Πολιτική παρακμή

iskra

του Νίκου Ιγγλέση

Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 οδήγησαν στην αλλαγή του «εγχώριου επιστάτη» της  ελληνικής αποικίας χρέους. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, ελλείψει αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης, έγινε το κύριο «πολιτικό όχημα» για να εκφραστεί η απογοήτευση, η αγανάκτηση, ο θυμός και η οργή σημαντικής μερίδας των πολιτών για τα συμβαίνοντα διαχρονικά. Το διακύβευμα των εκλογών, με τον τρόπο που τέθηκε από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τα μέσα ενημέρωσης που το υπηρετούν, ήταν αν θα φύγει ή θα παραμείνει η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.Στη  διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ χρεώθηκαν η αύξηση των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών, η φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης, η ασφυξία στην αγορά, οι πλειστηριασμοί κατοικιών και επιχειρήσεων, τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% ετησίως, η Συμφωνία των Πρεσπών και πολλά άλλα. Κανείς όμως δεν είπε ότι όλα αυτά, που ξεκίνησαν από το 2010, έγιναν κατ’ απαίτηση των δανειστών που αποτελούν, μέσω του Eurogroup, την ουσιαστική κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι δανειστές πρέπει να μείνουν στο απυρόβλητο για να μην αντιλαμβάνονται οι πολίτες την πραγματική αιτία των δεινών τους. Η ξένη εξάρτηση δεν πρέπει να αμφισβητείται και να εμπεδωθεί ως κανονικότητα.

Στη βάση αυτή, η ΝΔ πέτυχε να κερδίσει το 39,85% των εγκύρων ψηφοδελτίων. Δεν υπολογίζονται, δηλαδή, η αποχή (42,1%) και τα λευκά – άκυρα (2.1%). Μετά, εφαρμόστηκε η «δημοκρατική αρχή» του bonus των 50 εδρών για το πρώτο κόμμα. Έτσι, η σχετική πλειοψηφία στο εκλογικό σώμα μετατράπηκε σε απόλυτηπλειοψηφία (158 έδρες) στη Βουλή. Το bonus  των 50 εδρών αντιπροσωπεύει ποσοστό 16,7% των εγκύρων ψηφοδελτίων. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε βουλευτής της ΝΔ χρειάστηκε μόνο 14.249  ψήφους για να εκλεγεί, ενώ για κάθε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ απαιτήθηκαν 20.711 ψήφοι. Παραπλήσιοι είναι οι ψήφοι που χρειάστηκαν οι βουλευτές και των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης:  ΜέΡΑ 25 (21.581), Ελληνική Λύση (20.880), ΚΙΝΑΛ (20.796), ΚΚΕ (19.972).

Έχει αποτύχει σύμπασα…

ardin-rixi

Ονομάτων επίσκεψις

του Γιώργου Καραμπελιά 

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών  εκλογών αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη ήττα της Αριστεράς, κυβερνητικής και μη, μετά την εκτίναξή της στις εκλογές του 2015, τόσο τον Ιανουάριο όσο και τον Σεπτέμβριο. Πράγματι, στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, τα κάθε είδους αριστερά κόμματα με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, συγκέντρωσαν το 42,43%, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015,  44,72% και σε εκείνες των ευρωεκλογών  του 2019  έπεσαν στο 36,49%.  Στην πρώτη  περίπτωση, η Αριστερά εκπροσωπούνταν από τρία κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στη δεύτερη από τέσσερα, διότι είχε προστεθεί και η ΛΑΕ με 2,86%, και στην τρίτη, στις Ευρωεκλογές του 2019, από  τουλάχιστον 10 κόμματα! Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 36,34%, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου το 35,46% και τον Μάιο του 2019 περιορίστηκε στο 23,76%.

Την ίδια στιγμή, η ευρύτερη Δεξιά, σε όλες της τις μορφές πέρασε, από το 39,5% τον Ιανουάριο του 2015, στο 35,12% τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και στο 47,49% στις Ευρωεκλογές του 2019. Στην πρώτη περίπτωση, εκπροσωπούνταν από έξι κόμματα και η ΝΔ εισέπραξε το 28,09%, στη δεύτερη περίπτωση από τρία κόμματα με τη Ν.Δ. να συγκεντρώνει το 27,81% και στην τρίτη περίπτωση, στις Ευρωεκλογές, από… 13 τουλάχιστον κόμματα, με τη Ν.Δ. να καρπώνεται μόλις το 33,12%.  Βεβαίως,  μπορεί να θεωρηθεί πως δεν είναι δόκιμη η σύγκριση μεταξύ αποτελεσμάτων Εθνικών και Ευρωπαϊκών εκλογών. Εν τούτοις, και στις ευρωεκλογές του 2014 είχαν ήδη αρχίσει να διαγράφονται οι σχετικές τάσεις. Η Αριστερά, με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 26,56%, συγκέντρωνε το 36,32% με ένδεκα κόμματα και η Δεξιά, με τη ΝΔ στο μόλις 22,72%, συγκέντρωνε το 37,12% με οκτώ κόμματα επίσης. Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές του 2019, συγκεντρώνει το μικρότερο ποσοστό του για την περίοδο αυτών των πέντε χρόνων και η ΝΔ το υψηλότερο, ενώ εντείνεται ο κατακερματισμός, κυρίως στον χώρο της Αριστεράς.

