«Βόμβες» Λαφαζάνη κατά Τσίπρα για το «ριφιφί» στο Νομισματοκοπείο το 2015

Τι γράφει στο βιβλίο του ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για τα δραματικά γεγονότα του 2015. Απόσπασμα εξασφάλισε ο Βηματοδότης

Εχει ενδιαφέρον, πώς να το κάνουμε λέει ο Βηματοδότης, το βιβλίο που γράφει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης για τα  δραματικά γεγονότα που σημάδεψαν το 2015, τότε που η κυβέρνηση Τσίπρα αναζητούσε τρόπους χρηματοδότησης.

Ιδού λοιπόν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του, που εξασφάλισα, όπως ο ίδιος μου το αφηγήθηκε:

«Ολη αυτή η ιστορία με το δήθεν ριφιφί στο Νομισματοκοπείο, δεν υπάρχει. Την επινόησε ο Τσίπρας και τη διέδωσε για να με συκοφαντήσει. Η πραγματική ιστορία είναι ότι στις συζητήσεις που είχαμε για έξοδο της χώρας από το ευρώ, ο Τσίπρας έλεγε πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για να φύγουμε από την ευρωζώνη. Δεν υπάρχει, έλεγε, η δυνατότητα, δεν υπήρχε η κατάλληλη προετοιμασία.

Εάν πάμε στη δραχμή η Ελλάδα σε δύο εβδομάδες πέθανε. Σε δύο εβδομάδες, επέμενε ο Τσίπρας, δεν θα βρίσκαμε στα ΑΤΜ ούτε ένα ευρώ. Αυτά μου έλεγε ο τότε πρωθυπουργός. Και τότε εγώ πρότεινα: Να κατάσχουμε μέρος των 22 δισ. ευρώ που υπάρχουν αποθηκευμένα στο Δίκτυο της Τράπεζας της Ελλάδος, σε όλα δηλαδή τα υποκαταστήματα της ΤτΕ. Σαν έκτακτο μέτρο, ώστε να εξασφαλίσουμε τη ρευστότητα.

ardin-rixi

του Σπύρου Κουτρούλη από την Ρήξη φ. 153

Στην Καθημερινή της Κυριακής της 12.5.2019 μοιράστηκε το βιβλίο του Θάνου Βερέμη Εκσυγχρονισμός και συντήρηση: από τον 19ο στον 21ο αιώνα, όπου επικρίνεται ο λαϊκισμός, όπως εκφράστηκε από το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου και τον ΣΥΡΙΖΑ. Προσπαθώντας να διατυπώσει μια ιστορική αιτιολογία, ορίζει ως γενάρχη του λαϊκισμού τον στρατηγό Μακρυγιάννη. Στην πραγματικότητα θέλει να επιτεθεί κυρίως στον Γ. Σεφέρη και στην περίφημη διάλεξη του στο Κάιρο όπου μεταξύ άλλων είπε «Κάθε φορά που η φυλή μας γυρίζει προς τον λαό ζητά να φωτιστεί από τον λαό, αναμορφώνεται από τον λαό».

Επειδή ο Θ. Βερέμης συγχέει το λαϊκό με το λαϊκιστικό, είναι εύλογο να επικρίνει τον Γ. Σεφέρη και να μην αποδέχεται ότι ο λαός μας δημιούργησε το δημοτικό τραγούδι, διέσωσε τη βυζαντινή τέχνη και, μέσα από την ορθόδοξη λειτουργία, το τυπικό της αρχαίας τραγωδίας. Επιπλέον μέσα από τους κοινοτικούς θεσμούς και το εθιμικό δίκαιο δημιούργησε πρωτογενείς θεσμούς δικαίου. Γι’ αυτό ο ισχυρισμός του Θ. Βερέμη ότι «ο Μακρυγιάννης περιγράφει με ακρίβεια μια κοινωνία με άφθονη παλληκαριά αλλά χωρίς νόμους, αρχές και συνέπεια εκτός από την προαγωγή των συμφερόντων των ημετέρων» (σελ.159), παραλείπει να αναφέρει ότι η οθωμανική κοινωνία και το οθωμανικό κράτος επέτρεπε κάτι τέτοιο αλλά, οι Έλληνες παρόλα αυτά δημιούργησαν τις δικές τους συσσωματώσεις όπως φαίνεται και στα Αμπελάκια και στους συντροφοναύτες των Σπετσών και της Ύδρας. Και το γνήσιο ενδιαφέρον για τη διαιώνιση του ελληνισμού συνδυάστηκε με κανόνες δικαίου οικονομικού ορθολογισμού, αφού η συντροφική διανομή προϋπέθετε τη δημιουργία πλούτου και κερδών.

Συμμετοχική Χρηματοδότηση

Των Καθηγητή Κωνσταντίνου Ζοπουνίδη,

Πολυτεχνείο Κρήτης, Επίτιμος Διδάκτορας, ΑΠΘ, Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών της Ισπανίας, Distinguished Research Professor, Audencia Business School, France

Καθηγητή Μιχάλη Δούμπου,

Μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering του Πολυτεχνείου Κρήτης

Μαριάννα Εσκαντάρ, MBA

Μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering του Πολυτεχνείου Κρήτης

Le Crowdfunding

Cecile Palusinski

Que sais – je?

PUF 2018

Ενώ το Web 2.0 και τα κοινωνικά δίκτυα προώθησαν την εμφάνιση των διαφόρων κοινοτήτων του διαδικτύου, το crowdfunding ή συμμετοχική χρηματοδότηση, γνωρίζει μια σημαντική ανάπτυξη στη Γαλλία όπως και στο εξωτερικό.

Συμπληρωματική στις παραδοσιακές χρηματοδοτήσεις, παίρνει  διαφορετικές μορφές (δώρο, δώρο με ανταπόδοση, δάνειο και επένδυση) που αναδεικνύουν δυναμικές και πρακτικές ετερογενείς. Χρησιμοποιούμενη ως εργαλείο μελέτης της αγοράς ή της εμψύχωσης των κοινοτήτων, μπορεί να θεωρηθεί ως μια μορφή του crowdsourcing.

