Περιμένοντας το «112»

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα. Μόνο 6% θα καλούσε το «112» σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης στην Ελλάδα, έναντι υπερδιπλάσιου ποσοστού στην υπόλοιπη Ε.Ε.

Σχεδόν άγνωστο, γνωστές όμως οι επιπτώσεις από τις αναβολές και τις πτώσεις. Οκτώ χρόνια κι ακόμη συζητάμε για το εκσυγχρονισμένο και αναβαθμισμένο «112». Εντάξει, χάσαμε την ευκαιρία με τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αντί να εγκαταστήσουμε ένα ολοκληρωμένο σύστημα Επικοινωνιών, Συντονισμού και Πληροφόρησης, στήσαμε ένα σκάνδαλο.

Εντάξει, ξυπνήσαμε το 2011 και προκηρύχτηκε από την «Κοινωνία της Πληροφορίας Α.Ε.» (ΚτΠ Α.Ε.) ανοικτός διεθνής διαγωνισμός για το έργο «Εκσυγχρονισμός και Αναβάθμιση των Υπηρεσιών που αφορούν στον Ευρωπαϊκό Αριθμό Κλήσης Εκτάκτων Αναγκών “112” με χρήση ΤΠΕ για τη βέλτιστη διαχείριση περιστατικών έκτακτης ανάγκης - κρίσεων και την έγκαιρη ενημέρωση των Πολιτών».

Εντάξει, δεν λειτούργησε το κέντρο στο πρώτο εξάμηνο του 2014, όπως ήταν ο στόχος.

Ποιος θα χρηματοδοτήσει την ενεργειακή μετάβαση;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα για την ευημερία των Ευρωπαίων είναι αυτό της χρηματοδότησης της ενεργειακής μετάβασης σε μια οικονομία μηδενικών εκπομπών άνθρακα, προκειμένου να αναχαιτισθεί, όσο είναι ακόμα καιρός, η καταστροφική κλιματική αλλαγή. Κατά τη γνώμη των περισσότερων ειδικών τα μέτρα πολιτικής που έχει ήδη υιοθετήσει ή εξαγγείλει η Ε.Ε. δεν είναι ικανά να περιορίσουν την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας στον 1,5°C από την έναρξη της βιομηχανικής περιόδου. Απαιτούνται πρόσθετες πρωτοβουλίες.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Το βασικότερο όμως εμπόδιο στο οποίο αυτές προσκρούουν είναι η δυσκολία ανεύρεσης επαρκών πηγών χρηματοδότησης. Καταρχήν, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η πρώτη πηγή χρηματοδότησης είναι η εξοικονόμηση δαπανών. Έτσι, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μια οικονομία μηδενικών εκπομπών άνθρακα θα έχει θετικό αντίκτυπο της τάξης του 2% του ευρωπαϊκού ΑΕΠ έως το 2050, καθώς η εξοικονόμηση των εισαγωγών ενέργειας από τρίτες χώρες θα ανέλθει σε 2-3 τρισ. ευρώ. Επίσης, το κόστος υγείας για το ανθρώπινο δυναμικό, τόσο το άμεσο (πόροι για θεραπεία και αποκατάσταση) όσο και το έμμεσο (κόστος ευκαιρίας από τη μείωση της παραγωγικότητας), θα ανέλθει στα 200 δισ. ευρώ, ενώ το καθαρό ισοζύγιο απασχόλησης, ήτοι οι θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν για να συνοδεύσουν τη μεγάλη ενεργειακή μετάβαση μείον τις θέσεις εργασίας παραδοσιακών και ενεργοβόρων οικονομικών δραστηριοτήτων που θα χαθούν, θα είναι 1 εκατομμύριο.

Συνεπώς, η συλλογική μας προσπάθεια θα απελευθερώσει σημαντικούς πόρους για εκσυγχρονισμό των οικονομικών δομών. Δεν ζούμε σε ένα μαλθουσιανό σύμπαν σταθερών πόρων. Το σύμπαν μας είναι δυναμικό: η μεταστροφή σε εναλλακτικές μορφές παραγωγής και κατανάλωσης είναι ικανή να απελευθερώσει καταναλισκόμενους πόρους.

Όταν (και) η βιομηχανία μπαίνει στην ευρωσυζήτηση

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Α.Δ. Παπαγιαννίδη

adpapagiannidis@gmail.com

Συνεχίζουμε για τρίτη φορά την υπόσχεση να αφιερώσουμε τα μέχρι τις ευρωκάλπες σημειώματα αυτής της σειράς σε πλευρές της επικαιρότητας που συνδέονται με την υπόθεση των ευρωεκλογών. Αυτή τη φορά, όμως, είχαμε την επικουρία μιας πρωτοβουλίας-παρέμβασης που, από μόνη της, θα απασχολούσε (ακριβέστερα: θα όφειλε να απασχολήσει) τη δημόσια συζήτηση αν δεν είχε μονοπωληθεί η προσοχή από τις αντιπαραθέσεις «γενικής πολιτικής». Από τις οποίες δύσκολα ξεφεύγει οτιδήποτε ουσιαστικό, πόσο μάλλον ευρωπαϊκό.

