Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

Αγορές και ηθική

Σεούλ, 2/6/2012: Ο Μάικλ Σαντέλ δίνει διάλεξη για το "Τι δεν μπορεί να αγοράσει το χρήμα".
Υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν μπορεί να τα αγοράσει το χρήμα, αλλά στις μέρες μας δεν είναι και πολλά. Σήμερα, σχεδόν τα πάντα είναι προς πώληση. Μερικά παραδείγματα:
  • Αναβάθμιση κελιού: 82 δολάρια τη νύχτα. Στη Σάντα Άνα της Καλιφόρνιας, και σε μερικές ακόμη πόλεις, όσοι δεν έχουν καταδικαστεί για βίαια εγκλήματα μπορούν να πληρώσουν για μια καλύτερη διαμονή - ένα καθαρό και ήσυχο κελί, μακριά από τα κελιά των κρατουμένων που δεν πληρώνουν.
  • Πρόσβαση στη λωρίδα που προορίζεται για οχήματα υψηλής πληρότητας, παρόλο που οδηγείτε μόνος: 8 δολάρια τις ώρες αιχμής. Η Μινεάπολη και άλλες πόλεις προσπαθούν να μειώσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση επιτρέποντας σε όσους οδηγούν μόνοι να χρησιμοποιούν τη λωρίδα που προορίζεται για οχήματα υψηλής πληρότητας [car pool]. Το αντίτιμο εξαρτάται από την ώρα.
  • Οι υπηρεσίες μιας ινδής φέρουσας μητέρας: 6.250 δολάρια. Ζευγάρια στη Δύση, που αναζητούν φέρουσες μητέρες, καταφεύγουν όλο και συχνότερα στην Ινδία, όπου αυτή η πρακτική είναι νόμιμη, και η τιμή κάτω από το 1/3 της τρέχουσας τιμής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
  • Το δικαίωμα μετανάστευσης στις Ηνωμένες Πολιτείες: 500.000 δολάρια. Ξένοι που επενδύουν 500.000 δολάρια και δημιουργούν τουλάχιστον δέκα θέσεις απασχόλησης σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία δικαιούνται πράσινη κάρτα που τους εξασφαλίζει μόνιμη διαμονή.

Ποιες εταιρείες είναι πλουσιότερες από ολόκληρες χώρες



Τα ετήσια έσοδα μεγάλων επιχειρήσεων πολλές φορές ξεπερνούν την οικονομική ισχύ ολόκληρων χωρών, κάνοντας τις οικονομίες τους να φαίνονται μικροσκοπικές.
Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι τα ποσά αυτά συγκεντρώνονται λόγω της παγκοσμιοποίησης, χάρη στη δυνατότητα που έχουν οι επιχειρήσεις αυτές να λειτουργούν σε πολυεθνικό επίπεδο.
Παρόλα αυτά, οι επιτυχημένες και πιο επικερδείς επιχειρήσεις δεν έχουν πάντα την καλύτερη φήμη. Συχνά κατηγορούνται για απάνθρωπες συνθήκες εργασίας ή για φοροδιαφυγή. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, μέσα στα τελευταία 50 χρόνια η οικονομική ανισότητα μεταξύ των υψηλόβαθμων στελεχών και των υπαλλήλων στις εταιρείες αυτές έχει αυξηθεί ραγδαία.
Τα έσοδα των ισχυρότερων επιχειρήσεων μπορούν να παραλληλιστούν με την οικονομική ισχύ ολόκληρων κρατών:
Walmart
Με έσοδα 486 δις δολάρια για το 2017, η Walmart άγγιξε το επίπεδο της έκτης ισχυρότερης οικονομίας στην Ε.Ε., του Βελγίου (που έχει Α.Ε.Π. 486 δις δολάρια). Αν η Walmart ήταν χώρα δηλαδή, θα ήταν η 24η στον κόσμο – στην κατάταξη με βάση το Α.Ε.Π.

Ο πλούτος και η φτώχεια των Εθνών

analyst


Η περιουσία των ιδιωτών στον πλανήτη εκτοξεύθηκε στα 210,9 τρις $, επεξηγώντας πολύ καλά σε ποιούς οφείλουν τα τεράστια χρέη τους τα κράτη και όλοι οι υπόλοιποι – ενώ έχει αποδειχθεί πως ο καπιταλισμός μπορεί μεν να επιβιώσει τόσο με μεγαλύτερο, όσο και με μικρότερο κράτος, αλλά πολύ δύσκολα με κραυγαλέες εισοδηματικές ανισότητες.
.του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, οι εισοδηματικές ανισότητες αυξάνονται χρόνο με το χρόνο – πως οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Υπάρχουν βέβαια περισσότεροι πλούσιοι, αλλά το μερίδιο του πλούτου μίας συνεχώς μειούμενης «αριστοκρατίας» κλιμακώνεται με ισχυρότερο ρυθμό – πολύ συχνά χωρίς καν να δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά, αφού τα χρήματα τους εργάζονται μόνα τους στις αγορές, μέσω «εταιριών γραμματοκιβωτίων» σε φορολογικούς παραδείσους, καθώς επίσης με τη χρησιμοποίηση πρακτικών στα όρια της νομιμότητας.
Η «πώληση» τώρα της αυξανόμενης ανισότητας στους λαούς που κυβερνώνται πλέον από όλο και περισσότερους πολιτικούς μισθοφόρους των ελίτ, φαίνεται να έχει επιτυχία – με τη βοήθεια της ιδεολογίας του «Trickle Down Effect» που προέρχεται  από τον Adam Smith και το βιβλίο του «Ο πλούτος των Εθνών». Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, η οποία δεν επαληθεύθηκε σχεδόν ποτέ, τα εξής:
«Η μεγέθυνση και ο πολλαπλασιασμός της παραγωγής σε όλους τους οικονομικούς τομείς, ως αποτέλεσμα του καταμερισμού της εργασίας, έχει ως αποτέλεσμα την άνοδο του πλούτου – ο οποίος, σε μία καλά κυβερνώμενη χώρα, εξαπλώνεται από τα υψηλότερα στα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα του πληθυσμού».