Στηριζόμενη σε μαρτυρίες επαγγελματιών του κλάδου και σε πολλαπλά παραδείγματα, κυρίως από τον κλάδο της κουλτούρας, η συγγραφέας παρουσιάζει τους παράγοντες του crowdfunding, τους διάφορους  τύπους πλατφόρμας, τις ισχύουσες διατάξεις και προσεγγίζει τις προκλήσεις αυτού του συνεργατικού μοντέλου: την απόδιαμεσολάβηση, τη δημιουργία κοινωνικής αξίας, την κατεύθυνση της αποταμίευσης προς την πραγματική οικονομία.

Οι 100 λέξεις της Οικονομίας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Των Κωνσταντίνου Ζοπουνίδη,

καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, επίτιμος διδάκτωρ ΑΠΘ, ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών της Ισπανίας, Distinguished Research Professor, Audencia Business School.

Γιώργου Ατσαλάκη,

επίκουρος καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης, σύμβουλος του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου για τον Δρόμο του Μεταξιού, Εργαστήριο Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης.

και Μαριάννας Εσκαντάρ,

μεταπτυχιακή φοιτήτρια, MBA, μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering, Πολυτεχνείο Κρήτης.

Είναι δυνατόν να κατανοήσουμε τον οικονομικό κόσμο μας μόνο με 100 λέξεις; Γιατί όχι, εάν κρατήσουμε αυτά που φαίνονται να είναι αποφασιστικά. Γιατί όχι, εάν τα εξηγήσουμε και τα συνδέσουμε, χωρίς ποτέ να απομακρυνθούμε από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, κάνοντας να έλθουν και νέες έννοιες.

Ο Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης

Το λεξιλόγιο της οικονομίας περιέχει πάντα νέες δυνάμεις, στρατηγικές, μελλοντικές ενέργειες που διατυπώνονται. Μπορεί κάποιος να διαβάσει όλο το βιβλίο «Les 100 Mots de l'Economie», να επιλέξει συγκεκριμένα κεφάλαια, να «τσιμπήσει» μερικά ενδιαφέροντα θέματα, χωρίς να ξεχάσει ποτέ τις λέξεις που αποτελούν θεμελιώδεις βάσεις της οικονομίας: μεγέθυνση, απασχόληση, μέλλον - το μέλλον μας. Σήμερα είναι λιγότερο σκοτεινό, χωρίς ωστόσο να έχει γίνει πολύ καθαρό.

Ξεκινώντας από τα συμπεράσματα, ο συγγραφέας εστιάζει σε τρεις μεταβλητές: οικονομία, «πονηρά» αποτελέσματα και ηθική.

Οικονομία είναι ο τρόπος να κάνεις το καλύτερο με τα μέσα που διαθέτεις.

«Πονηρά» αποτελέσματα είναι η έξυπνη μεγαλοφυΐα της οικονομίας. Στη χειρότερη περίπτωση, παράγει αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιθυμεί κάποιος. Για παράδειγμα, βοηθώντας έναν άνεργο, τον ενθαρρύνουμε να παραμείνει άνεργος, βοηθώντας μια επιχείρηση να μεγαλώσει την οδηγούμε να κάνει λιγότερες προσπάθειες, να δανειστεί και στο τέλος να υπερδανειστεί.

Με τον τρόπο του Γ. Σεφέρη

ardin-rixi

Γιώργος Σεφέρης

Μέρες Η΄, 2 Γενάρη 1961-16 Δεκέμβρη 1963

εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2018,

φιλολογική επιμέλεια Κατερίνα Κρίκου – Davis

του Σπύρου Κουτρούλη από την Ρήξη φ. 152

Tο 1961 κυκλοφορεί με την ευκαιρία των τριάντα χρόνων από την έκδοση της Στροφής, τιμητικός τόμος αφιερωμένος στον Γ. Σεφέρη που περιλαμβάνει το δοκίμιο του Ζ. Λορεντζάτου «Το χαμένο κέντρο». Ο Σεφέρης γράφει μια επιστολή την οποία δεν στέλνει τελικά, ίσως γιατί διατυπώνει κάποιες ουσιώδεις επιφυλάξεις στον Ζ.Λορεντζάτο. Συνοψίζει κατ’ αρχήν τις σκέψεις του τελευταίου προσπαθώντας να τις φωτίσει. Ο Λορεντζάτος συμπεραίνει ότι: α. Πήγε στράφι η Ευρώπη από το Δάντη και πέρα γιατί με την Αναγέννηση έχασε το κέντρο της ή τη μεταφυσική της παράδοση. β. Εμείς, από το ‘21 και πέρα, μόλις λευτερωθήκαμε από τον Τούρκο αγκαλιάσαμε την Ευρώπη κι από αυτή προσδιοριζόμαστε, έτσι η χαλασμένη Ευρώπη μας κόλλησε την αρρώστια της, χάσαμε κι εμείς το Κέντρο μας ή τη μεταφυσική μας παράδοση για το χατήρι της. γ. Άν δεν ξαναβρεθεί το χαμένο κέντρο, σ’ εμάς ή και στους έξω από εμάς, πάμε κι εμείς κι αυτοί κατά διαβόλου. δ. Κέντρο (το χαμένο)= «το εν ου εστι χρεία» = μεταφυσική παράδοση = παράδοση της Χριστιανικής Ανατολής = παράδοση του Ορθόδοξου Χριστιανού (δεν ξέρω αν πρέπει να προσθέσω του Έλληνα Χριστιανού, ούτε αν το «έν ου εστι χρεία» είναι ακριβώς η χριστιανική πίστη)»(σελ.313 ,314).