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης  

Παράδειγμα: ο εκτροχιασμός της συζήτησης για την 7ήμερη λειτουργία επιχειρήσεων/7ήμερη εργασία μετά την τοποθέτηση Κυριάκου Μητσοτάκη. Μιας συζήτησης με τεράστιο ενδιαφέρον καθώς αφορά και την υπερ-απαραίτητη ελαστικοποίηση των εργασιακών στα μεταΜνημονιακά χρόνια -που όμως παραμένουν χρόνια ζαλιστικά μεγάλης, αν και υποχωρούσης, ανεργίας-, αλλά και την προσαρμογή στην πραγματικότητα της εργασίας στην ψηφιακή εποχή. Άλλο παράδειγμα: η επανεγκατάσταση της συζήτησης για τη σκοπιμότητα ή μη/εφικτότητα ή μη των 120 δόσεων και κυρίως της «13ης σύνταξης» στο αν η Τρόικα, οι φορείς της , η μεταΜνημονιακή παρακολούθηση, το Eurogroup κοκ «θα εγκρίνουν» ή όχι, τη στιγμή που ούτως ή άλλως βρισκόμαστε σε διαφορετική φάση των σχέσεων με το ευρωπαϊκό σύστημα. Δεδομένη η προειδοποίηση Στουρνάρα για τις πιθανές αρνητικές συνέπειες μιας απόκλισης, ή και οι επιφυλάξεις Ρέγκλινγκ. Όμως και η τοποθέτηση Σεντένο για συζήτηση τον Ιούνιο, και εκείνη Μοσκοβισί για αυτόνομο σχεδιασμό των μέτρων από την Ελλάδα -με δημοσιονομική, αλλά και κοινωνική ματιά-, κυρίως όμως του Όλαφ Σολτς η κατακλείδα «νομίζω πως στο τέλος όλα θα είναι προσεκτικά», έδωσαν το πλήρες στίγμα].

Γαλλογερμανική πρόταση για νέο χρηματοδοτικό εργαλείο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Στις 21 Φεβρουαρίου, ο Γάλλος και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών παρουσίασαν ένα κοινό έγγραφο με προτάσεις για ένα νέο «χρηματοδοτικό εργαλείο της Ευρωζώνης», που να υποστηρίζει διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και να μοχλεύει επενδύσεις στις χώρες της Ευρωζώνης.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Πρόκειται για την κατάληξη της αρχικής ιδέας του προέδρου Μακρόν υπέρ της δημιουργίας ενός προϋπολογισμού για την Ευρωζώνη. Όμως, παρά το γεγονός ότι η γαλλογερμανική πρόταση απέχει αρκετά από τις αρχικές φιλόδοξες θέσεις της Γαλλίας, η πρόταση αυτή δύσκολα θα γίνει αποδεκτή λόγω των πολιτικών αντιδράσεων που γεννά. Ας δούμε καταρχήν τον βασικό σκοπό του προτεινόμενου θεσμού. Το νέο εργαλείο επιδιώκει την πρόοδο στην ανταγωνιστικότητα και τη σύγκλιση μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωζώνης καθώς και των κρατών που προορίζονται να υιοθετήσουν το ευρώ ως κοινό τους νόμισμα. Το στοίχημα εδώ είναι η σταθεροποίηση της ίδιας της Ευρωζώνης, για την οποία έχει γίνει πια κατανοητό ότι απαιτείται η αύξηση της ευημερίας και η μείωση της διαφοράς στην οικονομική ανάπτυξη μεταξύ των διαφόρων χωρών της.

Με ποιο μέσο σχεδιάζεται να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός; Όχι με κλασική αναδιανομή εισοδήματος μεταξύ των πλουσιότερων και των φτωχότερων κρατών-μελών, αλλά με απευθείας μεταβιβάσεις προς τις χώρες εκείνες που αποδεικνύουν ότι σχεδιάζουν μεταρρυθμίσεις ή υποστηρίζουν δαπάνες σε στρατηγικούς τομείς άμεσα συνδεδεμένους με τις επενδυτικές προτεραιότητες της ίδιας της Ένωσης, όπως αυτές καθορίζονται στο Ευρωπαϊκό Εξάμηνο, δηλαδή στον ευρωπαϊκό κύκλο πολιτικής που καθοδηγεί τις δημοσιονομικές και μακροοικονομικές επιλογές των επιμέρους κρατών-μελών.

Πριν και μετά τον ανασχηματισμό

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Α. Δ. Παπαγιαννίδη

skbllz@hol.gr

Αντί να ξεκινήσει την κατάδυση στον -ρηχό, εν τέλει- ανασχηματισμό της περασμένης Τρίτης από τις κυρίως κινήσεις που τον σημάδεψαν, θα συνιστούσαμε στον αναγνώστη να «διαβάσει» τρεις διαφορετικές επιλογές-επισημάνσεις, που λίγο-πολύ οριοθέτησαν προκαταβολικά την κατ’ ανάγκην προεκλογική (δεν είναι λόγω του απλοϊκού «Εκλογές! Εκλογές! Εκλογές», αλλά λόγω του ίδιου του πολιτικού ημερολογίου) φυσιογνωμία του.

Ο Αντώνης Παπαγιαννίδης

Η πρώτη, υποθέτουμε αναμενόμενη: η μετάβαση του Πάνου Σκουρλέτη στη θέση γενικού γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, με 126 ψήφους έναντι 18 λευκών και με βάση πρόταση Τσίπρα («ένα ακόμη παράδειγμα ανιδιοτέλειας και αφοσίωσης» […] «το 2019, χρονιά ιστορικών πολιτικών μαχών»). Μόλις εκλεγείς ο Σκουρλέτης δήλωνε: «Το σίγουρο είναι ότι χρειάζονται ανοίγματα και συμμαχίες και στο κοινωνικό και στο πολιτικό επίπεδο», έπειτα από «διάλογο προγραμματικό και ουσίας με όμορους πολιτικά χώρους» (αλλά δυσπιστώντας στις ετικέτες «Κεντροαριστεράς» ή «Σοσιαλδημοκρατίας», καθώς «οι χώροι αυτοί βρίσκονται σε μετάβαση, σε μετάλλαξη»).

