Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019

Ελληνοτουρκικά: Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης

Cretetv Antitheseis



Η Τουρκική Επιθετικότητα στην Ανατολική Μεσόγειο και η στρατηγική βάθους για την Ελλάδα και την Κυπριακή ΑΟΖ, η πολιτική του κατευνασμού και η επιλογή της Αποτροπής. Τα φοβικά σύνδρομα, το Διεθνές Δίκαιο και η Ισχύς, η νέα στρατιωτική «επανάσταση» και η ελληνική αμυντική στρατηγική. Τι συνιστά το νέο πεδίο που διαμορφώνει νότια της Κρήτης , στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, το Αιγαίο και την Κυπριακή ΑΟΖ, το μνημόνιο Τουρκίας και κυβέρνησης Τρίπολης της Λιβύης. Οι επιλογές βάθους της Τουρκίας, οι μεγάλοι παίκτες ισχύος και η πολύ-πολικότητα των κέντρων αποφάσεων σε ένα κόσμο γενικευμένης αστάθειας .
Ο καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σχολή Ευελπίδων και το Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κωνσταντίνος Γρίβας σε μια άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη. Παρεμβαίνουν, από την Ουάσιγκτον ο Ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μέρυλαντ και «πατέρας» της Ελληνικής ΑΟΖ Θεόδωρος Καρυώτης.
Ο Αλέξανδρος Δρίβας , Διεθνολόγος Αναλυτής στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας και ο Ηλίας Κονοφάγος, μέλος της Επιτροπής Ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών, εκτελεστικός Αντιπρόεδρος Ανάπτυξης Υδρογονανθράκων της Εταιρίας Flow Energy S.A.




Το σύνδρομο της πολιορκούμενης χώρας και η «παράλυτη» Αθήνα

Ινφογνώμων Πολιτικά


Σάββας Καλεντερίδης
Η Τουρκία διακατέχεται από το σύνδρομο της πολιορκούμενης χώρας και αυτό την έχει ωθήσει να επεξεργαστεί ένα εθνικό σχέδιο διάσπασης το κλοιού πολιορκίας της. Αυτή η εκτίμηση ήταν που έκανε τους Τούρκους στρατηγιστές να πείσουν τον Ερντογάν να υιοθετήσει και να εφαρμόσει το δόγμα «για να μην μικρύνει η Τουρκία, πρέπει να επεκταθεί, να μεγαλώσει». Θεωρεί ότι η παρουσία των Κούρδων στα νοτιονατολικά σύνορά της και συγκεκριμένα στις βόρειες περιοχές του Ιράκ και της Συρίας και η δημιουργία δύο αυτόνομων κουρδικών κρατών, το ένα στο Β. Ιράκ αναγνωρισμένο από το σύνταγμα του 2005 και το άλλο στη ΒΑ Συρία, που λειτουργεί ντε φάκτο από το 2012, συνιστούν απειλή για τη δική της εδαφική ακεραιότητα.
Κι αυτό γιατί η ίδρυση και λειτουργία των δύο αυτών κρατών και μάλιστα με την υποστήριξη των ΗΠΑ και άλλων δυνάμεων της Δύσης, θα δημιουργήσει ένα προηγούμενο, το οποίο θα επεκταθεί ως φαινόμενο στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν.
Εξέλιξη που δυνητικά μπορεί να οδηγήσει την Τουρκία, πρώτα στην ομοσπονδοποίηση και μετά κανείς δεν ξέρει πού αλλού. Επίσης η Τουρκία θεωρεί ότι αυτός ο πολιορκητικός κλοιός επεκτείνεται στην Αν. Μεσόγειο και στο Αιγαίο, όπου Κυπριακή Δημοκρατία και Ελλάδα, υποστηριζόμενες από ΗΠΑ, Γαλλία, Ισραήλ, Αίγυπτο και τις λοιπές χώρες της ΕΕ και του NATO, επεξεργάζονται μια νέα Συνθήκη των Σεβρών στις θαλάσσιες ζώνες που την περικυκλώνουν και την αποκόπτουν από τις διεθνείς θάλασσες. Τα παραπάνω δεν αποτελούν εκτιμήσεις του γράφοντος, αλλά απαύγασμα αναλύσεων, εκτιμήσεων και δηλώσεων Τούρκων στρατηγιστών, κρατικών και πολιτικών αξιωματούχων.

