Schengen Requiem

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Άλλο ένα θεωρητικό κατασκεύασμα του σαθρού Ευρωπαϊκού οικοδομήματος κατέρρευσε κάτω από το βάρος της μετανάστευσης οικονομικών «προσφύγων». Όλα τα κράτη-μέλη της συμφωνίας Σένγκεν, που προέβλεπε την ελευθέρα διακίνηση προσώπων μέσα στην «ζώνη της ΕΕ χωρίς συνοριακούς ελέγχους», επέβαλαν ελέγχους στα εισερχόμενα και εξερχόμενα πρόσωπα, ανεξαρτήτως εάν προέρχονται από χώρες της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) ή από τρίτες χώρες. Προκειμένου να προστατεύσουν τις οικονομίες των από μετανάστες είτε αν πρόκειται περί Συροαφγανών προσφύγων είτε περί Πολωνών υδραυλικών και Ρουμανίδων νοσοκόμων, κατεδάφισαν ένα εκ των τριών πυλώνων της Ε.Ε.

Κατά την διαδικασία της βιαίας Ευρωενοποιήσεως, τινές ευφάνταστοι υπάλληλοι, εκ των 45.000 που απασχολεί πλουσιοπαρόχως η Κομμισσιόν, εσκέφθησαν ότι θα ήταν χρήσιμον (ιδία δια τους ιδίους) να επιτρέψουν την ελευθέρα διακίνηση εργαζομένων μεταξύ των 26 χωρών της Ευρωπαϊκής… Διαιρέσεως ή ΕΔ (η Βρεταννία σοφώς αυτοεξηρέθη), ώστε να δώσουν την εντύπωση του ενιαίου ευρωπαϊκού υπερκράτους.

Ό,τι δηλαδή δεν επέτυχε ο Ναπολέων Βοναπάρτης και ο Αδόλφος Χίτλερ στην Ευρώπη, οι Κομμισάριοι της ΕΔ θα το κατόρθωναν μ’ ένα σουλτανικό «βεράτι» (=διάταγμα) χωρίς εκατόμβες στρατιών - απλώς με την ελαφρότητα των εθνικών κοινοβουλίων, που θα εξέδιδαν προθύμως διατάγματα ακυρώσεως της εθνικής κυριαρχίας στα σύνορα των.

ΔΙΕΡΕΥΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΥΣΜΟΡΦΙΑ, ΤΗΝ ΑΠΟΑΝΑΠΤΥΞΗ , ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ,ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ και ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ*

του Κώστα Μελά

1.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Όσο  περισσότερο  μελετά  και  εμβαθύνει  κανείς  το  πλούσιο συγγραφικό  έργο  του  Κ. Βεργόπουλου,  τόσο  πιο  ξεκάθαρα  κατανοεί το  βάθος,  την  επιστημονική  εγκυρότητα  και  τη  συνέπεια  της μεθοδολογικής  του  προσέγγισης, με  την  έννοια  της  αναζήτησης,    των μεθόδων  ανάλυσης   και  των  όρων  της  δυσμορφίας  των  οικονομικών και  κοινωνικών  προβλημάτων  καθώς  και  των  συνθηκών  διαμόρφωσης της  από-ανάπτυξης  και  της  δυναμικής  της  κοινωνίας.  Η πρωτοποριακή  αυτή  και   σύνθετη  μεθοδολογική  διερεύνηση  των κοινωνικο-οικονομικών  προβλημάτων,  τοποθέτησε  την  οικονομική σκέψη  του Κ. Βεργόπουλου  στα  αναλυτικά  εργαλεία  της  Κλασικής Πολιτικής  Οικονομίας, στην  Μαρξιστική  σκέψη  καθώς  και  στα πορίσματα  της  Γενικής  Θεωρίας του J.M.Keynes. 

Γι΄ αυτό  ακριβώς  ο Κ. Βεργόπουλος  ήταν   πεισματικά  αρνητικός  στην  αποδοχή  του  ορισμού της  οικονομικής  επιστήμης  ως Economics, θεωρώντας την  ως  γνήσια κοινωνική  επιστήμη  που   κρύβει  την  «  γοητεία»  της  στην  κεντρική της  επιδίωξη  της  δυναμικής  ικανοποίησης  των  κοινωνικών  αναγκών. Αυτές  οι  εννοιολογικές  και  μεθοδολογικές  προϋποθέσεις,  προσέδωσαν στο  έργο  του  Κ. Βεργόπουλου  υψηλό  επιστημονικό  ήθος,  με  την έννοια  των  πρωτοποριακών  και  μεθοδολογικά  αυστηρών  αναλύσεων του,  τόσο  για την  διεθνή  και  την  ευρωπαϊκή,  όσο  και  για  την ελληνική  οικονομία.

2.

ΔΥΣΜΟΡΦΙΑ

Ο Βεργόπουλος εμφανίζεται στο δημόσιο χώρο της Ελληνικής Σκηνής στα μέσα της δεκαετίας του 1970 με δύο μελέτες, το «Δύσμορφο  καπιταλισμό», και το   « Αγροτικό  Ζήτημα  της  Ελλάδος» . Και οι δύο μελέτες αποτέλεσαν   πρωτοποριακές  και  διεισδυτικές  αναλυτικές  ερμηνείες, οι οποίες  αν  και  προκάλεσαν , στην αρχή,  πολλές  αντιρρήσεις,  εντούτοις συνέβαλαν σημαντικά στον εμπλουτισμό του τρόπου  διερεύνησης  και κατανόησης  των  εξελίξεων  του  κοινωνικού  σχηματισμού  στην Ελλάδα.

Μαθήματα από το Brexit

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η ιστορία της βρετανικής αποχωρήσεως από την ΕΕ (Brexit) διδάσκει πολλά χρήσιμα μαθήματα για νέα, αυτόμολα έθνη, που ασφυκτιούν μέσα στη σοβιετικής υφής Ευρωλάνδη. Εν πρώτοις, ποτέ η διαπραγμάτευση της αποχωρήσεως δεν πρέπει να τραβήξει τόσον πολύ, όσον η βρετανική: Δύομισι χρόνια αφ’ ότου πραγματοποιήθη το δημοψήφισμα του 2016, που απέδωσε 52% ΝΑΙ στην έξοδο και 48% στην παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ.

