Η κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Των Καθηγητή Κωνσταντίνου Ζοπουνίδη,

Πολυτεχνείο Κρήτης, Επίτιμος Διδάκτορας, ΑΠΘ, Ακαδημαϊκός, Βασιλική Ακαδημία Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών της Ισπανίας, Distinguished Research Professor, Audencia Business School, France

Καθηγητή Μιχάλη Δούμπου,

Μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering του Πολυτεχνείου Κρήτης

Επίκουρου Καθηγητή Γιώργου Ατσαλάκη,

Πολυτεχνείο Κρήτης, Μέλος του Εργαστηρίου Ανάλυσης Δεδομένων και Πρόβλεψης

Μαριάννα Εσκαντάρ, MBA

Μέλος του Εργαστηρίου Financial Engineering του Πολυτεχνείου Κρήτης

Η οικονομία μπορεί να είναι κοινωνική και αλληλέγγυα; Ναι, εάν παράγει, όχι τον ατομικό πλούτο, αλλά προϊόντα και υπηρεσίες χρήσιμα για όλους.

Ο Κωνσταντίνος Ζοπουνίδης

Συγκεντρώνοντας δομές που ψάχνουν να φέρουν όσο πιο κοντά γίνεται επιδόσεις, δημοκρατική διακυβέρνηση και συλλογική χρησιμότητα, η κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία (ΚΑΟ) αντιπροσωπεύει στη Γαλλία ένα σπουδαίο κλάδο με ισχυρή ανάπτυξη: 10% του ΑΕΠ, 12% της απασχόλησης.

Από το δίκαιο εμπόριο στην αλληλέγγυα αποταμίευση, περνώντας από το πεδίο προστασίας του περιβάλλοντος, της καταπολέμησης του αποκλεισμού, της υγείας ή της ισότητας των ευκαιριών, η ΚΑΟ μπορεί σωστά να μας βοηθήσει στην αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων της εποχής μας.

Απέναντι στις οικονομικές και χρηματοοικονομικές, αλλά επίσης περιβαλλοντικές, ενεργειακές και δημοκρατικές κρίσεις, στην εποχή μας δεν είναι να κάνουμε εξακριβώσεις αλλά να εφευρίσκουμε λύσεις.

Η ΚΑΟ δεν είναι μια μόδα: είναι ένα από τα μονοπάτια του μέλλοντος για την ανακάλυψη νέων τρόπων παραγωγής και κατανάλωσης αναπτύσσοντας ταυτόχρονα μια μεγάλη κοινωνική συνοχή.

H πρωτοβουλία για την Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Δ.Παπαγιαννίδη*

Να πάρουμε μιαν ανάσα και με κάτι που έχει γνήσια θετικό/εποικοδομητικό χαρακτήρα μέσα στον ορυμαγδό των αρνητικών/αποδομητικών της περιόδου. Αναφερόμαστε στην νομοθετική πρωτοβουλία που προχωράει – αλλά και στην τεχνική υποδομή που προετοιμάζεται: χωρίς υποβοηθητική υποδομή, οι νομοθετήσεις χρησιμεύουν κυρίως για μηντιακή προβολή και για τις αντίστοιχες δημόσιες σχέσεις – απο την αναπληρώτρια υπουργό Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ράνια Αντωνοπούλου, με επίκεντρο την κοινωνική οικονομία. Εναν τομέα  που, καταγεγραμμένος ως «τρίτος τομέας της οικονομίας» (δίπλα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό) έχει διεξοδικά ιδεολογηθεί. έχει πολυσυζητηθεί και σ’ εμάς, εν πολλοίς «εκ μεταφράσεως» απο τα εν Εσπερία. έχει όμως και εν πολλοίς ταλαιπωρηθεί. Μια με τις παλιότερες εκείνες υποθέσεις της ΜΚΟ, (της εποχής του «Λεφτά υπάρχουν», που μόνο κακό έκαναν στον θεσμό), μια με τα αμείλικτα εμπόδια που έθεταν οι διαδικασίες (και οι αντίστοιχοι μανδαρίνοι: φορολογικοί, ασφαλιστικοί, διοικητικοί) σε κάθε πείραμα.

Με κάποια πειράματα «υψηλού προφίλ» από τον μηντιακό χώρο όπως η Εφημερίδα των Συντακτών ή κάποια αυτοδιαχειριζόμενα ραδιόφωνα, συν οι περιπτώσεις ΒΙ.ΜΕ και ΕΝΚΛΩ απο τον παραγωγικό τομέα, οι πρωτοβουλίες του κοινωνικού τομέα άρχισαν να διεκδικούν όχι απλώς την φαντασία αλλά και την πραγματικότητα, τώρα ακριβώς – στα χρόνια της κρίσης όπου όχι μόνον λεφτά, αλλά και διέξοδοι δεν υπάρχουν!