Με αυτό τον τρόπο ο Σεφέρης συνοψίζει τις σκέψεις του Ζ.Λ. Όμως στη συνέχεια ξεκινούν κάποιες αντιρρήσεις του: «Οι παραδόσεις των λαών είναι εγκόσμιο πράγμα, η πίστη είναι του Θεού, είναι μεταφυσική, είναι οικουμενική, είναι το αιώνιο» (σελ.314-315). Για να συνεχίσει: «Ας έρθουμε στην παράδοση που μ’ ενδιαφέρει τώρα με πιο επείγοντα τρόπο γιατί κινδυνεύει περισσότερο» (σελ.315). Πρόκειται για ό,τι έζησε ως παιδί στα Βουρλά:

Οι προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης: Οι μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές ερωτήσεις

Των Καθηγητή Κωνσταντίνου Ζοπουνίδη,

Πολυτεχνείο Κρήτης, Επίτιμος Διδάκτορας, ΑΠΘ, Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών της Ισπανίας, Distinguished Research Professor, Audencia Business School, France

Καθηγητή Μιχάλη Δούμπου,

Μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering του Πολυτεχνείου Κρήτης

Δρ Ευαγγελία Κρασαδάκη,

Μέλος του ΕΡΓΑΣΥΑ, Σχολή Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης του Πολυτεχνείου Κρήτης

Μαριάννα Εσκαντάρ, MBA

Μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering του Πολυτεχνείου Κρήτης

Les enjeux de la mondialisation

Les grandes questions economiques et sociales

3e edition

A. Benassy –Quere, C. Chavagneux, E. Plihon, M. Rainell

Collection Reperes La Decouverte, 2019

Ο Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης

Αυτό το βιβλίο είναι το τελευταίο σε μια σειρά τριών τόμων που έχουν ως φιλοδοξία να καλύψουν τις κύριες σύγχρονες οικονομικές και κοινωνικές ερωτήσεις σε μια εθνική, ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα. Η ιδιαιτερότητα είναι να έχουν σχεδιαστεί και συνταχθεί από ειδικούς αυτών των ερωτήσεων –πανεπιστημιακούς και αναγνωρισμένους ερευνητές- για σπουδαστές και φοιτητές.

Μια στατιστική έρευνα σχετική με την εμφάνιση οικονομικών όρων των πιο συχνά χρησιμοποιούμενων στα μίντια θα τοποθετούσε πιθανώς την «παγκοσμιοποίηση» ψιλά στην κατάταξη. Πρόκειται για μια παλιά πραγματικότητα, όπως αναφερόμαστε σε μια «πρώτη παγκοσμιοποίηση» στο τέλος του 19ου αιώνα και στην αρχή του 20ου με πολλαπλές μορφές: επέκταση του διεθνούς εμπορίου, μεταναστευτικές ροές, διακίνηση κεφαλαίων, ιδεών, εικόνων, κ.λπ.

Το βιβλίο αυτό είναι ένας συλλογικός τόμος και αποτελείται από πέντε κεφάλαια.

1. Διεθνοποίηση των ανταλλαγών και μεγέθυνση (M. Rainelli).

2. Χρηματοοικονομική παγκοσμιοποίηση (D. Plihon).

3. Παράγοντες της παγκοσμιοποίησης (Ch. Chavagneux).

4. Ευρωπαϊκό οικοδόμημα (E. Laurent).

5. Ευρωζώνη: αλλαγή μοντέλου; (A. Benassy-Quere).

Επίκαιρο όσο ποτέ …

analyst

Επίκαιρο όσο ποτέ …

- του Λεωνίδα Κουμάκη

Σήμερα θα σας μιλήσω για το πιο ξεχωριστό από τα βιβλία μου γιατί θεωρώ πως όσα βιβλία καταγράφουν αυθεντική ιστορία με πραγματικά  γεγονότα και καταστάσεις, παραμένουν διαχρονικά και πολύτιμα όσα χρόνια κι΄ αν περάσουν – ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή που χαρακτηρίζεται από αδιαφορία, έλλειψη γνώσης και λήθη απέναντι ακόμα και στην πιο πρόσφατη ιστορία μας.

«Το Θαύμα – Μια πραγματική ιστορία» γράφτηκε το 1992 μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα σε ένα μικρό, λιτό δωμάτιο ενός Αιγαιοπελαγίτικου νησιού  – ακριβώς απέναντι από τις αλησμόνητες πατρίδες. Αποτελεί μια διαχρονική, ζωντανή μαρτυρία της Τουρκικής πολιτικής απέναντι στον Ελληνισμό τα τελευταία 100 χρόνια – και όχι μόνο.

Πρωτοκυκλοφόρησε το 1993 και επανεκδόθηκε το 1994, το 1996 (σε Ελληνικά και Αγγλικά) και το 2008 (στα Ελληνικά, Βιβλιοπωλείο O ΠΟΛΙΤΗΣ).

Το καλοκαίρι του 2019, επανακυκλοφόρησε η τρίτη Αγγλική έκδοση του βιβλίου με τίτλο «TheMiracle – A true story», από την πλατφόρμα του Amazon.com, τόσο σε έντυπη, όσο και σε ηλεκτρονική μορφή (e-book).

ardin-rixi

Το εσωτερικό ταξίδι του Ρίτσαρντ Μπερντ στην άκρη του κόσμου

του Κωνσταντίνου Μαυρίδη

Το 1934, η Ηρωική Εποχή της εξερεύνησης της Ανταρκτικής είχε φτάσει στο τέλος της. Το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου είχε χαρτογραφηθεί και ο Νότιος Πόλος είχε κατακτηθεί. Καθώς η τεχνολογία αναπτυσσόταν γοργά και η Ηρωική Εποχή παραχωρούσε τη θέση της στη Μηχανοκίνητη Εποχή, τεράστιες εκτάσεις καλύπτονταν πλέον με σχετική ευκολία και απέμεναν πια ελάχιστες πρωτιές για τους επίδοξους εξερευνητές της παγωμένης γης.
Έτσι, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Αμερικανός αντιναύαρχος Ρίτσαρντ Μπερντ είχε καταφέρει τη χρυσή πρωτιά της εξερεύνησης των πόλων όντας πλοηγός στις πρώτες πτήσεις πάνω από τον Βόρειο Πόλο το 1926 και τον Νότιο Πόλο το 1929. Αν λάβει κανείς υπόψη του ότι ο Μπερντ είχε αναδειχθεί στον βαθμό του αντιναυάρχου στα σαράντα ένα του και του είχαν απονεμηθεί τα σημαντικότερα παράσημα των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του παράσημου ανδρείας του Κογκρέσου, δεν απέμεναν και πολλά να κάνει από το να αποσυρθεί και να επαναπαυτεί στις δάφνες του. Παρά ταύτα, ο Μπερντ δεν είχε τελειώσει ακόμα με την Ανταρκτική και πίεζε ανώτερους και χρηματοδότες για μια ακόμη αποστολή στους πάγους.
Ο σκοπός της αμερικανικής ανταρκτικής αποστολής του 1934 δεν ήταν η πρώτη κατάκτηση κάποιας απάτητης κορυφής, ή η προσέγγιση κάποιου δυσπρόσιτου γεωγραφικού σημείου στον χάρτη. Ο σκοπός ήταν η συλλογή μετεωρολογικών δεδομένων και η κατασκευή μιας προκεχωρημένης επιστημονικής βάσης στο φράγμα πάγου του Ρος. Όσο για τον Μπερντ, ενώ ήταν ο επικεφαλής της ομάδας, είχε κρατήσει για τον εαυτό του μια σχεδόν παρανοϊκή-αυτοκτονική αποστολή. Ενώ οι υπόλοιποι θα διαχείμαζαν στη βάση που θα βαπτιζόταν «Μικρή Αμερική», αυτός σκόπευε να μείνει τελείως μόνος για έναν ολόκληρο ανταρκτικό χειμώνα σε έναν απομονωμένο μετεωρολογικό σταθμό (ουσιαστικά ένα κουτί τέσσερα επί τρία μέτρα) θαμμένο στον πάγο της ενδοχώρας, 123 μίλια μακριά από τη βάση. Αρχικά προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, αλλά ήταν ανυποχώρητος και, μιας και ήταν ιεραρχικά ανώτερος όλων, τελικά τους διέταξε να τον αφήσουν ήσυχο.