Ο Ηράκλειτος και η επιχείρηση του 21ου αιώνα



Η διαρκής αναζήτηση της αλήθειας μέσω της γνώσης είναι η πηγή της δημιουργίας, πίστευε ο εξ Εφέσου φιλόσοφος. 
Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος
Αν και δεν ήξερε πολλά γι’ αυτόν, ο Κάρολος Μαρξ τον είχε περί πολλού. Προφανώς δε, τον είχε γοητεύσει το αρχιμήδειο σημείο της σκέψης του Ηρακλείτου για την ροή των πάντων και την συνεχή αλλαγή. «Δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι για δεύτερη φορά», έλεγε ο κορυφαίος Εφέσιος φιλόσοφος, προσθέτοντας το περίφημο «τα πάντα ρει». Πόσο βάθος κρύβει αυτή η ρήση, που υποδηλώνει το αιώνιο γίγνεσθαι.
Μόνον αν δούμε σχολαστικά τον κόσμο του Ηρακλείτου του Εφέσιου το 544 π.Χ. και τον αντίστοιχο σημερινό, καταλαβαίνουμε πόσο κοντά στην πραγματικότητα ήταν η σκέψη του αποκαλούμενου «Σκοτεινού Φιλοσόφου», ο οποίος αγωνίστηκε με πάθος και ψυχή να αποκαλύψει τους γρίφους της Φύσης.
Και αυτό το έκανε γιατί ήθελε να απαλλάξει τα φυσικά φαινόμενα από τις δεισιδαιμονίες και τις προλήψεις της εποχής του. Έτσι, σε πείσμα της ακινησίας και της σταθερότητας της σκέψης των συγχρόνων του, ο μεγάλος Εφέσιος καταλήγει σε ένα σύμπαν ρευστό και μεταβαλλόμενο, που υπόκειται σε συνεχείς αλλαγές και δεν μένει ποτέ ίδιο.
Υπό αυτή την έννοια, ο Ηράκλειτος αποτέλεσε ορόσημο για την ιστορία της σκέψης και των ιδεών. Δύστροπος και στρυφνός στον λόγο του, έγραφε αποκλειστικά για μυημένους στην φιλοσοφία –γι’ αυτό και η εσκεμμένη ασάφεια της σκέψης του, ώστε να γίνει κατανοητή μόνον από ικανούς και τριμμένους στον λόγο.

Ευρώ ή εθνική επιβίωση;

iskra


του Νίκου Ιγγλέση*
Το 2002 ένα ξένο νόμισμα, το ευρώ, αντικατέστησε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας, τη δραχμή. Αποκαλούμε το ευρώ ξένο νόμισμα γιατί αυτό δεν το εκδίδει η Ελλάδα, όπως γινόταν με τη δραχμή, αλλά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Το ελληνικό κράτος, από το 2002, δεν έχει καμία εξουσία στο νόμισμα που κυκλοφορεί στη χώρα και δεν μπορεί να εκδίδει την ποσότητα του χρήματος που απαιτείται (ρευστότητα) για τη λειτουργία της οικονομίας, ούτε να καθορίζει τα επιτόκια και τη συναλλαγματική ισοτιμία του.
Η νομισματική και συναλλαγματική πολιτική καθορίζεται από την ΕΚΤ, η οποία από τις Συνθήκες Ίδρυσης και Λειτουργίας της ΕΕ απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη-μέλη, όπως κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία κλπ.). 

Χωρίς εθνικό νόμισμα το ελληνικό κράτος για να πληρώνει τους δημοσίους υπαλλήλους, να χρηματοδοτεί τα ελλείμματα των ασφαλιστικών Ταμείων και των νοσοκομείων, να ασκεί κοινωνική πολιτική, να εξασφαλίζει την αμυντική θωράκιση της χώρας, να κάνει δημόσιες επενδύσεις και να πληρώνει τα τοκοχρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πρέπει είτε να εισπράττει περισσότερους φόρους είτε να δανείζεται. Γι’ αυτό αυξάνονται συνεχώς οι άμεσοι και έμμεσοι φόροι ενώ παράλληλα μειώνονται οι δαπάνες (μισθοί, συντάξεις κλπ.) προκειμένου να απαιτείται μικρότερος δανεισμός. ‘Ολη η πρόσφατη φοροεπιδρομή του τρίτου Μνημονίου αποσκοπεί στην επίτευξη ενός πρωτογενούς πλεονάσματος (3,5% του ΑΕΠ, το 2018) με το οποίο θα πληρώνονται μόνο οι τόκοι του Δημόσιου Χρέους.

Ποιους και πότε συμφέρει ακόμη η πρόωρη συνταξιοδότηση


Αν και η σύνταξη θα είναι λίγο μικρότερη, η αύξηση των ορίων ηλικίας «εγκλωβίζει» πολλούς ασφαλισμένους για χρόνια στην αναμονή. Αναλυτικά, οι 5 κατηγορίες ασφαλισμένων για τους οποίους καθίσταται συμφερότερη η πρόωρη έξοδος. 

της Ρούλας Σαλούρου

Τη λύση της πρόωρης συνταξιοδότησης δείχνουν σε πέντε κατηγορίες ασφαλισμένων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα οι διατάξεις του νόμου Κατργούγκαλου καθώς η άμεση έξοδος από την αγορά εργασίας αποδεικνύεται τελικά, συμφέρουσα λύση.
Βάζοντας στη ζυγαριά, τη μείωση της σύνταξης και την αύξηση των ορίων ηλικίας που ισχύει από τον Αύγουστο του 2015, οι ειδικοί εκτιμούν ότι για τους συγκεκριμένους ασφαλισμένους είναι συμφερότερο να συνταξιοδοτηθούν άμεσα.Και αυτό γιατί, για την πρόωρη έξοδο, η μείωση - αν και ισχύει δια βίου - είναι μικρή, ενώ αν επιλέξουν την πλήρη σύνταξη, η αύξηση των ορίων ηλικίας τους εγκλωβίζει για πολλά χρόνια στην αναμονή. Και βέβαια, πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της ανεργίας.
Αναλυτικά, οι 5 αυτές κατηγορίες ασφαλισμένων, για τους οποίους καθίσταται συμφέρουσα η επιλογή της άμεσης αποχώρησης με μειωμένη, έναντι της παραμονής στην εργασία με χαμηλό μισθό ή ακόμη και στην ανεργία για λήψη πλήρους σύνταξης είναι:
1. Μητέρες ανηλίκων που αποχωρούν με το καθεστώς των 5.500 ημερών ασφάλισης. Παρά την αύξηση του ορίου της πλήρους σε μακρινή προοπτική, ο περιορισμός της ποινής στην Εθνική Σύνταξη βολεύει κυρίως την εν λόγω κατηγορία.