Και τούτο δια να μην δώσει τον χρόνο στους καρεκλοκενταύρους των Βρυξελλών να φθείρουν το λαϊκό φρόνημα με κόπωση της κοινής γνώμης και με ακατανόητο κείμενο συμφωνίας 600 περίπου σελίδων, που επικύρωσαν οι 27 ηγέτες των χωρών μελών της ΕΕ σε 38 λεπτά της ώρας (μεταξύ των οποίων και ο ημέτερος πρωθυπουργός, κατά οπαδούς του «παιδί-θαύμα»!).

Δεύτερον, η κατάργηση της βλαπτικής Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και της αντιστοίχου Αλιευτικής της ΕΕ δεν χρειάζεται πολλή φιλοσοφίαν. Έχουν αμφότερες αποτύχει εις βάρος των μικρών εθνών της ΕΕ (πχ. η μείωση της ελληνικής αγροτικής παραγωγής στο 6% του ΑΕΠ από 21% το 1981 έτος της εντάξεως στην ΕΕ).

Παντοκρατορία του δολαρίου με διαλυμένη την ΕΕ

του Δημήτρη Χρήστου

Η ρήξη της νέας ιταλικής κυβέρνησης με την Ένωση, απειλεί το οικοδόμημα. Το οικοδόμημα που κρίθηκε αναγκαίο για να εκμηδενιστούν οι εθνικισμοί και οι εξ αυτών πόλεμοι, δύο εκ των οποίων, στον εικοστό αιώνα, έγιναν παγκόσμιοι. Οι νέοι πολιτικοί τύποι που εκτοξεύτηκαν στην ιταλική σκηνή, πουλώντας πατριωτισμό και ξενοφοβία απειλούν, ότι αν δεν υπάρξει συμβιβασμός στις δικές τους απόψεις και θέσεις, δεν θα διστάσουν –όπως λένε- να βουλιάξουν το ευρωπαϊκό σκάφος.

Και το σκάφος θα βουλιάξει, διότι θεωρούν ότι το τεράστιο εξωτερικό χρέος της χώρας που φτάνει τα 2,2 τρισεκατομμύρια ευρώ, είναι ασήκωτο για τους δανειστές. Και από αυτό το χρέος 500 εκατομμύρια αφορούν στην ΕΚΤ, πάνω από 500 στη Γαλλία και στη Γερμανία και περίπου άλλα τόσα στη Βρετανία και στις ΗΠΑ. «Αν τολμάτε πιέστε μας» είναι το τελεσίγραφο της Ρώμης.

Ασφαλώς η απειλή είναι σοβαρή για να την αγνοήσεις. Μόνο που η απειλή δεν αφορά μόνο στους δανειστές αλλά και στους δανειζόμενους. Τους δανειζόμενους Ιταλούς που στήριξαν σε μεγάλο βαθμό την ανάπτυξή τους και το επίπεδο ζωής τους στον εξωτερικό δανεισμό, απολαμβάνοντας τα προνόμια και αδιαφορώντας (με την πονηρή ανοχή του Βερολίνου) για τις εκ του Μάαστριχτ υποχρεώσεις. Αφορά τις ιταλικές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα εκείνες που είχαν το τιμόνι από το 2001 και μετά, την περίοδο του κοινού νομίσματος.

Η Ιταλία επαναστατεί στην ΕΕ για τη λαθρομετανάστευση

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η ιταλική κυβέρνηση δεν χρονοτρίβησε. Από της αναλήψεως των καθηκόντων, ο νέος υπουργός εσωτερικών Ματέο Σαλβίνι ανέλαβε δράση και ηρνήθη πρόσβαση του «ανθρωπιστικού πλοίου» στους ιταλικούς λιμένες προερχομένου εκ Λιβύης, με τον ισχυρισμό ότι προέχει η προστασία της χώρας από το κύμα οικονομικών μεταναστών που κατακλύζει την Ιταλία.

Το πλοίο με 657 λαθρομετανάστες, κυρίως Αφρικανούς, κατευθύνθη προς ισπανικούς λιμένες και προεκάλεσε την αντίδραση του Γάλλου προέδρου Εμμανουήλ Μακρόν που κατηγόρησε την Ιταλία ότι δεν εφαρμόζει την «κοινοτική νομοθεσία». Η Γαλλία φοβείται ότι θα είναι ο επόμενος προορισμός ανθρωπίνου φορτίου εξ ανατολών και νότου. Φυσικά, η ιταλική κυβέρνηση απέρριψε τη γαλλική μομφή και προέβαλε την ανάγκη εφαρμογής του ιταλικού νόμου μετά από μία τριετία απραξίας για την αντιμετώπιση του λαθρομεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η «ηνωμένη» Ευρώπη. Ήταν η πρώτη φορά που το ιθαγενές δίκαιο επεκράτησε του κοινοτικού.

Σκέψεις ως κριτικές παρατηρήσεις

iskra

του Πέτρου Μηλιαράκη*

Την Κυριακή (4/3/2018) η «Εταιρεία Διαπολιτισμικών Σπουδών» με συντονιστή του όλου εγχειρήματος τον κ. Φώτη Τερζάκη και συντονιστή των σχετικών ομιλιών τον κ. Κώστα Λιβιεράτο, έχει οργανώσει για το έτος 2018 πέραν των όσων  αφορούν στο «Φιλοσοφικό Εργαστήριο» και «κύκλο ανοικτών διαλέξεων». Ο προγραμματισμός δε για το 2018 αφορά τρεις (3) διαλέξεις: α) στις 04/02/2018 με τον κ. Αποστόλη Φωτιάδη, β) στις 04/3/2018 με τον γράφοντα και γ) στις 01/4/2018 με τον κ. Αλέκο Αλαβάνο. Οι διαλέξεις αυτές αφορούν αμιγώς ζητήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ως έχει προεκτεθεί, είχα την τιμή να κληθώ να είμαι και εγώ ομιλητής. Επηρεασμένος δε από την «όλη διαδικασία», που αφορούσε ακροατήριο (εάν επιτρέπεται) ιδιαιτέρως σκεπτόμενων πολιτών, επιθυμώ να επικοινωνήσω με το παρόν κείμενό μου τον εν γένει προβληματισμό μου αναφορικώς με τα παρακάτω κρίσιμα ζητήματα, τα οποία προσπάθησα να αναδείξω:

Η Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (ΕΕΠ)

1)  Είναι δεδομένο ότι το όλο εγχείρημα που αφορούσε και αφορά στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα (ΕΚ) και εν τέλει στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ ή άλλως Ένωση), δεν περιορίστηκε μόνο σε μια κατά πλάτος διεύρυνση –με νέα κράτη μέλη, αλλά θεσμοθέτησε και τη λεγόμενη εμβάθυνση, ζήτημα που συνεπάγεται ιδιαίτερη γραφειοκρατία και ελίτ αποφάσεων.

