Power politics εντός της ΕΕ;

Νέα Πολιτική

του Χρήστου Ζιώγα*

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε στην χώρα μας ηευρω-μεσογειακή σύνοδος στην οποία, εκτός από την αμφιτρύωνα Ελλάδα συμμετείχαν, η Γαλλία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Κύπρος, η Μάλτα και η Πορτογαλία. Η ανεπίσημη, ως προς την ενδο-ευρωπαϊκή της πτυχή αλλά τυπική, με όρους πολυμερούς διπλωματίας και διακρατικών σχέσεων, σύνοδος κατέληξε στην διακήρυξη των Αθηνών. Τα επτά κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) αποφάσισαν να διευρύνουν υπάρχουσες και να υιοθετηθούν νέες πολιτικές, εκ μέρους της Κοινότητας, για μία σειρά ζητημάτων˙ πιο συγκεκριμένα αποφάσισαν τα εξής: την ανάγκη διπλασιασμού του πακέτου Γιούνκερ, την αναθεώρηση του κανονισμού του Δουβλίνου, την εδραίωση της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της Ευρώπης, την διεύρυνση της συνεργασίας στην περιοχή της Μεσογείου καθώς και με τις όμορες αφρικανικές χώρες, την προώθηση της ανάπτυξης και των επενδύσεων στην Ευρώπη, την ενίσχυση των προγραμμάτων για την νεολαία και τέλος την αντιμετώπιση της μεταναστευτικής πρόκλησης.

Αν και ευθύς εξ αρχής τονίσθηκε από τους συνδαιτυμόνες πως η εν λόγω συνάντηση δεν θέτει εν αμφιβόλω το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, ούτως ή άλλως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο στον βαθμό που απαιτείται συμμετοχή όλων των κρατών-μελών, προκάλεσε μια σειρά αντιδράσεων από ευρωπαίους αξιωματούχους και πολιτικούς. Παρατηρώντας τις δηλώσεις του γερμανού υπουργού των οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ή του προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ, όπως και του προέδρου του eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, ή τέλος του επιτρόπου οικονομικών υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί, γίνεται αμέσως κατανοητό ότι ένα σημαντικό μέρος των υπολοίπων κρατών – μελών ή των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων δεν διέκειντο θετικά ως προς την συγκεκριμένη κίνηση των επτά εταίρων τους.

Λίγη ακόμη Σύνοδος του Νότου

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Θα μας επιτρέψει ο αναγνώστης να μείνουμε λίγο ακόμη στην υπόθεση της Συνόδου των ηγετών του Ευρωπαϊκού Νότου της EU-Med, στην Αθήνα την περασμένη βδομάδα. Όχι γιατί πιστεύουμε ότι κάτι το μεγάλο, πολύ λιγότερο κάτι το κοσμοϊστορικό, παρήχθη εδώ. αλλ’ επειδή το βότσαλο που ρίχνεται στην λίμνη δημιουργεί κυματάκια που όλο και διευρύνονται και απλώνονται και δεν ξέρεις τι τελικά θα μεταβάλλουν, τι σημάδι θα δώσουν παραπέρα. Αλλά και επειδή φρονούμε ότι η κίνηση αυτή – και η πραγματοποίηση της Συνόδου – παρεξηγήθηκε με μια σειρά από τρόπους που δεν της έπρεπαν.

Πάμε όμως από την αρχή. Ήταν το 2014, όταν εκκρεμούσε ο ορισμός του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Τότε για τους δικούς του λόγους, ο Αλέξης Τσίπρας είχε εμφανισθεί υποψήφιος (η δι-Ευρωπαϊκή του διεκδίκηση έγινε κάπως αισθητή: θυμηθείτε την Ιταλική In Europa con Tsipras, ή πάλι τα δημοσιεύματα στον γερμανικό Τύπο) και ακριβώς ως υποψήφιος είχε μετάσχει σε ένα δι-Ευρωπαϊκό debate, που μάλιστα προβλήθηκε τηλεοπτικά σ’ όλες τις χώρες της Ένωσης, debate μεταξύ των 5 Spitzenkandidaten.

