωμένο άτομο, που απελπισμένα παλεύει να ξαναγίνει άνθρωπος, αναζητώντας κοινωνική ταυτότητα, οδηγούμενος όμως, τελικά, στην άρνηση του ίδιου του εαυτού του.
Ο κόσμος αλλάζει πολιτισμό, καθώς χάνονται στη χοάνη της ιστορίας τα προηγούμενα πολιτισμικά παραδείγματα. Στο σημείο μηδέν κυριαρχούν ο φόβος, η σύγχυση, η εγκατάλειψη, η οριακή συμπεριφορά. Η απώλεια και η ανάγκη κοινότητας και ταυτότητας, τις οποίες λεηλάτησε ο υπερμοντέρνος καπιταλισμός, αντανακλούνται στην ανάγκη του ατόμου να δομήσει τον εαυτό του και την κοινωνία που ανήκει. Τι άλλο, αλήθεια, είναι και οι φανταχτερές parades, παρά η ανάγκη του μετανεωτερικού ανθρώπου να δείξει, αστραφτερά και έντονα, τον ελάχιστο εαυτό του, τον οποίο συνθλίβει ο σύγχρονος πολιτισμός μιας αφόρητης επιβίωσης;

Η "σύγκρουση των πολιτισμών" και η συνάντηση Τσίπρα-Τραμπ

"Η Δύση κέρδισε τον κόσμο όχι με την υπεροχή των ιδεών ή των αξιών ή της θρησκείας της (...)
αλλά μάλλον με την υπεροχή της στην εφαρμογή οργανωμένης βίας.
Οι δυτικοί συχνά ξεχνούν αυτό το γεγονός, οι μη δυτικοί ποτέ."  (Σάμιουελ Π. Χάντινγκτον)

Το 1998, ο εκδοτικός οίκος Terzo Books έδωσε στην κυκλοφορία το εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολυσυζητημένο έργο του -μακαρίτη πλέον- πολιτειακού πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή τού Χάρβαρντ Σάμιουελ Π. Χάντινγκτον "Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της παγκόσμιας τάξης". Σε σύντομο χρονικό διάστημα ακολούθησε και δεύτερη έκδοση αλλά το βιβλίο ήταν εξαντλημένο εδώ και πολλά χρόνια, ώσπου επανεκδόθηκε πριν λίγο καιρό από τις εκδόσεις Πατάκη.

Με το έργο του αυτό, ο Χάντινγκτον επιχειρεί ουσιαστικά να απαντήσει στο πολύκροτο "Τέλος της Ιστορίας" του Φράνσις Φουκουγιάμα, όπου διατρανωνόταν η άποψη ότι η κατάρρευση του σοσιαλισμού οδηγεί αναπόφευκτα στην παγκόσμια ειρήνη διά της επικρατήσεως του καπιταλισμού. Ο Χάντινγκτον προσπαθεί να καταδείξει ότι οι συγκρούσεις και οι ρήξεις θα συνεχιστούν λόγω πολιτισμικών διαφορών.

Στο τρίτο μέρος τού βιβλίου του ("Η ανατέλλουσα τάξη των πολιτισμών"), ο Χάντινγκτον εισάγει τον όρο διχασμένες χώρες, ορίζοντας ως τέτοιες εκείνες όπου υπάρχουν μεγάλες ομάδες ανθρώπων που ανήκουν σε διαφορετικούς πολιτισμούς. "Μια διχασμένη χώρα", λέει ο Χάντινγκτον, "έχει μια κυρίαρχη κουλτούρα που την κατατάσσει σε έναν πολιτισμό αλλά οι πολιτικοί ηγέτες της επιθυμούν να την εντάξουν σε έναν άλλο". Παραδείγματα διχασμένων χωρών είναι η προεπαναστατική Ρωσσία (οι τσάροι επιθυμούσαν τον δυτικό πολιτισμό, αντίθετα προς την πλειοψηφία του λαού που προτιμούσε την ευρασιατική ορθοδοξία του), το Μεξικό (η άρχουσα τάξη επιθυμεί την πρόσδεση στο βορειοαμερικανικό άρμα παρ' ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων αισθάνονται -και είναι- λατινοαμερικανοί), ακόμη δε και η Αυστραλία (οι κάτοικοι αισθάνονται δυτικοί αλλά η οικονομική ελίτ προτιμά την στροφή προς την Ασία, με την οποία γίνονται οι μεγάλες δουλειές).



Όμως, το κορυφαίο παράδειγμα διχασμένης χώρας είναι η Τουρκία, η οποία παραμένει διχασμένη εδώ και έναν αιώνα περίπου. Ήταν η δεκαετία του 1920, όταν ο Μουσταφά Κεμάλ επιχείρησε να "εκδυτικοποιήσει" (συγγνώμη για τον όρο) την χώρα με εξαιρετικά βίαιο τρόπο. Μεταξύ άλλων (όπου συμπεριλαμβάνονται οι εκκαθαρίσεις αρμενίων και ελλήνων) κατάργησε το αξίωμα του χαλίφη (δηλαδή, την κεντρική θρησκευτική εξουσία), την παραδοσιακή εκπαίδευση και τα θρησκευτικά υπουργεία, αντικατέστησε τα θρησκευτικά σχολεία με ενιαία δημόσια κοσμική εκπαίδευση, τα θρησκευτικά δικαστήρια με νομικό σύστημα ελβετικού τύπου και το παραδοσιακό ημερολόγιο με το Γρηγοριανό, απαγόρευσε τον φερετζέ και το φέσι, επέβαλε το λατινικό αλφάβητο αντί του αραβικού και αφαίρεσε από το ισλάμ τον τίτλο της επίσημης θρησκείας του κράτους.

Ο Σουν Τσου έγραψε κάτι για τους εμπορικούς πολέμους;




Δεν είναι μόνο ο αμερικανικός καπιταλισμός που ζορίζεται απ’ την θεαματική ανάπτυξη του κινεζικού. Είναι και ο ευρωπαϊκός. Η ε.ε. ωστόσο (αυτή είναι το «οικονομικό υποκείμενο») δεν θέλει αυτή τη στιγμή να κηρύξει «γενικό πόλεμο» στο Πεκίνο. Προτιμάει μια τακτική επιμερισμού· εφόσον έχει ήδη ανοίξει ένα μέτωπο εναντίον της απ’ την Ουάσιγκτον.
Τι σημασία όμως θα έχουν αυτά στο βαθμό που προχωρά (και θα προχωρά) το κινεζικό σχέδιο των «δρόμων του μεταξιού»; Πολλά κράτη (πολλά αφεντικά) της νότιας και της νοτιοανατολικής ασίας αλλά και της αφρικής ενδιαφέρονται για τα επενδυτικά προγράμματα και τους σχεδιασμούς του Πεκίνου κάτω απ’ αυτήν την φιλόδοξη μεταξένια ταμπέλα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο περιέρχονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό στη σφαίρα επιρροής του Πεκίνου. Οικονομικά και όχι μόνο.

Ένας τυπικός τοξικός σε θέση ισχύος

Με απόφαση του αμερικανικού υπουργείου Δικαιοσύνης, το FBI άρχισε τη διενέργεια έρευνας σε βάρος του μεγιστάνα του κινηματογράφου Χάρβεϊ Γουάινσταϊν. 
 

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Πολλά τα ζητήματα με τον «The Artist», που δεν ήταν «Ερωτευμένος Σαίξπηρ». Ένας τυπικός τοξικός σε θέση ισχύος, που θεωρούσε ότι «Ο λόγος του Βασιλιά» είναι διαταγή για τα κινηματογραφικά του «παιδιά». Δεν έκλεινε το φερμουάρ του, προτού ανοίξει τους φακέλους με τα σενάρια. Κατάχρηση εξουσίας, σύστημα ισχυρής προστασίας.  
Ώσπου, οι Νew York Times τον απογύμνωσαν και άρχισε η πτώση. Διάσημες ηθοποιοί του Χόλιγουντ αποκαλύπτουν η μία μετά την άλλη τις δυσάρεστες εμπειρίες τους με τον κραταιό άντρα της αμερικανικής παραγωγής. Μοντέλα, γραμματείς, τηλεπερσόνες. Μαρτυρίες, πολλές μαρτυρίες για το σκάνδαλο τουλάχιστον τριών δεκαετιών σεξουαλικών παρενοχλήσεων. Δημοσίευμα του New Yorker κάνει λόγο και για περιστατικά βιασμού.
Το FBI ξεκίνησε τη διενέργεια έρευνας σε βάρος του μεγιστάνα, στενού φίλου της Χίλαρι και μέγα χρηματοδότη της προεκλογικής της εκστρατείας, που σοκαρισμένη από τις «ομορφιές» του επίμονου κυνηγού δήλωσε πως θα επιστρέψει τα δολάρια.  Μέσα σε μια εβδομάδα λακίσαν όλοι. Η γυναίκα του, πολιτικοί, ηθοποιοί, σκηνοθέτες, φίλοι, επιχειρηματίες. Καρατομήθηκε από την εταιρεία, την οποία συνίδρυσε, αφού προηγουμένως έλαβε απεριόριστη άδεια απουσίας, μέλη του συμβουλίου παραιτήθηκαν και δικηγόρος αποχώρησε από την εκπροσώπησή του.

Το Προσφυγικό επανέρχεται – αλλά πώς ακριβώς;


του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη
Εδώ και εβδομάδες καταγράφεται αύξηση των προσφυγικών ροών στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Οι τοπικές κοινωνίες – και οι υπεύθυνοι του πολιτικού, τυπικά – δυσανασχετούν. Μέχρι και στον Πρωθυπουργό έγιναν έντονες παραστάσεις. Με την ασφαλή μέθοδο των διαρροών μαθαίνουμε ότι ο αρμόδιος, όπως κι να το κάνουμε, Γιάννης Μουζάλας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου βλέποντας ότι το δικό του κεφάλι θα είναι στην πρώτη σειρά να πέσει άμα το πράγμα χαλάσει. Σοβαρά.
Όμως ούτε αυτό το στοιχείο, ούτε η επανέναρξη ενδιαφέροντος των διεθνών μηντιακών προβολέων (που, τακτικά, φωτίζουν την πιο δυσάρεστη εικόνα που μπορεί να σκεφθεί κανείς για την τραγική κατάσταση των εγκλωβισμένων στα hotspots που έχουν γίνει μόνιμοι καταυλισμοί οι οποιοι ετοιμάζονται… να ζήσουν έναν ακόμη χειμώνα) ήρκεσαν για να ξεκουνήσουν κάτι σαν ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον ουσίας, εννοείται…
Φοβούμαι ότι ούτε του Guardian η συνεχής κάλυψη, ούτε όμως και εντελώς πρόσφατα η αντίστοιχη της Die Welt – προσοχή! της ψύχραιμης Die Welt am Sonntag, όχι κάποιας Bild ή Focus ή βρετανικού tabloid – αλλά πιο διαταρακτική, προσέχθηκε όσο θάπρεπε. Γιατί τονίζουμε την υπόθεση Welt; Διότι, πιάνοντας την άκρια από την πλευρά της συγκάλυψης στοιχείων (μιας νέας φάσης Greek statistics) τόσο για τον συνολικό αριθμό προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα – που σαφώς και δεν είναι 62.000 , σαφώς και υπάρχει αργή αλλά σταθερή εκροή μέσω της «Βαλκανικής οδού», αλλά δεν έχουν φύγει και 20.000 άνθρωποι! – όσο και για τον κόσμο που βρίσκεται στα νησιά – που δεν είναι ίσως στις 13.600, αλλά δεν έχει πέσει και στις 10.000, που και πάλι δημιουργούν κίνδυνο ανάφλεξης – έρχεται να αναβιώσει μια κακιά υπόθεση. Την καταγγελία ότι η Ελλάδα (και η Βουλγαρία) «συνειδητά φυλάσσουν πλημμελώς τα σύνορα», επιτρέποντας τις ροές να συνεχίζονται προς Κεντρική Ευρώπη. Δηλαδή… προς Γερμανία.

Μήπως η «Ένωση» γιγάντων συνθλίβει χιλιάδες προμηθευτές;

analyst


του Λεωνίδα Κουμάκη
Η «ΑΒ Βασιλόπουλος», η αλυσίδα λιανικής που δημιούργησε ένας άνθρωπος μεγάλης αξίας (Γεράσιμος Βασιλόπουλος, 1917-2006), απολαμβάνει εδώ και ολόκληρες δεκαετίες μια εξαιρετική εικόνα στα μάτια του μέσου Έλληνα καταναλωτή.
Με αφετηρία το πρώτο κατάστημα που άνοιξε ο Γεράσιμος Βασιλόπουλος μαζί με τον αδελφό του το 1939 στο κέντρο της Αθήνας (Βουλής 29), τοποθετώντας την επιγραφή που συνεχίζει να γράφει ιστορία (ΑΒ Αφοί Βασιλόπουλοι), ο Γεράσιμος Βασιλόπουλος το 1992 πήρε την μεγάλη απόφαση να μεταβιβάσει το δημιούργημα του στον Βελγικό όμιλο Delhaize.
Ο Βελγικός Όμιλος αποδείχτηκε άξιος συνεχιστής του έργου του Γεράσιμου Βασιλόπουλου και του αδελφού του, διατηρώντας στο ακέραιο σχεδόν όλες τις άριστες πρακτικές των ιδρυτών και των συνεργατών τους, οι οποίες δημιούργησαν την εξαιρετική εικόνα της αλυσίδας στην Ελληνική αγορά.
Ο Βελγικός Όμιλος αναβάθμισε μάλιστα και βασικά στελέχη της αλυσίδας, όπως ο Κωνσταντίνος Μαχαίρας, ο οποίος αναρριχήθηκε  στις θέσεις διευθύνοντα συμβούλου Νοτιανατολικής Ευρώπης και εκτελεστικού αντιπροέδρου του ομίλου Delhaize. Όλα αυτά μέχρι το 2016 όταν συνέβησαν πολύ σημαντικά γεγονότα στον όμιλο Delhaize:

Οι αιτίες της ελληνικής αποτυχίας

analyst



του Βασίλη Βιλιάρδου
Μία από τις πιο συχνές απορίες που διατυπώνονται είναι η αιτία, για την οποία υποχώρησε η κρίση στην Ευρωζώνη μετά το 2013 – με αποτέλεσμα όλα τα κράτη, εκτός της Ελλάδας, να μην χρειάζονται πλέον το μηχανισμό στήριξης. Εκτός αυτού, γιατί μόνο η Ελλάδα παραμένει στο μηχανισμό, κινδυνεύοντας ανά πάσα στιγμή να χρεοκοπήσει ή/και να υποχρεωθεί στην έξοδο της από την Ευρωζώνη. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:
Στην υπόλοιπη Ευρωζώνη (η Ιρλανδία, εκτός από τα στατιστικά παιχνίδιαμε τα οποία βοηθήθηκε, αποτελεί εξαίρεση λόγω της ιδιαιτερότητας της – εξαγωγές σχεδόν ίσες με το 100% του ΑΕΠ της, επειδή είναι εγκαταστημένες οι μεγάλες αμερικανικές εταιρείες, αφενός μεν για φορολογικούς λόγους, αφετέρου επειδή έτσι έχουν πρόσβαση στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ χωρίς δασμούς κλπ.), τα καταστροφικά αποτελέσματα της «πειθαρχίας των αγορών», όπου τα κράτη υποχρεώνονταν σε μία τρομακτική δημοσιονομική εξυγίανση, για να μπορούν να δανείζονται με βιώσιμα επιτόκια, σταμάτησαν με τη βοήθεια της ΕΚΤ – όταν ο διοικητής της δήλωσε στα μέσα του 2012 ότι, θα κάνει τα πάντα για να σταθεροποιηθεί η νομισματική ένωση.
Με τον τρόπο αυτό κατάφερε να ισορροπήσει τις αγορές ενώ, εάν δεν το είχε κάνει, τότε οι αγορές δεν θα είχαν καταστρέψει μόνο το ευρώ αλλά, επί πλέον, τον εαυτό τους. Σε αντίθεση λοιπόν με αυτά που πιστεύουν αρκετοί, η καλυτέρευση της κατάστασης στην Ευρωζώνη δεν ήταν το αποτέλεσμα της επιτυχημένης δημοσιονομικής εξυγίανσης – ενώ μόνο με τη βοήθεια, καθώς επίσης με την  προστασία της ΕΚΤ, μπόρεσε τελικά να αποφευχθεί η υπερβολική λιτότητα (δυστυχώς η Ελλάδα δεν είχε καμία ωφέλεια, επειδή είχε προηγηθεί το καταστροφικό PSI το 2011, με αποτέλεσμα να έχει έκτοτε απομονωθεί εντελώς από τις αγορές).

ΗΓΕΣΙΑ & ΑΠΟΦΑΣΗ


του Ισίδωρου Παχουνδάκη*
Ηγεσία και Καλές Πρακτικές
Η ηγεσία μιας επιχείρησης η ενός Οργανισμού επιτελεί μια απαιτητική εργασία που προαπαιτεί εμπειρία και καλή γνώση της ανθρώπινης φύσης. Οι Πολιτικοί, οι ιδιοκτήτες οι διαχειριστές μιας επιχείρησης ή ενός Οργανισμού έχουν τη δύναμη να διαμορφώσουν την κουλτούρα και τις αξίες του οργανισμού τους και κατ’ επέκταση τα συστήματα που θα δίνουν κίνητρα στους  πολίτες και εργαζόμενους για παραγωγικότητα και ευκαιρίες για επαγγελματική και προσωπική ανέλιξη και προαγωγή.
Προκειμένου να επιτευχθεί υπεύθυνη επιχειρηματική και οργανωτική δράση, η επιχείρηση ή οργανισμός δημόσιος η ιδιωτικός οποιουδήποτε χαρακτήρα κερδοσκοπικού η μη, θα πρέπει με προσοχή να επιλέγονται τα ηγετικά στελέχη και να τους αναθέτει με συνέπεια την κατανομή καθηκόντων, έτσι ώστε να διασφαλίζει τη δέσμευσή στην κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά υπεύθυνη επιχειρηματική και οργανωτική δράση της εταιρείας ή του οργανισμού. Τα ίδια τα ηγετικά στελέχη θα πρέπει να έχουν δεσμευθεί πλήρως στην προώθηση και ενσωμάτωση καλών πρακτικών, όπως η διαχείριση της διαφορετικότητας, η εταιρική κοινωνική ευθύνη, κ.ο.κ. στις δραστηριότητες της επιχείρησης ή του οργανισμού, καθορίζοντας και δημοσιεύοντας τις αξίες της εταιρείας ή του οργανισμού με στόχο την ευαισθητοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού για υψηλή απόδοση και παραγωγή, μεγιστοποιώντας τα κέρδη και ελαχιστοποιώντας τα κόστη.
Το να μπορεί να ανταποκρίνεται ταχέως μια επιχείρηση ή ένας οργανισμός στις προσδοκίες του Πολίτη ή πελάτη είναι ένας κρίσιμος παράγοντας για την επιτυχία της επιχείρησης. Έτσι, μέσω της ενεργού δέσμευσης των επιχειρήσεων στην ηγετική ομάδα, οι επιχειρήσεις μπορούν να τηρήσουν τις καθορισμένες αρχές ηθικής με σκοπό να καλλιεργηθεί ένα πνεύμα αειφορίας που θα βοηθήσει την εταιρεία-οργανισμό να εντάξει τις καλές πρακτικές σε όλες τις δραστηριότητές που θα σχεδιάσει και θα υλοποιήσει. Όταν οι εργαζόμενοι γνωρίζουν τις αξίες της εταιρείας-οργανισμού και υποστηρίζουν και οι ίδιοι αυτές τις αξίες, τότε λαμβάνουν περισσότερη ικανοποίηση από την εργασία τους και είναι περισσότερο αποδοτικοί. Επίσης, μέσω της εφαρμογής της κοινωνικά υπεύθυνης ηγεσίας, οι επιχειρήσεις-οργανισμοί έχουν την ευκαιρία να λειτουργούν με διαφάνεια, ενώ επίσης μπορούν να ασχοληθούν πιο εποικοδομητικά με τις προτάσεις των εργαζομένων τους, αφού θα προωθούν και θα αξιοποιούν τον ανοιχτό διάλογο μέσω της επικοινωνίας και της διαφάνειας.

Η χώρα που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη της...


Του Κώστα Στούπα 
1) Η Ελλάδα αυτοκτονεί...
Η χώρα που δεν βλέπει πέρα από τη μύτη της...
Στη χώρα μας αντιμετωπίζουμε σοβαρό πρόβλημα αξιολόγησης προτεραιοτήτων και αντικειμενικής αντίληψης των πραγμάτων. Επιπλέον μικροπολιτικές σκοπιμότητες, οι οποίες ως ένα βαθμό είναι θεμιτές, συνήθως προβάλλονται με τέτοια θέρμη και διχαστικό τρόπο που έχουν καταστροφικές συνέπειες.
Στο διεθνή ειδικό τύπο τελευταία πληθαίνουν τα δημοσιεύματα και οι εκθέσεις για τις δυνατότητες του νέου, πέμπτης γενεάς, πολεμικού αεροσκάφους F-35 έναντι των παλαιότερων μοντέλων όπως τα F-16 και Μιράζ 2000 που διαθέτει η αεροπορία μας.
Οι συγκρίσεις είναι αποκαρδιωτικές για την αποτρεπτική ισχύ που χρειάζεται η χώρα μας και στον αέρα προκειμένου να διατηρεί την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο. Τα νέα αεροσκάφη φέρονται να έρχονται σε θέση να καταρρίψουν τα παλιά πριν γίνουν αντιληπτά από αυτά.
Η Τουρκία θα παραλάβει τα πρώτα F-35 το 2019 ενώ μέχρι το 2023 θα έχει μια πλήρη μοίρα τέτοιων αεροσκαφών τα περισσότερα από τα οποία θα είναι συμπαραγωγή της αμερικάνικης Lockheed Martin και της TAI (Turkish Aerospace Industries).

Τι είναι η Ευρωπαική ηλεκτρονική κάρτα υπηρεσιών και συναφών διοικητικών διευκολύνσεων

taxheaven


Αύριο στην Ευρωπαικό Κοινοβούλιο θα εξετασθεί το σχέδιο την γνωμοδότησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη θέσπιση ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής κάρτας υπηρεσιών και συναφών διοικητικών διευκολύνσεων

Τι ακριβώς όμως είναι η ευρωπαϊκή ηλεκτρονική κάρτα υπηρεσιών;

Δεδομένου ότι οι υπηρεσίες αντιπροσωπεύουν περίπου το 70% του ΑΕΠ και της απασχόλησης στην ΕΕ, η προαγωγή της ανταγωνιστικότητας των αγορών υπηρεσιών της ΕΕ είναι ουσιώδους σημασίας για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και την ενίσχυση της ανάπτυξης στην ΕΕ. Η οδηγία για τις υπηρεσίες, που εκδόθηκε το 2006, θέσπιζε γενικές διατάξεις για τη διευκόλυνση της εγκατάστασης των παρόχων υπηρεσιών και της δυνατότητάς τους να παρέχουν υπηρεσίες σε διασυνοριακό επίπεδο στην ενιαία αγορά. Η οδηγία αποτέλεσε το έναυσμα για την πραγματοποίηση αρκετών μεταρρυθμίσεων στα κράτη μέλη της ΕΕ συμβάλλοντας έτσι, κατά την τελευταία δεκαετία, στην αύξηση του ΑΕΠ της ΕΕ κατά 0,9% σύμφωνα με τις εκτιμήσεις.

Εξακολουθούν, πάντως, να υπάρχουν ακόμη πολλές ανεκμετάλλευτες δυνατότητες για περαιτέρω ανάπτυξη και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Οι αγορές υπηρεσιών της ΕΕ χαρακτηρίζονται από ταχύτερο ρυθμό αύξησης της παραγωγικότητας και αποτελεσματικότερη κατανομή των πόρων. Οι διασυνοριακές συναλλαγές και επενδύσεις στον τομέα των υπηρεσιών εξακολουθούν να κυμαίνονται σε χαμηλά επίπεδα. Η άρση των υπολειπόμενων εμποδίων που παρακωλύουν την αύξηση των διασυνοριακών δραστηριοτήτων στον τομέα των υπηρεσιών θα συμβάλει στην ενίσχυση του ανταγωνισμού, με αποτέλεσμα περισσότερες επιλογές και καλύτερες τιμές για τους καταναλωτές, καθώς και αύξηση της καινοτομίας. Η άρση των προαναφερθέντων εμποδίων εντός του πλαισίου που παρέχει ήδη η οδηγία για τις υπηρεσίες μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση του ΑΕΠ της ΕΕ κατά 1,7% 1 . Επιπροσθέτως, η βελτίωση της λειτουργίας των αγορών υπηρεσιών θα επηρεάσει θετικά την ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, καθώς ο μεταποιητικός τομέας της ΕΕ αποτελεί σημαντικό αγοραστή και τελικό χρήστη υπηρεσιών. Ουσιαστικά, οι υπηρεσίες αντιπροσωπεύουν το 40% της αξίας των τελικών μεταποιημένων προϊόντων στην ΕΕ. Οι εύρυθμα λειτουργούσες αγορές υπηρεσιών συνιστούν επομένως προϋπόθεση για έναν ανταγωνιστικό μεταποιητικό τομέα.

Αλλάζει η αγορά του e-banking


Αλλάζει η αγορά του e-banking. καθώς με την ευρωπαϊκή οδηγία PSD2, η οποία προβλέπει απελευθέρωση της αγοράς από τις αρχές του νέου έτους και έτσι οι τράπεζες χάνουν το απόλυτο μονοπώλιο στον κλάδο, αφού εταιρείες Fintech θα διεκδικήσουν κομμάτι της πίτας που μεγαλώνει με εντυπωσιακούς ρυθμούς.
Η αναθεωρημένη οδηγία για τις υπηρεσίες πληρωμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση τέθηκε σε εφαρμογή από τον Ιανουάριο του 2016 και τα κράτη μέλη έχουν περιθώριο να ψηφίσουν το σχετικό πλαίσιο έως τις 13 Ιανουαρίου 2017. Όπως αναφέρουν στο insider.gr τραπεζικές πηγές, το πλαίσιο της PSD2 στην Ελλάδα είναι ήδη έτοιμο και μένει να ψηφιστεί στο κοινοβούλιο έως την παραπάνω προθεσμία.
Τι φέρνει η νέα οδηγία
Η επαναστατική αλλαγή που εισάγει η PSD2 στον ευρωπαϊκό τραπεζικό κλάδο είναι ότι «ανοίγει» την αγορά και σε τρίτους παρόχους υπηρεσιών, πέραν των τραπεζών. Ο τομέας των χρηματοοικονομικών υπηρεσιών υπόκειντο μέχρι σήμερα σε ιδιαίτερα αυστηρό ρυθμιστικό πλαίσιο, γεγονός που αποδεικνύεται και από τις δύσκολες προϋποθέσεις εισόδου νέων πιστωτικών ιδρυμάτων.
Η νέα οδηγία, όμως, προβλέπει την αδειοδότηση τρίτων φορέων παροχής υπηρεσιών πληρωμών. Αυτό σημαίνει ότι καινοτόμες startup εταιρείες θα μπορούν να προσφέρουν στους πολίτες ενιαίες λύσεις internet banking και mobile banking για όλες τις τράπεζες.

Η ΓΗ ΤΩΝ ΤΑΛΙΜΠΑΝ (ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ. ΕΛΛ.ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ)







«Ιεροί Τόποι» -Τροία και Κρήτη

Cretetv Antitheseis


Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Γεωφυσικής Σταύρος Παπαμαρινόπουλος με αποκαλύψεις που συγκλονίζουν και αλλάζουν δεδομένα: Γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες έχτιζαν Ιερά πάνω σε σεισμικά ρήγματα. Η αστρονομική χρονολόγηση προσδιορίζει ακριβώς την πτώση της Τροίας. Γιατί στη Κρήτη έχουμε την πρώτη εμφάνιση πιθηκάνθρωπου που περπατά με τα δύο πόδια


Ένας βόθρος στο Υπουργικό Συμβούλιο

Το Ποντίκι




 του Στάθη 
«Φονιάδες των λαών, τσαλαπετεινοί». Πρόκειται για μία γενναία (κάπως) προσπάθεια των 53+του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να διαφοροποιηθούν από τη realpolitik του Τσιπράκου. Επικροτώ.
  (Επικροτώ, αν και αναρωτιέμαι τι λένε μεταξύ τους στα μπαράκια που συχνάζουν αυτά τα αριστερόπαιδα τα ατίθασα, ώστε να μπορέσουν καταπιούν όσα πρέπει να κάνουν γαργάρα. Φαντάζομαι, στον φτηνιάρικο κυνισμό θα το ’χουν ρίξει και στις μπόμπες με μοχίτο)…
***
Θεός ο Κυριάκος – τι Θεός; Δαρβίνος! Αποφάνθηκε ότι η ισότητα δεν συνάδει με την ανθρώπινη φύση – και τη φύση γενικότερα, όπου ο γορίλας κατραπακώνει τον makaka (είδος πολύ εξελιγμένου πιθήκου) και το λιοντάρι τρώει τον λαγό (όσες μαλακίες κι αν του πει ο καημένος).
  Βεβαίως, όλη η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι ακριβώς η προσπάθεια να μην είναι η ανθρώπινη κοινωνία ζούγκλα, να μην τρώει ο (υπερ)άνθρωπος τον άνθρωπο και ο «νόμος του ισχυρότερου» να αμβλύνεται από την ισονομία, την ισηγορία και τη δικαιοσύνη. Τώρα,
  αν οι κοινωνίες κινούνται αργά προς τα ιδανικά της ισότητας και της ελευθερίας, αν συχνά οπισθοδρομούν (κυρίως για λόγους ανωτέρας βίας – της εξουσίας), αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε makakes και να μας γλεντάνε οι γορίλες.

Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Μηχανή του Χρόνου: Ο πολιτευτής που έταξε ποταμόπλοια στον Ιλισό


Η Αθήνα που υπέφερε από την λειψυδρία, τα σκουπίδια, τις λάσπες και τον φλόμο, όταν ο Πειραιάς είχε μόλις 31 κατοίκους

Η μετάθεση της «βασιλικής Καθέδρας» και η μεταφορά της πρωτεύουσας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους στην Αθήνα ήταν απόφαση του νεαρού Βασιλιά Όθωνα. Προηγουμένως όμως, μια σειρά αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων και πολιτικών είχε διατυπώσει αρκετές προτάσεις για το θέμα.

Μεταξύ των άλλων πόλεων που προτάθηκαν τότε ήταν η Κόρινθος, τα Μέγαρα, το Άργος, το Ναύπλιο, που ήταν ήδη πρωτεύουσα και ο Πειραιάς. Ο τελευταίος αποτελούσε σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα της αυλής Γ. Γκούτενσον ιδανική τοποθεσία για τη νέα πρωτεύουσα.
Σε αντίθεση με την Αθήνα, ο Πειραιάς διέθετε λιμάνι που θα διευκόλυνε τη μεταφορά πρώτων υλών για την ανοικοδόμηση της πρωτεύουσας και επιπλέον, οι εκτάσεις του ανήκαν στο Κράτος και στην Εκκλησία, οπότε δε χρειάζονταν να δοθούν αποζημιώσεις. Τελικά επιλέχθηκε η Αθήνα, κυρίως για λόγους ιδεολογικούς, που σχετίζονταν με την προσπάθεια σύνδεσης του νεοελληνικού κράτους με το ένδοξο παρελθόν της αρχαιότητας.
 Η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα έγινε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1834 και λίγες ημέρες αργότερα, με διάταγμα που εξέδωσε την 1η Οκτωβρίου η Αντιβασιλεία του Όθωνα, δημιουργήθηκε ο μεγαλύτερος Δήμος της  χώρας. Τότε βέβαια, η Αθήνα που περιλάμβανε και τον Πειραιά, περισσότερο έμοιαζε με ένα μικρό χωριουδάκι, παρά με πρωτεύουσα κράτους.

Πνιγμένη στα σκουπίδια η μετεπαναστατική Αθήνα

Οι περίπου 7.170 κάτοικοί της ζούσαν μέσα στη φτώχεια και στην ανέχεια, ενώ τα λιγοστά καλύβια και κτίρια ήταν διάσπαρτα ανάμεσα στα ερείπια του παρελθόντος, γύρω από την Ακρόπολη. Η Αθήνα μόλις έδυε ο ήλιος ήταν μια σκοτεινή πόλη, καθώς δεν διέθετε δημόσιο φωτισμό και δεν υπήρχε οδικό δίκτυο.
Τα πρώτα έργα οδοποιίας κατασκευάστηκαν το 1834. Και τότε όμως οι δρόμοι ήταν στενοί, γεμάτοι λακκούβες και βρώμικοι. Τον χειμώνα γέμιζαν με λάσπες και το καλοκαίρι η σκόνη δημιουργούσε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Επίσης, δεν υπήρχε σύστημα αποκομιδής των σκουπιδιών ούτε δημόσιες τουαλέτες.
Όλα τα απορρίμματα από τα σπίτια και τα μαγαζιά σωρεύονταν στους δρόμους, δημιουργώντας εστίες μόλυνσης και προκαλώντας συχνά διάφορες επιδημίες που σκορπούσαν θάνατο. Χαρακτηριστικά, το 1835 ξέσπασε ελονοσία από τα λιμνάζοντα νερά στους δρόμους, αφήνοντας πίσω της πολλά θύματα.

H ευτολμία των βρικολάκων


του Χρήστου Γιανναρά
Υ​​πάρχουν ανιδιοτελείς εκσυγχρονιστές, χωρίς άλλο. Mε ειλικρινές ενδιαφέρον να αντιπαλαίψουν την καθυστέρηση, την αναχρονιστική γραφειοκρατία, την ατολμία για μεταρρυθμίσεις. Θέλουν, για το καλό όλων, μια κοινωνία «ανοιχτή», αυτοθεσμιζόμενη, με ευέλικτους θεσμούς και συνεχή μεταρρυθμιστική ετοιμότητα για την πρόσληψη του καινούργιου, την προσαρμογή στις συνεχώς νέες συνθήκες, ανάγκες, στοχεύσεις.
Yπάρχουν σίγουρα και οι φτηνιάρικες απομιμήσεις: εκσυγχρονιστές με κίνητρο μόνο την ιδιοτέλεια. Eγνοια τους είναι να φαίνονται «μοδέρνοι», να τρέχουν πίσω από το επικαιρικό που γυαλίζει, να αντλούν σπουδαιοφάνεια από τη μίμηση του απλώς εντυπωσιακού.
Yπάρχουν και τα δύο είδη εκσυγχρονιστών, σκόρπια σε ολόκληρο (σχεδόν) το φάσμα του ελλαδικού κομματικού κατεστημένου. Kαι αυτονόητο αίτημα πολλών, φαντάζομαι, Eλλήνων είναι: να μπορούσαν οι ανιδιοτελείς εκσυγχρονιστές, από οποιοδήποτε κόμμα, να συνενωθούν σε ένα καινούργιο σχήμα. Nα συγκροτήσουν αυστηρά μεθοδική πρόταση πολύ συγκεκριμένων θεσμικών μεταρρυθμίσεων και να ζητήσουν την ψήφο του λαού, προκειμένου να τολμηθεί (στην πράξη επιτέλους, όχι στα λόγια) «επανίδρυση του κράτους».
Aν οι ανιδιοτελείς εκσυγχρονιστές (της «Aριστεράς» της «Δεξιάς», του «Kέντρου») συναθροίζονταν σε ένα κόμμα άτεγκτα συνεπές με τις αρχές τους (πρωταρχικά: με εσωκομματική διάρθρωση, οργάνωση, λειτουργία ριζικά διαφορετική από τις υπάρχουσες), το εγχείρημα πιθανόν να προσλάμβανε τη δυναμική του καταλύτη: να μεταμόρφωνε το πολιτικό τοπίο. Nα υποχρέωνε σε αντίστοιχη κομματική συνένωση και τους ανιδιοτελείς «συντηρητικούς» (αν υπάρχουν), δηλαδή πολιτικούς που θέλουν να αντλούν από την Iστορία, την πείρα, την παράδοση κριτήρια για ενεργό (όχι παθητική - μιμητική) πρόσληψη του καινούργιου.

Στ.Λυγερός : Εθνική υπόθεση η διευκόλυνση της μεταστροφής γεωπολιτικά των ΗΠΑ

Νέα Κρήτη


Παρότι ο ίδιος δεν δηλώνει «Ατλαντιστής» , σε αυτή τη φάση η Ελλάδα πρέπει να το  χειριστεί ως εθνική υπόθεση διακομματικά και να διευκολύνει  την διαφαινόμενη μεταστροφή των ΗΠΑ γεωπολιτικά στη περιοχή, λέει ο δημοσιογράφος και αναλυτής Σταύρος Λυγερός στον 9.84 , εξηγώντας γιατί κατά την γνώμη του οι ΗΠΑ αρχίζουν να λειτουργούν με κέντρο βάρους ότι τα ανατολικότερα σύνορα του δυτικού κόσμου, σταδιακά, μετατοπίζονται από τα ανατολικά της Τουρκίας, ανατολικά της Ελλάδας.

Α.Παπαγιαννίδης: Η γεωπολιτική συγκυρία με τις ΗΠΑ

Νέα Κρήτη


Η Ελλάδα σε αυτή την γεωπολιτική συγκυρία , πρέπει να επενδύσει στις επιδιώξεις των ΗΠΑ στη περιοχή, που αφορούν προφανώς την δική της ασφάλεια, όμως μπορούν να διαμορφώσουν ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον και για την χώρα μας από το θέμα του χρέους μέχρι τα μεγάλα εθνικά μέτωπα είπε στον 9.84 ο αρθρογράφος Αντώνης Παπαγιαννίδης.

Κ. Λουκόπουλος: Επιλογή μονόδρομος η αναβάθμιση των F-16

Νέα Κρήτη


H αναβάθμιση των F-16 , είναι επιλογή μονόδρομος για την Ελλάδα, λέει ο αναλυτής θεμάτων στρατηγικής και ασφάλειας του liberal.gr  Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, μιλώντας στον 9.84.
Η συμφωνία για τη Σούδα αλλά και άλλα θέματα ασφάλειας δεν είναι αντικείμενο δημόσιων δηλώσεων σημείωσε, ενώ όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας αυτή τη φορά , φάνηκε καλά προετοιμασμένος για την συνάντηση με τον Τράμπ και σε αυτό κατά τη γνώμη του, ρόλο πρέπει να έχει παίξει και ο  Έλληνας ΥΠΕΞ, Νίκος Κοτζιάς.

Η ιλαρά κάνει ξανά την εμφάνιση της




Η επιδημία αναστατώνει κυβερνήσεις και επιτελείς υγείας σε Ελλάδα και Ευρώπη
Κείμενα: Χριστόδουλος Δολαψάκης, Μαρία Κουρούση
 Πολύς λόγος γίνεται ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα στα ΜΜΕ για την επιδημία της ιλαράς. Οι επιστήμονες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας εκτιμούσαν ότι το 2010 θα είχε εξαλειφθεί αυτή η ασθένεια όμως δεν υπολόγισαν τις νέες διαστάσεις που πήρε η ιλαρά λόγω της μη πρόληψης της με εμβολιασμό για διάφορους αλλά σοβαρούς λόγους. Το πρώτο κρούσμα στην Ελλάδα εκδηλώθηκε φέτος τον Μάιο ενώ μέχρι τα τέλη του Σεπτεμβρίου έχουν καταγραφεί 166 κρούσματα ιλαράς στη χώρα μας. Έξι από αυτά τα κρούσματα αφορούσαν άτομα που εργάζονται στο ΕΣΥ. Την ίδια στιγμή στη γειτονική Ιταλία μέχρι στιγμής από τον ιό της ιλαράς έχουν προσβληθεί 300 γιατροί δημοσίων νοσοκομείων ενώ ανάλογες καταστάσεις εμφανίζονται στην υπόλοιπη Ευρώπη και στις ΗΠΑ.
Στην περίπτωση της Ελλάδα τα αίτια της επιδημίας αφορούν κατά κύριο λόγο την πλήρη απαξίωση του, υπό μνημονιακού καθεστώτος, δημόσιου συστήματος υγείας ενώ στην περίπτωση της Ευρώπης και των ΗΠΑ έρχονται να προστεθούν και οι συνέπειες της δράσης του «αντιεμβολιαστικού κινήματος» στις ήδη προβληματικές δομές υγείας.
Τι είναι η ιλαρά;
Η ιλαρά είναι μια ιογενής νόσος, με υψηλή μεταδοτικότητα (περισσότερο από 90% μεταξύ ανεμβολίαστων ατόμων) και σοβαρές επιπλοκές στο 30% των ασθενών (εγκεφαλίτιδα, πνευμονία, θάνατος). Πριν την εφαρμογή συστηματικού εμβολιασμού τα κρούσματα ανέρχονταν στα εκατό εκατομμύρια και οι θάνατοι ως και έξι εκατομμύρια ανά έτος. Στις ανεπτυγμένες χώρες, πριν την καθιέρωση του εμβολιασμού, νοσούσε περίπου το 90% του πληθυσμού ως την ηλικία των 15 ετών.

ΘΕΣΜΟΙ


Το καλοκαίρι, καθώς η ζωή επιβραδύνεται, μπορεί κανείς να προβληματιστεί για θεμελιώδη ζητήματα. Ένας από τους γρίφους που απασχολούν το μυαλό μου είναι η αποσύνδεση των δυσλειτουργιών της πολιτικής από τις σχετικά δυνατές επιδόσεις της οικονομίας και της χρηματοπιστωτικής αγοράς.
Σήμερα, οι μεγάλες οικονομίες του κόσμου παρουσιάζουν σταθερή ανάκαμψη. Παράλληλα, η πολιτική κατάσταση φαίνεται να επιδεινώνεται. Η πόλωση έχει ενταθεί, εξαιτίας εν μέρει της αυξανόμενης αντίστασης στην παγκοσμιοποίηση και των μη ισορροπημένων προτύπων ανάπτυξης που προέκυψαν από αυτήν. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση Τραμπ δεν προσφέρει καμία από τις αναμενόμενες αλλαγές οικονομικής πολιτικής που θα μπορούσαν να αυξήσουν τις επενδύσεις και την ανάπτυξη και να ενισχύσουν την ποιότητα της απασχόλησης.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, το δημοψήφισμα για την έξοδο από την ΕΕ εξέπληξε πολλούς και οι ανησυχίες εντάθηκαν όταν η Τερίζα Μέι δεσμεύτηκε να εξασφαλίσει ένα σκληρό Brexit. Τώρα που οι βρετανοί ψηφοφόροι έχουν απονευρώσει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία, τα αποτελέσματα των επερχόμενων διαπραγματεύσεων εξόδου και η τύχη της μετα-Brexit  εποχής έχουν γίνει ακόμα πιο αβέβαια.