Βαλκανικοί Πόλεμοι. Κινηματογραφώντας την Ιστορία



Βαλκανικοί Πόλεμοι. Κινηματογραφώντας την Ιστορία.

ΓΕΝΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ 


ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ 


www.geetha.mil.gr

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Προς αναζήτηση εθνικής συνείδησης*

Το Ποντίκι


του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη
Η αυτονομία της Ελλάδας παραχωρήθηκε σχετικά απλά και ήρθε ως συνέπεια της ήττας της Τουρκίας στον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1928-1829 αλλά και μιας σειράς διπλωματικών αντιθέσεων και διαφορών μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων που επενέβησαν τελικά υπέρ της ελληνικής πλευράς. 
Σε αυτό συνέβαλαν αποτελεσματικά και οι πολιτικοί χειρισμοί του Καποδίστρια, ο οποίος, παρόλο που θεωρείτο άνθρωπος της Ρωσίας, άσκησε πολιτική ίσης φιλίας απέναντι στις τρεις Δυνάμεις. Ο πολύ έμπειρος κυβερνήτης γνώριζε άριστα ότι ο άστοχος χειρισμός των σχέσεων της χώρας απέναντί τους θα ήταν δυνατόν όχι μόνο να οδηγήσει στη ματαίωση της εφαρμογής της Συνθήκης της 6ης Ιουλίου αλλά και να προκαλέσει ενδεχομένως σύγκρουση των τριών Δυνάμεων, με ολέθριες συνέπειες για την Ελλάδα. Με αυτό το σκεπτικό, εφάρμοσε απαρέγκλιτα την πολιτική ίσης φιλίας προς τις Δυνάμεις, την οποίαν ανήγαγε μάλιστα σε αληθινή πολιτική εθνικής ανεξαρτησίας.

Πολιτική υποθήκη ποιητικής ενάργειας


του Χρήστου Γιανναρά
Τ​​ο μικρό, λιγοσέλιδο βιβλίο του Oδυσσέα Eλύτη «Tα Δημόσια και τα Iδιωτικά» («Iκαρος» 1983) είναι η πολιτική υποθήκη του ποιητή στην κοινωνία που τον γέννησε. Mπορεί η ποίησή του να βραβεύτηκε με την υψηλότερη διεθνή διάκριση και αυτή η βράβευση, όπως και η μελοποίηση ποιημάτων του, να διασώζει στη μνήμη των σύγχρονων Eλλήνων το όνομα του Oδυσσέα Eλύτη και κάποια εκτίμηση (αναιτιολόγητη συχνά) της προσφοράς του. Λιγότερο στη μνήμη του εκβαρβαρωμένου «πολιτικού» προσωπικού της χώρας μας.
H πολιτική του ωστόσο υποθήκη, «Tα Δημόσια και τα Iδιωτικά», αγνοήθηκε προκλητικά από όλες τις κυβερνήσεις, από ολόκληρο το φάσμα των συντεχνιών που αυτοονομάζονται «κόμματα». Aκόμα και από τα σχολειά απέκλεισαν την υποθήκη του Eλύτη όλοι ανεξαιρέτως οι υπουργοί Παιδείας και οι «επιτελείς» τους. Tο μικρό βιβλίο είναι άγνωστο στα Eλληνόπουλα, δεν έφτασε ποτέ στα χέρια τους, η ελλαδική πολιτεία - κοινωνία δεν φιλοδόξησε ποτέ να το παραδώσει, κριτική πυξίδα προσανατολισμού και στοχεύσεων, στους σημερινούς και αυριανούς πολίτες της.
Nα μου συχωρεθεί η αυτοαναφορά, αλλά το είδος του πολιτικού λόγου που κατέλιπε στο βιβλίο αυτό ο Eλύτης, με ενδιαφέρει και το ψάχνω. Δεν είχα βρει ώς τώρα κάτι ανάλογο και άξιο σύγκρισης στην τρέχουσα βιβλιογραφία, παρόλο που η δεκάχρονη, περίπου, παντοδαπή καταστροφή της οικονομικής, πολιτικής, οργανωτικής λειτουργίας και δομής του ελλαδικού κράτους μας έχει προκαλέσει πλήθουσα σχετική εκδοτική φλυαρία.

Το νέο φάντασμα που πλανάται πάνω από την Ευρώπη


του Κώστα Μελά

Το φάντασμα που πλανάται και απειλεί θανάσιμα την Ευρώπη είναι η όλο και μεγαλύτερη αύξηση της εκλογικής απήχησης όλων εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν μια ριζική κριτική στην αρχιτεκτονική του ενιαίου νομίσματος και στην κυρίαρχη θέση της Γερμανίας. Ακριβώς ένα χρόνο μετά την εκλογή του Μακρόν, η οποία απομάκρυνε τον κίνδυνο διάλυσης της Ευρωζώνης και προκάλεσε έναν άνεμο αισιοδοξίας, ο φόβος της αποσύνθεσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος επανέρχεται τώρα δριμύτερος.
Οι εξελίξεις στην Ιταλία είναι ακόμη ένας κρίκος στην αλυσίδα των χωρών, στις οποίες το εκλογικό σώμα εκφράζεται με δυσπιστία για τον τρόπο που ασκείται η οικονομική πολιτική με βάση τη βούληση των Γερμανών. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κατάσταση όπου ακόμη δεν έχουν εκδηλωθεί, πέρα από γενικόλογες ρήσεις, τα συγκεκριμένα οικονομικά αιτήματα, διότι θα υπάρξουν τέτοια, εκ μέρους της νέας ιταλικής κυβέρνησης.
Κατά πάσα πιθανότητα θα πρόκειται για αιτήματα που αφορούν στο δημόσιο χρέος, αλλά και στη δυνατότητα περισσότερο επεκτατικής δημοσιονομικής πολιτικής. Δύσκολα ζητήματα, και κατ’ αρχάς, σε αντίθεση μεταξύ τους. Η αναμονή για τις αποφάσεις της νέας κυβέρνησης, αλλά και ο χρόνος που θα απαιτηθεί προκειμένου να δούμε προς τα που θα γύρει η ζυγαριά της πιθανής διελκυστίνδας, σηματοδοτεί μια περίοδο αβεβαιότητας.

Τουρκία: «Μόλις κάποιος χτυπήσει στην πόρτα…»

ardin-rixi


Tο νέο καθεστώς τρομοκρατίας που επιβάλλει στην Τουρκία ο Ερντογάν
Του Πιέρ Πισό* από την Ρήξη φ. 145
Είκοσι ένα μήνες μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία από τμήμα του στρατού και 115.000 άνθρωποι έχουν ήδη εξοστρακιστεί. Κάποιοι πέθαναν στη φυλακή. Άλλοι ζουν με τη μνήμη των βασανιστηρίων, περιμένοντας να καταδικαστούν σε βαριές ποινές. Η ρήξη μέσα στη κοινωνία είναι τεράστια.
Βρισκόμαστε σε ένα μικρό οικιστικό συγκρότημα, σε μια απομακρυσμένη συνοικία της Κωνσταντινούπολης που στεγάζει την τουρκική μεσαία τάξη. Έξι τσιμεντένιοι πύργοι των είκοσι ορόφων. Όλοι γνωρίζονται. Όλοι γνωρίζουν και τη δυστυχία που βρήκε μία από τις οικογένειες του Πύργου C. Τη δυστυχία της κας Ράβζα Κ., που μας μιλά με ψεύτικο όνομα,.
«Είμαστε στην καρδιά ενός ψυχολογικού πολέμου που διεξάγει η κυβέρνηση», λέει αναστενάζοντας αυτή η σαρανταδυάχρονη γυναίκα, μητέρα δύο εφήβων. «Μόλις κάποιος χτυπήσει την πόρτα, φοβόμαστε ότι θα συλληφθούμε. Η ζωή μας μπορεί να αναποδογυρίσει ανά πάσα στιγμή, κατά τη διάρκεια ενός οδικού ελέγχου ή λόγω μίας απλής τηλεφωνικής συνομιλίας».

Της Επιστήμης και της Κοινωνίας (φ.417)

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση


Επιμέλεια: Γιάννης Σχίζας
Ερυθρός νάνος
Ο περί ου ο λόγος είναι ερυθρός νάνος – μικρότερος φυσικά από το μισό του ήλιου, «κορακοζώητος» σε σχέση με τα άλλα ουράνια σώματα, που πλειοψηφούν μέσα στο γαλαξιακό στερέωμα. Ο συγκεκριμένος βρίσκεται σε απόσταση 39 ετών φωτός και το ηλιακό του σύστημα ονομάζεται Trappist-1, ανακαλύφθηκε πέρυσι και διαθέτει επτά πλανήτες που όλοι έχουν περίπου το μέγεθος της Γης. Το γεγονός έχει δημιουργήσει έκτοτε μεγάλο ενδιαφέρον στην επιστημονική κοινότητα, καθώς είναι η πρώτη φορά που βρέθηκαν τόσοι «γήινοι» πλανήτες γύρω από το ίδιο άστρο.
Η νέα μελέτη, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, με επικεφαλής την Έιμι Μπαρ του Ινστιτούτου Πλανητικής Επιστήμης των ΗΠΑ, που θα δημοσιευθεί στο περιοδικό αστρονομίας και αστροφυσικής Astronomy & Astrophysics, εκτιμά –με βάση μαθηματικούς υπολογισμούς– ότι οι πλανήτες Trappist-1 d και e είναι οι πιθανότεροι να είναι κατοικήσιμοι λόγω των ήπιων θερμοκρασιών τους και γενικότερα των πιο ευνοϊκών κλιματολογικών συνθηκών τους.
Έξι από τους επτά πλανήτες έχουν πιθανώς νερό με μορφή υγρή ή πάγου. Ο d είναι πιθανό να είναι ένας υδάτινος κόσμος, καλυπτόμενος όλος από έναν παγκόσμιο ωκεανό, με θερμοκρασία γύρω στους 15 βαθμούς Κελσίου. Ο e είναι πιο κρύος, με πιθανές θερμοκρασίες όπως της Ανταρκτικής.

Μνημόνια ώσπου να σβήσει ο ήλιος; Μάλλον...



Άκουγα τις προάλλες τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο να κάνει λόγο για "κατ' επάγγελμα καταστροφολόγους μιας μερίδας των ελληνικών ΜΜΕ αλλά και της αντιπολίτευσης, που δεν μπορούν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι βγαίνουμε οριστικά από τη μνημονιακή επιτροπεία τον Αύγουστο του 2018" και ένιωσα να μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Όπως, δηλαδή, μου ανεβαίνει κάθε φορά που ακούω κάποιον "έγκυρο" (πολιτικό, δημοσιογράφο, αναλυτή, καθηγητή κλπ) να αναφέρεται σε έξοδο από τα μνημόνια.


Κατ' αρχάς, ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είναι ακριβές πως η χώρα μας έχει υπογράψει τρία μνημόνια. Το σωστό είναι ότι, καθώς βρεθήκαμε σε αδυναμία να δανειστούμε από τις αγορές με λογικούς όρους και ανθρώπινα επιτόκια, αναγκαστήκαμε να υπογράψουμε διαδοχικά τρεις δανειακές συμβάσεις με την περίφημη τρόικα.



Βεβαίως, κάθε δανειακή σύμβαση συνοδευόταν από ένα μνημόνιο κατανόησης (Memorandum of Understanding - MoU), με το οποίο οι μεν δανειστές μας έβαζαν κάποιους όρους προκειμένου να μας δανειοδοτήσουν, εμείς δε τους αποδεχόμασταν. Το κακό είναι ότι αυτοί οι όροι δεν μένουν σταθεροί καθ' όλη την διάρκεια της σύμβασης. Τα δάνεια καταβάλλονται σε δόσεις και οι δανειστές, πριν την καταβολή κάθε δόσης, προβαίνουν σε αξιολόγηση της πορείας εκτέλεσης της σύμβασης, προκειμένου να διαπιστώσουν το πόσο καλά εξυπηρετούνται οι στόχοι τους. Σε περίπτωση που κάτι δεν τους αρέσει, είτε υποβάλλουν είτε νέους όρους είτε προτείνουν αναπροσαρμογή των υφιστάμενων και εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε τα πάντα, αλλιώς διακόπτεται η ροή των δανεικών. Κάθε τέτοια καινούργια συμφωνία συνιστά ουσιαστικά ένα καινούργιο μνημόνιο.

Η λήψη διοικητικών αποφάσεων και τα τέσσερα είδη σκέψης



Πώς επηρεάζουν το μάνατζμεντ και τη διαδικασία λήψης αποφάσεων από τα στελέχη τα τέσσερα είδη στα οποία διακρίνεται η ανθρώπινη σκέψη. H λογική, οι εμπειρίες και η μαθηματική ανάλυση

Όλοι οι άνθρωποι δεν σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο, ούτε έχουν τις ίδιες αντιληπτικές ικανότητες. Έτσι, τα είδη σκέψης που υπάρχουν και εκδηλώνονται σε μία συλλογική οργάνωση καθορίζουν, κατά τον Marshall, σε μεγάλο βαθμό και την πορεία της.
Ο Marshall διέκρινε τέσσερα είδη σκέψης:
*Την σειριακή, δηλαδή την λογική, μαθηματικά δομημένη σκέψη, που παράγει επαγωγικά έννοιες και συμπεράσματα, με την τελειότητα της Νευτώνειας αιτιοκρατίας. Αυτό το αίτιο προκαλεί αυτό το αποτέλεσμα, τελεία. Δύο και δύο κάνουν τέσσερα και ξεχάστε τα σαχλά ανέκδοτα περί δικηγόρων και εμπόρων.

Μπορεί η παγκόσμια οικονομία να τα καταφέρει χωρίς τις ΗΠΑ;


Τι θα συμβεί αν έρθουν τα χειρότερα και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν από το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα. Πόσο έτοιμος είναι ο υπόλοιπος κόσμος για να το συντηρήσει μόνος του.

του Martin Sandbu

Η μεγαλύτερη επίπτωση του αμερικανικού εμπορικού πολέμου δεν είναι οικονομική αλλά πολιτική. Ενώ ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απειλεί με δασμούς, «η υπόλοιπη Δύση» επιλέγει συνειδητά να διπλασιάσει τα οφέλη της από την οικονομική παγκοσμιοποίηση (με εξαίρεση το Ηνωμένο Βασίλειο, που ασχολείται με την απομόνωσή του από την ευρωπαϊκή οικονομία).
Το γεγονός θέτει ένα ερώτημα, το οποίο οι υποστηρικτές της φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης ήλπιζαν ότι δεν θα προκύψει. Πόσο πολύ η παγκόσμια οικονομία χρειάζεται τις ΗΠΑ; Αν συμβούν τα χειρότερα και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποσυρθούν από το παγκόσμιο εμπορικό σύστημα, μπορεί ο υπόλοιπος κόσμος να το συντηρήσει μόνος του;
Οι ηγέτες του κόσμου είναι όλο και πιο προφανές ότι είναι αποφασισμένοι να προσπαθήσουν. Η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ΕΕ-Ιαπωνίας, που έτυχε θερμής υποδοχής, δημιουργεί τη μεγαλύτερη ζώνη ελεύθερου εμπορίου, τερματίζει στην ουσία τα δασμολογικά εμπόδια και μειώνει τα μη δασμολογικά, για περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας οικονομίας.

Η κακοδαιμονία της Ελλάδας

analyst


Το ύψος του δημοσίου χρέους, το μέγεθος του κόκκινου ιδιωτικού, η αδυναμία παραγωγής πλούτου και η πολιτική αστάθεια αποτελούν τα βασικά προβλήματα της πατρίδας μας – ενώ η μη έγκαιρη και σωστή επίλυση τους θα οδηγήσει τους Έλληνες στα σκουπίδια της ιστορίας.
.
«Η βασική αιτία της κακοδαιμονίας της Ελλάδας δεν είναι πρωταρχικά η οικονομία, αλλά η πρωτοφανής και πρωτόφαντη παρακμιακή πορεία της Ελλάδας σε όλα τα επίπεδα: ηθικά, (διαφθορά), πνευματικά (παρασιτική νοοτροπία), οικονομικά (παρασιτική οικονομία, μνημόνια κλπ.), κοινωνικά, (έλλειψη αξιοκρατίας, καταρράκωση της κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης) και πολιτικά (κομματικό κράτος, πελατειακές σχέσεις). Με μια λέξη πολιτιστικά, με την έννοια της εξαφάνισης ή απίσχνανσης όλων των αρχών και αξιών της χώρας μας.
Αν δεν ανατραπεί αυτή η κατάσταση, τότε ακόμη και να μας χάριζαν το χρέος ή/και να μας δάνειζαν άλλα τόσα, είτε στην δραχμή είμαστε, είτε στο ευρώ, είναι δώρο άδωρο. Το θέμα είναι πολιτιστικό και πολιτικό – με την έννοια ότι μόνο μια πολιτική εξουσία, σωστή φυσικά, (θέλει ανάλυση για το τι είναι σωστή εξουσία, εγώ προσωπικά λέω πατριωτική εξουσία), είναι σε θέση να αλλάξει τα κακώς έχοντα» (Δ.Β.).
του Βασίλη Βιλιάρδου
Ανάλυση
Η παραπάνω άποψη για τις αιτίες της κακοδαιμονίας της Ελλάδας και τη μοναδική λύση που υπάρχει, ακούγεται από πάρα πολλούς – γεγονός που σημαίνει ότι, αυτή η αντίληψη κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Εν τούτοις μία σωστή, πατριωτική πολιτική εξουσία, εάν υποθέσουμε ότι θα αναλάμβανε μία τέτοια τη διακυβέρνηση της χώρας, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει μία μεγάλη σειρά πρακτικών προβλημάτων – τα οποία έχουν αυξηθεί και επιδεινωθεί σε ακραίο βαθμό μετά το 2010, από το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων.

Η συνταγή για περισσότερες επενδύσεις στην Ελλάδα


Η τακτική της δημοσιονομικής προσαρμογής από την πλευρά της προσφοράς και η σημασία της ζήτησης. Ο ρόλος της αποταμίευσης και η ακτινογραφία των ξένων επενδύσεων. 

Γράφει ο Κ. Μελάς*

Η ελληνική οικονομία συνεχίζει να βρίσκεται αντιμέτωπη με δύσκολα προβλήματα μετά από σχεδόν οκτώ χρόνια εφαρμογής του μνημονιακού προγράμματος.
Το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα πρέπει πλέον να έχει γίνει κατανοητό  από όλους, ότι είναι προσανατολισμένο  αποκλειστικά στη δημοσιονομική προσαρμογή της οικονομίας, με επιμέρους στόχους  την εξισορρόπηση του γενικού δημοσιονομικού ελλείμματος και του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και την παράλληλη δημιουργία ικανών πρωτογενών πλεονασμάτων, προκειμένου να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό δημόσιο χρέος.
Ενδιαφέρεται, ας το πούμε με απλά λόγια, αποκλειστικά να προσαρμοστεί η πλευρά της προσφοράς της ελληνικής οικονομίας, παρότι δεν το παραδέχεται ρητά, ανεξάρτητα από την πλευρά της ζήτησης.  Το πρόβλημα της μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας δεν αποτελεί μέρος του προγράμματος ή, για να είμαστε περισσότερο αντικειμενικοί, θεωρείται ότι θα ακολουθήσει άμεσα και βήμα βήμα την προσαρμογή της προσφοράς.
Προσέγγιση που ακολουθεί το μονοπάτι του λεγόμενου Νόμου του Say (η προσφορά δημιουργεί τη ζήτηση) και ο οποίος στη σύγχρονη οικονομική θεώρηση μεταφράζεται στην  άποψη ότι η δημοσιονομική προσαρμογή περιέχει εγγενείς  αναπτυξιακές δυναμικές.

ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΕΤΙΧ ΤΟΥ

iskra


Του ΝΙΚΟΥ ΙΓΓΛΕΣΗ*
Φετίχ: αντικείμενο που οι πρωτόγονοι λαοί του αποδίδουν μαγική ή υπερφυσική δύναμη / οτιδήποτε είναι αντικείμενο άκριτης λατρείας και θαυμασμού.
Το 2002 ένα ξένο νόμισμα, το ευρώαντικατέστησε το εθνικό νόμισμα της χώρας μας, τη δραχμή. Στην αρχή όλοι σχεδόν ήταν ενθουσιασμένοι που είχαν στα χέρια τους ένα «σκληρό» νόμισμα, που σε λίγο καιρό έγινε πιο «σκληρό» και από το αμερικάνικο δολάριο, μετά υποτιμήθηκε. Ελάχιστοι κατάλαβαν ότι μας φόρεσαν ένα «ζουρλομανδύα» και μας έβαλαν στο φρενοκομείο της «ευρω-Bαβέλ». Την πρώτη περίοδο οι τιμές των αγαθών αυξάνονταν, τα εισοδήματα επίσης, τα επιτόκια μειώθηκαν σημαντικά, τα δάνεια απογειώθηκαν, το χρήμα έρρεε, η εγχώρια παραγωγή άρχισε να συρρικνώνεται, οι εισαγωγές διογκώθηκαν και η κατανάλωση έφτασε στο ζενίθ. Οκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα ουσιαστικά χρεοκόπησε και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή, στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου.
Ακόμη και σήμερα, που διανύουμε τον έβδομο χρόνο καταστροφής και λεηλασίας της χώρας, πολλοί δεν αντιλαμβάνονται τον καθοριστικό ρόλο του ξένου νομίσματος, του ευρώ, στην αποσάθρωση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.
Από το 2002 το ελληνικό κράτος δεν έχει καμιά εξουσία στο νόμισμα που κυκλοφορεί στη χώρα και δεν μπορεί να εκδίδει την ποσότητα του χρήματος που απαιτείται (ρευστότητα) για τη λειτουργία της οικονομίας. Από τις Συνθήκες ΄Ιδρυσης και Λειτουργίας της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) απαγορεύεται να δανείζει τα κράτη – μέλη, όπως κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες των χωρών που διαθέτουν το δικό τους εθνικό νόμισμα (ΗΠΑ, Αγγλία, Ιαπωνία κλπ). Αντίθετα η ΕΚΤ δανείζει τις ιδιωτικές τράπεζες και αγοράζει ομόλογα μεγάλων εταιρειών. Χωρίς το εθνικό νόμισμα το κράτος, για να καλύπτει τα ελλείμματά του και να αποπληρώνει το Δημόσιο Χρέος, είναι υποχρεωμένο να δανείζεται είτε από τις «αγορές» είτε από τους μηχανισμούς της Ευρωζώνης (EFSF – ESM) και του ΔΝΤ. Με τον τρόπο αυτό οι διεθνείς τοκογλύφοι (ανεξάρτητα από το ύψος του επιτοκίου) διαχειρίζονται την «μπίζνα» του αέναου χρέους που δεν αποπληρώνεται, άρα δε μειώνεται, αλλά ανακυκλώνεται και αυξάνεται. Έτσι διατηρείται ο γεωπολιτικός έλεγχος και η οικονομική αφαίμαξη της χώρας.

Νέα δεδομένα στον Εξωδικαστικό Μηχανισμό Ρύθμισης Οφειλών 6


Του Γιώργου Δαλιάνη, με τη συνεργασία του Φίλιππου Ζήρα και του Αναστάση Δημητρόπουλου
Από τον Αύγουστο του 2017 άρχισε να λειτουργεί ο εξωδικαστικός μηχανισμός ρύθμισης οφειλών επιχειρήσεων, τον οποίο εισήγαγε ο ν. 4469/2017 (Α΄ 62). Μολονότι καθ’ όλο το χρονικό διάστηµα λειτουργίας του εξωδικαστικού μηχανισμού, η Ειδική Γραμματεία Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους (Ε.Γ.Δ.Ι.Χ.) επιχείρησε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που παρουσιάζονται κατά την εφαρμογή του, εν τέλει αρκετές δυσκολίες παρουσιάστηκαν άλυτες και προκρίθηκε ως μόνη λύση η τροποποίηση του νόμου αντί της διαρκούς έκδοσης διαδοχικών εγκύκλιων οδηγιών. Η επιθυμία της Διοίκησης και των Δανειστών να προχωρήσει η εξυγίανση αρκετών επιχειρήσεων και κατ’ επέκταση η βελτίωση των τραπεζικών χαρτοφυλακίων (NPLs) και των απαιτήσεων του Δημοσίου, οδήγησε ομοίως και στην προσαρμογή των οδηγιών για την υπαγωγή στον εξωδικαστικό των προσώπων χωρίς πτωχευτική ικανότητα (δικηγόροι, μηχανικοί, γιατροί, αγρότες κ.α.).
Θυμίζουμε πως σκοπός του Εξωδικαστικού είναι η εξυγίανση όσων επιχειρήσεων έχουν πραγματικές προοπτικές βιωσιμότητας, μέσω της ρύθμισης και διαγραφής μέρους των χρεών τους προς Τράπεζες-λοιπούς ιδιώτες-Δημόσιο. 

Οι επενδύσεις στον τουρισμό κρατούν όρθια την οικονομία


Του Δημήτρη Δελεβέγκου
Ελλείψει κραταιάς βιομηχανικής παραγωγής, τη θέση της βαριάς βιομηχανίας έχει καταλάβει ο τουρισμός του οποίου η συνεισφορά στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) αυξάνεται. Σύμφωνα με το τελευταίο εβδομαδιαίο δελτίο της Alpha Bank, η συμβολή του κλάδου των ταξιδιωτικών υπηρεσιών στην ελληνική οικονομία βαίνει αυξανόμενη, χρόνο με τον χρόνο.
Ειδικότερα, τα ποσά που δαπανούν οι τουρίστες στην Ελλάδα αντιστοιχούν στο 8% του ονομαστικού ΑΕΠ (σε τρέχουσες τιμές, χωρίς να έχει ληφθεί υπόψη η μεταβολή των τιμών) το 2017. Ακόμη, ο κλάδος της εστίασης αποτελεί ισχυρό πυλώνα του ξενοδοχειακού κλάδου, αντιπροσωπεύοντας το 4,1% αυτού. Συνολικά, ο κλάδος των ξενοδοχείων εμφανίζει Ακαθάριστη Προστιθέμενη Αξία (ΑΠΑ) στην ελληνική οικονομία σε ποσοστό 6,3%, το οποίο αυξάνεται συνεχώς από το 2010. Αντίστοιχα αυξητική τάση παρουσιάζουν, από το 2009 έως το 2017, οι διανυκτερεύσεις  σε ξενοδοχεία.
Το 2017 τα έσοδα των ξενοδοχειακών επιχειρήσεων αυξήθηκαν 3% το 2017, σε σχέση με το 2016, ενώ εκτιμάται ότι το διάστημα 2018-2020 θα καταγράψουν μέσο ετήσιο ρυθμό αύξησης  3,5%. Στον ξενοδοχειακό κλάδο απασχολούνται 87,5 χιλιάδες άτομα, σύμφωνα με τα στοιχεία του 2017.

ΚΥΠΡΟΣ ΠΑΓΩΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ του Ηλία Ιωσηφίδη



Το ντοκιμαντέρ «Παγωμένος Χρόνος» διαθέτει εξαιρετική φωτογραφία από τον Ανδρέα Ζαχαράτο, η μουσική είναι του Στ. Σοφιανού, το μοντάζ του Χ. Μαυροφοράκη και η σκηνοθεσία του Ηλία Ιωσηφίδη. Αφιερώνεται σε όλους εκείνους για τους οποίους ο χρόνος σταμάτησε την ημέρα της εισβολής των Τούρκων.


Το τελευταίο μέρος του, που φέρει τον τίτλο «13 Περιστέρια», εμπεριέχει αποκαλυπτικά στοιχεία που παρουσιάζονται για πρώτη φορά και δημιουργούν αίσθηση.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Τα εγκλήματα του Αττίλα: Το δράμα των γυναικών που βίασαν οι Τούρκοι το 1974

Μητέρες αγνοουμένων περιμένοντας τους δικούς τους... Φωτογραφία ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΚΥΠΕ
Για πρώτη φορά από το `74, η Πολιτεία έρχεται να αναγνωρίσει έστω και αργά, το δράμα που περνούν οι γυναίκες-θύματα βιασμών της εισβολής και να δώσει την οφειλόμενη οικονομική βοήθεια.
Η Υπουργός Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Ζέτα Αιμιλιανίδου με δηλώσεις της στο ΚΥΠΕ, διαβεβαιώνει ότι όλες αυτές οι γυναίκες αν αιτηθούν, θα τύχουν οικονομικής βοήθειας μέσα από μια διακριτική διαδικασία, λόγω της ευαισθησίας του θέματος.
Έφηβες, οι περισσότερες τότε, για δεκαετίες η πολιτεία και η κοινωνία τις έκαναν να ντρέπονται για μια ντροπή που δεν ήταν δική τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι οικογένειες των θυμάτων προσπάθησαν με κάθε τρόπο να κρύψουν αυτήν την “ντροπή” και το “στίγμα”, στέλλοντας τες στο εξωτερικό ή παντρεύοντας τες με συνοπτικές διαδικασίες.
Το ΚΥΠΕ, εξασφάλισε μαρτυρίες από δύο γυναίκες που βιάστηκαν επανειλημμένα τότε, την Άννα από χωριό της επαρχίας Κερύνειας και την Μαρία από χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου. Ήταν και οι δυο, δεκατεσσάρων χρόνων το `74, όταν κάποιοι τους άλλαξαν την οπτική και την προοπτική της ζωής και τους μαύρισαν για πάντα την ψυχή.