Από το δίπολο Αριστερά-Δεξιά στο δίπολο πατριωτισμός-εθνομηδενισμός

ardin-rixi


Του Γιώργου Καραμπελιά από το slpress.gr
Μόνο σκάβοντας στο λαϊκό σώμα και στο κομμάτι της ψυχής µας που παραμένει συνδεδεμένο –έστω µε μια μικρή κλωστή– µε τη μεγάλη παράδοση, τις αξίες και τον πολιτισμό µας, μπορεί να βρει κανείς τις δυνατότητες μιας οποιασδήποτε ανάκαμψης. Είμαστε πεπεισμένοι πως έχει έλθει το οριστικό τέλος της Μεταπολίτευσης που, δυστυχώς, εξαιτίας της παρακμής της χώρας, σέρνεται επί 10 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησε το 2010 με τα μνημόνια και μοιάζει να ολοκληρώθηκε με τις εκλογές του Ιουλίου του 2019.
Η μεταβατική περίοδο νεοδημοκρατικής φιλελεύθερης “κανονικότητας” θα κρατήσει λιγότερο από όσο φαντάζεται ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν. Μετά θα δώσει τη θέση του σε μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό έθνος, θα αγωνιστεί για την ίδια την ιστορική του επιβίωση. Και γύρω από αυτό το αίτημα θα τείνουν να αναδιαμορφωθούν στο σύνολό τους και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας.
Μία τέτοια αναδιαμόρφωση απαιτεί μια σχετικά μακρά περίοδο, κατά την οποία οι πολιτικές δυνάμεις θα πάψουν σταδιακώς να διαχωρίζονται με βάση τον παλαιό άξονα Αριστερά-Δεξιά, τέτοιον που είχε διαμορφωθεί σε όλη τη μεταπολιτευτική εποχή. Και αυτό έχει ήδη συμβεί, ακόμα και με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ή με τη μαζική συμπερίληψη πασόκων στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Η ασχετοσύνη σε πανήγυρι


του Χρήστου Γιανναρά
Έγκαιρα κατατέθηκε από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη η πρόταση: Να γιορτάσουμε, στο μεθεπόμενο έτος, οι θεσμοί και οι πολίτες, τα διακόσια χρόνια από την Επανάσταση του 1821.
Η πρόταση δεν διευκρινίζει τι ακριβώς θα γιορτάσουμε: Την επιτυχία των στόχων της Επανάστασης ή απλώς τον ρομαντισμό του ξεσηκωμού; Θα είναι μια εθιμοτυπική φιέστα ο εορτασμός ή θα αφορά τη ζωή μας των Ελλήνων, σήμερα και στο μέλλον; Θυσίασαν τη ζωή τους χιλιάδες συμπατριώτες μας για την «εθνεγερσία», ήταν, όλοι όσοι πήραν τα όπλα, αποφασισμένοι να πεθάνουν για κάτι, που χωρίς αυτό η ζωή δεν έχει νόημα. Το πέτυχε αυτό το «κάτι» η Επανάσταση του 1821;
Ξέρουμε με βεβαιότητα ότι οι λέξεις, στην ίδια την «καθομιλούμενη» ελληνική μας γλώσσα, είχαν τότε άλλο νόημα και έχουν άλλο σήμερα. Παράδειγμα η λέξη «ελευθερία» ή η λέξη «πατρίδα». Σήμερα λέμε «ελευθερία» και εννοούμε θωράκιση ατομικών δικαιωμάτων, νομοθετημένο «άσυλο» που αμνηστεύει ακόμα και «κατά συρροήν», κάθε βράδυ, απόπειρες δολοφονιών εκ προθέσεως. Λέμε «πατρίδα» (αν τολμήσει κανείς τη λέξη) και εννοούμε το αντίπαλο του πολίτη, μισητό «κράτος». Η «ελευθερία» παραπέμπει στην αυτονόητη αντίσταση σε εξουσίες, εκλεγμένες μεν, αλλά ιδιοτελέστατες, και η «πατρίδα» σε κράτος συνώνυμο με τη φαυλότητα, τη διαπλοκή χυδαίων συμφερόντων.