Αρπαχτές εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ βαφτίζονται «Κοινωνική Οικονομία»

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

H κυβέρνηση «στύβει» την πέτρα για να βρει οικονομικούς πόρους που θα ανακουφίσουν τουλάχιστον τις πιο ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Κι όμως θα μπορούσε να αντλήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από προγράμματα ΕΣΠΑ που είτε μένουν εντελώς αναξιοποίητα είτε κατευθύνονται σε ανούσια προπαρασκευαστικά έργα συμβουλευτικής

Παραθέτουμε δημοσίευμα του περιοδικού »Επίκαιρα» που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον

Έργα τα οποία δεν είναι ικανά να ανακουφίσουν τους ανέργους, τους ανάπηρους κι άλλους ευάλωτους συνανθρώπους μας, παρά μόνο να γεμίσουν τα ταμεία εταιρειών – των ίδιων και των ίδιων που λυμαίνονται κατ’ εξακολούθηση τα κοινοτικά κονδύλια με «αρπαχτές» κάθε είδους…

Χαρακτηριστικό του παραλογισμού που επικρατεί είναι πως κανένας μέχρι σήμερα δεν μπήκε στη διαδικασία να καταγράψει τα πτυχία και τις δεξιότητες –και για μελλοντική χρήση– όσων έχουν καταθέσει αιτήσεις για τα διάφορα προγράμματα! Ευνοημένες εμφανίζονται εταιρείες οι οποίες αντικειμενικώς, σύμφωνα με τις Οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα έπρεπε να είχαν κλείσει, αλλά συντηρούνται και παρατείνουν τη λειτουργία τους με βάση το πελατειακό πολιτικό σύστημα, κατά παράβαση του Κοινοτικού Δικαίου.

Είναι σαφές με βάση τις Κοινοτικές Οδηγίες για τη διαχείριση του ΕΣΠΑ ότι δεν μπορεί να διοχετεύονται πόροι άμεσα ή έμμεσα για μισθούς υπαλλήλων που εργάζονται στο Δημόσιο ή σε εταιρείες του Δημοσίου και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Σε αρκετές περιπτώσεις όμως διοχετεύονται πόροι του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου για την πάγια μισθοδοσία υπαλλήλων αναπτυξιακών εταιρειών του Δημοσίου, με το πρόσχημα ότι κάνουν συμβουλευτικό, εκπαιδευτικό ή οργανωτικό έργο για την κοινωνική οικονομία. Αυτό σε απλά ελληνικά ονομάζεται απάτη κατά της ΕΕ…

Κοινωνική Οικονομία και Κοινωνική ΕΠιχειρηματικότητα- Οδηγός για την Κοινωνική Ευρώπη- Τεύχος 4

Οδηγός Δημιουργίας Κοινωνικών Επιχειρήσεων της Σοφίας Αδάμ

Η κοινωνική οικονομία στην τρέχουσα κρίση της παγκοσμιοποίησης*

ardin-rixi

Του Νίκου Ντάσιου από το Άρδην τ. 93

Σύμφωνα με έρευνα του Δικτύου Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Περιφερειακής Ανάπτυξης για το 2009, οι 300 μεγαλύτερες συνεταιριστικές επιχειρήσεις, παρά την ύφεση, παρουσιάζουν αύξηση στην  ανάπτυξή τους κατά 14%, με κύκλο εργασιών 1,1 τρισ. δολαρίων (ίσο με το ΑΕΠ της Ισπανίας). Αυτό εξηγείται από τη μικρή επίδραση που έχει στη λειτουργία τους η χρηματιστηριακή κρίση και η διακύμανση της παγκόσμιας ζήτησης, αλλά και στη διαθεσιμότητα των πόρων του αποθεματικού για τη στήριξη των μελών και των αναγκών των επιχειρήσεων. Για την πλειοψηφία των επιχειρήσεων του τομέα αυτού, η διανομή του παραγόμενου πλούτου δεν γίνεται αποκλειστικά κέρδος του ιδιώτη επενδυτή ή του μεγαλομετόχου αλλά κατανέμεται κυρίως για τους σκοπούς και για την επέκταση της κοινωνικής επιχείρησης.
Η σταθερότητά τους εν μέσω κρίσης συνέβαλε στη δημιουργία αξιοπρεπών θέσεων εργασίας, τη στιγμή που τόσο ο ιδιωτικός όσο και κρατικός τομέας σημείωνε μεγάλες απώλειες στις θέσεις εργασίας.

Ο τομέας των συνεταιριστικών επιχειρήσεων παρουσιάζει τη μεγαλύτερη επέκταση σε παγκόσμια κλίμακα, αποτελώντας τον πιο γρήγορα αναπτυσσόμενο τομέα της οικονομίας.

Μόνο στην Ευρώπη, ο αριθμός των επιχειρήσεων του τρίτου τομέα φτάνει τις 263 χιλιάδες, με 20 εκατομμύρια εργαζόμενους και 160 εκατομμύρια μέλη, ενώ σε παγκόσμια κλίμακα ο συνεταιριστικός τομέας περιλαμβάνει 100 εκατομμύρια εργαζόμενους και 800 εκατομμύρια μέλη, υπερβαίνοντας κατά 20% τους εργαζόμενους των πολυεθνικών εταιρειών.

Στο πλαίσιο αυτό περιλαμβάνονται επιχειρήσεις και οργανισμοί που διέπονται από τις επτά βασικές αρχές του συνεταιρισμού, ήτοι: