Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

Οι γερμανικές Ευρωεκλογές

analyst



Οι Γερμανοί θέλουν να καταλάβουν όλες τις θέσεις-κλειδιά της ΕΕ και της Ευρωζώνης, όπου τους λείπουν ακόμη μόνο η προεδρία της Κομισιόν και της ΕΚΤ – κάτι που πιθανότατα θα επιτύχουν εντός του 2019, μετατρέποντας πλέον ολοσχερώς την Ευρώπη σε μία δική τους αυτοκρατορία και τα κράτη της σε αποικίες τους.

.

Ανάλυση

- του Βασίλη Βιλιάρδου
Τα πολιτικά κόμματα στην Ευρώπη έχουν ειδικό πρόγραμμα για τις Ευρωεκλογές – εύλογα, αφού δεν έχουν καμία σχέση με τις εθνικές, ενώ στην ΕΕ αποφασίζονται περίπου το 80% των νόμων που ισχύουν για όλες τις χώρες. Στα πλαίσια αυτά, έχουν ενδιαφέρον το επί μέρους πρόγραμμα της δεξιάς «CDU/CSU», καθώς επίσης οι απόψεις και τα συνθήματα των βασικών γερμανικών κομμάτων, τα οποία είναι τα εξής:
(α) Σύνθημα των «Πρασίνων» είναι να «ανανεώσουν την υπόσχεση της Ευρώπης» – με ένα τεράστιο πρόγραμμα 193 σελίδων.
(β) Η αριστερά (DIE LINKE), αφού επικρίνει την ΕΕ των εκατομμυριούχων, προτείνει «μία Ευρώπη των εκατομμυρίων», των Πολιτών της δηλαδή – με ένα πρόγραμμα 63 σελίδων.
(γ) Για το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που ευρίσκεται σε συνεχή πτώση (SPD), «η Ευρώπη είναι η απάντηση», χωρίς όμως να αναφέρεται στα προβλήματα της ΕΕ και του ευρώ – ενώ χρειάστηκε ένα πρόγραμμα 74 σελίδων για να δώσει εντελώς ασαφείς απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν τεθεί ποτέ.

Τα υπερπλεονάσματα της οδύνης...


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Του Μιχάλη Γκλεζάκου
Ο Μιχάλης Γκλεζάκος είναι καθηγητής Χρηματοοικονομικής
Πολλή κουβέντα έχει γίνει για τα πρωτογενή πλεονάσματα, αυτά που μας επέβαλαν οι δανειστές μας να δημιουργούμε κάθε χρόνο, με στόχο να εξασφαλισθεί η αποπληρωμή των χρημάτων που μας δάνεισαν. Το 2014, για παράδειγμα, μόλις είδαν ότι η οικονομία αρχίζει να ανακάμπτει, μας ζήτησαν «να βάζουμε στην άκρη» αρκετά δισ. τον χρόνο, για τα επόμενα 4-5 χρόνια. Όμως το 2015, μετά το δραματικό πρώτο εξάμηνο, τα capital controls και την επάνοδό μας σε συνθήκες ύφεσης, κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαμε να ανταποκριθούμε σε εκείνες τις δεσμεύσεις. Περιόρισαν λοιπόν τις απαιτήσεις τους, δίνοντάς μας μια τριετή «περίοδο χάριτος», για να συνέλθει η οικονομία μας από τα δικά μας αυτογκόλ. Τα νέα, μικρότερα, πρωτογενή πλεονάσματα θα μπορούσαν να μεταφρασθούν σε λιγότερα βάρη για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις που δοκιμάζονταν σκληρά (και εξακολουθούν να δοκιμάζονται) από την κρίση.
Κι όμως, αυτή η κρίσιμη ανάσα που σωστά κατάλαβαν οι δανειστές ότι χρειαζόμασταν απελπισμένα σπαταλήθηκε ασυλλόγιστα: Στην τριετία 2016-2018 το κράτος μάζεψε 13 δισ. παραπάνω από αυτά που ήταν υποχρεωμένο να μαζέψει, περιορίζοντας το διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών, τον τζίρο και τη ρευστότητα των επιχειρήσεων, δηλαδή το οξυγόνο της οικονομίας μας.
Οι συνέπειες αυτονόητες: Επιχειρήσεις έκλεισαν, θέσεις εργασίας χάθηκαν, οικογένειες διαλύθηκαν, η ανάπτυξη μαράζωσε και γι’ αυτό ήρθε ασθενική και αργοπορημένη.
Ακόμη χειρότερα, τα μεγάλα (και αχρείαστα) φορολογικά βάρη (τα υπερπλεονάσματα) έφεραν ένα σημαντικό ποσοστό των πολιτών σε οικονομικό αδιέξοδο και τους ανάγκασαν να ζήσουν τον εφιάλτη των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων της περιουσίας και των εισοδημάτων τους.
Ας δούμε τους σχετικούς με αριθμούς:

ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΤΟΥ 2019


Παναγιώτης Ε. Πετράκης | Panagiotis E. Petrakis
Καθηγητής Οικονομικών | Τμήμα Οικονομικών Επιστημών ΕΚΠΑ - Professor at the Department of Economics - National and Kapodistrian University of Athens
Η ελληνική οικονομία βρίσκεται στο κρισιμότερο έτος διαμόρφωσης της μεταμνημονιακής της περιόδου. Το 2019 είναι το έτος στο οποίο είτε θα μπουν οι βάσεις για μία αξιόλογη αναπτυξιακή πορεία που θα βοηθήσει να κλείσουν γρήγορα οι πληγές που άφησε η δεκαετής ύφεση είτε θα δρομολογηθεί μία αναιμική αναπτυξιακή εξέλιξη. Χθες, η έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος ήρθε δυστυχώς να μας πει (με το 1,9% στο ΑΕΠ για το 2019) ότι τα πράγματα κινούνται μάλλον προς τη δεύτερη εκδοχή. Σημειώνεται ότι στο ΕΚΠΑ, τον Ιανουάριο του 2018, είχαμε εκτιμήσει ένα ρυθμό 1,88 για το 2019.
            Δυστυχώς για την Ελλάδα το 2019 είναι προεκλογικό έτος. Και ναι μεν μπορεί να προεξοφλείται μία πολύ καλύτερη οικονομική πολιτική μετά τις εκλογές, αλλά το ζήτημα της πολιτικής αυτοδυναμίας είναι δύσκολο να προεξοφληθεί με βεβαιότητα.
Οι κυβερνητικές προβλέψεις για μία ικανοποιητική πορεία το 2019 στηρίζονταν κυρίως στις επενδύσεις. Οι επενδύσεις όμως για να υλοποιηθούν βρίσκουν πολύ συχνά εμπόδια ιδίως σε προεκλογικά έτη. Το σοβαρότερο όμως εμπόδιο είναι η πολιτική στάση απέναντί τους: το δίπτυχο δημοσιονομική προσαρμογή (υπερφορολόγηση) και αναδιανομή, που αποτελεί το βασικό μοτίβο της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, κρατάει αποστάσεις από μία φιλοαναπτυξιακή πολιτική στάση που θα στήριζε τις επενδύσεις και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Επιπροσθέτως το τραπεζικό σύστημα παραμένει αδύναμο.

Η «ανατομία» του ληξιπρόθεσμου χρέους προς το Δημόσιο. Οι λίγοι χρωστούν τα πολλά και οι πολλοί τα λίγα. Ποιοι φόροι μένουν απλήρωτοι

taxheaven


Οι λίγοι χρωστούν πολλά. Η «ανατομία» του ληξιπρόθεσμου χρέους προς το δημόσιο. Ποιους φόρους χρωστάμε.

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία που δημοσιοποίησε η ΑΑΔΕ στην έκθεση απολογισμού για το 2018: 

Το συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο την 01/01/2019 διαμορφώθηκε σε 104.365,0 εκατ. €. Εκ του υπολοίπου αυτού σε ρύθμιση έχει υπαχθεί ποσό 3.698,9 εκατ. €, ήτοι ποσοστό 3,5%. Σημειώνεται ότι, το πραγματικό, αφαιρούμενων των χαρακτηρισμένων ως ανεπίδεκτων είσπραξης οφειλών, συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο της 01/01/2019, ανέρχεται σε 86.255,9 εκατ. €.

Το συνολικό «αποτελεσματικό» ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο, δηλαδή το πλέον εισπράξιμο μέρος αυτού, ανήλθε την 01/01/19 σε 8,484 δισ. € και αποτελεί το 8,1% του συνολικού ληξιπρόθεσμου υπολοίπου της 01/01/19 (104,365 δισ. €).*

Στον ακόλουθο πίνακα 2.1.10 παρουσιάζεται αναλυτικά κατά είδος φόρου το συνολικό καθώς και το πραγματικό (αφαιρούμενων των ανεπίδεκτων είσπραξης οφειλών) ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο της 01/01/2019.

Η κρίση δημιούργησε τους Ελληνες τουρίστες των... 300 ευρώ


Στροφή των Ελλήνων στα φθηνά ταξίδια στο εξωτερικό.  Ιδιότυπη ταξιδιωτική «φτωχοποίηση» έναντι των Ευρωπαίων ταξιδιωτών καταγράφουν τα στοιχεία της ΤτΕ. Γιατί «ξαναβλέπουν» προς τους Έλληνες πελάτες οι ξενοδόχοι. 

του Παναγιώτη Δ. Υφαντή

Ταξιδεύουν ξανά στο εξωτερικό οι Έλληνες, αλλά έγιναν τουρίστες των 300 ευρώ, καθώς ξοδεύουν λιγότερα από τα μισά σε σύγκριση με την προ-μνημονίων εποχή. Αυτό προκύπτει από τα οριστικά στοιχεία Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2018 της Τράπεζας της Ελλάδας.
Τα στοιχεία της ΤτΕ ΕΛΛ +0,76%, ταυτόχρονα, απεικονίζουν την τεράστια «ψαλίδα»που δημιουργήθηκε στην εποχή των μνημονίων σε ότι αφορά τα χρήματα που δαπανούν οι Έλληνες στα ταξίδια τους εκτός  συνόρων σύγκριση με όσα ξοδεύουν οι ξένοι τουρίστες στην Ελλάδα.
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία, οι Έλληνες δεν συμβιβάστηκαν ποτέ με την ιδέα να σταματήσουν τα ταξίδια εκτός συνόρων. Είναι χαρακτηριστικό πως οι Έλληνες που ταξίδεψαν στο εξωτερικό το 2005 ήταν 3,63 εκατ. ενώ το 2017 είχανυπερδιπλασιαστεί φθάνοντας τα 7,68 εκατ. ταξιδιώτες.

Μηχανή του Χρόνου - Το παρακράτος των Συνταγματαρχών






Η ανατομία μιας δικτατορίας 1967-1974



ΕΝΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΘΕΟΔΟΣΟΠΟΥΛΟΥ (Ένα ντοκιμαντέρ γεμάτο ψεύδη και προπαγάνδα για την επταετία της επανάστασης της 21ης Απριλίου του 1967)



1965-1967-1974: Ιουλιανά-Χούντα-Μεταπολίτευση

ardin-rixi

αναδημοσιεύουμε στο πλαίσιο του ευρύτερου προβληματισμού που διεξάγεται ενόψει της επετείου του Πολυτεχνείου, κείμενο του Γ. Καραμπελιά ‘Μετά 20 έτη’, το οποίο εκδόθηκε στο εξαντλημένο βιβλίο της Κομμούνας ‘Ιούλης ’65, η έκρηξη’, μια ανάλυση που φωτίζει την πολιτική-κοινωνική διαδικασία η οποία οδήγησε στην επιβολή της δικτατορίας το 1967.

Ιουλιανά 1965: Μετά είκοσι έτη

του Γιώργου Καραμπελιά

Αντικρίζοντας σήμερα, μετά από 20 χρόνια, τα γε­γονότα του Ιούλη 1965 αντιλαμβανόμαστε την κομβικότητα και τη σημασία των γεγονότων εκείνου του μακρινού Ιούλη που εξακολουθεί να πυροδοτείται μέσα στη σημερινή πραγματικότητα. Μόνο και μόνο η παρουσία δύο πρωταγωνιστών και αντιπάλων του ‘65 στην ηγεσία των δύο μεγάλων κομμάτων της χώ­ρας, του Ανδρέα και του Μητσοτάκη, θα αρκούσε για να καταδείξει τη σημασία του.


Βλέποντας σήμερα το 1965 κατανοούμε πως αποτέ­λεσε τόσο τη συμπύκνωση αντιθέσεων που εκρήγνυ­νται στην τότε πραγματικότητα όσο και την αρχή μιας άλλης περιόδου που θα έρθει να ολοκληρωθεί με τη μεταπολίτευση.

Ταυτόχρονα οι 70 μέρες αδιάκοπων διαδηλώσεων, που άρχισαν τον Ιούλη και τέλειωσαν τον Σεπτέμβρη, σημαδεύουν και οριοθετούν εκείνη τη ριζοσπαστικό-τητα και την ιδιαιτερότητα της πολιτικο-κοινωνικής συγκρότησης που θα ξεδιπλωθεί στη συνέχεια στην περίοδο μετά τη μεταπολίτευση και θα πάρει την πιο ολοκληρωμένη μορφή της με το ΠΑΣΟΚ. Ίσως δε το 1985 να αποτελεί μια καμπή, ένα «τέλος εποχής» –και από αυτή την άποψη, ότι δηλαδή αυτή η ριζοσπαστικότητα έχει πια οδηγηθεί στο τέλος της με την ιδιαίτερη μορφή που αναπήδησε το 1965. 

Το 1965 υπήρξε η εκδήλωση των ίδιων δυνάμεων –βασικά– που κινήθηκαν στη μεταπολίτευση, ήταν το κλεί­σιμο της «μικρής μεταπολίτευσης», 1963-65, ως της πρώτης απόπειρας ριζικού εκδημοκρατισμού της ελληνικής κοινωνίας μετά τον εμφύλιο. Και η ήττα –τότε– ήρθε να πυροδοτήσει –από απόσταση– την ωρίμαν­ση των δυνάμεων που 9 χρόνια αργότερα θα ξεκινού­σαν τη μεγάλη κίνηση της μεταπολίτευσης. Αλλά ας δούμε τα πράγματα από πιο κοντά.

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Η Χούντα δεν τελείωσε το ‘73

Νέα Πολιτική 


Του Τάσου Πανουτσόπουλου*

Στις 8 Οκτωβρίου του 1973 ορκίστηκε η κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη. Είχε προηγηθεί η αναθεώρηση του Συντάγματος του 1968, τον Αύγουστο του 1973 και το πολίτευμα της Ελλάδας είχε μετατραπεί από Βασιλεία σε Προεδρική Δημοκρατία. Στις 19 Αυγούστου ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε ορκιστεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Οδυσσέας Αγγελής Αντιπρόεδρος με επταετή θητεία. Στις 20 Αυγούστου ο στρατιωτικός νόμος στην Αθήνα ήρθη και στις 20 Σεπτεμβρίου διορίστηκαν τα 10 μέλη του προβλεπόμενου από το Σύνταγμα Συνταγματικού Δικαστηρίου. Μία προσπάθεια φιλελευθεροποίησης του καθεστώτος είχε εγκαινιαστεί.

Ο Μαρκεζίνης είχε αποδεχθεί την υπό όρους ανάληψη της πρωθυπουργίας μετά από συνάντησή του με τον Παπαδόπουλο, στις 7 Ιουλίου, λίγο μετά τη σύλληψη των Ευάγγελου Αβέρωφ και Πέτρου Γαρουφαλιά για το κίνημα του Ναυτικού. Οι όροι αυτοί περιελάμβαναν την ανάληψη της εξωτερικής πολιτικής από τον ίδιο τον Μαρκεζίνη και την διεξαγωγή αδιάβλητων εκλογών αυστηρά κατά το πρώτο τρίμηνο του 1974. Σχετική συνέντευξη τύπου είχε προγραμματιστεί για τις 26 Νοεμβρίου 1973. Ο Μαρκεζίνης υποστήριζε ότι αυτές θα έπρεπε να συνδυάσουν τη «Λήθη» του παρελθόντος και τη «δημιουργική ενόραση του ελληνικού μέλλοντος».

Ο νέος πρωθυπουργός θεωρούσε ότι η κυβέρνηση του Οκτωβρίου, παρά το γεγονός ότι ήταν όντως δοτή, όφειλε να ασχοληθεί με τα κυριότερα θέματα. Αυτά περιελάμβαναν τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, το Κυπριακό, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, την οικονομία και το ενεργειακό.

Η μεγάλη πολιτική ανατροπή στη Λατινική Αμερική


του Κώστα Μελά
Βρισκόμαστε ουσιαστικά στην τελική φάση της λεγόμενης «εποχής των προοδευτικών κυβερνήσεων» των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Μια εποχή που αρχίζει, σχεδόν με τρόπο αναπάντεχο, με τη νέα χιλιετία μετά από μια 30ετία πολιτικοστρατιωτικών δικτατοριών που ταλάνισαν την περιοχή τις δεκαετίες 1950-70 και τη σταδιακή  επιστροφή σε ανολοκλήρωτες μορφές δημοκρατίας τις επόμενες δύο δεκαετίες.
Οι προοδευτικές κυβερνήσεις, με τις εθνικές ιδιαιτερότητες σε κάθε χώρα άρχισαν να εγκαθιδρύονται στην εξουσία στις χώρες της Λατινικής Αμερικής: Βενεζουέλα (η πρώτη το 1999), Βραζιλία, Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Ουρουγουάη, Ισημερινός, Παραγουάη, Νικαράγουα, Παναμάς, Γουατεμάλα, Ονδούρα και Σαλβαντόρ (τελευταία το 2014). Κάθε μια ξεχωριστά επιχείρησε να φέρει στο επίκεντρο της πολιτικής της το σεβασμό στους δημοκρατικούς κανόνες, την ανάπτυξη της οικονομίας σε συνδυασμό με τη στήριξη του κοινωνικού κράτους και των κοινωνικών δικαιωμάτων.
Όλες μαζί επιχείρησαν με τη συνεργασία σε πολιτικό αλλά και σε οικονομικό επίπεδο (αυξημένος ρόλος στη Mercosur) να προχωρήσουν σε ολοκλήρωση των οικονομιών τους έτσι ώστε, ως σύνολο πλέον, να βρεθούν σε μια καλύτερη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος. Οι όποιες επιτυχίες καταγράφηκαν αυτή την δεκαπενταετία, και ήταν αρκετές, θα πρέπει να σημειωθεί, ότι βοηθήθηκαν στο μέγιστο βαθμό από την αυξητική τάση των τιμών των αγροτικών προϊόντων, των μεταλλευμάτων και των προϊόντων ενέργειας την πρώτη δεκαετία του 2000. Αυτή η τάση εξαντλήθηκε την περίοδο 2011-2014.