Ο μέχρι τώρα σχεδιασμός της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης πλησιάζει στα όρια του.

του Κώστα Μελά

Η μέχρι σήμερα πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς ποτέ να αντιμετωπισθούν οι θεμελιώδεις αντιθέσεις  στο εσωτερικό της ΕΕ. Θεμελιώδεις και πάγιες αντιθέσεις , όχι απλές αποκλίσεις θέσεων , ποικιλία απόψεων ή έστω ιδεολογικές συγκρούσεις. Τις αντιθέσεις αυτές οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ με την μέχρι σήμερα ακολουθούμενη διαδικασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν θέλησαν να αντιμετωπίσουν. Παραμερίστηκαν με επιμέλεια , κρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Η προώθηση της ολοκλήρωσης ουσιαστικά στηρίχθηκε σε «μη-λύση» των βασικών προβλημάτων. Αυτή η λογική της ολοκλήρωσης ήταν απολύτως σύμφωνη με τη «μέθοδο Μονέ»  η οποία στηρίζεται ως γνωστό ,στην αλληλουχία κρίσεων. Με τα ίδια τα λόγια του Μονέ  «Η Ευρώπη θα συντίθεται μέσω κρίσεων και δεν θα είναι παρά το άθροισμα των λύσεων που η ίδια θα φέρει στις λύσεις αυτές» Η κρίση αποτέλεσε πάντοτε ανάγκη γιατί μόνο έτσι η λύση , ο τελικός συμβιβασμός επεκτεινόταν και σε άλλους τομείς , διευρύνοντας το φάσμα των τομέων της από κοινού δράσης , βαθαίνοντας την ολοκλήρωση. Αποτέλεσμα αυτής της νεολειτουργικής λογικής ήταν και η διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με προεξάρχουσα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Σε πλήρη αντίθεση με όσα ανέφερε ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Jean ClaudeJuncker κατά τον εορτασμό της 60^ης επετείου από την ίδρυση της ΕΟΚ (Μάρτιος του 1957) “European integration was always a project created by the people, for the people“,Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ελίτ. Η αδυναμία άρνησης αυτής της πραγματικότητας οδήγησε ακραιφνείς υποστηρικτές της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης  να δικαιολογήσουν αυτή την κατάσταση λέγοντας ότι ναι  «..η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση υπήρξε προϊόν μιας συνωμοσίας των πολιτικών ηγεσιών , μιας συνωμοσίας όμως με ευγενείς σκοπούς ….».  Η άποψη αποκαλύπτει περίτρανα την αλήθεια για την βούληση που κινεί τα νήματα της δημιουργίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Οι ευρωπαϊκοί λαοί παρά την υποτιθέμενη κυριαρχία τους έχουν τεθεί στις ελληνικές καλένδες. Τώρα σχετικά με τους … «ευγενείς σκοπούς» το θέμα είναι από την κυριαρχία ποιου προκύπτει ο συγκεκριμένος προσδιορισμός. Διαισθάνομαι ότι στον αγέρα ίπταται μια αντίληψη «πεφωτισμένης (;) δεσποτείας». 

Τρεις εφιάλτες και μία παραίσθηση

του Μάκη Ανδρονόπουλου  – 

Θα καταφέρουν οι τζιχαντιστές ότι δεν κατάφερε το ευρώ;.. Δηλαδή να ενώσουν την Ευρώπη; Κι αν η Ευρώπη ενωθεί για να αντιμετωπίσει τον τζιχαντισμό αυτό θα γίνει με όρους πογκρόμ;.. Με γκετοποίηση των μουσουλμανικών πληθυσμών σε πόλεις-στρατόπεδα συγκέντρωσης;.. Ή με πλήρη στρατιωτικοποίηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής στο ισραηλινό πρότυπο;

Χωρίς αμφιβολία, η τρομοκρατία του τζιχαντισμού φέρνει την Ευρώπη μπροστά στον καθρέπτη των ίδιων της των αρχών, όσο υποκριτικές κι αν είναι αυτές πλέον. Η χριστιανική, δημοκρατική, φιλελεύθερη, ανοιχτή Ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του ελεύθερου αυτοπροσδιορισμού και της ανθρωπιστικής παιδείας δεν μπορεί να κρύβεται άλλο πίσω από το δάκτυλό της.

Γραφειοκρατία εναντίον «ιερού πολέμου»

Η τρομοκρατία των μοναχικών ή μη τσακαλιών που «φεύγουν» για τον ισλαμικό παράδεισο, σκοτώνοντας με φορτηγά, με μαχαίρια και -ευτυχώς όχι ακόμα- με φιάλες υγραερίου δεν αντιμετωπίζεται. Όχι μόνο γιατί οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας ακόμη  δεν συνεργάζονται επαρκώς και αυτόματα. Όχι γιατί η μία υπηρεσία πάει να φορτώσει στην άλλη το κρίμα. Ούτε γιατί δεν υπάρχει αποφασιστικότητα.

Από την Ενωμένη Ευρώπη στην Ευρώπη των ζωνών

Η ενοποίηση της Ευρώπης ως εγχείρημα έχει αποτύχει. Αυτό συμβαίνει γιατί από τη μια δεν μπορεί να μετεξελιχθεί σε μια ομοσπονδία όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Από την άλλη δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό από τουλάχιστον από τους Αμερικανούς ότι η ΕΕ θα αποτελέσει επί της ουσίας τον «ζωτικό χώρο» της Γερμανίας. Κάτι σαν την Ευρώπη του Καρλομάγνου.