Χώρα που αντιμετωπίζει καθημερινά στρατιωτικές απειλές και προκλήσεις προτιμά να μοιράζει επιδόματα και 13η σύνταξη

Ινφογνώμων Πολιτικά


Όσο επικίνδυνος, φιλόδοξος και αλλοπρόσαλλος κι αν είναι ο Τούρκος, αυτό που κυρίως πρέπει να μας απασχολεί είναι τι είμαστε εμείς και προς τα πού βαδίζουμε. Προκλήσεις και εξωτερικούς εχθρούς είχε ανέκαθεν ο λαός μας, έχει τώρα, και το πιθανότερο είναι πως θα συνεχίσει να έχει και στο μέλλον. Το ζήτημα είναι τι κάνουμε εμείς για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και τι ρόλο θεωρούμε ότι θα πρέπει να παίζουμε στην περιοχή που βρισκόμαστε. 
Πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες μας και τις ιδεοληψίες μας και να πάψουμε να πιστεύουμε ότι θα βρούμε το δίκιο μας σε διεθνείς οργανισμούς, φίλους, συμμαχίες ή διεθνή δικαστήρια. Το δίκιο μας φτάνει μέχρι εκεί που φτάνει η ισχύς μας, και τα κύρια συστατικά της ισχύος μας είναι η ενότητα, η ετοιμότητα και η αποφασιστικότητα. Τόσο οι εχθροί όσο και οι φίλοι θα μας σέβονται μόνο αν σεβόμαστε κι εμείς τον εαυτό μας. Ο κάθε Ερντογάν κοιτάζει τα συμφέροντα της χώρας του και θα διεκδικήσει όσο χώρο και όσα δικαιώματα είμαστε πρόθυμοι να του δώσουμε εμείς, είτε επειδή φοβόμαστε, είτε επειδή βαριόμαστε να προετοιμαστούμε σοβαρά είτε επειδή θεωρούμε ότι η υπεράσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων είναι ντεμοντέ και δεν αξίζει τον κόπο να ασχολούμαστε. 

Ελλάδα-Τουρκία: Η ιστορία διδάσκει πως μπορούμε να αλλάξουμε τα δεδομένα.

Η χώρα εάλω, κατά το «η πόλις εάλω»

ardin-rixi


Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα
Επισκέφτηκα την Θεσσαλονίκη μαζί με την σύζυγό μου στα πλαίσια των επετειακών εκδηλώσεων της Ένωσης Συμμάχων Πολεμιστών Μακεδονικού Μετώπου 1916 -18 που  λαμβάνουν χώρα κάθε χρόνο τέλη Σεπτεμβρίου στην Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στο μεγάλο Συμμαχικό Νεκροταφείο στο Ζέιτενλικ στο Πολύκαστρο.
Οργανωτής ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Ποντίων Αξιωματικών «Αλέξανδρος Υψηλάντης», Γεώργιος Τσαλουχίδης, που είναι συγχρόνως ύπατος πρόεδρος της Ένωσης των Συμμάχων Πολεμιστών, τον οποίο συμπαραστέκομαι στην όλη οργάνωση ως γραμματέας.
Κατά την παραμονή μας και την μετάβασή μας συνέβησαν δύο δυσάρεστα γεγονότα. Επειδή κυκλοφορώ πάντοτε με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς χρησιμοποιούσα και στην Θεσσαλονίκη τις αστικές συγκοινωνίες, οι οποίες είναι αφόρητα επιβαρημένες. Οι πολίτες στριμώχνονται σαν σαρδέλες στα λεωφορεία. Χθες, 30 Σεπτεμβρίου, σε μια διαδρομή μου εκλάπη το κινητό μέσα στο λεωφορείο. «Πιθανόν» από τρεις μελαψούς αλλοδαπούς νεαρούς, που βρισκόταν δίπλα μου κοντά στην μεσαία είσοδο.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019