Τουρκικές σειρές: Πόντος και ελληνικότητα

Ινφογνώμων Πολιτικά


  • (Φωτ.: IMdB)
του Σάββα Καλεντερίδη
Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς που κατηγορούν τους Έλληνες που επιλέγουν να παρακολουθούν τις τουρκικές σειρές στην τηλεόραση. Στην πλειονότητά τους οι εν λόγω σειρές είναι παλιομοδίτικες σαπουνόπερες οι οποίες καταπιάνονται με παρωχημένα κοινωνικά ζητήματα και εξετάζουν οπισθοδρομικούς προβληματισμούς άλλων εποχών (η γυναίκα που δεν μπορεί να βγει από το σπίτι, κ.ά.). Πρόσφατα ωστόσο έπεσα πάνω σε μια διαφήμιση της σειράς με τίτλο «Sen anlat Karadeniz» («Πες τα εσύ, Μαύρη Θάλασσα»).

Αν και ξεκίνησε ως ενοχλητική διαφήμιση, το βίντεο μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον λόγω της ελληνικής ποντιακής μουσικής και του μοναδικού ποντιακού τοπίου.
Δίχως να ασχοληθούμε με την πλοκή και τη γενικότερη ποιότητα, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι η σειρά αξιοποιεί την υπερήφανη ποντιακή μουσική με τρόπο μοναδικό και ανεπανάληπτο για τα ελληνικά δεδομένα. Το μεγαλείο της ποντιακής μουσικής φαίνεται να συνοδεύει και να συνοδεύεται από σοβαρές αποφάσεις για τους χαρακτήρες, υπογραμμίζοντας με σοβαρό ύφος τα σημαντικά ζητήματα, και τέλος να τα πλαισιώνει, δίνοντάς τους μια μεγαλεπήβολη αισθητική και ένα ειδικό βάθος. Όπως ακριβώς μεγαλεπήβολη και σύνθετη είναι και η ίδια η μουσική των Ελλήνων του Πόντου.
Με άλλα λόγια, στην εν λόγω τουρκική σειρά ένα στοιχείο της ελληνικότητας, όπως αυτό της ποντιακής μουσικής, παρουσιάζεται με το κύρος και το σεβασμό που του αξίζει.

Η εκρηκτική κοινωνική ύλη των νεόπτωχων


του Γιάννη Κυριόπουλου
Οι επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης βιώνονται καθημερινά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από το σύνολο των Ελλήνων. Η εκτεταμένη ανεργία, η επαπειλούμενη και ευτελισμένη εργασία, η δραματική μείωση του συνόλου των εισοδημάτων και η ευρεία αποασφάλιση συνθέτουν το ψηφιδωτό φτωχοποίησης και κοινωνικού αποκλεισμού μεγάλων στρωμάτων του πληθυσμού.
Προφανώς, οι επιπτώσεις κατανέμονται με διαφορετικό βάρος στη κοινωνική κλιμάκωση και με αυξημένη δριμύτητα στα μη ευνοημένα κοινωνικά στρώματα, όπως καταμαρτυρούν τα εμπειρικά δεδομένα. Εν τούτοις, τα φαινόμενα αυτά ακόμη δεν έχουν προσλάβει τα γενικά χαρακτηριστικά στο σύνολο του πληθυσμού, ώστε η κρίση να χαρακτηρισθεί ως γενική κρίση «ανθρωπιστικού χαρακτήρα». Μάλλον πρόκειται για κρίση με «ταξικά» χαρακτηριστικά.
Η απουσία ενός κοινωνικού δικτύου ασφαλείας ωθεί αναγκαστικά σε επιμέρους και αποσπασματικές πολιτικές, οι οποίες εμφανίζονται συνήθως ως ανεπαρκείς και ατελέσφορες. Συχνά δε εμπεριέχουν στοιχεία κοινωνικών διακρίσεων και στιγματισμού. Στην πραγματικότητα, καταρρέει η «μυθολογία» για την έκταση και την επάρκεια (κυρίως για την αποδοτικότητα) του κοινωνικού κράτους της μεταπολίτευσης.

Μουσολίνι: «ο Χίτλερ πήρε από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια τους»


του Σταύρου Λυγερού
Αυτές τις ημέρες η ελληνική Βουλή αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία να ενεργοποιήσεις τις διεκδικήσεις από τη Γερμανία για όσα η Ελλάδα υπέστη κατά τη διάρκεια της κατοχής από τους ναζί του Χίτλερ. Το ζήτημα έχει πολλές φορές επανέλθει στο προσκήνιο, αλλά ποτέ η Αθήνα δεν έκανε το αποφασιστικό βήμα. Για την ακρίβεια, οι εκάστοτε κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τη ρητορική για τις γερμανικές επανορθώσεις είτε ως προεκλογικό όπλο είτε ως μοχλό πίεσης προς το Βερολίνο για να εξασφαλίσουν άλλου τύπου ανταλλάγματα στο πλαίσιο των Μνημονίων.
Ποιες είναι, όμως, οι ελληνικές διεκδικήσεις; Ο επίσημος απολογισμός των καταστροφών που προκάλεσαν οι δυνάμεις του Άξονα στην Κατοχή μιλάει από μόνος του:
  • Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής έκαψαν ολοσχερώς πάνω από 100 πόλεις και χωριά σ’ όλη την Ελλάδα.
  • Εκτέλεσαν 56.225 αθώους πολίτες.
  • Πήραν όμηρους πάνω από 105.000, οι οποίοι κατέληξαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρεματόρια. Ελάχιστοι εξ αυτών επέζησαν.
  • Προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές σε 1.770 χωριά.
  • Πυρπόλησαν πάνω από 400.000 σπίτια.
  • Κατέστρεψαν το 70% των λιμενικών εγκαταστάσεων, το μεγαλύτερο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου και το σύνολο των σιδηροδρομικών γεφυρών και τούνελ.
  • Βύθισαν το 75% του ελληνικού εμπορικού στόλου.
  • Άρπαξαν το 80% των μέσων μεταφοράς και το 51% των δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων.
  • Οι μισές ελληνικές οικογένειες είχαν θύματα.
  • Το 10% του συνολικού πληθυσμού υπέστη αναπηρία.
  • Το 75% των παιδιών προσβλήθηκε από ασθένειες, οι οποίες τα ταλαιπώρησαν και μετά την απελευθέρωση.

Οι Γάλλοι προστατεύουν τα Αρχαία Ελληνικά – εμείς;

Ινφογνώμων Πολιτικά

Εικόνα από την περιοδική έκθεση «Αδριανός & Αθήνα» στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (έως 29 Νοεμβρίου 2019) |Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Γάλλοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και φιλόλογοι ζήτησαν από την UNESCO να συμπεριληφθούν τα Αρχαία Ελληνικά και τα Λατινικά στην άυλη πολιτισμική κληρονομιά τής Ευρώπης. Αυτά όταν στην Ελλάδα υποβαθμίζεται βαθμηδόν με αποφάσεις τού υπουργείου Παιδείας η διδασκαλία τού αρχαίου ελληνικού λόγου... 

Γεώργιος Μπαμπινιώτης*

Γάλλοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και φιλόλογοι με πρόταση που προέκυψε από συνέδριο τους στη Γαλλία ζήτησαν από την UNESCO να συμπεριληφθούν οι κλασικές αρχαίες γλώσσες (τα Ελληνικά και τα Λατινικά) στην άυλη πολιτισμική κληρονομιά τής Ευρώπης, ώστε να προστατευθούν και να διδαχθούν. 

Την πρότασή τους υιοθέτησε ο υπουργός Παιδείας τής Γαλλίας, δηλώνοντας αποστομωτικά για τους αρχαιομάχους και χρησιμοθηριστές ότι οι αρχαίες αυτές γλώσσες δεν είναι ούτε νεκρές ούτε ελιτίστικες και ότι αντιθέτως αποτελούν τη βάση τής γνώσης των σύγχρονων σύγχρονων ευρωπαϊκών γλωσσών όπως η Γαλλική. 

ΕΕΣΥΠ, αυτή η άγνωστη (3)

Πανοραμική άποψη της βόρειας Πάτρας. Σε πρώτο πλάνο το βυζαντινό
κάστρο τού 6ου αιώνα, έμβλημα της πόλης, το οποίο διεκδικεί η ΕΕΣΥΠ.

Χτες, μια φίλη αναγνώστρια μου απηύθυνε (μέσω της σελίδας τού ιστολογίου στο Facebook) την εξής ερώτηση: "Αναρωτιέμαι, Θοδωρή ,το κτίριο της Εθνικής Βιβλιοθήκης -που το ανεκτίμητης αξίας περιεχόμενό του μετακόμισε στο ΚΠΙΣΝ- ανήκει πλέον στην ΕΕΣΥΠ;". Δεν της απάντησα επειδή είχα κατά νου το σημερινό κείμενο, όπου θα βρει την απάντηση που ζητάει. Στο μεταξύ, ας θυμηθούμε αυτό που λέγαμε χτες, ότι πέρυσι τον Ιούνιο η ΕΤΑΔ/ΕΕΣΥΠ ζήτησε να μεταβιβαστούν σ' αυτήν οι τρεις παραλιακές λεωφόροι τής Πάτρας, επειδή θα μιλήσουμε εκτενέστερα για εκείνο το αίτημα της ΕΤΑΔ μιας και αφορούσε πολύ περισσότερα ακίνητα.

Στις 14 Ιουνίου 2018 (κρατήστε αυτή την ημερομηνία), λοιπόν, η ΕΕΣΥΠ υπέβαλε στην κυβέρνηση αίτημα με το οποίο ζητούσε να μεταβιβαστούν στην ΕΤΑΔ "10.119 ακίνητα, κυριότητας ελληνικού δημοσίου, συνολικού εμβαδού γης 511.357.451 τ.μ. και συνολικής δομημένης επιφάνειας 22.601 τ.μ., όπως αυτά εξειδικεύονται με Κωδικό Αριθμό Εθνικού Κτηματολογίου (ΚΑΕΚ) στο Παράρτημα Ι, το οποίο είναι συνημμένο στο παρόν αίτημα". Ουσιαστικά, δηλαδή, η ΕΕΣΥΠ έστειλε μια λίστα με 10.119 αριθμούς κτηματολογίου και ζητούσε να της μεταβιβαστούν τα ακίνητα στα οποία ανήκαν αυτοί οι αριθμοί.



Στις 18 Ιουνίου 2018 συνεδρίασε το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚυΣΟιΠ), υπό την προεδρία τού υπουργού οικονομίας Γιάννη Δραγασάκη και αποφάσισε να κάνει δεκτό το αίτημα της ΕΕΣΥΠ και να αναθέσει στον υπουργό οικονομικών την διεκπεραίωση της διαδικασίας. Βάσει του -μνημονιακού- Ν.4389/2016, το ΚυΣΟιΠ όφειλε να εκδώσει απόφαση μέσα σε διάστημα δυο μηνών αλλά σε μόλις τέσσερις ημέρες η απόφαση ήταν έτοιμη και την επόμενη κιόλας ημέρα δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β', 2317/19-06-2018). Δηλαδή, μέσα σε τέσσερις ημέρες και προκειμένου να αποφασίσουν, τα μέλη του ΚυΣΟιΠ έλεγξαν όλα τα ακίνητα στα οποία ανήκε κάθε ένας από 10.119 κωδικούς, συζήτησαν την ιδιαιτερότητα κάθε ακινήτου, υπολόγισαν την σημασία καθενός ξεχωριστά τόσο για την τοπική όσο και για την εθνική οικονομία και αποφάσισαν ότι άπαντα, μηδενός εξαιρουμένου, μπορούν και πρέπει να μεταβιβαστούν στην ΕΤΑΔ.