Δεν έμειναν πίσω πολλά από εκείνο το debate – όπου ο Τσίπρας κέρδισε καλές εντυπώσεις. σημειωτέων μίλησε Ελληνικά, κι αυτό μόνο στην δική του χώρα κατακρίθηκε… – μεταξύ Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ (Χριστιανοδημοκρατών), Μάρτιν Σουλτς (Σοσιαλδημοκρατών), Γκυ Φερόφταντ (Φιλελευθέρων), Σκα Κέλλερ (Πρασίνων) και Αλέξη Τσίπρα (Αριστεράς). Όμως κάποια στιγμή, στο τέλος, ο βετεράνος των Ευρωπαϊστών Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ – ο ήδη και Πρόεδρος της Επιτροπής – είχε πει στον Τσίπρα και στην Σκα Κέλλερ που είχαν ταχθεί σαφέστερα προς τον Νότο και προς τα Αριστερά και «εναντίον της λιτότητας» , ότι οι θέσεις τους θα αποκτήσουν μεν επικαιρότητα «αλλά μετά από κάποια δεκαετία». Η Σύνοδος των Αθηνών, αν μη τι άλλο, δείχνει μίαν επίσπευση της κίνησης…

Σύνοδος του Νότου: πρώτες εντυπώσεις

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

H άνοδος Τσίπρα στην ΔΕΘ, το (μερικό) back-out με το οποίο τον περιέβαλαν τα κανάλια, πήγε να παραμερίσει ένα πιο σημαντικό – θαρρούμε – γεγονός.

Την Σύνοδο του Νότου. Θα σταθούμε σήμερα σ’ αυτήν, απολογιστικά. Με την Σύνοδο των ηγετών του Ευρωπαϊκού Νότου στην Αθήνα – που όχι πολύ έξυπνα βαφτίστηκε EU Med, παραπέμποντας στην (αποτυχημένη, λησμονημένη) πρωτοβουλία του μοχθηρού νάνου Νικολά Σαρκοζί, την Ένωση για την Μεσόγειο/Union pour la Mediterranee, η οποία εγκαταλείφθηκε παρά τις προσπάθειες μεγαλείου του το 2010 – ελπίζουμε να μην ισχύσει εκείνο που οι τοίχοι των Εξαρχείων στην Αθήνα έγραφαν για τις εκλογές: “Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα είχαν απαγορευτεί!”.

Τι εννοούμε; Ότι η Σύνοδος των Αθηνών – που ήδη καυχήθηκε ότι “θεσμοποιείται”, καθώς συμφωνήθηκε επανάληψή της στην Πορτογαλία – βρήκε μεν πριν διενεργηθεί αντιπαραθέσεις π.χ. στον Γερμανικό Τύπο, ή και στην κακεντρέχεια του φίλου μας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος είπε “Όταν συγκεντρώνονται οι Σοσιαλιστές, δεν προκύπτει συνήθως κάτι έξυπνο” (στο τέλος θα πνιγεί στο δηλητήριό του, κι αυτός!), έκανε δε και πολλούς συμμετέχοντες να προβούν σε προκαταρκτικές καθησυχαστικές διευκρινίσεις.

Ακόμη και ο αμφιτρύων Αλέξης Τσίπρας, πάντως ο Φρανσουά Ολλάντ και ο Ματτέο Ρέντσι – ο καθείς με το ύφος του – διαβεβαίωναν ότι δεν πρόκειται για δημιουργία μετώπου του Νότου “εναντίον” του Βορρά, ούτε για ομαδοποίηση εντός της ΕΕ. Όμως, ειλικρινά, αν η Σύνοδος είχε θεωρηθεί ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει αληθινά, γνήσια προβλήματα στην Γερμανική Ευρώπη, πιστέψτε μας! θα είχε τορπιλιστεί πολύ πιο ουσιαστικά.

Ο ΠΙΣΤΟΤΕΡΟΣ ΥΠHΡΕΤΗΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ….

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Πριν ακριβώς από δύο χρόνια στις 9-9-2014 με αφορμή την παρουσία του μεγάλου ηγέτη Τσίπρα στην σύνοδο του Ιδρύματος Αμπροζέτι στο Κόμο τα σχόλια στα ΜΜΕ «έδιναν και έπαιρναν» (…κυριολεκτικά):