Γ.Κοντογιώργης : Εθνικές περιπέτειες από ανυπαρξία στρατηγικής και στα Εθνικά με την Τουρκία

984radio




Ο ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο , Γιώργος Κοντογιώργης , μιλώντας σήμερα στον 98.4 , εξήγησε γιατί η υποχωρητικότητα και στα εθνικά θέματα από το ελληνικό πολιτικό, οικονομικό και πνευματικό σύστημα των κρατικοδίαιτων ελίτ , είναι μια συστηματικά και επί χρόνια καλλιεργημένη κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας.

Γιατί το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν παράγει πολιτικές κοινού συμφέροντος, αλλά νομής και διατήρησης του στο κράτος. Ο ίδιος ανέλυσε γιατί η χάραξη εθνικής στρατηγικής είναι αντιστρόφως ανάλογη των πράξεων του πολιτικού συστήματος, οδηγώντας μαθηματικά σε διαλυτικά φαινόμενα και έναντι του κράτους των Αθηνών , το ίδιο τον εθνικό κορμό της χώρας.



Γιατί η Τουρκία προχώρησε τώρα σε Μνημόνιο με τη Λιβύη

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν κατά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο του του Προεδρικού Συμβουλίου της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας της Λιβύης Φαγιέζ αλ Σαράτζ (27 Νοεμβρίου 2019. (Photo by Mustafa Kamaci/Anadolu Agency via Getty Images)


Η αρχή της αναλογικότητας επιτρέπει επίσης να υιοθετήσουμε αντίμετρα εναντίον κάθε τουρκικής κίνησης που επιβουλεύεται την εθνική μας κυριαρχία.


Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΡΙΒΑ (*) 

Η Τουρκία και η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης έχουν υπογράψει συμφωνία για τα θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο Θάλασσα καθώς και συμφωνία για ενισχυμένη ασφάλεια και στρατιωτική συνεργασία, ανακοίνωσε την Πέμπτη (28 Νοεμβρίου 2019) η τουρκική κυβέρνηση. Έντεκα λόγοι για τους οποίους η Τουρκία προχώρησε σε αυτή την κίνηση και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα.

  1. Η συγκεκριμένη κυβέρνηση της Λιβύης ζητά περαιτέρω de factο νομιμοποίηση και στρατιωτική στήριξη.
  2. Η Τουρκία έχει φέρει έναν ανατολικό της σύμμαχο στην ανατολική Μεσόγειο, το Πακιστάν.
  3. Στη Λιβύη έχει κάνει διείσδυση και η Ρωσία. Επομένως η Τουρκία νομιμοποιεί πολιτικά τις ενέργειές της δρώντας στα πλαίσια των ρωσικών συμφερόντων που ικανοποιούνται με την εγκατάσταση της Μόσχας στα θερμά ύδατα.

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2019

Γ. Κοντογιώργης στην εκπομπή του Γ. Καλαρύτη "Εμείς οι Έλληνες" 25/11/19



Ο Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στις 25.11.2019 στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά FM 90.1 και στον δημοσιογράφο Λάμπρο Καλαρρύτη.







Κλασικός φιλελευθερισμός


Του David Conway

Ο φιλελευθερισμός είναι μια πολιτική ιδεολογία που διακρίνεται από τις υπόλοιπες ως προς το γεγονός ότι αποδίδει πολύ μεγαλύτερη πολιτική σημασία και αξία στην ανθρώπινη ελευθερία, την οποία και αντιλαμβάνεται ως μια συνθήκη όπου το άτομο υπόκειται σε όσο γίνεται λιγότερους επιβαλλόμενους από άλλους ανθρώπους περιορισμούς. Όλοι οι φιλελεύθεροι συμφωνούν ότι αν δεν υπάρχει κάποιο σύστημα νόμων που να περιορίζει την ισχύ του ενός ατόμου επί του άλλου, τότε οι άνθρωποι θα υφίστανται εσκεμμένους περιορισμούς από τους συνανθρώπους τους. Ομοίως, οι φιλελεύθεροι θεωρούν ότι οι νόμοι που απαγορεύουν αυτούς τους περιορισμούς προάγουν, και δεν καταστέλλουν, την ελευθερία.

