Περιμένοντας το «112»

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα. Μόνο 6% θα καλούσε το «112» σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης στην Ελλάδα, έναντι υπερδιπλάσιου ποσοστού στην υπόλοιπη Ε.Ε.

Σχεδόν άγνωστο, γνωστές όμως οι επιπτώσεις από τις αναβολές και τις πτώσεις. Οκτώ χρόνια κι ακόμη συζητάμε για το εκσυγχρονισμένο και αναβαθμισμένο «112». Εντάξει, χάσαμε την ευκαιρία με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αντί να εγκαταστήσουμε ένα ολοκληρωμένο σύστημα Επικοινωνιών, Συντονισμού και Πληροφόρησης, στήσαμε ένα σκάνδαλο.

Εντάξει, ξυπνήσαμε το 2011 και προκηρύχτηκε από την «Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε.» (ΚτΠ Α.Ε.) ανοικτός διεθνής διαγωνισμός για το έργο «Εκσυγχρονισμός και Αναβάθμιση των Υπηρεσιών που αφορούν στον Ευρωπαϊκό Αριθμό Κλήσης Εκτάκτων Αναγκών “112” με χρήση ΤΠΕ για τη βέλτιστη διαχείριση περιστατικών έκτακτης ανάγκης - κρίσεων και την έγκαιρη ενημέρωση των Πολιτών».

Εντάξει, δεν λειτούργησε το κέντρο στο πρώτο εξάμηνο του 2014, όπως ήταν ο στόχος.

Το σταυροκόπημα της προγιαγιάς μας

του Χρήστου Γιανναρά

Ο πολίτης σήμερα αποδείχνεται «άπολις», που θα πει: αποκλεισμένος από τα της πόλεως και της πολιτικής, τα «κοινά». Δεν το αντιλαμβάνεται, επειδή του έχουν περάσει σαν αυτονόητο ότι μετοχή στα κοινά είναι η πληροφόρηση για τα κοινά, η ενημερότητα. Τον βομβαρδίζουν, ώρες ατέλειωτες κάθε μέρα, με «ειδήσεις» εξόφθαλμης αναξιοπιστίας και μικρονοϊκής προπαγάνδας. Χώρια τα «πάνελ» πολιτικής ανάλυσης, όπου, για να εκπροσωπούνται όλα τα κόμματα της συμπαιγνίας, βιάζεται η νοημοσύνη, η σοβαρότητα, συχνά και η αισθητική του τηλεθεατή.

«Εξαρτημένο» άτομο από την πρέζα της «πληροφόρησης» ο άπολις πολίτης. Ευτελισμένος και ισοπεδωμένος από την ευτέλεια τόσο της κυβερνητικής όσο και της αντιπολιτευτικής προπαγάνδας, εθισμένος στη χυδαιότητα της κομματικής μικρόνοιας και της συνεχώς επιθετικής κομπορρημοσύνης. Διολισθαίνει, χωρίς να το καταλαβαίνει, στην ψευδαίσθηση πως, αφού τον «πληροφορούν» για όλα, τον καθιστούν και μέτοχο (αυτόν τον αμέτοχο) σε όλα, ενεργό συντελεστή στα συμβαίνοντα. Οι επαγγελματίες πολιτικοί αποδείχνονται στις σημερινές «δημοκρατίες» περισσότερο επιτήδειοι στην εμπορική διάθεση παραισθησιογόνων από τους εμπόρους κοκαΐνης.

Η χειραγώγηση στην εξάρτηση μεθοδεύεται, ώστε να εξασφαλίζεται έμμεσα, από πλάγιους δρόμους: Πόσοι πολίτες έχουν ποτέ διερωτηθεί γιατί αυτό το τόσο πληθωρικό κρατικό ενδιαφέρον για το ποδόσφαιρο; Πόσοι σύγκριναν ποτέ τα σχολικά κτίρια που διαθέτει η χώρα με τα εντυπωσιακά ποδοσφαιρικά γήπεδα σε πόλεις και κωμοπόλεις; Γιατί, σε όλα τα κανάλια και με κάθε κυβέρνηση, το δελτίο πολιτικών ειδήσεων συνοδεύεται αυτονόητα από δελτίο αθλητικών ειδήσεων (κυρίως ποδοσφαιρικών) με κόστος καθόλου ευκαταφρόνητο;

Παραισθησιογόνος αντιμαχία

του Χρήστου Γιανναρά

Ο​​ι στατιστικές  (εύκολα προσβάσιμες στο «διαδίκτυο») βεβαιώνουν ότι το ποσοστό των πολιτών που διαβάζουν εφημερίδα είναι πια ασήμαντο και μειώνεται συνεχώς. Tο ποσοστό όσων διαβάζουν βιβλία (μιλάμε για την ελλαδική κοινωνία) παραπέμπει μάλλον σε «είδος υπό εξαφάνισιν». Για την πολιτική οι πολίτες πληροφορούνται σχεδόν αποκλειστικά από την τηλεόραση.