«Με μία σαφή δήλωσή του, στον απόηχο της παρουσίας του στο συνέδριο του Ιδρύματος Αμπροσέτι στην Ιταλία το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας επιβεβαίωσε την μεγάλη στροφή που έχει επιδιώξει τους τελευταίους μήνες: η Ευρώπη δεν πρέπει πλέον να φοβάται τον ΣΥΡΙΖΑ, είναι το επιστέγασμα της πλέον πρόσφατης παρουσίας του κ. Τσίπρα σε ένα διεθνές φόρουμ […] Σήμερα ο κ. Τσίπρας είναι επίσημος συνομιλητής της ευρωπαϊκής ελίτ, και το μόνο που διαπιστώνεται είναι μία τάση αντιπαράθεσης για την ορθότητα ή μη της ακολουθούμενης πολιτικής. Αντίστοιχο κλίμα διαπιστώνεται και στους χώρους του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, όπου οι εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζονται ως εκφραστές μίας απειλής, αλλά επιδιώκουν να κτίσουν το προφίλ μίας νέας ευρωπαϊκής αριστεράς. Στην περίπτωση δε του πρόσφατου Συνεδρίου στο Κόμο, όπου παρέστη ο κ. Τσίπρας, η ιδιαιτερότητα έχει μάλλον περισσότερη σημασία. Συγκεντρωμένοι εκεί ήταν πολλοί από τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής ελίτ, αλλά κατά κύριο λόγο δύο πρώην πρωθυπουργοί της Ιταλίας, σε μία ιδιαιτέρως κρίσιμη περίοδο: οι Μάριο Μόντι και Ενρίκο Λέτα. […] Σύμφωνα με κάποιες πηγές και παρόλο που οι δύο άνδρες κινούνται σε διαφορετικό πολιτικό χώρο, ο σημερινός πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι, δεν παρακολουθεί αδιάφορος τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Κάποιοι μάλιστα αφήνουν να διαρρεύσει, ότι σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσει να κερδίσει εκλογές στην Ελλάδα και σχηματίσει κυβέρνηση, ο κ. Ρέντσι θα επιδιώξει με κάθε τρόπο να αξιοποιήσει την ευκαιρία ώστε να επιχειρηματολογήσει υπέρ μίας στροφής στην ακολουθούμενη πολιτική στην Ένωση» (Α. Κωβαίος, Το Βήμα).

Παράλληλα, φυσικά, προβάλλονταν και οι «αντιδράσεις» των «ανταρτών» της αριστερής Πλατφόρμας:

«Με άλλα λόγια, η ειδικά ιταλική διαδρομή του Ιδρύματος Αμπροζέτι φαίνεται να συνδέεται ιστορικά με το όλο κλίμα του «ιστορικού συμβιβασμού» – και με την τραγική, στον μακρύ χρόνο μάλιστα, έκβασή του για την αριστερά και το εργατικό κίνημα της γειτονικής χώρας, φάρος κάποτε για όλη την Ευρώπη» (iskra.gr, Στ. Κουβελάκης),

''ΜΠΟΥΡΔΑ'' Η ''ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ''!

iskra

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*  

Ούτε που τόλμησαν να ψελλίσουν κάτι για το ευρώ ή κατά της Γερμανίαςοι ηγέτες του ''ευρωπαϊκού Νότου'' που μάζεψε ο Έλληνας πρωθυπουργόςΑλέξης Τσίπρας στην Αθήνα! Αυτό όμως δεν εμπόδισε του Γερμανούς να γίνουν έξαλλοι εναντίον του Γάλλιου προέδρου Φρανσουά Ολάντ και του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι. Όσο για τον Τσίπρα, το Βερολίνο τον ''τιμώρησε'' καλώντας τον να πάει στην γερμανική πρωτεύουσα για να συναντηθεί με τη Μέρκελ, ακριβώς την ημέρα που έλαβε χώρα η Σύνοδοςτου Ευρωπαϊκού Νότου!  