Ο φιλελευθερισμός απέκτησε το όνομά του μόλις στις αρχές του 19ου αιώνα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά την απαρχή της διαμόρφωσης της ιδεολογίας του. Ο κλασικός φιλελευθερισμός είναι η αρχική εκδοχή της ιδεολογίας αυτής. Έλαβε το επίθετο “κλασικός” μόλις σχετικά πρόσφατα, λόγω της ανάγκης να διακριθεί αυτή η αρχική εκδοχή από άλλες μετέπειτα μορφές φιλελευθερισμού που διαφέρουν σημαντικά απ’ αυτήν.

Η βασική διαφορά μεταξύ του κλασικού φιλελευθερισμού και των άλλων μετέπειτα εκδοχών της φιλελεύθερης ιδεολογίας αφορά τον ρόλο που πρέπει να διαδραματίζει το κράτος στην επίτευξη και τη διατήρηση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Ο κλασικός φιλελευθερισμός θεωρεί ότι η δικαιοσύνη και η ελευθερία προϋποθέτουν έναν πολύ πιο περιορισμένο ρόλο του κράτους απ’ ό,τι οι σύγχρονες μορφές του φιλελευθερισμού. Πράγματι, πέρα από την παροχή ενός περιορισμένου εύρους αγαθών τα οποία ωφελούν μεν τους πάντες αλλά, όπως πολλοί υποστηρίζουν, η κοινωνία φαίνεται να μην μπορεί να διασφαλίσει πέραν της κρατικής τους παροχής (τα λεγόμενα δημόσια αγαθά όπως οι δρόμοι, τα λιμάνια και, πιο αμφιλεγόμενα, η παροχή ανακούφισης από την εξαθλίωση), ο μόνος ρόλος του κράτος που ο κλασικός φιλελευθερισμός θεωρεί συμβατό με την ανθρώπινη ελευθερία και δικαιοσύνη είναι η παρεμπόδιση του περιορισμού των ατόμων από άλλα άτομα, καθώς και η προστασία της οποιασδήποτε δίκαιης ιδιοκτησίας των ατόμων. Ανάλογα με το συγκείμενο, ο όρος ‘libertarianism’ μπορεί να θεωρηθεί είτε το σύγχρονο όνομα του κλασικού φιλελευθερισμού που υιοθετήθηκε για την αποφυγή σύγχυσης στις χώρες όπου ως φιλελευθερισμός νοείται ευρέως η υποστήριξη εκτεταμένων κρατικών εξουσιών, είτε μια πιο ριζοσπαστική εκδοχή του κλασικού φιλελευθερισμού.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2019

ΓΕΩΕΛΛΗΝΙΚΑ: Λίβανος - η αναδιάρθρωση στη μέση ανατολή συνεχίζεται

Πως "χτίζουν" την Νεοθωμανική Ελλάδα και Ευρώπη. Ιστορική ανάλυση.

ESTIA TV





Χονγκ Κονγκ: Γιατί εξερράγη τελικά η βόμβα των ανισοτήτων;

ardin-rixi

σχέδιο του Adolfo Arranz
Του Βλαντιμίρ Γκαρσίν-Μπερσόν* από το Άρδην τ. 116 που κυκλοφορεί
Η κινεζική πίεση στις ελευθερίες δεν είναι η μόνη αιτία της κινητοποίησης που συγκλονίζει την πόλη-κράτος εδώ και εφτά μήνες. Το Χονγκ Κονγκ είναι ταυτόχρονα μια από τις πιο άνισες περιοχές του κόσμου.