Ουρουγουάη: Η χώρα όπου 6.000 κάτοικοι μιλούν άπταιστα Ελληνικά και γιορτάζουν την 25η Μαρτίου








Γιατί ο Aποπληθωρισμός, τα Υψηλά Πραγματικά Επιτόκια και η Παγίδας Ρευστότητας απειλούν τις Προοπτικές Σταθεροποίησης της Ελληνικής Οικονομίας


του Διονύση Χιόνη

Αποτελεί πλέον κοινή διαπίστωση μεταξύ των οικονομολόγων ότι  σταδιακά  μεταβάλλεται το πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται η οικονομική πολιτική να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ύφεσης. H αλλαγή εξηγείται από το γεγονός ότι αρκετές ευρωπαϊκές οικονομίες βρίσκονται σε μια κατάσταση αναιμικής ανάπτυξης που κύρια χαρακτηριστικά τους είναι η παγίδα ρευστότητας, ο αποπληθωρισμός και τα υψηλά πραγματικά επιτόκια. Ενώ λοιπόν μέχρι πρόσφατα όλα τα παραπάνω αποτελούσαν αποκλειστικά θέματα ακαδημαϊκής ανάλυσης  φαίνεται ότι  είναι πολύ πιο σημαντικά απ’ ότι πιστεύαμε και σύντομα θα γίνει αντιληπτό ότι θα προσδιορίζουν το οικονομικό περιβάλλον στην ελληνική οικονομία.

                                        Η παγίδα ρευστότητας
Μια οικονομία βρίσκεται σε παγίδα ρευστότητας όταν καθίσταται αναποτελεσματική η άσκηση της νομισματικής πολιτικής ως μέσο ενίσχυσης της ζήτησης. Ο βασικός λόγος γι’ αυτή την αναποτελεσματικότητα συνδέεται με το γεγονός ότι τα ονομαστικά επιτόκια βρίσκονται  ήδη σε πολύ χαμηλά επίπεδα. HEKT προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση και να τονώσει την ευρωπαϊκή οικονομία από το Νοέμβριο του 2010 ακολούθησε την πολιτική μείωσης των επιτοκίων. Με αυτό τον τρόπο επιδίωξε την μεγαλύτερη διαθεσιμότητα πόρων προς τους υποψήφιους επενδυτές για την ενίσχυση των επενδύσεων. Παρόλα την πτώση των επιτοκίων στην ευρωζώνη οι επενδύσεις δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται, η συνολική ζήτηση  βρίσκεται καθηλωμένη ενώ το παραγωγικό κενό σε πολλές χώρες της ΟΝΕ διευρύνεται.  

Ο αθέμιτος βιομηχανικός ανταγωνισμός από την Κίνα


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Tου Ιωάννη Παπαδόπουλου,
αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Οι προοπτικές για την ευρωπαϊκή βιομηχανία είναι ανάμικτες. Σε κάποιους κλάδους, όπως στο αλουμίνιο, η διεθνής ζήτηση ανεβαίνει διαρκώς. Ωστόσο, ακόμα και στους κλάδους όπου η συγκυρία είναι ευνοϊκή, η ευρωπαϊκή μεταποίηση δείχνει να υποφέρει, καθώς η ανταγωνιστικότητά της πλήττεται από το υπερβάλλον ρυθμιστικό κόστος έναντι των ανταγωνιστών της. Για να ξαναγυρίσουμε στο παράδειγμα του αλουμινίου, ενώ η πρωτογενής ευρωπαϊκή παραγωγή ανερχόταν σε 3 εκατ. τόνους το 2002, το 2017 έπεσε σε 2,1 εκατ. τόνους, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή αγορά να εξαρτάται πλέον κατά 70% από εισαγωγές.
Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος
Οι αιτίες αυτής της παράδοξης παρακμής είναι τόσο δομικές όσο και εξωγενείς. Δομικά, το κυριότερο ανταγωνιστικό μειονέκτημα είναι το έμμεσο κόστος παραγωγής που αντιπροσωπεύει η τιμή της ενέργειας, ιδίως σε ενεργοβόρους βιομηχανικούς κλάδους. Σ' αυτό το ζήτημα, η ευρωπαϊκή πολιτική καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής μέσω του μηχανισμού επιβολής πλαφόν στα δικαιώματα εκπομπής αερίων θερμοκηπίου και εμπορικής ανταλλαγής αυτών (ETS - Emission Trading System) συμβάλλει κατά πολύ στην αύξηση της τιμής της ενέργειας.
Επιπροσθέτως, η ευρωπαϊκή ήπειρος είναι σχετικά φτωχή σε κοιτάσματα πρώτων υλών και η Ε.Ε. δεν έχει ακόμα προωθήσει επιθετικά, ως όφειλε, μια πολιτική πρόσβασης σε ακατέργαστα υλικά (raw materials) απαραίτητα για τη βιομηχανική παραγωγή, αφήνοντας κυρίως τους Κινέζους ανταγωνιστές να «αλωνίζουν» στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Γιατί το +6,1% στο λιανεμπόριο είναι "πλασματικό"


της Αλεξάνδρας Γκίτση
Από τις βασικές αρχές στην αριθμητική είναι η σύγκριση όμοιων πραγμάτων. Παραδείγματος χάριν, μήλα με μήλα και πορτοκάλια με πορτοκάλια. Κάτι που δεν μπορεί να γίνει στη σύγκριση του φετινού πρώτου διμήνου με το αντίστοιχο περσινό. Γιατί εφέτος, το διάστημα Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου είχε τρεις ημέρες περισσότερες απ’ ότι το αντίστοιχο διάστημα ένα χρόνο πριν.
Όχι, οι συγκεκριμένοι μήνες δεν απέκτησαν περισσότερες ημέρες, απλά το εξεταζόμενο φετινό χρονικό διάστημα τα καταστήματα λειτούργησαν τρεις περισσότερες ημέρες σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα ένα χρόνο πριν.
Αυτός είναι άλλωστε και ο βασικός λόγος που εφέτος οι πωλήσεις στο οργανωμένο λιανεμπόριο τροφίμων εμφανίζονται αυξημένες κατά 6,1% σε αξία (πηγή: IRI) σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του 2018.

Ιταλία, το κουτί της Πανδώρας (Β!)

analyst


Με δεδομένο το ότι, οι Ιταλοί δεν είναι Έλληνες για να δεχθούν ένα PSI, έχουμε την άποψη πως η αντίστροφη μέτρηση για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη έχει ήδη ξεκινήσει – πόσο μάλλον αφού η επιδείνωση της ύφεσης θα τροφοδοτήσει περαιτέρω τις λαϊκές δυνάμεις δυσαρέσκειας και αντίθεσης με το ευρώ και με την ΕΕ.