Αν κανείς πάει λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πίσω, συναντά την τοποθέτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη -στα «ΝΕΑ»- που πέρα από δέσμευση περί κατάργησης του Νόμου Κατρούγκαλου για το Ασφαλιστικό με ταυτόχρονη διεκδίκηση μείωσης των ασφυκτικών πρωτογενών πλεονασμάτων ώστε να βγαίνουν τα νούμερα, έδειξε να διαφωνεί με την έννοια του «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου («Δεν μου αρέσουν τα μέτωπα. Την θεωρώ μια τελείως ξεπερασμένη έννοια»).

Ύφεση 0,7% αν δεν έρθει νέος γύρος μεταρρυθμίσεων

Της Δήμητρας Καδδά

Ύστερα από τρία μνημόνια, περίπου 1.000 προαπαιτούμενα και διαδοχικούς εφαρμοστικούς νόμους με παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών η Ελλάδα παραμένει στον "πάτο" της Ε.Ε. σε όρους ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας. Και αν δεν καταφέρει να κάνει το "άλμα" μέσα στα επόμενα χρόνια (προφανώς με πρόσθετες μεταρρυθμίσεις) τότε δεν θα μπορέσει σύμφωνα με το ΔΝΤ να διατηρήσει μακροπρόθεσμα ούτε "ασθενική" ανάπτυξη της τάξης του 1% ετησίως...

Διαφορετικά, αν δηλαδή συνεχισθεί η σημερινή πορεία, οδηγείται σε μακροχρόνια ύφεση 0,7% ετησίως...

Οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς προϊόντων έχουν προχωρήσει, αναφέρει το ΔΝΤ. Αλλά το σημείο εκκίνησης ήταν πολύ χαμηλό. Έτσι. η Ελλάδα "εξακολουθεί να υστερεί σε πολλά σημεία και σημαντικά κέρδη σε όρους παραγωγικότητας δεν έχουν ακόμη πραγματωθεί".

Η αύξηση της παραγωγικότητας είναι πολύ χαμηλότερη από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης και οι ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ) είναι χαμηλές. Το ΔΝΤ αναφέρει ότι έγιναν προσπάθειες για τη μείωση των φραγμών, συμπεριλαμβανομένης της απελευθέρωσης ορισμένων "κλειστών" επαγγελμάτων και της απλούστευσης της αδειοδότησης των επενδύσεων, "αλλά η εφαρμογή των ψηφισμένων μέτρων ήταν μικτή και η νέα αναπτυξιακή στρατηγική δεν περιλαμβάνει σημαντικές περαιτέρω αλλαγές".

Οι δύο όψεις του ΕΣΠΑ – Πρώτη η χώρα σε απορρόφηση αλλά η πραγματική οικονομία περιμένει

Το Ποντίκι

του Γιώργου Καλούμενου

Πρώτη η χώρα σε απορρόφηση, αλλά η πραγματική οικονομία περιμένει το αντίκρισμα

Μία διαφορετική εικόνα για την πορεία της απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων από τις ελληνικές επιχειρήσεις δίνουν οι ιδιώτες εξειδικευμένοι σύμβουλοι του ΕΣΠΑ από εκείνη που παρουσίασε πρόσφατα μέσω επίσημων στοιχείων το υπουργείο Οικονομίας. 

 

Οι παράγοντες της αγοράς επισημαίνουν ότι τα στοιχεία που παρουσιάζει το υπουργείο, βάσει των οποίων η Ελλάδα είναι πρώτη στις απορροφήσεις πανευρωπαϊκά, δεν είναι ενδεικτικά της κατάστασης που βιώνουν οι ίδιοι στην καθημερινότητα της πραγματικής οικονομίας.

Όπως λένε, τα ποσά που αναφέρει το υπουργείο σε πολλές περιπτώσεις αφορούν προεγκρίσεις χρηματοδοτήσεων, των οποίων η εκταμίευση έχει «παγώσει» εδώ και μια διετία. Επίσης, ο αριθμός των προγραμμάτων που έχει προκηρυχθεί από το 2014 έως σήμερα είναι πολύ περιορισμένος (μόλις έξι προγράμματα) και ανταποκρίνεται στις ανάγκες λίγων επιχειρηματικών κλάδων και Περιφερειών της χώρας. 

 

Υπό κανονικές συνθήκες, λένε οι ειδικοί του χώρου, θα έπρεπε να προκηρύσσονται τουλάχιστον τρία προγράμματα τον χρόνο, δηλαδή θα έπρεπε να «τρέχουν» σήμερα 12 με 15 προγράμματα ΕΣΠΑ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πολλοί τομείς της οικονομίας, αλλά και περιοχές που είναι μη προνομιούχες, μένουν «εκτός νυμφώνος». 

Η Πολιτική Συνοχής σε κίνδυνο

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Παπαδόπουλου, αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Οι συζητήσεις για το επόμενο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο της Ε.Ε. μετά το 2020 («Δημοσιονομικές Προοπτικές 2021-2027») έχουν ήδη φουντώσει για τα καλά. Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου στα τέλη του 2020 και τη συνεπακόλουθη «τρύπα» στα έσοδα του προϋπολογισμού της Ε.Ε., στο στόχαστρο για περικοπές έχουν τεθεί οι δύο κύριες πολιτικές της Ε.Ε.: η Κοινή Γεωργική Πολιτική και η Πολιτική Συνοχής.