Eίναι μια πόλη γεμάτη πολυτελή καταστήματα, φιλόδοξους ουρανοξύστες και υπερπολυτελή διαμερίσματα. Ένα κορυφαίο χρηματοοικονομικό κέντρο, η πιο ακριβή πόλη στον κόσμο για τους εκπατρισμένους εργαζόμενους, ένας ασιατικός οικονομικός πνεύμονας και η πιο ακριβή αγορά ακινήτων στον πλανήτη.

Το Χονγκ Κονγκ, μια πόλη των υπερθετικών, είναι επίσης, σύμφωνα με το Forbes, η δεύτερη πόλη με τους περισσότερους δισεκατομμυριούχους μετά τη Νέα Υόρκη. Ωστόσο, πίσω από αυτή την εκθαμβωτική επιφάνεια, σύμβολο μιας επεκτεινόμενης Κίνας, υπάρχει μια άλλη, λιγότερο λαμπερή πραγματικότητα: αυτή μιας μεσαίας τάξης στα όρια της ασφυξίας, που δεν μπορεί πλέον να τα βγάλει πέρα και η οποία ανησυχεί για το μέλλον της. Μια κατάσταση που τροφοδοτεί την οργή των διαδηλωτών στους δρόμους του Μαργαριταριού της Ανατολής.
«It’s the economy, stupid». ( «Είναι η οικονομία, ηλίθιε».) Τα λόγια του συμβούλου του Μπιλ Κλίντον, Τζέημς Καρβίλ, θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην άνευ προηγουμένου κινητοποίηση διαδηλωτών στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ. Γιατί, πίσω από τα κίνητρα του πολιτικού αγώνα –συμπεριλαμβανομένου του νόμου περί έκδοσης υποδίκων στην Κίνα, ο οποίος ανεστάλη– κρύβονται δεκαετίες απογοήτευσης και οικονομικών δυσχερειών που αισθάνεται ο πληθυσμός.

Ο Τζόκερ και η σήψη μέσα από τον καθρέφτη

ardin-rixi


Του Μάριου Νοβακόπουλου από την Ρήξη φ. 155
Η πρόσφατη ταινία «Τζόκερ» συνάρπασε το κοινό και εξελίσσεται σε μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της προσφάτου ιστορίας. Η εξαιρετική ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ, η μουσική επένδυση, η καταθλιπτική ατμόσφαιρα της Γκόθαμ (δηλαδή Νέα Υόρκη 1970-80) και η μεταποίηση ενός μύθου των κόμικς σε μία πλήρη ανθρώπινη προσωπικότητα έχουν δικαίως επαινεθεί. Πάρα πολλοί όμως, τόσο κριτικοί και δημοσιογράφοι όσο και το απλό κοινό, έχουν δώσει μεγάλη βάση στα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα της ταινίας.

Το γεγονός ότι πρωταγωνιστεί ένας ψυχικά διαταραγμένος άνθρωπος που καταλήγει στη βία, γενόμενος παραλλήλως το ακούσιο έμβλημα ενός λαϊκού κινήματος, τραυμάτισε πολλές ευαίσθητες χορδές στα κατεστημένα μίντια και τις πολιτιστικές ελίτ. Για να πάρουμε μόνο μερικούς τίτλους από το CNN, η ταινία «δοξάζει έναν δολοφόνο και θα μπορούσε να επηρεάσει παρόμοιες επιθέσεις» και «επικυρώνει την πικρία των λευκών ανδρών που οδήγησε την άνοδο του προέδρου Τραμπ στην εξουσία». 

Αν και δεν δικαιώνεται ηθικά εν τέλει, σίγουρα ο χαρακτήρας του πρωταγωνιστή Άρθουρ Φλεκ παρουσιάζεται με κατανόηση, ιδίως για τα δεινά του. Αυτό, λέγουν ορισμένοι κριτικοί, δίνει ένα ίνδαλμα στις υποτιθέμενες στρατιές μοναχικών, αντικοινωνικών και μισογύνηδων λευκών, νέων ανδρών, που είναι έτοιμοι να προκαλέσουν το επόμενο mass shooting ως τελευταία έξοδο. 