.
Ανάλυση
- του Βασίλη Βιλιάρδου
Στο πρώτο μέρος της ανάλυσης μας (πατήστε εδώ), τεκμηριώσαμε πως η εγχείριση της Ιταλίας πέτυχε, αλλά ο ασθενής πέθανε. Εν προκειμένω με την έννοια πως η διαχρονική μείωση της ζήτησης που προκλήθηκε από τη διαρκή δημοσιονομική λιτότητα μετά το 1992, σε συνδυασμό με τη δυσμενή συναλλαγματική ισοτιμία του «ιταλικού ευρώ» απέναντι στο γαλλικό ή γερμανικό (είναι υπερτιμημένο περίπου κατά 20% – μετρείται με τη συγκριτική ανταγωνιστικότητα), μείωσαν την ικανότητα των ιταλικών επιχειρήσεων να διατηρούν τα μερίδια αγοράς των εξαγωγών τους – οπότε τις καταδίκασαν, μαζί με την ιταλική οικονομία, σε μία κατάσταση μόνιμης παρακμής.
Αναφέραμε δε πως το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι εάν μπορεί η Ιταλία να ξεφύγει από την παγίδα, στην οποία οδηγήθηκε μόνη της – ενώ εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε η Ευρωζώνη είναι καταδικασμένη να διαλυθεί. Επίσης πως οι ομοιότητες της Ιταλίας με την Ελλάδα είναι μεγάλες – κυρίως επειδή και οι δύο χώρες είχαν ανέκαθεν πρόβλημα δημοσίου χρέους λόγω της πολιτικής κακοδιαχείρισης της δεκαετίας του 1980 που ουσιαστικά πληρώνουν έκτοτε, ενώ αυτή ήταν η αιτία της (εσφαλμένης) συμμετοχής τους στο ευρώ (ανάλυση).

Επανασχεδιασμός καριέρας με δεξιότητες που έχουν «ζήτηση»


Ο σημερινός εργαζόμενος θα χρειαστεί να αλλάξει καριέρα τρεις φορές στην εργασιακή του ζωή. Η ανάγκη συνύπαρξης με τις νέες τεχνολογίες και οι δεξιότητες που κρίνονται τώρα απαραίτητες. 

Γράφει η Ελ. Κατσίνα

Στον σύγχρονο κόσμο, οι επιχειρήσεις καλούνται να υιοθετήσουν μία σειρά από νέες τεχνολογίες -τεχνητή νοημοσύνη, αυτοματοποίηση, cloud computing, κ.ά.-, αξιοποιώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη μετάβαση στο ψηφιακό μέλλον.
Η διαδικασία του ψηφιακού μετασχηματισμού φαίνεται δύσκολη για τους οργανισμούς -γιατί είναι κάτι νέο, στο οποίο δεν υπάρχει προηγούμενη εμπειρία-, όμως ακόμη πιο δύσκολη φαίνεται για τους εργαζομένους, οι οποίοι πλέον δεν έχουν την πολυτέλεια να επαναπαυθούν στην εργασιακή τους εμπειρία και στα έως τώρα δεδομένα της αγοράς.
Ο σημερινός εργαζόμενος θα χρειαστεί να αλλάξει καριέρα τρεις φορές στην εργασιακή του ζωή. Όχι εταιρεία, αλλά καριέρα. Παλαιότερα, οι αλλαγές γίνονταν λόγω της οικονομικής κρίσης -ένας εργαζόμενος αναγκαζόταν να κάνει αλλαγή στην επαγγελματική του πορεία, λόγω οργανωτικών αναδιαρθρώσεων και «βίαιων» μεταβολών. Επομένως μέχρι τώρα, στην πραγματικότητα, μιλούσαμε για επανασχεδιασμό καριέρας, βασιζόμενοι στα χαρακτηριστικά και στην εμπειρία που έχει ένα στέλεχος. Πλέον, όμως, μιλάμε για επανασχεδιασμό καριέρας από την αρχή, με βάση τα νέα δεδομένα της αγοράς, που περιλαμβάνουν την τεχνολογία, την τεχνητή νοημοσύνη, τη ρομποτική κ.ά.
Οι εργαζόμενοι της επόμενης γενιάς θα μάθουν να συνυπάρχουν και να εργάζονται δίπλα δίπλα με τις νέες τεχνολογίες, για να γίνουν πιο παραγωγικοί και να κερδίσουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Τα τελευταία νέα από τη διεθνή αγορά λένε ότι το 2019, θα δούμε τις εταιρείες να αρχίζουν να εφαρμόζουν την τεχνητή νοημοσύνη για να προσθέσουν στην ανθρώπινη εμπειρία.

Μαύρες Τρύπες


Δεν χρειάζονταν οκτώ τηλεσκόπια σε διάφορα σημεία του πλανήτη, για την απεικόνιση της «μαύρης τρύπας». Δεν είχαν παρά επισκευτούν την χώρα των «σκοτεινών οπών» (ΣΟ), την Ελλάδα, για να τις φωτογραφήσουν ανέξοδα. Η πρώτη Σκοτεινή Οπή είναι η μεσαία τάξη στην Ελλάδα. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, 9 στα δέκα μικρομεσαία νοικοκυριά δεν καλύπτουν 

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

ούτε τις βασικές τους ανάγκες, όπως τον λογαριασμό του ηλεκτρικού που έχει εκτοξευθή στα ύψη μήτε τις παλαβές φορολογικές υποχρεώσεις (ΕΝΦΙΑ, φόρος εισοδήματος, δημοτικά τέλη κλπ).
Στις ιδιωτικές επιχειρήσεις που ακόμα δεν έχουν ρουφήξει οι ΣΟ, το κράτος χρειάζεται ένα χρόνο για να επιστρέψει τις επιστροφές αχρεωστήτων φόρων (πχ.ΦΠΑ) και μειώνει στο μισό τους τόκους για την εκπρόθεσμη αποπληρωμή τους.
Η μεγάλη τρύπα του δημοσίου χρέους έφτασε το 183,3% του ακ. εθν. προϊόντος το 2018 χωρίς να φαίνεται ακτίνα φωτός μειώσεως του. Την απορροφά η ΣΟ.
Για τους πτωχούς Έλληνες, η αύξηση των φόρων θα διευρυνθή αν μειωθή το αφορολόγητο όριο το 2022 κατά τας επιταγάς του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (που δεν ανήκει στους «θεσμούς»).