Ευρώπη SOS


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Μωυσή Λίτση

Ένα ακόμη εκλογικό αποτέλεσμα σε χώρα της Ευρώπης προκαλεί ανησυχία για την εδραιωμένη πλέον άνοδο της ακροδεξιάς. Ο λόγος για το εκλογικό αποτέλεσμα στην Αυστρία. Το ιδρυθέν από πρώην ναζί Κόμμα της Ελευθερίας (FPO) κατέλαβε την τρίτη θέση με ποσοστό 26%, ποσοστό το οποίο είναι πολύ κοντά στο ρεκόρ του 26,9% που είχε πετύχει το κόμμα το 1999.
Το FPO έχει πολλές πιθανότητες να μπει στην κυβέρνηση. Άλλωστε, και το ίδιο το Λαϊκό Κόμμα του μεγάλου προχθεσινού νικητή 31χρονου Σεμπάστιαν Κουρτς έχει μετατοπιστεί αρκετά δεξιότερα, με σχεδόν ταυτόσημες θέσεις στα κρίσιμα ζητήματα της μετανάστευσης και των προσφύγων.
 Το FPO έχει ξαναμπεί σε κυβέρνηση συνεργασίας, από το 2000 έως το 2007, όταν ηγέτης του ήταν ο Γιοργκ Χάιντερ, ο οποίος επαινούσε ανοικτά τον Χίτλερ. Μόνο που τότε τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά ήταν ακόμη ισχυρά σε μια Ευρώπη η οποία φάνταζε πολύ διαφορετική από τη σημερινή της ποικιλώνυμης κρίσης. Η συμμετοχή του ακροδεξιού FPO είχε προκαλέσει μεγάλες διαδηλώσεις σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και η Ε.Ε. έφτανε να επιβάλει κυρώσεις κατά της Αυστρίας, για τη συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση.

Αναζητώντας ισορροπίες με την ναυτιλία, με Brexit επί θύραις


του Αντώνη Δ.Παπαγιαννίδη
Να πάμε σε κάτι διαφορετικό, που συνδέεται με των τελευταίων ημερών τ ην όχι-και-τόσο-ομαλή εξέλιξη των διαπραγματεύσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Μεγάλη Βρετανία για την πορεία υλοποίησης του Brexit. Οι κυρίως διαπραγματεύσεις κουτσαίνουν, καθώς το μέτωπο των «27» - και μάλιστα με τον συντονιστικό ρόλο  που έχει αναλάβει και τον στρυφνό/επιθετικό τόνο που έχει δώσει ο επικεφαλής της διαπραγμάτευσης Γάλλος Μισέλ Μπαρνιέ - έχει θέσει υπό ακραία πίεση την ούτως ή άλλως κλονισμένη Κυβέρνηση της Τερέζας Μαίη. Ασκώντας, λοιπόν, την παραδοσιακή βρετανική διπλωματία του «Διαίρει και βασίλευε», ίδιον της Γηραιάς Αλβιόνος, το Λονδίνο επιχειρεί με διμερείς κινήσεις να βελτιώσει κάπως υπέρ αυτού την δυσάρεστη ισορροπία.  Στην Ελληνική περίπτωση, η όλο και πιο παρούσα στην δημόσια συζήτηση – όμως συνάμα εξαιρετικά προσεκτική – Βρετανή πρέσβης Κέϊτ Σμιθ χειρίζεται επιδέξια αυτό το εργαλείο.
Τι θα πει διμερείς; Θα πει ότι π.χ. με Ισπανία και ιδίως Πορτογαλία η Μεγ. Βρετανία έχει παραδοσιακές οικονομικές σχέσεις που «βλέπουν» Ατλαντικό. Θα πει ότι το αποικιακό  παρελθόν της Κύπρου αποτελεί, πάγιο βάθρο συνεργασίας. Θα πει ότι στις Βαλτικές χώρες, η ΝΑΤΟϊκή ασπίδα απέναντι στην Ρωσία έχει Βρετανικά τανκς στα τρία χιλιόμετρα από τα Εσθονικά σύνορα. Με την Ελλάδα, λοιπόν, υπάρχει η μεγάλη κοινότητα των σχεδόν 12.000 Ελλήνων φοιτητών. υπάρχουν κάπου 60.000 Έλληνες που εργάζονται στην Μεγ. Βρετανία (σε κάθετη αύξηση τα χρόνια της κρίσης: από 7.500 επιπλέον που γράφτηκαν στην Κοινωνική Ασφάλιση το 2012, δηλαδή μπορούσαν να δουλέψουν νόμιμα, έφθαναν τις 12.000 το 2015). υπάρχει όμως και η παρουσία της ναυτιλίας στο Λονδίνο.

Αποστολή στην 1600 Pennsylvania Avenue

Ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πραγματοποιεί πενθήμερη επίσκεψη στις ΗΠΑ (Σικάγο και Ουάσιγκτον) από το περασμένο Σάββατο. 
Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Ο έβδομος μετά τη μεταπολίτευση και ο δέκατος μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο Έλληνας πρωθυπουργός επισκέπτεται τον Λευκό Οίκο, με τον Κώστα Σημίτη σε έξι χρόνια να συναντά δύο ενοίκους του Λευκού Οίκου, τον Μπιλ Κλίντον και τον Τζορτζ Μπους ΙΙ. 
Ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης τον Δεκέμβριο του 1946 ζήτησε από τον πρόεδρο Τρούμαν οικονομική βοήθεια. Τρεις μήνες αργότερα εγκαινιάζεται η υλοποίηση του Δόγματος Τρούμαν. «Η Ελλάς τελεί από χθες υπό την ισχυράν προστασίαν των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο πρόεδρος Τρούμαν εζήτησε χθες από το Κογκρέσσον δάνειον δια την χώρα μας και πολιτικόν και στρατιωτικόν προσωπικόν δια να βοηθήσουν εις την ανασυγκρότησιν. - Αν δεν βοηθηθή αμέσως η Ελλάς, το αποτέλεσμα θα είνε βαρυσήμαντον δια την Δύσιν και την Ανατολήν», έγραφε στις 13 Μαρτίου 1947 η εφημερίδα «Εμπρός» και η «Ελευθερία» την ίδια ημέρα κυκλοφορούσε με πρωτοσέλιδο «Εζήτησε από το Κογκρέσσον 400 εκατομμύρια δολλάρια δια την Ελλάδα και την Τουρκίαν».
Πόσα απίδια έβγαλαν τ’ άλλα υπερατλαντικά ταξίδια; Ωραίες φωτογραφίες, διαπίστωση χημείας ή απαρχή μιας προσωπικής φιλίας, που σφραγίστηκε και με φιλοξενία.