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

ΓΕΩΕΛΛΗΝΙΚΑ: Η Ελλάς ανήκει στην δύση; ο μύθος καταρρίπτεται

Σ.Καλεντερίδης : Ο Έλληνας ΥΠΕΞ , έπρεπε «χθες» να είναι στην Λιβύη



Ο αναλυτής και επικεφαλής του «Ινφογνώμων» Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας σήμερα στον 98.4 εξήγησε γιατί είναι επείγουσας σημασίας το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών να παρέμβει στη κυβέρνηση της Τρίπολης της Λιβύης, υπενθυμίζοντας της πως και η Ελλάδα έχει την δύναμη να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο , πριν η συγκεκριμένη κυβέρνηση «οριοθετήσει» υφαλοκρηπίδα με την Τουρκία, γεγονός που όπως είπε αν συμβεί θα είναι στα όρια εθνικής ήττας.

Ο Σάββας Καλεντερίδης, ανέλυσε ακόμη πως σχεδιάζουν την συνεκμετάλλευση σε όλο το Αιγαίο, πως προωθούν την στρατηγική επιλογή της γαλάζιας πατρίδας αλλά και πως επιχειρούν με το ενεργειακό αλλά και το μεταναστευτικό να παγιδέψουν Ελλάδα και Κύπρο την ώρα που οι δικές μας πολιτικές ελίτ δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται ότι σταδιακά μετατρεπόμαστε και από τους αποκαλούμενους συμμάχους μας σε χώρο και όχι χώρα με ρόλο στην περιοχή , παρά την γεωπολιτική μας σπουδαιότητα.





Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Σπύρος Μουστακλής: Ιστορικά Ντοκουμέντα , Συλλογικής Μνήμης

Cretetv Antitheseis


Η συγκλονιστική συνέντευξη της Χριστίνας Μουστακλή – Δημητρακάκη, συζύγου του Ήρωα , Αγωνιστή της Δημοκρατίας και φριχτά βασανισθέντα στο κολαστήριο της ΕΑΤ-ΕΣΑ, τα χρόνια της Χούντας των Συνταγματαρχών και οι αποκαλύψεις με επίκεντρο της εξέγερση στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του 1973.




Πως "χτίζουν" την Νεοθωμανική Ελλάδα και Ευρώπη. Ιστορική ανάλυση.

ESTIA TV




Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Militaire.gr: Ο φωτορεπόρτερ Αριστοτέλης Σαρρηκώστας αφηγείται όσα έζησε στο Πολυτεχνείο

Militaire News


Ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας τη νύχτα του Πολυτεχνείου, ήταν φωτορεπόρτερ του Associated Press. Βρέθηκε κυριολεκτικά στην καρδιά των γεγονότων. Στεκόταν δίπλα στο άρμα μάχης, άκουγε τις συνεννοήσεις του πληρώματος, το είδε να ξεκινά και να ρίχνει την πύλη του Πολυτεχνείου.





Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2019

Η Δεξιά και η Αριστερά στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης

ardin-rixi


Απόσπασμα από την εισαγωγή του Γιώργου Ρακκά στο βιβλίο του Κρίστοφερ Λας, Ποιο είναι το σφάλμα της Δεξιάς; – Γιατί η Αριστερά δεν έχει μέλλον;, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, οι ΗΠΑ δοκιμάζονταν από μια βαθιά συστημική κρίση. Το κεϋνσιανό οικονομικό μοντέλο που είχε υιοθετήσει ο αμερικάνικος καπιταλισμός από την εποχή τού New Deal έδειχνε να φτάνει στα όριά του, οι κοινωνικές δαπάνες αυξάνονταν κατακόρυφα, η οικονομία έπασχε από στασιμοπληθωρισμό, ενώ οι μεγάλες αμερικάνικες πόλεις βυθίζονταν στην εγκληματικότητα, τη γκετοποίηση, τις φυλετικές συγκρούσεις.