Η ιστορία της «Ανώνυμης Εταιρείας» στην Ελλάδα

taxheaven


[Το άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο περιοδικό «Accountancy Greece (Ag)» (τεύχος 34, Ιαν.- Φεβ. – Μαρ. 2019. Εδώ δημοσιεύεται με μικρές τροποποιήσεις/προσθήκες].

Κωνσταντίνος Ιωαν. Νιφορόπουλος
Ορκωτός Ελεγκτής – Λογιστής – ΩΡΙΩΝ Α.Ε

……………………….



Τίτλος 25 μετοχών της εταιρίας ΧΡΩΜΑΤΟΥΡΓΕΙΑ «ΙΡΙΣ», έκδοσης 1950

Γιατί η γερμανική οικονομία ασθενεί και πώς μεταδίδει τον ιό στην Ευρωζώνη


Ποιοι παράγοντες οδήγησαν στην κάμψη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Νατάσας Στασινού
 
Δεν έχουμε συνηθίσει τη Γερμανία στον ρόλο του μεγάλου ασθενούς. Ακόμη, όμως, και οι πιο γεροί οργανισμοί υποκύπτουν κάποιες στιγμές σε εποχικούς ιούς. Η σημερινή εποχή δοκιμάζεται από τον ιό του προστατευτισμού, του οικονομικού εθνικισμού και των πάσης φύσεως τειχών στον οποίο οι εξαγωγικές δυνάμεις είναι πιο ευάλωτες. Το Βερολίνο επιλέγει να τον αντιμετωπίσει με... «ομοιοπαθητική», αλλά και πάλι αυτό δεν είναι αρκετό. Και τούτο γιατί η εξάρτηση από τις εξαγωγές δεν είναι η μόνη αδυναμία της γερμανικής οικονομίας. Αξίζει να δούμε αναλυτικά τους παράγοντες που οδήγησαν τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή οικονομία ύστερα από εννέα έτη δυναμικής ανάπτυξης στα πρόθυρα της ύφεσης, αλλά και τι σημαίνει αυτό για την υπόλοιπη ήπειρο. 

Η εξάρτηση από τη μεταποίηση και τις εξαγωγές
Το Made in Germany ήταν πάντα το ισχυρό χαρτί της χώρας. Τα βιομηχανικά της αγαθά, υψηλής ποιότητας και αξιόπιστα, στήριξαν σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο την ανάπτυξη και την απασχόληση. Η βιομηχανία καλύπτει το 31% του γερμανικού ΑΕΠ και ειδικότερα η μεταποίηση, το 22%. Μόνο οι αυτοκινητοβιομηχανίες και το δίκτυο των προμηθευτών τους στηρίζουν το 14% της γερμανικής οικονομίας. O γερμανικός μεταποιητικός κλάδος έχει βυθιστεί σε ύφεση. O δείκτης PMI της Μarkit για τον κλάδο έχει καταγράψει πτώση κατά τους 14 από τους 15 τελευταίους μήνες. Βρέθηκε δε και τους τρεις πρώτους μήνες του 2019 κάτω από το όριο των 50 μονάδων, που διακρίνει την επέκταση από τη συρρίκνωση της δραστηριότητας.

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της γερμανικής στατιστικής υπηρεσίας, οι παραγγελίες γερμανικών βιομηχανικών αγαθών έκαναν βουτιά 4,2% τον Φεβρουάριο, ύστερα από πτώση 2,1% τον Ιανουάριο. Ήταν η χειρότερη επίδοση από τον Ιανουάριο του 2017, η οποία και ήρθε κόντρα στις προβλέψεις των ειδικών για οριακή άνοδο της τάξης του 0,3%. Οι παραγγελίες από το εξωτερικό συρρικνώθηκαν 6%, με εκείνες από άλλα μέλη της Ευρωζώνης να καταγράφουν πτώση 2,9% και τις υπόλοιπες να βυθίζονται 7,9%. Τον ίδιο μήνα οι συνολικές εξαγωγές της χώρας μειώθηκαν κατά 1,3% σε σχέση με τον Ιανουάριο, στη μεγαλύτερη μηνιαία πτώση εδώ και 12 μήνες. 

Παραδεισος η Ολεθρος Ντοκιμαντέρ Ελληνικοί υπότιτλοι




Σε αυτό το ντοκιμαντέρ αναφαίνονται με λεπτομέρεια οι βαθύτερες αιτίες των συστημικών διαταραχών των αξίων και τα επιζήμια συμπτώματα που προκαλούνται από την τρέχουσα κοινωνικό-οικονομική κατάσταση του πολιτισμού μας. To Venus Project τάσσεται υπέρ ενός νέου κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, ενημερωμένο με την σημερινή γνώση, που χαρακτηρίζει τη δια βίου εργασία του Κοινωνικού Μηχανικού, φουτουριστή, εφευρέτη και Βιομηχανικού σχεδιαστή Jacque Fresco, που ο ίδιος αποκαλεί οικονομία βασισμένη σε πόρους.

Στην ταινία τονίζεται η ανάγκη να ξεπεραστούν παρωχημένες και αναποτελεσματικές μέθοδοι της πολιτικής, των νόμων, των επιχειρήσεων και να χρησιμοποιηθεί η μέθοδος της επιστήμης, σε συνδυασμό με την υψηλή τεχνολογία, για να καλυφθούν οι ανάγκες όλων των ανθρώπων του κόσμου. Δεν βασίζεται στις απόψεις των πολιτικών και οικονομικών ελίτ ή στην σφαίρα της φαντασίας, αλλά στη διατήρηση μιας δυναμικής ισορροπίας με τον πλανήτη που θα μπορούσε να προσφέρει τελικά την αφθονία για όλους τους ανθρώπους.

Το "Παράδεισος ή Λήθη", από το Venus Project, εισάγει τον θεατή σε ένα πιο κατάλληλο σύστημα αξιών με ολιστική προσέγγιση προς όφελος του ανθρώπινου πολιτισμού.