του Μένιου Τασιόπουλου

Δεν πρόκειται για ζήτημα που εναπόκειται ή εξαρτάται από την παρουσία του Τράμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Η Ευρώπη είναι μια οντότητα του «παλαιού κόσμου». Τα έθνη που τη συγκροτούν είναι στην ουσία μητροπόλεις με ιστορία, πολιτισμό και σχέσεις που δεν μπορούν να απορροφηθούν από μια νέα ενότητα για να ορίσουν ένα νέο έθνος.

Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει ευρωπαϊκό έθνος. Πρόκειται για απλούστευση, την οποία υιοθέτησαν κάποιοι Ευρωπαίοι θεωρητικοί της γεωπολιτικής μεταπολεμικά και ειδικότερα μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Ιστορικές διαφορές

Δεν είναι δυνατόν να ταυτιστεί η Ευρώπη, η βάση του Δυτικού πολιτισμού, με τις αποικίες και το «νέο κόσμο» που δόμησαν εκείθεν του Ατλαντικού οι εθνάρχες του αμερικανικού έθνους.  Γιατί εκεί συγκεντρώθηκαν διαφορετικές εθνότητες, ως προς την καταγωγή, οργανώνοντας ένα μετά-ευρωπαϊκό νέο κόσμο, ένα νέο έθνος στη βάση μιας διαφορετικής πραγματικότητας.

Στο κατώφλι ενός νέου εθνικού διχασμού

Σύμφωνα με τις αρχικές παραδοχές και εκτιμήσεις του 1ουΜνημονίου η Ελλάδα θα έπρεπε να είχε επιστρέψει στις αγορές τον Ιούνιο του 2012. Βρισκόμαστε στον Ιούνιο του 2017, με το θεσμικό και οικονομικοκοινωνικό  σύστημα να έχει υποστεί ανήκεστες βλάβες. Το δε πολιτικό σύστημα έχει χάσει την αναγκαία αξιοπιστία και ικανότητα να χειριστεί τις κρίσιμες υποθέσεις του έθνους.

του Μένιου Τασιόπουλου

Στην περίπτωσή μας, η τελευταία αυτή φράση ακούγεται ως ευφημισμός, παρά σαν κάτι αυτονόητο, όπως θα έπρεπε να είναι. Θα έπρεπε, αλλά δεν συμβαίνει. Οι ηγεσίες των κομμάτων και οι οργανικοί διανοούμενοι, όμως, από τη δεκαετία του 1990 και μετά θεώρησαν την έννοια του έθνους αναχρονισμό και ένδειξη υπανάπτυξης! Η θεώρηση αυτή είχε επιπτώσεις και στην οργάνωση και διαχείριση του εθνικού κράτους.

Στην θέση του έθνους τοποθέτησαν όχι μόνο την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά και τη φεντεραλιστική Ευρώπη. Της προσέδωσαν, μάλιστα, «μυθώδεις» διαστάσεις, που βεβαίως απέδειξε ότι δεν έχει. Αυτό συνεχίσθηκε ακόμη και όταν έγινε εξόφθαλμη η «στρέβλωση», όταν αναδύθηκε η «γερμανική Ευρώπη» κατά τρόπο που δεν μπορείς να κάνεις ότι δεν υπάρχει. Μετέτρεψαν με ιστορική επιπολαιότητα την Ελλάδα αρχικά σε  ευρωπαϊκή περιοχή και μετά την εκδήλωση της κρίσης, λόγω ευρώ, σε «αποικία χρέους».

Ανασυγκρότηση ή «κονιορτοποίηση»

ΕΥΡΩΠΗ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ H'... ΤΑΧΙΣΤΑ ΕΥΡΩΠΗ ΑΡΧΩΝ;

της Στέλλας Πριόβολου-Γεωργαλά*

Το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης συμπληρώνει 60 χρόνια και το μέλλον της Ευρώπης βρίσκεται στο προσκήνιο. Ευρώπη ταχυτήτων δύο ή πολλών; Οι 27 χώρες θα προετοιμάσουν «Διακήρυξη» με κεντρική ιδέα τη διατήρηση της ενότητας, μετά και την αποχώρηση της Μ. Βρετανίας. Παράλληλα, όμως, με τη διακηρυσσόμενη ενότητα θα συζητηθεί η πρόταση για την Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, θα γίνει ανταλλαγή απόψεων και θα διερευνηθεί το θέμα μετά την τοποθέτηση τεσσάρων χωρών, Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας.

Οι εξελίξεις αυτές στην Ενωμένη Ευρώπη μου φέρνουν στο νου κάποιες παρόμοιες το 2001, που καθιερώθηκε ως «ευρωπαϊκό έτος γλωσσών» με εορταστικές εκδηλώσεις στις χώρες-μέλη, προκειμένου να διακηρύξει η Ευρώπη την ισοτιμία όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών. Δυστυχώς, η ισοτιμία παρέμεινε στους εορτασμούς, καθώς, πολύ σύντομα, οι γλώσσες επανήλθαν στους χαρακτηρισμούς «ισχυρές» και «ασθενείς»!

Είναι φανερή η μεγάλη διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στις διακηρύξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στις πολιτικές, που η ίδια στη συνέχεια εφαρμόζει.

Σχετικά με τις ταχύτητες της Ευρώπης, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζ. Κ. Γιουνκέρ ισχυρίστηκε ότι ήδη η κρίση χώρισε την Ευρώπη στα δύο, Ευρώπη του Βορρά και του Νότου, όπως και το μεταναστευτικό και προσφυγικό πρόβλημα την χώρισε σε Ευρώπη της δυτικής πλευράς και της πρώην ανατολικής. Εξάλλου, ο Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Γαλλίας Μ. Σαπέν μίλησε για μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, καθώς η ταχύτητα των κρατών είναι θέμα βούλησης και επιλογής.

Το ευρωπαϊκό «έλλειμμα πληροφόρησης» και το κόστος του

Πώς είναι δυνατόν να προχωρήσει η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, όταν κυριαρχεί η άγνοια γύρω από τα διακυβεύματα και τα επιτεύγματά της; 

Γράφει ο Αθ. Χ. Παπανδρόπουλος.