Η Πολιτική Συνοχής απορροφά το 1/3 των δαπανών της Ε.Ε. και η Κοινή Γεωργική Πολιτική άλλο 1/3. Με δεδομένο ότι αυξάνεται η πολιτική πίεση για αναπροσανατολισμό των ευρωπαϊκών πολιτικών προς νέες προτεραιότητες, ιδίως σε άμυνα - ασφάλεια, μεταναστευτικό και διαρθρωτικές αλλαγές, δεν μένουν και πολλά περιθώρια για διατήρηση του status quo. Πράγματι, σε ένα πρόσφατο έγγραφο εργασίας εν όψει της συζήτησης του επόμενου πολυετούς προϋπολογισμού, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει τρία πιθανά σενάρια για την Πολιτική Συνοχής, δύο εκ των οποίων περιέχουν περικοπές κατά 15% ή 30% και μόνο ένα τη διατήρησή της στα ίδια επίπεδα.

Οι μεσαίες και μικρές επιχειρήσεις που θέλουμε

Από τις επιλέξιμες προς χρηματοδότηση ενέργειες, η κατηγορία «ανάκτηση» θα πρέπει να υπάρχει αποδεδειγμένα σε κάθε υποψήφιο προς επιδότηση επενδυτικό σχέδιο. 

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Ξηρογιάννη, Διευθυντή Βιομηχανίας, Αναπτυξιακών Πολιτικών & Δικτύων του ΣΕΒ(Σύνδεσμος Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών)

Η αναζήτηση παραγωγικού υποδείγματος συχνά περνάει μέσα από τον ρόλο των μεσαίων, μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων. Προκειμένου αυτές να επιταχύνουν τον παραγωγικό μετασχηματισμό και τη δημιουργία θέσεων εργασίας, πρέπει να έχουν τις προϋποθέσεις. Όμως, ο εξαιρετικά μεγάλος αριθμός των πολύ μικρών επιχειρήσεων δεν δημιουργεί ούτε πλεονέκτημα στην οικονομία, αλλά ούτε και ευελιξία και απόδοση στις ίδιες. Οι πολύ μικρές επιχειρήσεις στην Ελλάδα (το 96,9% του συνόλου) παράγουν περίπου το 9,3% του ΑΕΠ, ενώ οι μικρές και οι μεσαίες (το 3% του συνόλου) παράγουν περίπου το 10%. 

Η άρση των συνεπειών της κρίσης είναι μεν αναγκαία, αλλά δεν θα επιλύσει μόνη της τα διαχρονικά προβλήματα της οικονομίας. Η επιβίωση και ανάπτυξη των μμε συνεχίζει να προσκρούει σε αδυναμίες που προϋπήρχαν της κρίσης. Αδυναμίες που σε μεγάλο βαθμό οφείλονται σε πολιτικές οι οποίες προκαλούν παρατεταμένη καθήλωση σε μικρά μεγέθη.

Ο Γιώργος Ξηρογιάννης

Το δεύτερο μέρος της ανάλυσης ΣΕΒ-ΕΥ παρουσιάζεται σήμερα στο συνέδριο του ΣΕΒ με τίτλο «Οδηγός Ανάπτυξης των μμε». Η ανάλυση της διεθνούς εμπειρίας δείχνει ότι χώρες με δυναμικές μμε επιλέγουν τη μεγέθυνση ως στρατηγική για την επιβίωση των επιχειρήσεών τους. Χώρες που πέτυχαν μείωση κατά 5% των στάσιμων επιχειρήσεων αύξησαν 1% το ΑΕΠ λόγω παραγωγικότητας. Η μετάβαση από τις «πολιτικές για το μικρό μέγεθος», που συνεχίζει να εφαρμόζει η Ελλάδα, σε «πολιτικές μεγέθυνσης», ανάλογες των ευρωπαϊκού ανταγωνισμού, προσφέρει υψηλότερους ρυθμούς επιβίωσης και ανάπτυξης των μμε. 

Οι ελληνικές μμε συνεπώς έχουν ανάγκη από ένα νέο μίγμα πολιτικών. Ο ΣΕΒ προτείνει ένα Σύμφωνο που θέτει την παραγωγική μεγέθυνση των μμε ως προτεραιότητα. 

Οι δαπάνες που χρηματοδοτούνται στη δράση «Ενίσχυση της αυτοαπασχόλησης πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης - Β Κύκλος»

taxheaven

Δείτε με απλό τρόπο τις δαπάνες που χρηματοδοτούνται στη δράση «Ενίσχυση της αυτοαπασχόλησης πτυχιούχων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης – B Κύκλος»

Δείτε ποιες είναι οι δαπάνες που χρηματοδοτούνται στο πληροφοριακό γράφημα.

Για κάθε πρόσθετη πληροφορία σχετικά με την δράση μπορείτε να απευθυνθείτε: 

Ο μύθος των ΕΣΠΑ και η σκληρή πραγματικότητα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Κώστα Πετρόπουλου

Εργαλείο για την εφαρμογή και όχι για την άμβλυνση των Μνημονιακών πολιτικών αποδεικνύεται το ΕΣΠΑ 2014 – 2020. Τριανταπέντε χρόνια ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων τις αναδεικνύουν ως τροφοδότες της καπιταλιστικής ανάπτυξης, αφήνοντας τα ψίχουλα για τη κοινωνική πλειοψηφία, εξαγοράζοντας τη συναίνεση της κοινωνίας για τις αντιλαϊκές πολιτικές ΕΟΚ/ΕΕ.

 ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Παρατηρώντας κανείς την ευρύτατη διάδοση της …ευρωπαϊκής αστερόεσσας στην ελληνική κοινωνία — αναγκαία ένδειξη στις περιπτώσεις οικονομικής συνδρομής της ΕΕ ­­— θα προέβλεπε ότι σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας διαθέτει βασικές γνώσεις για τη χρηματοδότηση έργων στη χώρα μας από την ΕΕ. Ο λόγος για τα ευρέως γνωστά ως «έργα ή προγράμματα ΕΣΠΑ.»

Η πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι είναι αρκετά διαφορετική. Οι σχετικές με το «Εταιρικό Σύμφωνο για το Πλαίσιο Ανάπτυξης – ΕΣΠΑ» (μετά το 2007, παλαιότερα ΚΠΣ) γνώσεις της κοινωνικής πλειοψηφίας, περιορίζονται στο ότι πρόκειται για «ένα μηχανισμό που μπορεί να πάρει κάποιος χρήματα για να κάνει μία δουλειά…» και το δημόσιο για να φτιάξει δρόμους και λιμάνια. Με δεδομένο ότι οι περισσότεροι δεν έχουν άμεσο υλικό όφελος από τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, αλλά και λόγω των περιστατικών κακοδιαχείρισης αυτών, που συχνά βλέπουν το φως της δημοσιότητας, για ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας τα αρκτικόλεξα όπως ΕΣΠΑ και ΚΠΣ είναι συνώνυμα της «λαμογιάς.»

Στα ερωτήματα λοιπόν «ποια έργα και με ποια κριτήρια επιλέγονται για χρηματοδότηση;», «ποιες δαπάνες αυτών των έργων χρηματοδοτούνται;» και «μέχρι ποιου ποσού;» οι απαντήσεις αναμένονται περιορισμένες… Έτσι η «χρηματοδότηση έργων δημόσιων και ιδιωτικών από την ΕΕ», εμφανίζεται ως «δώρο» για τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αυτή την εικόνα συμβάλουν και τα πολύ περιορισμένα στοιχεία για τη συνδρομή της χώρας μας στο ευρωπαϊκό κορβανά, ο οποίος «γεννά» στη συνέχεια την «ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.»

Γιατί, η αλήθεια είναι πως αν δεν υπήρχε η οικονομική συνδρομή των κρατών μελών στα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Επενδυτικά Ταμεία (ΕΔΕΤ), δεν θα υπήρχε και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση σε δημόσια και ιδιωτικά έργα.

Φτάνουν πια τα σχέδια

Νέα Κρήτη

Φτάνουν πια τα σχέδια προσωρινής ή οριστικής εξόδου, ας διαβάσουν όλοι καλύτερα τα ευρωπαϊκή κείμενα που έχουμε υπογράψει, για να δουν επιτέλους ότι δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο που προβλέπει κανένα από αυτά τα σχέδια και ο λόγος είναι στρατηγικός.

Του Νίκου Λυγερού

Η Ευρωζώνη δεν είναι απλώς μια νομισματική ένωση, αλλά ο πυρήνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντί λοιπόν να σπαταλάμε φαιά ουσία με τα λεγόμενα σχέδια του καθενός, ας αξιοποιήσουμε ορθολογικά τις δυνατότητες που μας προσφέρει σε στρατηγικό επίπεδο.

Όλοι μας καταλαβαίνουμε τι σημαίνουν ευρωπαϊκά κονδύλια ανάπτυξης. Όλοι μας ξέρουμε την αξία του ΕΣΠΑ και ειδικά όλοι όσοι εργάζονται σε θεσμούς, σαν τα Νοσοκομεία ή τα Πανεπιστήμια, που έχουν ανάγκη για να λειτουργήσουν με πανάκριβα εργαλεία και όργανα.

Αναγκαία η επίσημη χρεοκοπία

Νέα Κρήτη

Να γιατί θέλουν επιστροφή στη δραχμή…

Φτάνουν 400 χρόνια;

Ζητούν χρόνο, ζητούν παράταση, μιλούν συνέχεια, παράγουν ισοδύναμα μέτρα που να μη θίγουν τους ολιγάρχες, κάνουν κινήσεις βιτρίνας για να παραμείνουν στην εξουσία, έχουν βάλει τη προπαγάνδα και ζωγραφίζει (όλοι παρέα είναι), εμφανίζονται ως πατριώτες της μπροστινής πόρτας αλλά επί της ουσίας δεν κάνουν τίποτα. Αλλού είναι ο στόχος και αλλού βαρούν.

Του καθηγητή Γ. Ζουγανέλη

Πολεμούν δήθεν τα μεγάλα κανάλια και τους ζητούν συνολικά 20 εκ. ευρώ σε φόρους,

όταν όλα ζούν με αγύριστα δάνεια εκατοντάδων ευρώ τα οποία δεν τους τα ζητούν. Μέχρι πρότινος τους έδιναν και δάνεια για τις παράγκες τους ενώ ο νόμος για τις διαφημίσεις δεν έχει ακόμη εφαρμοσθεί. Θα μετατεθεί…

όταν όλοι οι καναλάρχες είναι ή εφοπλιστές ή Εθνικοί εργολάβοι. Οι εφοπλιστές δεν πληρώνουν φόρους και τα ορυχεία επίσης. Τα κανάλια για αυτούς είναι πάρεργο αφού τα κέρδη τα παίρνουν απο αλλού.