Αποστασία του 1965

Ο μίτος της ανάπτυξης

Αυτός είναι ο τίτλος ενός εξόχως επίκαιρου, σύντομου αλλά περιεκτικού βιβλίου του Δημήτρη Σκάλκου, συγγραφέα και ειδικού συμβούλου σε θέματα ανταγωνιστικότητας και ανάπτυξης. 

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Δεν ξεπερνά τις 170 σελίδες το βιβλίο του Δημ. Σκάλκου, αλλά το περιεχόμενό του λέει πολλά. Κάποια από αυτά είναι αυτονόητα, για  όσους διαθέτουν φαιά ουσία. Για άλλους όχι. Δεν είναι δε και λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι τα λεφτά κρέμονται στα δένδρα και πως μπορεί να γίνει ομελέτα χωρίς αυγά.

Για να υπάρξει όμως σοβαρή ανάπτυξη, υποστηρίζει ο Δημ. Σκάλκος, το σημερινό παραγωγικό μοντέλο της χώρας δεν είναι πρόσφορο. Δεν ανταποκρίνεται στις μεγάλες αλλαγές του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας και της εκκολαπτόμενης τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης.

Όμως, στο πλαίσιο αυτό ο απαραίτητος μετασχηματισμός του εγχώριου παραγωγικού μοντέλου, δεν μπορεί σε καμμιά περίπτωση να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Απαιτείται έτσι μια αναπτυξιακή στρατηγική, η οποία θα απλώνεται στο χρόνο. «Μια στρατηγική, γράφει ο συγγραφέας, που αρχικά θα επικεντρωθεί στις κύριες αδυναμίες της οικονομίας, με την εφαρμογή στοχευμένωνμεταρρυθμίσεων, η απόδοση των οποίων θα ενισχύσει το κρίσιμο πολιτικό κεφάλαιο (αυτό που έλλειψε στις προηγούμενες μεταρρυθμιστικές προσπάθειες) ώστε αυτές να  συνεχιστούν με τη σειρά τους σε άλλα πεδία.

Είναι επίσης… σημαντικό, επισημαίνει ο Δημ. Σκάλκος, να αντιληφθούμε πως η αναπτυξιακή πρόκληση είναι διαρκής. Δεν περιορίζεται μόνο . στην επιδίωξη άμεσων οικονομικών αποτελεσμάτων αλλά αφορά εξίσου τις επόμενες γενιές. Τόσο γιατί η διαγενεακή αλληλεγγύη αποτελεί ηθική μας υποχρέωση, όσο και διότι  η βιωσιμότητα της αναπτυξιακής προοπτικής επιβάλει στέρεες βάσεις.

Ντοκουμέντο: Το ανατριχιαστικό σχέδιο των δανειστών για το Grexit – Τι θα γινόταν σε καταθέσεις και συντάξεις – Πώς θα τυπωνόταν το νέο νόμισμα

Βιβλίο - αποκάλυψη για τις συνέπειες που θα είχε η ελληνική έξοδος από το ευρώ

Εκατόν πενήντα επτά σελίδες αποτελούν το πιο καλά φυλαγμένο μυστικό της ελληνικής κρίσης. Eίναι το σχέδιο των δανειστών στο οποίο περιγράφεται με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες το πώς θα γινόταν διαχείριση σε μία έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Μέχρι σήμερα ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν από το βιβλίο «Η τελευταία μπλόφα», των δημοσιογράφων Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτωρίας Δενδρινού, φέρνουν στο φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά την αναλυτική διαδικασία και τις συνέπειες ενός Grexit.

Τι θα γινόταν σε καταθέσεις και συντάξεις, πώς θα τυπωνόταν το νέο νόμισμα, πόσο μεγάλη θα ήταν η ανθρωπιστική κρίση που θα αντιμετώπιζε η χώρα;

Αναλυτικά, αποσπάσματα από το βιβλίο την προδημοσίευση του οποίου κάνει η «Καθημερινή»:

Κωδικός «Κροατία»

Στις αρχές Ιουνίου του 2015, και ενώ πλέον η θέση της Ελλάδας στο ευρώ κρεμόταν από μία κλωστή, μια μικρή ομάδα οικονομολόγων και δικηγόρων συγκεντρώθηκε υπό απόλυτη μυστικότητα στην αίθουσα συνεδριάσεων του 15ου ορόφου του κτιρίου Charlemagne, εκεί όπου στεγάζονται οι οικονομικές υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Επρόκειτο για τους εμπειρογνώμονες που για μήνες επεξεργάζονταν το περίφημο Σχέδιο Β΄, το οποίο θα εφαρμοζόταν σε περίπτωση που το εφιαλτικό σενάριο της ελληνικής χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ γινόταν πραγματικότητα.

Ορθοδοξία και εθνική ταυτότητα στην Ελλάδα

Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά «Εκκλησία και Γένος εν αιχμαλωσία»

Στους έξι αιώνες της ξένης κατοχής, από το 1204 έως το 1821, παράλληλα με τη διαρκή αντίστασή του στα μέτωπα αδιάκοπων πολεμικών συγκρούσεων, στα όρη και τις θάλασσες, ο ελληνισμός θα διασωθεί ακουμπώντας στις μείζονες πνευματικές παρακαταθήκες του, κατ’ εξοχήν στην ορθόδοξη πίστη, τη γλώσσα, τη συνείδηση της ιστορικής του διαχρονίας και, τέλος, τη λαϊκή παράδοση (δημοτικό τραγούδι, παραμύθια και διηγήσεις κ.λπ.). Διότι ο ελληνικός κόσμος, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτόν, αντιμετωπίζει όχι μόνο μια διπλή κατοχή –την Τουρκοκρατία και τη Φραγκοκρατία–, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στο πεδίο των διωγμών, της καταπίεσης, του οικονομικού εξανδραποδισμού, αλλά και μια διττή πνευματική απειλή. 

Η τουρκική κατοχή είναι ταυτοχρόνως και ένα διαρκές εγχείρημα επιβολής του ισλάμ, διά των εξισλαμισμών και του παιδομαζώματος, ενώ η φραγκική παρουσία δεν περιορίζεται στα κατεχόμενα εδάφη αλλά, μέσα από την οικονομική και πνευματική διείσδυση, επιχειρεί να μεταβάλει τον ελληνικό κόσμο σε θρησκευτικό-πνευματικό παράρτημα του καθολικισμού. Γι’ αυτό και η Εκκλησία, ως ο σημαντικότερος θεσμός του υπόδουλου γένους, είναι υποχρεωμένη να διεξάγει έναν αδιάκοπο «διμέτωπο» αγώνα για να διασφαλίσει την ελληνική ιδιοπροσωπία.

Κοινωνούμενη βιβλιοφιλία

του Χρήστου Γιανναρά

Ε​​ίναι κάποια χρόνια τώρα που έχω παραμελήσει μια καλή συνήθεια, άλλοτε αυτονόητη μια φορά τον χρόνο: Να κοινωνώ με τους αναγνώστες της επιφυλλίδας μου τίτλους βιβλίων, κυρίως λογοτεχνίας, ξεχωριστής για μένα ποιότητας και αξίας. Χωρίς την παραμικρή αξίωση βιβλιοκριτικής εγκυρότητας, μόνο για την αμοιβαιότητα της χαράς που γεννιέται με την κοινοποίηση μιας απόλαυσης. Μέρες γιορτινές, και αμνηστεύεται, ελπίζω, αυτή η παρένθεση φυγής από το πνιγερό αδιέξοδο της χώρας, την ανικανότητα, νηπιότητα και τυφλότητα του πολιτικού μας προσωπικού, κυρίως.

Μυθιστόρημα, από αυτά που σημαδεύουν έναν αιώνα και όχι μια δεκαετία, νομίζω, είναι «Ο Στόουνερ» του John Williams, σε θαυμάσια μετάφραση της Αθηνάς Δημητριάδου, στις Εκδόσεις Gutenberg. Θα τολμούσα να παρατηρήσω ότι η αποκαλυπτική δυναμική και ποιότητα του έργου δεν εξαντλείται στο περιγραφικό ταλέντο ή στην ανατομία χαρακτήρων. Εντοπίζεται στον φωτισμό «νοήματος», στόχου και πυξίδας της ανθρώπινης ύπαρξης, μέσα από μια κοινότοπη περίπτωση ανθρώπου, καταγωγικά παγιδευμένη στη μετριότητα, που όμως λειτουργεί με την αυθεντικότητά της σαν καταλύτης αποκαλύψεων αλήθειας. «Ο Στόουνερ» μπορεί να αξιολογηθεί με μέτρο τον ντοστογιεφσκικό «Ηλίθιο» ή τον «Ξένο» του Αλμπέρ Καμύ, νομίζω.

Ενα δεύτερο αριστουργηματικό, κατά τη γνώμη μου, μυθιστόρημα είναι του Γερμανού Bodo Kirchhoff, με τίτλο: «Οταν δεν το περιμένεις» – σε επίσης εξαίρετη μετάφραση της Δέσποινας Κανελλοπούλου, στις Εκδόσεις «Αιώρα».

Η Διαρκής Κρίση

Η χρηματοοικονομική ολιγαρχία και η αποτυχία της Δημοκρατίας

Των Καθηγητή Κωνσταντίνου Ζοπουνίδη, Πολυτεχνείο Κρήτης, Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών της Ισπανίας, Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ευρωπαϊκή Ακαδημία των Διδακτόρων, Distinguished Research Professor, Audencia Business School, Γαλλία

Δρ Αιμίλιου Γαλαριώτη, Καθηγητής Χρηματοοικονομικής, As. Dean for Research, Audencia Business School, Γαλλία

Δρ Γεώργιου Ατσαλάκη, Οικονομολόγος, Επίκουρος Καθηγητής, Εργαστήριο Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης, Πολυτεχνείο Κρήτης

Γενικά

Ο Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης

Κατά το συγγραφέα ο τίτλος αυτού του βιβλίου μπορεί να εκπλήξει. Σήμερα, μιλώντας για «διαρκή κρίση» όταν όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αναφέρουν ανάκαμψη της ανάπτυξης, είναι αρκετά παράδοξο. Τα θεμελιώδη οικονομικά είναι καλά, και μάλιστα εξαιρετικά. Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν έχει μέχρι σήμερα εξετάσει το τεχνητό χαρακτήρα της ανάπτυξης που βασίζεται κυρίως στην εκτίναξη του παγκόσμιου χρέους. Ούτε στην αποσύνδεση, πολύ σπουδαία επίσης, μεταξύ της ανάπτυξης, των επιδόσεων των επιχειρήσεων και της οικονομίας γενικότερα. Ούτε περισσότερο, τις διαρκείς ενέσεις από τις κεντρικές τράπεζες γιγαντιαίων ποσών για να διατηρήσουν το χρηματοοικονομικό κλάδο ή τα διάφορα προνόμιά του, συχνά εις βάρος των πολιτών.