Από τη στιγμή που κυριαρχεί η άγνοια γύρω από ένα σοβαρό και πολύπλοκο θέμα, ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ό,τι θέλει. Έτσι, σε παρόμοιες περιπτώσεις, θριαμβεύουν οι τεχνικοί της παραπληροφόρησης, που είναι και οι καλύτεροι φίλοι των λαϊκιστών και άλλων καιροσκόπων της πολιτικής.

Από την άποψη αυτή, λοιπόν, η περί τα ευρωπαϊκά θέματα ουρανομήκης άγνοια αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρόν, το οποίο αναδεικνύεται και μέσα από τα ποσοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων -τόσο των ευρωπαϊκών όσο και των επιμέρους εθνικών. Αποκαλυπτικός μάρτυς μας τα Ευρωβαρόμετρα, που λένε πολλά και υπονοούν ακόμη περισσότερα.

Τι λένε οι δημοσκοπήσεις

Αν και διάκεινται ευνοϊκά ως προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, οι περισσότεροι πολίτες είτε αγνοούν τα επιτεύγματά της, είτε τα θεωρούν ως δεδομένα. Στα Ευρωβαρόμετρα, τα τρία τέταρτα των πολιτών δηλώνουν ότι είναι κακά πληροφορημένοι στα θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και μόνο ένα τέταρτο πιστεύει ότι είναι καλά πληροφορημένο. Είναι αξιοσημείωτο ότι δύο στους τρεις πολίτες που πιστεύουν ότι είναι καλά πληροφορημένοι έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ, έναντι ενός στους τρεις εκείνων που παραδέχονται ότι δεν είναι καλά πληροφορημένοι.

Εξάλλου, 62% των ερωτώμενων που έχουν καλές γνώσεις για την ΕΕ πιστεύουν ότι η συμμετοχή της χώρας τους σε αυτήν είναι καλό πράγμα, έναντι 32% εκείνων που δεν γνωρίζουν βασικά πράγματα γι’ αυτήν. Επίσης, 80% εκείνων που έχουν θετική εικόνα για την ΕΕ πιστεύουν ότι η χώρα τους ωφελήθηκε από τη συμμετοχή της σε αυτήν, έναντι μόνο 10% εκείνων που έχουν αρνητική εικόνα.

Αναστοχασμός στο μέχρι σήμερα σχέδιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης

του Κώστα Μελά

Η Ε.Ε. βρίσκεται μπροστά σε ακόμη μία δομική κρίση στην εξηντάχρονη πορεία της. Τούτη τη φορά φαίνεται ότι πρόκειται για μια κρίση βαθιά, έντονη, υπαρξιακή. Κανείς δεν γνωρίζει πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα. Αντί να προσπαθούμε να καταλάβουμε τι σκέφτονται οι πολιτικές αρχηγεσίες της Γερμανίας και των άλλων «μεγάλων» ευρωπαϊκών χωρών για το μέλλον της Ε.Ε., είναι θεμιτό να αναστοχαστούμε τα προβλήματα, τους τρόπους και τα μέσα που έχουν ακολουθήσει μέχρι σήμερα οι ενωσιακές διαδικασίες μήπως και καταλάβουμε τι έχει πάει στραβά μέχρι σήμερα σε σχέση με τον σχεδιασμό και θέτει εν αμφιβόλω την ίδια την ύπαρξη του ευρωπαϊκού οράματος.

Συγκεκριμένα λοιπόν: Η μέχρι σήμερα πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πραγματοποιήθηκε χωρίς ποτέ να αντιμετωπιστούν οι θεμελιώδεις αντιθέσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. Θεμελιώδεις και πάγιες αντιθέσεις, όχι απλές αποκλίσεις θέσεων, ποικιλία απόψεων ή έστω ιδεολογικές συγκρούσεις. Τις αντιθέσεις αυτές οι ευρωπαϊκές πολιτικές ελίτ με τη μέχρι σήμερα ακολουθούμενη διαδικασία για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, δεν θέλησαν να αντιμετωπίσουν. Παραμερίστηκαν με επιμέλεια, κρύφτηκαν κάτω από το χαλί. Η προώθηση της ολοκλήρωσης ουσιαστικά στηρίχτηκε σε «μη λύση» των βασικών προβλημάτων. Αυτή η λογική της ολοκλήρωσης ήταν απολύτως σύμφωνη με τη «μέθοδο Μονέ», η οποία στηρίζεται, ως γνωστόν, στην αλληλουχία κρίσεων. Με τα ίδια τα λόγια του Μονέ «Η Ευρώπη θα συντίθεται μέσω κρίσεων και δεν θα είναι παρά το άθροισμα των λύσεων που η ίδια θα φέρει στις κρίσεις αυτές». Η κρίση αποτέλεσε πάντοτε ανάγκη, γιατί μόνο έτσι η λύση, ο τελικός συμβιβασμός επεκτεινόταν και σε άλλους τομείς, διευρύνοντας το φάσμα των τομέων τής από κοινού δράσης, βαθαίνοντας την ολοκλήρωση. Αποτέλεσμα αυτής της νεολειτουργικής λογικής ήταν και η διαμόρφωση των ευρωπαϊκών θεσμών κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο με προεξάρχουσα την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Εμείς, μεταξύ Βερσαλλιών και Ρώμης (Β)

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Συνεχίζουμε σήμερα την κάπως πιο λεπτομερειακή αναζήτηση της – υποτιθέμενης, αναζητούμενης, ελπιζόμενης – Ελληνικής θέσης στην συζήτηση (που πλέον κανείς δεν μπορεί να στρουθοκαμηλίζει ότι δεν υπάρχει, μετά την μίνι-Κορυφή των Βερσαλλιών!) για την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, όπως υπόσχεται/απειλεί να λανσαριστεί στην Ρώμη στις 25 Μαρτίου από τους «27». Είδαμε χθες πώς, πραγματικά κι όχι φαντασιακά, προκύπτει η ενδεχόμενη συζήτηση για ενισχυμένη συνεργασία (α) στην άμυνα καθώς και (β) η Ελληνική συμμετοχή στην μετεξέλιξη της ΟΝΕ/ στην εμβάθυνση της Ευρωζώνης.