Έχω την εντύπωση ότι η κυβέρνηση προανακοινώνει κινήσεις φορολόγησης ολιγαρχών μετά απο μηνύματα που τους έρχονται και στη συνέχεια πέφτει σε χειμερία νάρκη, δίνοντας χρόνο στους απατεώνες να ξεφύγουν. Κάπως λέγεται αυτό… Από τη στιγμή μάλιστα,

που τα λεφτά του ΕΣΠΑ δεν θα πάνε την επόμενη διετία σε ανάπτυξη αλλά σε νέους δρόμους και διόδια ή σε κοινωφελή για να ξεχνιέται ο πόνος…

Αρπαχτές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ βαφτίζονται «Κοινωνική Οικονομία»

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

H κυβέρνηση «στύβει» την πέτρα για να βρει οικονομικούς πόρους που θα ανακουφίσουν τουλάχιστον τις πιο ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Κι όμως θα μπορούσε να αντλήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από προγράμματα ΕΣΠΑ που είτε μένουν εντελώς αναξιοποίητα είτε κατευθύνονται σε ανούσια προπαρασκευαστικά έργα συμβουλευτικής

Παραθέτουμε δημοσίευμα του περιοδικού »Επίκαιρα» που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον

Έργα τα οποία δεν είναι ικανά να ανακουφίσουν τους ανέργους, τους ανάπηρους κι άλλους ευάλωτους συνανθρώπους μας, παρά μόνο να γεμίσουν τα ταμεία εταιρειών – των ίδιων και των ίδιων που λυμαίνονται κατ’ εξακολούθηση τα κοινοτικά κονδύλια με «αρπαχτές» κάθε είδους…

Χαρακτηριστικό του παραλογισμού που επικρατεί είναι πως κανένας μέχρι σήμερα δεν μπήκε στη διαδικασία να καταγράψει τα πτυχία και τις δεξιότητες –και για μελλοντική χρήση– όσων έχουν καταθέσει αιτήσεις για τα διάφορα προγράμματα! Ευνοημένες εμφανίζονται εταιρείες οι οποίες αντικειμενικώς, σύμφωνα με τις Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα έπρεπε να είχαν κλείσει, αλλά συντηρούνται και παρατείνουν τη λειτουργία τους με βάση το πελατειακό πολιτικό σύστημα, κατά παράβαση του Κοινοτικού Δικαίου.

Είναι σαφές με βάση τις Κοινοτικές Οδηγίες για τη διαχείριση του ΕΣΠΑ ότι δεν μπορεί να διοχετεύονται πόροι άμεσα ή έμμεσα για μισθούς υπαλλήλων που εργάζονται στο Δημόσιο ή σε εταιρείες του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σε αρκετές περιπτώσεις όμως διοχετεύονται πόροι του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου για την πάγια μισθοδοσία υπαλλήλων αναπτυξιακών εταιρειών του Δημοσίου, με το πρόσχημα ότι κάνουν συμβουλευτικό, εκπαιδευτικό ή οργανωτικό έργο για την κοινωνική οικονομία. Αυτό σε απλά ελληνικά ονομάζεται απάτη κατά της ΕΕ…

Παρακμή: η αφασία των θεσμικά ακομμάτιστων

του Χρήστου Γιανναρά

Το είπανε: «Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς» –το περιβόητο ΕΣΠΑ– γιατί; Η απουσία λογικού ειρμού στον κομματοκρατούμενο δημόσιο βίο γεννάει όλο και ευτελέστερη εκφραστική, πραγματική αγλωσσία. Τι σημαίνει «πλαίσιο αναφοράς», τι πλαισιώνει αυτό το «πλαίσιο» και σε τι αναφέρεται η «αναφορά»; Γιατί είναι «εθνικό» το πλαίσιο – αφορά μήπως στο πανελλήνιο, προσφέρεται να στηρίξει αναπτυξιακές πρωτοβουλίες οποιουδήποτε πολίτη; Και κατά τι «στρατηγικό», αφού δεν απηχεί κανέναν επιτελικό σχεδιασμό – όποιος προλάβει βολεύεται, και φυσικά προλαβαίνει ο εγγύτερος στην κομματική πλαισίωση του Πλαισίου Αναφοράς.

Πάντως, το γλωσσικά εξαμβλωματικό ΕΣΠΑ θα καλύψει και την εξαετία 2014 – 2020 κάνοντας ακόμα πιο δυσερμήνευτη την απορία: Πώς είναι δυνατό τα Ταμεία της Ε.Ε. να συνεχίζουν να επιδοτούν στη χώρα μας ένα πολιτικό σύστημα κραυγαλέα και προκλητικά ανήθικο, ανίκανο, ανυπόληπτο; Αραγε αφήνει αδιάφορους τους Ευρωπαίους εταίρους μας η ελλαδική πολιτική πραγματικότητα ή μήπως και κάπου τους βολεύει; Αποκλείεται να αγνοούν το πώς διαχειρίστηκαν οι πολιτικοί μας τα ιλιγγιώδη ποσά («πακέτα» και προγράμματα οικονομικής βοήθειας) που μας προσφέρθηκαν, για να μετάσχουμε κι εμείς στη σύγκλιση των οικονομιών των χωρών-μελών της Ε.Ε.