H δραματική μείωση της ανάγνωσης εφημερίδων μοιάζει να αντιμετωπίζεται «στρατηγικά» από τα ίδια «επιτελεία» που σχεδιάζουν και τις εκστρατείες για την «προώθηση» αλλαντικών ή απορρυπαντικών στις υπεραγορές: Mοναδικός τους στόχος, να κερδίσουν τις εντυπώσεις, να υποκλέψουν το ενδιαφέρον ή τη συμπάθεια του παθητικού καταναλωτή. Στην περίπτωση των εφημερίδων, να τις καταστήσουν «εύπεπτες» και «γοητευτικές» όσο είναι και η τηλεόραση. Δηλαδή, να έχει προτεραιότητα ο εντυπωσιασμός, η ευκατάποτη παραπλάνηση, όχι η πληροφόρηση ούτε η πολιτική ανάλυση.

Eνδεικτικό της εξομοίωσης των εφημερίδων με τα αλλαντικά είναι το επίπεδο στο οποίο έχουν υποβιβαστεί τα «ένθετα» ή οι σελίδες «πολιτισμού» των εφημερίδων: Παλεύουν να κερδίσουν για αναγνωστικό τους κοινό τη «νεολαία» της εξυπνακιδίστικης «αμερικανιάς», που, έτσι κι αλλιώς, αποκλείεται να πιάσει ποτέ στα χέρια της εφημερίδα.

Tο πιο αξιοπερίεργο είναι ότι τα χρυσοπληρωμένα ξεφτέρια της λογικής του μάρκετινγκ δεν διδάσκονται από τα τρομακτικά δεδομένα της πρόσφατης εμπειρίας. Kολοσσοί δημοσιογραφικών συγκροτημάτων οδηγήθηκαν σε εξευτελιστική χρεοκοπία και εξαφανίστηκαν, ακριβώς επειδή πειθάρχησαν στην κρετινική δεοντολογία του «εύπεπτου», του γυαλιστερού, του ηδονικά καταναλώσιμου. H προτίμηση για τη μικρόνοια και το κιτς μπορεί να υπερτερεί ως αριθμητικό μέγεθος, αλλά όχι και ως αγοραστική ετοιμότητα. Aκόμα και σε περιόδους που εμφανίζονται παμπληθία οι «λειτουργικώς αναλφάβητοι», την πορεία της κοινωνίας τη διαμορφώνουν κάποιες εφημερίδες όχι χάρη στα φύλλα που πουλάνε, αλλά χάρη στο επίπεδο των κειμένων τους.

Το ευρωπαϊκό «έλλειμμα πληροφόρησης» και το κόστος του

Πώς είναι δυνατόν να προχωρήσει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, όταν κυριαρχεί η άγνοια γύρω από τα διακυβεύματα και τα επιτεύγματά της; 

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Από τη στιγμή που κυριαρχεί η άγνοια γύρω από ένα σοβαρό και πολύπλοκο θέμα, ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ό,τι θέλει. Έτσι, σε παρόμοιες περιπτώσεις, θριαμβεύουν οι τεχνικοί της παραπληροφόρησης, που είναι και οι καλύτεροι φίλοι των λαϊκιστών και άλλων καιροσκόπων της πολιτικής.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, η περί τα ευρωπαϊκά θέματα ουρανομήκης άγνοια αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρόν, το οποίο αναδεικνύεται και μέσα από τα ποσοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων -τόσο των ευρωπαϊκών όσο και των επιμέρους εθνικών. Αποκαλυπτικός μάρτυς μας τα Ευρωβαρόμετρα, που λένε πολλά και υπονοούν ακόμη περισσότερα.

Τι λένε οι δημοσκοπήσεις

Αν και διάκεινται ευνοϊκά ως προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, οι περισσότεροι πολίτες είτε αγνοούν τα επιτεύγματά της, είτε τα θεωρούν ως δεδομένα. Στα Ευρωβαρόμετρα, τα τρία τέταρτα των πολιτών δηλώνουν ότι είναι κακά πληροφορημένοι στα θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και μόνο ένα τέταρτο πιστεύει ότι είναι καλά πληροφορημένο. Είναι αξιοσημείωτο ότι δύο στους τρεις πολίτες που πιστεύουν ότι είναι καλά πληροφορημένοι έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ, έναντι ενός στους τρεις εκείνων που παραδέχονται ότι δεν είναι καλά πληροφορημένοι.

Εξάλλου, 62% των ερωτώμενων που έχουν καλές γνώσεις για την ΕΕ πιστεύουν ότι η συμμετοχή της χώρας τους σε αυτήν είναι καλό πράγμα, έναντι 32% εκείνων που δεν γνωρίζουν βασικά πράγματα γι’ αυτήν. Επίσης, 80% εκείνων που έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ πιστεύουν ότι η χώρα τους ωφελήθηκε από τη συμμετοχή της σε αυτήν, έναντι μόνο 10% εκείνων που έχουν αρνητική εικόνα.