 Πάμε τώρα παρακάτω: (γ) υπάρχει ο χώρος της ενοποίησης της φορολογίας. Εδώ χρειάζεται επίσης να δούμε με προσγειωμένο τρόπο όχι ή τι θα φανταζόμασταν «καλό», αλλά τι όντως θα μπορούσε να συζητηθεί σε επίπεδο πιο προωθημένης Ευρωπαϊκής συνεργασίας (η οποία, ούτως ή άλλως, θα βρει πάντα εν προκειμένω προσκόμμα τις Γαλλικές αναστολές).

Μια προσδοκία ότι το ασφυκτικό πλαίσιο «δικής μας» φορολογικής πραγματικότητας θα εύρισκε, εκεί, έρεισμα για χαλάρωση μάλλον θα απογοητευθεί. Η τάση μιας Ευρωπαϊκής φορολογικής ενοποίησης θα ήταν περισσότερο προς την κατεύθυνση ελάφρυνσης της φορολογίας των επιχειρήσεων, ή πάλι προς την κατεύθυνση μιας «πράσινης» φορολόγησης. Η δική μας; (Και… δεν αναφερόμαστε στην σημερινή ή μιαν οποιαδήποτε άλλη συγκεκριμένη Κυβέρνηση, αλλά στην γενική Ελληνική φορολογική ροπή).

Στημένες παγίδες

analyst

Ο άξιος απόγονος του Γκέμπελ, γνωρίζοντας πως είναι αναπόφευκτη η δημοσιονομική ένωση της Ευρωζώνης μετά το 2018, προσπαθεί να ωθήσει την Ελλάδα είτε στην «ηρωική έξοδο» της, είτε στην παραμονή της ως εξαθλιωμένη αποικία – παρά το ότι υπάρχουν καλύτερες λύσεις για την πατρίδα μας.   

«Τα διάφορα σενάρια βιωσιμότητας του δημοσίου χρέους που έχουν δημοσιοποιηθεί, τα οποία βασίζονται σε ένα συνδυασμό των παραδοχών που έχουν καταγραφεί σε κείμενα είτε του ΔΝΤ, είτε του ESM, είναι τα εξής:

(α)  Η ελληνική οικονομία βραχυπρόθεσμα θα αναπτύσσεται με ρυθμούς από 2,5% έως 3% από το 2017 και μετά, ενώ μακροπρόθεσμα θα πλησιάζει το 1,2% – κάτι που δεν είναι εύκολα κατανοητό, με δεδομένη την υπερβολική φορολόγηση, τα συνεχή μέτρα, την πτώση της ζήτησης, την ανεργία, τις χρεοκοπίες, την αδυναμία επενδύσεων κοκ. Προφανώς οι δανειστές έχουν υπ’ όψιν τους κάποια άλλη εξίσωση, εκτός από την ΑΕΠ = κατανάλωση + ιδιωτικές επενδύσεις + δημόσιες δαπάνες + (εξαγωγές – εισαγωγές). 

(β)  Με βάση τα παραπάνω, το 2060 το ονομαστικό ΑΕΠ της χώρας θα ανέρχεται στα 728 δις €, ενώ το πραγματικό (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) σε 336 δις €.

(γ) Τα πρωτογενή (προ τόκων) πλεονάσματα θα πρέπει, σύμφωνα με την απαίτηση των δανειστών, να  διατηρούνται στο 3,5% έως το 2029 – όπου ουσιαστικά υπολογίζεται ότι, θα έχει ολοκληρωθεί η εξαγορά της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των ιθαγενών από τους ξένους, σε εξευτελιστικές τιμές.

Σε απόλυτα μεγέθη, θα πρέπει να υπερβαίνουν τα 6 δις € το 2017 – αυξανόμενα κάθε χρόνο ανάλογα με την άνοδο του ΑΕΠ (ρυθμό ανάπτυξης). Επομένως θα καλύπτονται οι τόκοι και θα εξελιχθούν σταδιακά σε δημοσιονομικά (μετά τόκων) πλεονάσματα – έως ότου βέβαια αρχίσει να δανείζεται η Ελλάδα από τις αγορές, όπου φυσικά τα επιτόκια θα είναι μεγαλύτερα.     

Πρόκειται προφανώς για κάτι που δεν έχει επιτύχει ποτέ καμία χώρα στον πλανήτη – πόσο μάλλον μία χρεοκοπημένη, καθώς επίσης με ένα νόμισμα που δεν το διαχειρίζεται η ίδια. Στη συνέχεια πάντως οφείλουν να μειωθούν σταδιακά, φτάνοντας στο 1,5% – οπότε μπορούμε να συνεχίσουμε να κοιμόμαστε ήσυχοι.

(δ)  Υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, χωρίς παρεμβάσεις, καθώς επίσης με την υπόθεση ότι, η Ελλάδα θα μπορεί και χρηματοδοτείται από τις αγορές με επιτόκιο 5% και από τον ESM με επιτόκιο 3,3%, το ελληνικό χρέος το 2060 θα ανέρχεται σε 165% του ΑΕΠ – δηλαδή σε απόλυτα νούμερα στα 1,2 τρις €.

(ε) Με βάση την υπόθεση ότι, σταδιακά μέχρι το 2060 εκείνο το τμήμα του χρέους που λήγει θα (ανά)χρηματοδοτείται με τα προβλεπόμενα επιτόκια αγοράς, οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες αναμένεται μεσοπρόθεσμα να ξεπεράσουν το 15% του ΑΕΠ συμπεριλαμβανομένων των εντόκων γραμματίων – με τα σημερινά μεγέθη δηλαδή θα πρέπει να δανείζεται η χώρα πάνω από 26 δις € ετησίως, με τα μελλοντικά πολύ περισσότερα.

Μακροπρόθεσμα θα πρέπει να δανείζεται σε επίπεδα άνω του 20% του ΑΕΠ (με σημερινά μεγέθη άνω των 35 δις €), φτάνοντας το 2060 κοντά στο 25% – όπου, με κριτήριο το τότε πραγματικό ΑΕΠ (336 δις €), θα είναι υποχρεωμένη να βρίσκει δανεικά ύψους 84 δις € ετήσια» (Μελέτη της Πειραιώς με παρεμβάσεις).