Πακτωλοί χρημάτων πρωτοφανείς στην ιστορία του λυμφατικού κρατιδίου μας, πλούτος ονειρώδης με σκοπό να επενδυθεί σε υποδομές ανάπτυξης και παραγωγικότητας: Να γίνουν λιμάνια, αεροδρόμια, οδικό και σιδηροδρομικό δίκτυο, πρωτοποριακές βιομηχανικές μονάδες, ηλεκτροδότηση δημόσια και δημόσια ναυπηγεία (όχι τσιφλίκια της συνδικαλιστικής κακουργίας), σύγχρονα μέσα μεταφοράς, λειτουργικό σύστημα υγείας, μηχανοργάνωση των δημόσιων υπηρεσιών. Και κατά μέγιστο μέρος αυτός ο χαρισμένος, αμύθητος πλούτος πέρασε στα θυλάκια κομματανθρώπων, λωποδυτών με ονοματεπώνυμο. Η ευκαιρία που δόθηκε στον Ελληνισμό να συγκροτήσει κράτος εκσυγχρονισμένο, σεβαστό στον διεθνή στίβο, να βγει από την καθυστέρηση, την κακομοιριά, το ιστορικό περιθώριο, αυτή η ευκαιρία μεταποιήθηκε σε ιδιωτικές βίλες χολιγουντιανές, σκάφη υπερπολυτελή, καταθέσεις στο εξωτερικό των λωποδυτών κομματανθρώπων. Το κοινωνικό χρήμα λαφυραγωγήθηκε, τα κρατικά ταμεία άδειασαν και η χώρα γέμισε Κροίσους απροσμέτρητης επαρχιωτίλας, απληστίας, πρωτογονισμού.

Αχ αυτοί οι εργολάβοι...

The Press Project

του Κώστα Εφήμερου

Είδα πριν από λίγον καιρό ένα tweet που έλεγε: «Εδώ υπάρχει υπουργός Ανάπτυξης στην Ελλάδα, Άγιος Βασίλης δεν θα υπάρχει;». Το θυμήθηκα χθες, διαβάζοντας το εξαιρετικό ρεπορτάζ του Χρήστου Ιωάννου.

Το επιχειρηματικό μοντέλο ανάπτυξης των τελευταίων ετών είναι γνωστό: φτιάχνουμε εθνικές οδούς. Πολλές εθνικές οδούς. Τόσα χρόνια που φτιάχνουμε εθνικές οδούς θα έπρεπε να έχουμε συνδέσει και άλλα έθνη με δικές μας οδούς.

Μου διαφεύγει το πώς ακριβώς γίνεται μετά από όλ' αυτά να μην έχουμε ολοκληρώσει ούτε την Αθηνών-Θεσσαλονίκης (μην πω για την Πατρών και πέσει το internet), αλλά φαίνεται θα έχουμε κάποιο γεωλογικό πρόβλημα.

Είναι κάτι εργολάβοι που είναι πολύ τυχεροί. Αναλαμβάνουν ένα εθνικό έργο εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ συμμετέχοντας π.χ. με το 8% (το οποίο το παίρνουν δάνειο από φιλική τράπεζα), εξασφαλίζουν μια επιδότηση από το ΕΣΠΑ και μετά, μαζί με το κράτος (γιατί μιλάμε για Συμπράξεις ιδιωτικού-δημοσίου τομέα και άρα πρέπει να βάλει το χέρι στην τσέπη και το κράτος), ξεκινάνε ένα έργο. Δυστυχώς όμως υπάρχει κρίση και οι εταιρείες τους πέφτουν έξω, οπότε έρχεται την Πρωτοχρονιά η κυβέρνηση και τους λέει: «Μη σκάτε, πάρτε το μερίδιο του ΕΣΠΑ κι ας μην έχετε ούτε καν ασφαλιστική ενημερότητα, επειδή έχετε να πληρώσετε τους εργάτες σας 6 μήνες, και βλέπουμε». Αν παρ' ελπίδα το έργο ολοκληρωθεί (συνήθως παραδίδεται ένα άλλο έργο απ' αυτό που περιγράφει η σύμβαση), τότε οι εταιρείες τους εκμεταλλεύονται τα διόδια για 5-6 γενιές ακόμα.

Προϋπολογισμός και άλλα καθρεφτάκια για ιθαγενείς…

unfollow

Όταν στο τεύχος 22 του UNFOLLOW δημοσιεύαμε το άρθρο «Με χρήματα των ελλήνων πολιτών οι γερμανικές επενδύσεις», αποκαλύπτοντας ότι το Ελληνικό Επενδυτικό Ταμείο θα είναι «ελληνικό» μόνο στο όνομα, δεν περιμέναμε ότι θα βρούμε αυτή την σπάνιας έμπνευσης πατέντα… γερμανικής κερδοφορίας να φιγουράρει στο προσχέδιο προϋπολογισμού που κατατέθηκε για ψήφιση στην ελληνική Βουλή.

του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου 

Από την άλλη, πάλι, ταιριάζει γάντι σε έναν προϋπολογισμό που ψηφίζεται στο… περίπου, με την κυνική ομολογία της ίδιας της κυβέρνησης ότι τα τελικά νούμερα θα διαμορφωθούν ανάλογα με τις διαθέσεις της καγκελαρίου Μέρκελ. Σε έναν προϋπολογισμό που μοιάζει να τεντώθηκε στο κρεβάτι του Προκρούστη προκειμένου να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα και αισιόδοξες προβλέψεις για την ανάπτυξη και την καταπολέμηση της ανεργίας το 2014 – ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τον σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι για τις δαπάνες του κοινωνικού κράτους και κάθε δυνατότητας να πάρει μπρος η οικονομία της χώρας.

Νόμιμο σκάνδαλο: 3.7 εκατομμύρια για ιστοσελίδα της αρχιεπισκοπής μέσω ΕΣΠΑ

Outside the Wall

Το ποσό των 3.737.000 ευρώ ανακοίνωσε ότι θα δαπανήσει η Αρχιεπισκοπή Αθηνών μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ για την ανάπτυξη ιστοσελίδας-πλατφόρμας για την οργάνωση του Εθελοντισμού. Σύμφωνα με εύστοχο σχόλιο στο Twitter, προφανώς αυτό το site θα κάνει... παπάδες!