Η βελτίωση των στατιστικών της απασχόλησης είναι άλλο ένα θεμελιώδες οικονομικό επίτευγμα, μόνο που μεταφράζεται σε τραγικό αποτέλεσμα, φτωχοί εργάτες και συνταξιούχοι. Ο στόχος του βιβλίου του Marc Chesney, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης (πριν ήταν στη HEC Paris), είναι να περιγράψει τη «χρηματοοικονομοποίηση» της οικονομίας και της κοινωνίας, το ρόλο των μεγάλων τραπεζών και των κερδοσκοπικών κεφαλαίων μέσα σε μια διαδικασία χρηματοοικονομικού πολέμου και στο πνεύμα ότι το «finance» είναι ένα καζίνο.

Έχοντας στη συνείδηση αυτή την κατάσταση και τη φύση του προβλήματος, ο συγγραφέας προσπαθεί να επεξεργασθεί βιώσιμες  λύσεις.

Επτά χιλιάδες καρφιά στο φέρετρο της Ελλάδας

Της Αγγελικής Κώττη

«Εσύ που μπαίνεις εδώ, άφησε έξω κάθε ελπίδα» γράφει σύμφωνα με τον Ντάντε η επιγραφή στην Κόλαση. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει περάσει από τον προθάλαμο και έχει μπει για τα καλά μέσα. Ο,τι στοιχείο και να «σηκώσεις» θα βρεις από κάτω αριθμούς που δημιουργούν βαθύτατη απελπισία. Αλλά κανείς δεν φαίνεται πλέον να προσέχει και να υπολογίζει τίποτα...

Ίσως να είναι και μόλις τρεις χιλιάδες, όπως εν τη υπερβολή του λέει νεαρός εκδότης. Μπορεί και επτά χιλιάδες, σύμφωνα με τους υπολογισμούς άλλων συναδέλφων του. Αριθμοί συντριβής και εθνικής κατάθλιψης, δηλωτικοί πως η χώρα έχει οριστικά χρεοκοπήσει. Στα δέκα εκατομμύρια των Ελλήνων, μόλις επτά χιλιάδες με τους μετριοπαθέστερους υπολογισμούς είναι οι σταθεροί αναγνώστες βιβλίων. Η καταστροφή βρίσκεται μέσα στο σχολείο και στις οικογένειές μας και διαπερνά τον κοινωνικό ιστό απ' άκρου εις άκρον. Φοβάμαι, δε, ότι δεν είναι σε καμία περίπτωση αναστρέψιμη, έστω και μετά από δεκαετίες.

Καρλ Μαρξ: Η πάλη ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία

Στις 20 και στις 27 Ιουνίου 1865, σε δυο συνεδριάσεις του Γενικού Συμβουλίου τής Διεθνούς Εργατικής Ένωσης, ο Καρλ Μαρξ έκανε μια διάλεξη, προκειμένου να απαντήσει στον Τζον Ουέστον, έναν εργάτη που ισχυριζόταν ότι μια αύξηση των μισθών δεν μπορεί να καλυτερεύσει την κατάσταση των εργατών και ότι η δράση των συνδικάτων πρέπει να χαρακτηριστεί ως επιζήμια. Η εν λόγω διάλεξη δημοσιεύθηκε το 1889 ως μπροσούρα με το τίτλο "Αξία, τιμή και κέρδος". Σήμερα κυκλοφορεί με τον τίτλο "Μισθός, τιμή και κέρδος".

Σ' αυτή την διάλεξη ο Μαρξ, με έναν εξαιρετικά απλό και κατανοητό τρόπο, αναπτύσσει έννοιες όπως μισθός, παραγωγή, νομισματική κυκλοφορία, τιμές, εργατική δύναμη, υπεραξία, αξία της εργατικής δύναμης, κέρδος κλπ. Η κατανοητή γλώσσα του σε καμμιά περίπτωση δεν κάνει έκπτωση στην ανάλυση των αναπτυσσόμενων εννοιών. Έτσι, η μελέτη τού εν λόγω κειμένου γίνεται ιδιαίτερα απαραίτητη στις μέρες μας, καθώς η εργασία δέχεται την επίθεση του κεφαλαίου με τις κάθε λογής "μεταρρυθμίσεις" και "αναδιαρθρώσεις", ενώ οι διάφοροι απολογητές τού κρατούντος συστήματος επιχειρούν να ποτίσουν τα μυαλά των εργαζομένων με στρεβλώσεις της πραγματικότητας, ώστε αυτές οι αναδιαρθρώσεις να περάσουν με το λιγότερο δυνατό κόστος για το σύστημα. 

Το "Μισθός, τιμή και κέρδος" αποδομεί παμπάλαιες θεωρίες που ξανασερβίρονται ως καινούργιες και παρουσιάζει τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, έστω κι αν στο μεταξύ έχει περάσει ενάμισυς αιώνας. Συνεπώς, η μελέτη του επιβάλλεται. Κι αυτή η αναγκαιότητα ίσως γίνει σαφέστερη από τις τελευταίες παραγράφους του, τις οποίες αναδημοσιεύει σήμερα το ιστολόγιο, αντιγράφοντας από την έκδοση της "Σύγχρονης Εποχής" (υπογραμμίσεις δικές μου):

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΪΝ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΛΙΜΑΤΟΣ

Μια ριζοσπαστική  πρόταση από τη συγγραφέα του Δόγματος του Σοκ για την αντιμετώπιση της απειλής της κλιματικής αλλαγής που εκτιμά ότι θα μπορούσε να μετατραπεί σε καταλυτική δύναμη για θετικές κοινωνικές αλλαγές

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

«Ξεχάστε όσα ξέρατε, σταματήστε να κάνετε ό,τι κάνατε, πάψτε να σκέφτεστε όπως σκεφτόσασταν»! Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει η Ναόμι Κλάιν, μέσα από το πρόσφατο, ογκώδες βιβλίο της (694 αριθμημένων σελίδων) με τίτλο Αυτό αλλάζει τα πάντα, καπιταλισμός εναντίον κλίματος (εκδ. Λιβάνη, 2015). Μάρτυρας της, η αύξηση των εκπομπών αερίου του θερμοκηπίου κατά 57%, μετά την υπογραφή της συμφωνίας του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή το 1992!

Το νέο βιβλίο της Καναδής ακτιβίστριας και βραβευμένης δημοσιογράφου συνεχίζει να πατά στα χνάρια των προηγούμενων έργων της, με κορυφαίο το  Δόγμα του Σοκ, εμβαθύνοντας στον ριζοσπαστισμό με μια υποδειγματικά εμπεριστατωμένη, σχεδόν αφοπλιστική κριτική, ενώ φωτίζει άγνωστες πλευρές μιας εξαιρετικά σύνθετης πραγματικότητας γύρω από την ενέργεια. Ωστόσο, δεν καταφέρνει να αποφύγει υπερβολές και απλουστεύσεις, που καταλήγουν σε ένα μανιχαΐστικό σχήμα κακής ενέργειας από λιγνίτη εναντίον καλής από ανανεώσιμες πηγές.

Διαβάζοντας το βιβλίο της Κλάιν κάποιος στην Ελλάδα ή την Ευρώπη πρέπει να έχει συνεχώς υπ’ όψη του το ιδεολογικό κλίμα στις ΗΠΑ και την αμερικανική ήπειρο, όπου η άρνηση της κλιματικής αλλαγής μαζί με το δικαίωμα στην οπλοφορία και την αποστροφή των φόρων αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους της δεξιάς ιδεολογίας. Μάλιστα, τα στοιχεία που παραθέτει για την εξαγορά των επιστημόνων (υπερβαίνει για παράδειγμα τα 900 εκ. δολάρια ετησίως η χρηματοδότηση των διάφορων δεξαμενών σκέψης που αρνούνται την κλιματική αλλαγή) είναι πολύ διδακτικά για την ευρύτερη παρέμβαση του κεφαλαίου στη διανόηση κι όχι μόνο στο θέμα των ρύπων Η Κλάιν επομένως οφείλει να αποδείξει ότι «αν συνεχίσουμε να επιτρέπουμε την ετήσια αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, η κλιματική αλλαγή θα μεταβάλλει τα πάντα στον κόσμο μας. Οι μεγάλες πόλεις πιθανότατα θα πλημμυρίσουν, οι ωκεανοί θα καταπιούν πανάρχαιους πολιτισμούς και υπάρχουν πολλές πιθανότητες τα παιδιά μας να περάσουν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους προσπαθώντας να γλιτώσουν ή να ανακάμψουν από ισχυρές καταιγίδες και ακραία φαινόμενα». Και το καταφέρνει θαυμάσια, επικαλούμενη στοιχεία όχι μόνο από διεθνούς οργανισμούς όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και από ιδιωτικούς φορείς όπως  η PricewaterhouseCoopers που προειδοποιεί ότι οδεύουμε προς μια αύξηση της θερμοκρασίας «κατά 4 ή ακόμη και 6 βαθμούς Κελσίου» (ανέφικτοι επομένως οι στόχοι να μην αυξηθεί η θερμοκρασία πάνω από 2 βαθμούς) για να καταλήξει ότι έχουμε μόνο μια δεκαετία στη διάθεσή μας προκειμένου να σταματήσουμε την άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη.

«Origin»: η τεχνολογία σαν σύγχρονο όπιο των λαών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Ένα εμπορικό βιβλίο έχει να μας πει πολλά για το πώς κατασκευάζονται ανάγκες και ερωτήματα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Η τεχνολογία γίνεται η νέα θρησκεία που συμφιλιώνεται με τις παλιές.

To τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα του «Κώδικα Ντα Βίντσι, του Νταν Μπράουν, που μόλις κυκλοφόρησε (εκδ. Ψυχογιός, μτφρ. Χρ. Καψάλης) είναι το πιο πολυδιαφημισμένο βιβλίο της χρονιάς και πιθανότατα θα αποδειχτεί και το πιο πολυδιαβασμένο. Ένα βιβλίο εμπορικό που όμως έχει να μας πει πολλά για τις ανάγκες και τα ερωτήματα ενός παγκόσμιου κοινού ή μάλλον για το πώς κατασκευάζονται αυτές οι ανάγκες και τα ερωτήματα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Εύκολα μπορεί κανείς να ξεμπερδέψει με βιβλία σαν κι αυτό χαρακτηρίζοντάς τα, π.χ., προϊόντα μιας υποκουλτούρας ή δηλώνοντας «εγώ δεν διαβάζω τέτοια πράγματα». Όμως το «Όριτζιν» είναι ένα σύγχρονο λαϊκό ανάγνωσμα και η αγνόησή του ή η εκ προοιμίου καταδίκη του είναι δείγμα σνομπισμού και αυτάρεσκου σοφολογιωτατισμού.

Μεγάλο και φιλόδοξο το θέμα του βιβλίου: «από πού ερχόμαστε;» και «πού πάμε;». Στα ερωτήματα αυτά, τα οποία εδώ και αιώνες απασχολούν θρησκείες, φιλόσοφους, επιστήμονες, απαντά ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, ένας σαραντάρης γκουρού της τεχνολογίας, βαθύπλουτος και διάσημος: φανταστείτε έναν Στιβ Τζομπς με μεταφυσικές ανησυχίες που θέλει να αλλάξει τον κόσμο.

Η τεχνητή νοημοσύνη, η σύγκρουση θρησκείας και επιστήμης, το τέλος (ή η μετάλλαξη) των θρησκειών, η εξέλιξη των ειδών και ο Δαρβίνος, το μπινγκ μπανγκ, τα σόσιαλ μίντια, οι θεωρίες συνωμοσίας και άλλα ζητήματα αιχμής συγκαταλέγονται στα μοτίβα που διατρέχουν το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου. Το «Origin» ξετυλίγεται με φρενήρη ρυθμό σαν περιπέτεια, όπως και τα άλλα μπεστ σέλερ του Νταν Μπράουν: καταδιώξεις, πωρωμένοι δολοφόνοι, αμέτρητοι κίνδυνοι και σωτηρίες της τελευταίας στιγμής και το γνωστό δίδυμο: ο σοφός καθηγητής του Χάρβαρντ και μια χαρισματική και χειραφετημένη γυναίκα στο ρόλο της έξυπνης γλάστρας. Άφθονες πληροφορίες που δίνουν στον αναγνώστη την εντύπωση ότι δεν σκοτώνει απλώς την ώρα του, αλλά κάτι μαθαίνει. πράγματι κάτι μαθαίνει, αν και το πώς αφομοιώνει και επεξεργάζεται αυτό που μαθαίνει είναι μια άλλη ιστορία. Ο συγγραφέας λειτουργεί σαν έμπειρος ξεναγός: αναλαμβάνει να κάνει λιανά, να παρουσιάσει στον αναγνώστη-τουρίστα αρχιτεκτονικά μνημεία, σύγχρονα έργα τέχνης, επιστημονικές θεωρίες, ανακαλύψεις και πειράματα, θεωρίες για την προέλευση της ζωής. Επιπλέον, πινελιές υψηλής κουλτούρας: αντί για Δάντη, εδώ έχουμε Ουίλιαμ Μπλέικ. Με εξαίρεση έναν σύντομο πρόλογο, ο χρόνος του βιβλίου είναι ένα εικοσιτετράωρο ενώ ο τόπος είναι (κυρίως) η Ισπανία: Μπιλμπάο, Μαδρίτη, Βαρκελώνη.

Τάκης Μίχας :Το ευρώ είναι λάθος και από τη φιλελεύθερη άποψη

Ο Τάκης Μίχας είναι ένας διανοητής του φιλελεύθερου πολιτικού χώρου, με τον οποίο οι υπεύθυνοι της ιστοσελίδας μας είχαμε και έχουμε διαφορές σε πολιτικές και οικονομικές θέσεις. Όμως, σεβόμαστε τη σοβαρότητα του ανδρός, τις γνώσεις, την αναλυτική του δυνότητα και τη συνεπή του στάση. Με ιδιαίτερη χαρά χαιρετίζουμε την έκδοση του βιβλίου του «Ελλάδα και ευρώ: Η φιλελεύθερη άποψη», όπου απομυθοποιεί το ευρώ από τη σκοπιά της φιλελεύθερης προσέγγισης.Κάτι ανάλογο με ακόμα πιο καθαρά αντι-ευρώ μηνύματα έχει κάνει και ο επίσης σοβαρός φιλελεύθερος οικονομολόγος Κώστας Κόλμερ, του οποίου τις απόψεις έχει εξαφανίσει το κατοχικό καθεστώς των συστημικών ΜΜΕ.

Με τη μετατροπή του Φιλελευθερισμού σε «Ευρωπαϊσμό», ο χώρος έχασε τη δυνατότητα να πρωτοστατήσει στην ανατροπή του ελληνικού παρεοκρατικού καπιταλισμού, γράφει ο Τάκης Μίχας στο βιβλίο του, το οποίο προλογίζουν ο σοβαρός και συνεπής νεοφιλελεύθερος διανοητής  Ανδρέας Ανδριανόπουλος αλλά και Γιάνης  Βαρουφάκης, ο οποίος κατά την άποψή μας, δεν ταιριάζει με τη σοβαρότητα του συγγραφέα.

ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

«Ελλάδα και ευρώ: Η φιλελεύθερη άποψη» είναι ο τίτλος του βιβλίου του Τάκη Μίχα, συχνού αρθρογράφου του Euro2day.gr, που κυκλοφόρησε από τις «Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις».

Στο βιβλίο, ο συγγραφέας επιχειρεί να δείξει πώς η στήριξη από μέρους όσων ασπάζονται τη φιλελεύθερη άποψη, της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, υπήρξε -και παραμένει- ένα λάθος. Ένα λάθος που ακυρώνει την ίδια τους τη φιλοσοφία και την αναλυτική τους προσέγγιση. Ένα λάθος που παγιδεύει την πολιτική επιρροή τους.

Μονόκεροι

Οι σαράντα ισχυρότεροι μονόκεροι του κόσμου     [πίνακας: Cogito ergo sum]

Ο μονόκερως είναι ένα μυθικό ον, το οποίο μάλιστα απαντάται στην μυθολογία πολλών λαών, όχι όμως των ελλήνων. Κατά βάση, ο μονόκερως είναι άλογο με ένα κέρατο στο άνω μέσο τού προσώπου. Ο Στράβων, στην Γεωγραφία του, ισχυρίζεται ότι στην περιοχή τού Καυκάσου υπήρχαν κάποτε άλογα με ένα κέρατο και κεφάλι που έμοιαζε με ελαφιού. Πάντως, η πρώτη αναφορά σε μονόκερω γίνεται από τον Κτησία τον κνίδειο (5ος π.Χ. αιώνας), ο οποίος περιγράφει στα Ινδικά του όναγρους με δίχρωμο μαυροκόκκινο κέρατο μήκους ενάμισυ πήχη (70 εκατοστά). Φαίνεται πως ο Κτησίας ήταν ιδιαίτερα πειστικός, αφού μάλλον αυτόν αντέγραψε ο Αριστοτέλης τόσο στο Περί ζώων μορίων όσο και στο Περί ζώων ιστορίας, όπου μιλάει για δυο μονόκερα ζώα, τον Όρυχα (είδος αντιλόπης) και τον Ινδικό Όναγρο.

Εν πάση περιπτώσει, όσα κι αν λένε ο Στράβων, ο Κτησίας, ο Αριστοτέλης και οι λοιποί, μονόκεροι υπάρχουν μόνο στους μύθους, γι' αυτό και οι μορφές με τις οποίες αναφέρονται είναι πολλές. Συνήθως είναι άλογα, με κεφάλι ελαφιού, ουρά αρκούδας και πόδια ελέφαντα ενώ συχνά έχουν και φτερά. Οι ινδοί ήθελαν τους μονόκερους λευκούς και γαλανομάτηδες με τρίχρωμο κέρατο ενώ υπήρχαν και πράσινοι μονόκεροι με ανθρώπινη λαλιά. Στην Κίνα οι μονόκεροι ήσαν πολύχρωμοι, θεωρούνταν τα σπουδαιότερα ζώα, ζούσαν χίλια χρόνια και ήσαν τόσο καλοκάγαθοι ώστε πρόσεχαν κάθε τους βήμα για να μη πατήσουν ούτε μυρμήγκι. Πάντως, ο μονόκερως που έκαναν δώρο πέντε πλανήτες στην μάνα του Κομφούκιου λίγο πριν γεννήσει, είχε σώμα αγελάδας και πόδια δράκου αλλά, δυστυχώς, τον σκότωσαν κάποιοι  κυνηγοί εβδομήντα χρόνια αργότερα...