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Από την εισαγωγή του κειμένου συμπεραίνεται εύκολα ότι οι δανειστές, η γερμανική κυβέρνηση καλύτερα και συγκεκριμένα ο κ. Αδόλφος Σόιμπλε, μας επιβάλλουν κάτι που δεν έχει ασφαλώς καμία οικονομική λογική από τη δική μας πλευρά, όσον αφορά τη βιωσιμότητα της χώρας μας – αφού, ακόμη και αν πουλήσει το δημόσιο τα πάντα στις σημερινές εξευτελιστικές τιμές, καθώς επίσης ακόμη και αν κατασχεθεί/πλειστηριασθεί ολόκληρη η ιδιωτική περιουσία από το αφελληνισμένο πλέον τραπεζικό μας σύστημα, το χρέος που θα κληροδοτήσουμε στα παιδιά μας το 2060 θα ανέρχεται στο 165% του ΑΕΠ!

Πώς άλλωστε θα μπορούσε να θεωρηθεί λογικό το χρέος μίας λεηλατημένης πλέον χώρας να είναι βιώσιμο στο 165% του ΑΕΠ της, όταν πτώχευσε με χρέος κάτω από το 130% του ΑΕΠ της το 2009; Πόσο μάλλον όταν το 2010 διέθετε έναν υγιή τραπεζικό τομέα, ελάχιστα ιδιωτικά χρέη, μία οικονομία που λειτουργούσε, ένα ΑΕΠ κατά 25% υψηλότερο, καθώς επίσης πάνω από τα διπλάσια περιουσιακά στοιχεία στις τότε τιμές;

Την ίδια στιγμή η Ελλάδα δεν είναι ουσιαστικά ισότιμο μέλος ούτε της ΕΕ (αφού έχουν υιοθετηθεί έλεγχοι στη διακίνηση κεφαλαίων), ούτε της Ευρωζώνης – επειδή δεν της επιτρέπεται να συμμετέχει στο μηχανισμό ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ, μέσω του οποίου επιδιώκεται ο περιορισμός των χρεών των υπολοίπων χωρών του Νότου.

Power politics εντός της ΕΕ;

Νέα Πολιτική

του Χρήστου Ζιώγα*

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στην χώρα μας ηευρω-μεσογειακή σύνοδος στην οποία, εκτός από την αμφιτρύωνα Ελλάδα συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Κύπρος, η Μάλτα και η Πορτογαλία. Η ανεπίσημη, ως προς την ενδο-ευρωπαϊκή της πτυχή αλλά τυπική, με όρους πολυμερούς διπλωματίας και διακρατικών σχέσεων, σύνοδος κατέληξε στην διακήρυξη των Αθηνών. Τα επτά κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) αποφάσισαν να διευρύνουν υπάρχουσες και να υιοθετηθούν νέες πολιτικές, εκ μέρους της Κοινότητας, για μία σειρά ζητημάτων˙ πιο συγκεκριμένα αποφάσισαν τα εξής: την ανάγκη διπλασιασμού του πακέτου Γιούνκερ, την αναθεώρηση του κανονισμού του Δουβλίνου, την εδραίωση της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της Ευρώπης, την διεύρυνση της συνεργασίας στην περιοχή της Μεσογείου καθώς και με τις όμορες αφρικανικές χώρες, την προώθηση της ανάπτυξης και των επενδύσεων στην Ευρώπη, την ενίσχυση των προγραμμάτων για την νεολαία και τέλος την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής πρόκλησης.

Αν και ευθύς εξ αρχής τονίσθηκε από τους συνδαιτυμόνες πως η εν λόγω συνάντηση δεν θέτει εν αμφιβόλω το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, ούτως ή άλλως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο στον βαθμό που απαιτείται συμμετοχή όλων των κρατών-μελών, προκάλεσε μια σειρά αντιδράσεων από ευρωπαίους αξιωματούχους και πολιτικούς. Παρατηρώντας τις δηλώσεις του γερμανού υπουργού των οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ή του προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ, όπως και του προέδρου του eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ή τέλος του επιτρόπου οικονομικών υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί, γίνεται αμέσως κατανοητό ότι ένα σημαντικό μέρος των υπολοίπων κρατών – μελών ή των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων δεν διέκειντο θετικά ως προς την συγκεκριμένη κίνηση των επτά εταίρων τους.

Ο Ντ' Εστέν και το σχέδιο «Europa» για τη σωτηρία της Ευρώπης

Στο τελευταίο βιβλίο του, ο Γάλλος πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας προτείνει την επιτακτική οικοδόμηση ενός ισχυρού συνόλου, ομοσπονδιακού χαρακτήρα, το οποίο αρχικά θα περιλαμβάνει δώδεκα χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος.

Η Ευρώπη παραπαίει, λένε πολλοί, με μεγάλη δόση κακεντρέχειας. Είναι οι συνήθεις σκεπτικιστές, που συνήθως έχουν κοντή ανάσα και σοβαρή αδυναμία να δουν πιο μακριά από τη μύτη τους. Θα λέγαμε, έτσι, ότι η Ευρώπη «ψάχνεται», και οι λόγοι είναι πολλοί.

Κατά κύριο λόγο, όμως, το «ψάξιμο» αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η οικονομική κρίση του 2008 έπληξε, πέρα από την οικονομία, και την ευρωπαϊκή ιδέα.

Κατάφερε, δηλαδή, σοβαρό πλήγμα στη συνείδηση των πολιτών και στη διαρκή ευημερία τους. Παράλληλα, έφερε στην επιφάνεια και αρκετά από τα ολέθρια εθνικο-λαϊκιστικά ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά, που τον περασμένο αιώνα, μέσα από δύο παγκόσμιους πολέμους, απέδειξαν πόσο βάρβαρη μπορεί να είναι μία ήπειρος παρά την ανάδυση σε αυτήν του αρχαιοελληνικού ορθολογισμού και του συναφούς με αυτόν ανθρωπισμού, όπως λέει ο Τσέχος φιλόσοφος Γιαν Πατιότσκα.

Η εξέλιξη αυτή ανησυχεί, όπως είναι επόμενο, έναν κορυφαίο ευρωπαϊστή. Τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας, κ. Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν, τον οποίο ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αποκαλέσει και«ανάδοχο» της ελληνικής ένταξης στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα του 1981.