Ρεμβασμός του Αυγούστου


του Χρήστου Γιανναρά
Σ​​τη σημερινή ελλαδική πραγματικότητα η ελπίδα βασίζεται μόνο στη «λογική» της τυχαιότητας. Iδού παράδειγμα τυχαιότητας που θα συνιστούσε ελπίδα:
Στις τακτές προθεσμίες επιλέγεται, από τον συμπτωματικό της χρονικής στιγμής πρωθυπουργό και με τις γνωστές θεσμικές αλχημείες, ένας καινούργιος «Πρόεδρος της Δημοκρατίας». Aπολύτως και μόνο διακοσμητικός, όπως επιτάσσει το «προοδευτικό» μας Σύνταγμα. Oμως ο επιλεγμένος τυχαίνει, όλως παραδόξως, να μην ανέχεται τον ρόλο της απατηλής φιοριτούρας, της «γλάστρας» όπως λέμε στην καθ’ ημάς argot. Tου είναι αδιανόητο και οδυνηρό να απολαμβάνει τιμές και σεβασμό Προέδρου Δημοκρατίας σε μια γελοιώδη παρωδία δημοκρατίας.
Διαπιστώνει, όπως κάθε αμερόληπτος εχέφρων, ότι το πολίτευμα στην Eλλάδα είναι στις ετικέτες μεν «δημοκρατία», αλλά στην πραγματικότητα στυγνή πρωθυπουργοκεντρική απολυταρχία. Δεν υπάρχει «διάκριση εξουσιών»: ο πρωθυπουργός «διορίζει» τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όπως και τον πρόεδρο της Bουλής, τους προέδρους των ανώτατων δικαστηρίων, τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων – το «προοδευτικό» μας Σύνταγμα δεν προβλέπει κανένα θεσμό ελέγχου του πρωθυπουργού.
Πώς ασκεί την απολυταρχική αυθαιρεσία του ο πρωθυπουργός; Yπαγορεύει τις αποφάσεις που τον βολεύουν στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης ή της άμυνας ή της πληροφόρησης; Oχι βέβαια. Tα προσχήματα τηρούνται, ώστε να εξασφαλίζεται η εξαπάτηση των αφελών. Oπως η κορυφαία θεσμική εξουσία είναι διακοσμητική φιοριτούρα, έτσι και κάθε κρατική λειτουργία. Tο κράτος δεν λειτουργεί για να υπηρετεί τους πολίτες, υπάρχει για να μισθοδοτούνται οι πελάτες των κομμάτων και να καταληστεύουν το κοινωνικό χρήμα οι πραιτωριανοί των «κομμάτων εξουσίας», εργολήπτες και προμηθευτές.

Η παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας θα «παγώσει» τις οικονομίες των φτωχών χωρών



H παγκόσμια αύξηση της θερμοκρασίας και η υπερθέρμανση του πλανήτη θα κοστίζει στις φτωχές χώρες δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο καθώς καθίστανται όλο και πιο ανίκανες να φροντίσουν ώστε οι εργάτες τους να μην υποφέρουν από το φαινόμενο αυτό, ανακοίνωσαν αναλυτές.
Μέσα στα επόμενα 30 χρόνια, οι χειρώνακτες εργάτες στη γεωργία, τη βιομηχανία εξόρυξης, τν βιομηχανία εκμετάλλευσης φυσικού αερίου και στον κατασκευαστικό τομέα -που είναι και οι σημαντικότεροι στις αναδυόμενες οικονομίες- θα πληγούν περισσότερο από την άνοδο της θερμοκρασίας, σύμφωνα με την εταιρεία Verisk Maplecroft, η οποία παρακολουθεί και καταγράφει τις κοινωνικοηθικές συνθήκες σε πολλές χώρες και περιοχές.
Αφού εξέτασαν τις υποδομές στον ενεργειακό τομέα με στοιχεία που αφορούν τις θερμοκρασίες και προέβαλαν την ανάπτυξη του αστικού πληθυσμού, οι ερευνητές ανακοίνωσαν ότι οι εργάτες στην Αφρική και στην Ασία θα πληγούν περισσότερο από την άνοδο της θερμοκρασίας.
«Αυτό σημαίνει ότι οι εργάτες χάνουν εργατοώρες γιατί υποφέρουν από στρες εξαιτίας της υπερβολικής ζέστης ή δεν μπορούν σωματικά να έχουν δραστηριότητα στο ύπαιθρο», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Χιούστον, ο επικεφαλής του προγράμματος περιβαλλοντικής και κλιματικής αλλαγής στην Verisk Maplecroft.

Fiat money

Νέο Δελχί, 6/11/1961: Ο πρωθυπουργός Τζαβαχαρλάλ Νεχρού υποδέχεται τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Κέννεντυ και
τον αντιπρόεδρο Λύντον Τζόνσον. Δεξιά του ο πανύψηλος πρέσβυς των ΗΠΑ στην Ινδία Τζον Κέννεθ Γκαλμπραίηθ.

Λέγεται πως το 1838 ο Μάγερ Άμσελ Ρότσιλντ είπε την εξής φράση, η οποία έμελλε να μείνει παροιμιώδης: "Δώστε μου την άδεια να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με νοιάζει ποιος φτιάχνει τους νόμους του". Αν και, κατά πάσα πιθανότητα, πρόκειται περί μύθου (*), η κυνική αυτή φράση αποδίδει την πραγματικότητα, βάσει της οποίας αποδεικνύεται ότι όντως όσοι ελέγχουν το χρήμα βρίσκονται πάνω και πέρα από τους νόμους.


Σε προηγούμενα σημειώματα προσπαθήσαμε να δείξουμε την διαδικασία με την οποία φτιάχνεται το "λογιστικό χρήμα", αυτό που διεθνώς αποκαλείται Fiat Money, δηλαδή φτιαχτό χρήμα. Μπορεί για τον αδαή περί τα οικονομικά πολίτη αυτή η "δημιουργία" να είναι δυσνόητη αλλά ο γνωστός καναδοπολιτειακός οικονομολόγος Τζον Κέννεθ Γκαλμπραίηθ επιμένει ότι "η διαδικασία με την οποία φτιάχνεται το χρήμα είναι τόσο απλή ώστε το μυαλό αηδιάζει" (**). Και όπως είπαμε, η εν λόγω δημιουργία χρήματος γίνεται μέσω δανεισμού, με την δημιουργία πιστώσεων.



Εδώ πρέπει να κάνουμε μια σημαντική παρατήρηση. Παρ' ότι αυτό το χρήμα είναι άυλο, από την στιγμή που χορηγείται ως δάνειο έναντι υλικών εξασφαλίσεων-εγγυήσεων (ακίνητα, αξιόγραφα κλπ) αντιπροσωπεύει πραγματική αξία, η οποία προσμετράται στο ΑΕΠ. Συνεπώς, αν υπερτιμηθούν οι υλικές εξασφαλίσεις, τότε δημιουργείται παραπανίσια ποσότητα χρήματος άρα το ΑΕΠ εμφανίζεται διογκωμένο.