Ακόμα και αυτή η αμερικάνικη Νέα Αριστερά, που είχε κυριαρχήσει στα πανεπιστήμια και τη νεολαία κατά την προηγούμενη δεκαετία, εκείνη του 1960, βρίσκεται σε κρίση. Το κίνημα απομαζικοποιείται ταχύτατα, ένα μέρος του διαλέγει τον αδιέξοδο ένοπλο δρόμο και συνθλίβεται μέσα σε συνθήκες παρανομίας και κοινωνικής απομόνωσης· ένα άλλο κομμάτι επιλέγει τον αναχωρητισμό, μέσα από τα ναρκωτικά, την ανακάλυψη των ανατολικών θρησκειών και τις «ομάδες αυτεπίγνωσης»· τέλος η πιο δημιουργική συνιστώσα επιλέγει να δραστηριοποιηθεί γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα – είναι η εποχή που κορυφώνεται η πετρελαϊκή κρίση και δοκιμάζεται ο αμερικανικός υπερκαταναλωτισμός.

Αναπτυξιακό Νομοσχέδιο;

ardin-rixi


Του Νίκου Ντάσιου από την Ρήξη φ. 155
Για ακόμα μια φορά ψηφίστηκε ένα αναπτυξιακό νομοσχέδιο με βασικό αναπτυξιακό κριτήριο τo εργασιακό κόστος, χωρίς να λαμβάνει δηλαδή υπόψη του τις ιδιαίτερες συνθήκες αποικιοποίησης της χώρας, καθώς και το υποκείμενο που μπορεί να επωμιστεί την αναπτυξιακή διαδικασία…
Ακόμα όμως πιο ελλειμματική είναι η στάση των συνδικάτων, που συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν επιβληθεί τρία μνημόνια με μόνιμη επιτροπεία, φτωχοποίηση των μεσαίων στρωμάτων και διάλυση των εργασιακών σχέσεων στον ιδιωτικό τομέα. Η επίθεση στις κλαδικές συμβάσεις, των οποίων θα υπερισχύουν οι επιχειρησιακές σε περιπτώσεις κινδύνου πτώχευσης μιας επιχείρησης, αποτελεί ένα γκρίζο σημείο του νομοσχεδίου, δεδομένης της απουσίας ελεγκτικών μηχανισμών που να είναι σε θέση να αξιολογούν την κατάσταση κινδύνου μιας επιχείρησης, ώστε να αποφεύγονται τυχόν αυθαιρεσίες. 

Το δεύτερο επίμαχο ζήτημα που αφορά στο προαπαιτούμενο του 50+1% του αριθμού των εργαζομένων, προκειμένου να ληφθεί απόφαση για απεργία, είναι προφανές ότι αποτελεί χτύπημα στις συνήθεις συνδικαλιστικές πρακτικές υποαντιπροσώπευσης των εργαζομένων στη διαδικασία λήψης αποφάσεων για κινητοποιήσεις στις γενικές συνελεύσεις. Αναφερόμαστε στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, τις τράπεζες και συγκεκριμένους κλάδους των οποίων οι εργαζόμενοι έχουν ακόμα μια μορφή συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Παρά τις δυσκολίες της εφαρμογής του μέτρου των ηλεκτρονικών ψηφοφοριών, οι συνδικαλιστικοί φορείς θα όφειλαν, εφόσον ενδιαφέρονταν για την αντιπροσωπευτικότερη λήψη των αποφάσεων, να συζητήσουν την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, για παράδειγμα στα πανελλαδικά σωματεία, ή σε όσα εκπροσωπούν εργαζόμενους με εκ περιτροπής ωράρια. Όμως τα ισχνά δημοκρατικά αντανακλαστικά τους αποδεικνύονται όταν οι γενικές απεργίες με ελάχιστη συμμετοχή οδηγούν σε παράλυση του αστικού ιστού δύο φορές μέσα σε ένα 10μερο και ουδείς ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό αντίκτυπο!