Στον Τιτανικό του Σόιμπλε: Πεθαίνοντας στη δεύτερη θέση

Νέα Κρήτη

Για την πορεία της Ενωμένης Ευρώπης, το Βrexit και η εβδομάδα που πέρασε μπορούν να αποδειχθούν τόσο σημαντικά όσο και η πτώση του τείχους του Βερολίνου το 1989.

Αλλά τα κέντρα εξουσίας της Ευρώπης συμπεριφέρθηκαν σαν να μην είχε συμβεί και τίποτα τόσο σοβαρό. Στην έκτακτη Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, με την εξαίρεση της Αριστεράς, των Πρασίνων και εν μέρει του κυρίου Πιτέλα των Σοσιαλδημοκρατών, για την συντηρητική πλειοψηφία ήταν business as usual. Καμία σχέση τα λεγόμενα του Ντόναλτ Τουσκ, του επίσης συντηρητικού προέδρου του  Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που είχε προειδοποιήσει λίγες μέρες πριν το δημοψήφισμα ότι η επικράτηση του Βrexit θα ισοδυναμούσε με την «απαρχή της καταστροφής όχι μόνο της ΕΕ αλλά και του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Γιατί άραγε η πλειοψηφία των Βρετανών γυρνούσε την πλάτη στην ΕΕ παρά όλες αυτές τις προειδοποιήσεις; Γιατί έχει πάψει να είναι ελκυστική την ίδια ώρα που φουντώνει, σχεδόν παντού, ο ευρωσκεπτικισμός; Τι μέτρα θα ληφθούν για να αλλάξει η πορεία του Τιτανικού, πριν, μετά το βρετανικό, πέσει και στο μεγάλο παγόβουνο; Καμία παρόμοια συζήτηση. Το ίδιο σκηνικό και στη Σύνοδο Κορυφής, με τη αισχρή μειοψηφία των Ολάντ, Τσίπρα και Κόστα να ζητούν στροφή προς την κοινωνική Ευρώπη. Ο τέταρτος της μεσογειακής παρέας, ο Ρέντσι, επικεφαλής μιας χώρας που ίσως είναι το επόμενο -μεγάλο- ντόμινο που θα πέσει, έπαιξε το παιχνίδι της Ιταλίας-μεγάλης τρίτης δύναμης, μήπως και κολακέψει τους Ιταλούς που στρέφονται όλο και περισσότερο προς τους ευρωσκεπτικιστές του Μπέπε Γκρίλο.

Τόσο η ενωμένη Ευρώπη, όσο και το ευρώ είναι ένα απατηλό όνειρο – από το οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε, προτού καταστραφούμε εντελώς μέσα από εμφύλιους και διακρατικούς πολέμους.

analyst

του Αλέξη Ζακυνθινού

«Η ενωμένη Ευρώπη, έτσι όπως τη φανταζόμαστε και την επιθυμούσαμε, ήταν ένα όνειρο. Πρέπει λοιπόν να ξυπνήσουμε και να δούμε πως η πραγματική Ευρώπη στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: στον ανταγωνισμό των κρατών της με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, στην ευελιξία (απελευθέρωση) της αγοράς εργασίας, καθώς επίσης στη νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας. Οι πυλώνες όμως αυτοί δεν ενώνουν τα κράτη μεταξύ τους αλλά, αντίθετα, τα χωρίζουν – μετατρέποντας τους εταίρους σε εχθρούς. Ταυτόχρονα καταλύουν τη Δημοκρατία – αφού προωθούν ένα σοβιετικού τύπου οικοδόμημα, το οποίο θα κυβερνάται απολυταρχικά από τις δυτικές ελίτ«.

.

Μετά το BREXIT φαίνεται πως πολλοί Βρετανοί ανακάλυψαν ξαφνικά ότι θέλουν πράγματι να ανήκουν στην Ευρώπη – διαδηλώνοντας και συγκεντρώνοντας υπογραφές για να επαναληφθεί το δημοψήφισμα.Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, ιδίως οι ελίτ, αναζητούν με μία εικονική απόγνωση τρόπους, μέσω των οποίων θα μπορούσε να διασωθεί η ενότητα – δηλώνοντας πανηγυρικά πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εκτός της ΕΕ.

Ενδοσυγκρούσεις

Νέα Πολιτική

του Λευτέρη Κουσούλη*

Μετά το αποτέλεσμα στη Μεγάλη Βρετανία και την ψήφο υπέρ του Brexit, οι απλουστεύσεις και οι αφορισμοί κέρδισαν τον πρώτο λόγο. Γνωστοί αντιμνημονιακοί σταρ δεν έχασαν την ευκαιρία να βγάλουν τελεσίδικα ιστορικά πορίσματα: Η Ευρώπη διαλύεται. Ο λαός της Βρετανίας απελευθερώθηκε. Αυτοί μάς δείχνουν τον δρόμο.

Αν είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει μία ερμηνεία αλλά πολλές ερμηνείες για το Brexit, άλλο τόσο είναι βέβαιο ότι η πολιτική δεν είναι υπόθεση του ορθού λόγου και η εκλογική συμπεριφορά δεν είναι αποτέλεσμα των κριτηρίων που τον θεμελιώνουν και τον ορίζουν.

Αυτό που ονομάζουμε ΕΕ, έτσι όπως κατέληξε, δηλαδή η υπόθεση που ξεκίνησε μετά το 1950, είναι ένα πρωτόγνωρο και πρωτοποριακό ιστορικό εγχείρημα και εν εξελίξει πείραμα. Ειρήνη. Σχετική ευμάρεια. Δυνατότητες δημοκρατικής έκφρασης. Πολιτική σύγκρουση. Κίνηση. Αλλαγή. Αναζήτηση. Σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο, τον υπαρκτό κόσμο, και όχι τον κόσμο των επιθυμιών ή της φαντασίας μας, η Ευρώπη είναι ένας χώρος δικαιωμάτων και ελευθερίας.

Μέσα σε αυτόν τον κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά σχετικά ενοποιημένο κόσμο οι άνθρωποι που ζουν, εργάζονται, δημιουργούν και ονειρεύονται σε αυτόν εσωτερίκευσαν ως αυτονόητη κατάσταση το επίτευγμα της επιλογής της Ένωσης, αυτής της Ένωσης.