Το σκανδαλώδες αυτό έργο περιλαμβάνει και την κατασκευή τηλεματικού κέντρου αξίας 594.327,40 ευρώ καθώς και υποέργα για την ανάπτυξη ψηφιακής πλατφόρμας οργάνωσης με προϋπολογισμό 2.680.380,09 ευρώ. Σύμφωνα με την Αρχιεπισκοπή σκοπός του έργου είναι η «μετουσίωση της εθελοντικής προσφοράς σε προνοιακό έργο».

Η εκκλησία και ακόμα περισσότερο η Αρχιεπισκοπή καλά θα έκανε να σταματούσε να προκαλεί το κοινό αίσθημα και να ασχοληθεί με την διευκόλυνση της ζωής των πιστών της. Τα σχεδόν 4 εκατομμύρια ευρώ θα μπορούσαν άλλωστε να βοηθήσουν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, αντί να ξοδεύονται για την «διαχείριση» της φιλανθρωπίας που βασίζεται στον εθελοντισμό. Ίσως θα ήταν καλύτερο να αφήσει τα χρήματα που πληρώνουν οι φορολογούμενοι για την υλοποίηση πρακτικών έργων υποδομής.

Λίγη συνέπεια κύριοι!

Update: Η Ε.Ε κατέληξε σε συμφωνία με προϋπολογισμό 960 δισ. ευρώ για τη δεκαετία. Πρόκειται για ένα συμβιβαστικό πλαίσιο καθώς η Βρετανία και οι εταίροι της πίεζαν για μεγαλύτερες περικοπές. Η Ελλάδα, δια του Αντώνη Σαμαρά, δηλώνει ικανοποιημένη. Λαμβάνει 14.5 δισ. από το ΕΣΠΑ και επιπλέον κονδύλια για την ανεργία.

Νωρίτερα ο Γ. Βαρουφάκης έγραφε

Αυτές τις ώρες η κυβέρνηση πασχίζει να πείσει τους ευρωπαίους εταίρους ότι η χώρα αξίζει μεγαλύτερο μερίδιο του υπό διαπραγμάτευση (και συρρίκνωση) κοινοτικού προϋπολογισμού από εκείνο που «βγάζει» η αυτόματη φόρμουλα υπολογισμού την οποία χρησιμοποιεί η ΕΕ. Το επιχείρημα του κ. Σαμαρά και των περί αυτόν λέγεται ότι είναι το εξής απλό: Η ελληνική οικονομία τελεί υπό καθεστώς αυτοτροφοδοτούμενης ύφεσης και, δεδομένων των «μέτρων» πολλών δισεκατομμυρίων (9,6 μόνο για το 2013) που την εντείνουν και θα την εντείνουν για καιρό, οι ανάγκες της χώρας για επενδύσεις από τα διαρθρωτικά ταμεία θα αποδειχθούν πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που λαμβάνει υπ’ όψη η φόρμουλα της ΕΕ.

του Γιάννη
Βαρουφάκη

Πληροφορούμαι μάλιστα ότι οι εκπρόσωποί μας στην ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση επικαλούνται μελέτη που καταδεικνύει δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή ο οποίος φτάνει μέχρι και το ‘2’ – δηλαδή, ότι για κάθε ένα ευρώ μείωσης δημοσίων δαπανών ή νέων φόρων, το ΑΕΠ της χώρας μειώνεται κατά δύο ευρώ. Άρα, μόνο τα μέτρα για το 2013, σύμφωνα με αυτό τον υπολογισμό, θα φέρουν μείωση του ΑΕΠ κατά περίπου 20 δις, κάτι που συνάδει πλήρως με τα μαντάτα για μείωση των δημοσίων εσόδων τον Ιανουάριο κατά 16% (καθώς μικρότερο εθνικό εισόδημα οδηγεί σε χαμηλότερα δημόσια έσοδα).

Πολύ δύσκολο το 2013 για την ελληνική οικονομία.

του Κώστα Μελά 

 Το 2013 θα είναι ένα δύσκολο έτος για την ελληνική οικονομία. Περισσότερο δύσκολο θα είναι για την ελληνική κοινωνία. Ίσως το πιο δύσκολο έτος από τότε που η Ελλάδα εισήλθε στο περιβόητο Μνημόνιο και στο πρόγραμμα της  βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής.

 Οι περικοπές μισθών , συντάξεων   και προνομιακών επιδομάτων  , οι δραστικές  μειώσεις   όλων των δαπανών  που κατευθύνονται στις λεγόμενες  κοινωνικές αλλά  και αναπτυξιακές  δημόσιες ανάγκες  , οι αυξήσεις στην φορολογία , στο ρεύμα  η μη μείωση των τιμών σε βασικά προϊόντα  και γενικότερα  η απορρόφηση 9,3 δις  από το εισοδηματικό κύκλωμα μόνο περισσότερες δυσκολίες  και μεγαλύτερα προβλήματα πρόκειται να επιφέρουν.

Το σκληρό και απαιτητικό οικονομικό πρόγραμμα το οποίο έχει επιβληθεί στην ελληνική οικονομία είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί ακόμη και για όσους πιστεύουν σε αυτό , κάτι βεβαίως δεν φαίνεται να απασχολεί τους δανειστές δεδομένου ότι έχουν επιβάλει τη ρήτρα απόκλισης αν το πρόγραμμα κάπου ξεφύγει. Έτσι δεν πρόκειται να δημιουργηθεί χρηματοδοτικό κενό μιας και όποιο κενό δημιουργηθεί θα καλύπτεται άμεσα από τη μείωση  δαπανών αντιστοίχου ύψους ή θα επιμερίζεται στους δημότες στην περίπτωση των δήμων.