Να αφήσει δηλαδή σύξυλους του καλεσμένους του και να τρέξει στο Βερολίνο για να του ...τραβήξει το αφτί η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ! Πάντως μια ...μπούρδα αποδείχτηκε αυτή η σύνοδος σε ό,τι αφορά στο περιεχόμενο της. ''Στόχος μας είναι να ενισχύσουμε τη συνοχή της Ευρώπης'', είπε ακόμη και ο Αλέξης Τσίπρας στην εισαγωγική ομιλία του. Όπως τόνισε ο πρωθυπουργός, στόχος της συνόδου που συγκάλεσε και στην οποία ανταποκρίθηκαν οι σοσιαλιστές Ολάντ και Ρέντσι ήταν ''να ενώσει ακόμη περισσότερο την Ευρώπη και όχι να τη διαιρέσει''. Αυτό δεν εμπόδισε, φυσικά, τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να κάνει ένα δηλητηριώδες σχόλιο: ''Όταν οι σοσιαλιστές συγκεντρώνονται, δεν προκύπτει κάτι έξυπνο τις περισσότερες φορές''. Ο Σόιμπλε απαγόρευσε μάλιστα στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό της Ισπανία Μαριάνο Ραχόι να έρθει στην Αθήνα! Ο Ραχόι δεν ήθελε με τίποτα να εμφανιστεί ότι συμμετέχει στο υποτιθέμενο ...''αντιγερμανικόμέτωπο'' εναντίον του οποίου άφριζε ο γερμανικός Τύπος. Η Μάλτα και η Κύπρος, των οποίων οιδεξιοί πρωθυπουργοί ήρθαν στην Αθήνα είναι ασήμαντες σαν χώρες, ενώ η Ισπανία είναι πολύ σημαντική.  

Η αλήθεια είναι ότι ο Τσίπρας ποντάρει σε ...ψόφια άλογα! Αυτή τη στιγμή, ο Φρανσουά Ολάντ δεν φαίνεται να περνάει με τίποτα στο δεύτερο γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, όπου όλα δείχνουν πως θα αναμετρηθεί η Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου με τον όποιο υποψήφιο του κύριου κόμματος της Δεξιάς. Όσο για τον Ιταλό πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, είναι άκρως αμφίβολο αν θα κερδίσει το δημοψήφισμα που θα οργανώσει τον Οκτώβρη ή τον Νοέμβρη, ίσως και αργότερα για να παραμείνει στην εξουσία μήπως και αρπάξει καμιά ευκαιρία να νικήσει -ένα δημοψήφισμα που ουσιαστικά καταργεί την απλή αναλογική και εισάγει μονίμως ως εκλογικό σύστημα της χώρας το πλειοψηφικό. Ο Αλέξης Τσίπας μπορεί να προωθεί με τον τρόπο αυτόν τη βελτίωση των σχέσεων με τους σοσιαλδημοκρατές ηγέτες και ενδεχομένως να μεταλλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.  

Πολλή Μεσόγειος, που δεν βρίσκεται στο απόγειο

Για τη λιτότητα δεν ξέρω, αλλά κρατώ μικρό καλάθι για την ταυτότητα και την ποιότητα της άτυπης συμμαχίας. Όταν οι πέντε από τις επτά χώρες της συνόδου δεν είναι σε φάση ανόδου, όταν τουλάχιστον τρεις έχουν μπροστά τους κάλπες, ποιος περπατά στον κήπο με τις αυταπάτες;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη​
ktzor@naftemporiki.gr

Στην Ευρώπη της λεπτής ισορροπίας είχαμε Euromed, το οποίο είχε εγκριθεί στη Βαρκελώνη το 1995, για την καθιέρωση ευρωμεσογειακής ζώνης ελεύθερων συναλλαγών, προ οκταετίας το Παρίσι προωθούσε τη Μεσογειακή Ένωση, για να στηρίξει το όραμα του «Σαρκολέοντος» για το «θεμέλιο της Ευραφρικής», ενώ επί κυπριακής προεδρίας στην Ε.Ε. στο β’ εξάμηνο του 2013 έγινε «φασαρία» για την ευρωμεσογειακή συνεργασία.

Πολλή Μεσόγειος, που δεν βρίσκεται στο απόγειο. Τώρα και ΕUMed. «Συντονισμός και συνεργασία για την ένταξη της μεσογειακής οπτικής στην ευρωπαϊκή ατζέντα και την ανάπτυξη ενός νέου ευρωπαϊκού οράματος για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων που αντιμετωπίζουν τα κράτη-μέλη και η Ε.Ε. στην οικονομία, στη μετανάστευση και στην ασφάλεια είναι οι στόχοι της Συνόδου των Μεσογειακών Κρατών της Ε.Ε.», η οποία συνέρχεται σήμερα στην Αθήνα.

Όχι, οι επτά πρόεδροι και πρωθυπουργοί δεν θα άδουν εν χορώ «Μεσόγειος του φόβου / και των πικρών καιρών». Άλλωστε, «το καλοκαίρι εκεί / δεν τρέμει τον καιρό». Ο Μουστακί κάτι ξέρει και στις νότες το μεταφέρει.