Μια αποτίμηση των εκλογών

ardin-rixi

Του Μανώλη Εγγλέζου – Δεληγιαννάκη από το ιστολόγιο Με το τουφέκι και τη λύρα

Μια ψύχραιμη ματιά στις εκλογές που πέρασαν, μπορεί να προσφέρει αφορμή για τις ακόλουθες σκέψεις:

α) Η διάθεση της πλειοψηφίας για απαλλαγή από το ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε σε μια ευρεία νίκη της Νέας Δημοκρατίας. Δεν οδηγεί όμως σε αλλαγή πολιτικής. Η Νέα Δημοκρατία, με το νεοφιλελεύθερο προφίλ που έχει πια υιοθετήσει, λειτουργεί σα μια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, έχοντες ταυτόσημες ή παραπλήσιες απόψεις με αυτόν σε μια σειρά κομβικά θέματα:

Στα εθνικά, είναι εξ ίσου εθνομηδενιστική. Σύρθηκε φραστικά στην καταδίκη της Συμφωνίας των Πρεσπών εκ του ασφαλούς αφού η υπερψήφισή της ήταν δεδομένη, και ήδη δηλώνει ότι τη θα σεβαστεί. Αντίστοιχες είναι οι θέσεις της για τα Ελληνοτουρκικά, Θράκη, Αιγαίο, Κύπρο.

Στο δημογραφικό έχει την ίδια ανυπαρξία σχεδίου αντιστροφής της πληθυσμιακής κατάρρευσης όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στο μεταναστευτικό, έχει ταυτόσημες θέσεις με όλους τους εκφραστές της Νέας Τάξης, και αυτό φάνηκε στη συνέντευξη τύπου που έδωσαν για το θέμα όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι Αθηνών τουεθνομηδενιστικού τόξου, από το Μπακογιάννη μέχρι τον Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΙΑ, οι οποίοι εξέφρασαν παραπλήσιες απόψεις που οδηγούν στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση, στην παγίωση γκέτο και τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής.

Α. Παπαγιαννίδης: Το πλαίσιο των εκλογών και οι κόντρες των κομμάτων

Νέα Κρήτη

Ο αρθρογράφος και αναλυτής Αντώνης Παπαγιαννίδης μιλώντας στον 98.4 εξήγησε γιατί το πλαίσιο των εκλογών ιδίως πάνω στα θέματα της οικονομίας καθορίζεται και πάλι από τους «επιτηρητές» και πιστωτές της χώρας, οι οποίοι ήδη άρχισαν τις δυσοίωνες προβλέψεις, περιορίζοντας τις όποιες βλέψεις των κομμάτων προεκλογικά για υποσχέσεις.

Πολύ περισσότερο που προδιαγράφουν και την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσει η όποια κυβέρνηση προκύψει μετά τις εκλογές. Εκτίμησε ότι προεκλογικά ο μεν Μητσοτάκης με τον αέρα του πρώτου μετά τις ευρωεκλογές, θα προτιμήσει να αποφύγει την κατά μέτωπο αντιπαράθεση με τον Αλέξη Τσίπρα, που ως δεύτερος στις ευρωεκλογές θα επιδιώξει το ακριβώς αντίθετο. Η κρίση στο ΚΙΝΑΛ μετά την αποχώρηση Βενιζέλου, κατά τον ίδιο γίνεται πρόκληση για τον χώρο που εκφράζει το κόμμα στο κέντρο, αν θα εξέλθει με εκλογική επιτυχία ή αν θα δει τα ποσοστά του να βυθίζονται περαιτέρω

Γ. Καραμπελιάς για το αποτέλεσμα των εκλογών (ηχητικό)

ardin-rixi

Ο εκλεγείς δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων, με τον συνδυασμό Αθήνα για την Ελλάδα, σχολιάζει το αποτέλεσμα των εκλογών. Με τον Λάζαρο Μαύρο και τον Μάριο Πούλαδο, στην Πρώτη Εκπομπή του Ράδιο Πρώτο.

Λυπηθείτε με, είμαι γυναίκα

Ο Κώστας Καίσαρης είδε το προεκλογικό βιντεοκλίπ της Ρένας Δούρου. Έφριξε και απορεί σχετικά με την επιχειρηματολογία της: «Μην τα βάζετε μαζί μου. Είμαι γυναίκα».

 του Κώστα Καίσαρη

ΚΙ εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα, έρχεται το προεκλογικό βιντεοκλίπ της Ρένας της Δούρου και σ’ αφήνει κάγκελο. Σαν τον Μωυσή ενώπιον της φλεγόμενης βάτου. Τύφλα να ‘χει η Αλίκη Βουγιουκλάκη, στην Υπολοχαγό Νατάσα του Νίκου Φώσκολου. Η Ζαν ντ’ Αρκ της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η Ιωάννα της Λωρραίνης στις φλόγες. Η οποία δε μας ζητάει να την ψηφίσουμε. Αλλά να τη λυπηθούμε. Με κεντρικό σύνθημα, «ο αγώνας για την αλήθεια ξεκίνησε». Οι εκατό νεκροί στο Μάτι δηλαδή είναι ψέμα; Οι νεκροί στη Μάντρα είναι ψέμα; Είναι αυτό ακριβώς που έχει πει ο Αλή Πασάς στην κυρά Φροσύνη: «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη». Τι άλλη εξήγηση να δώσεις πλην της απελπισίας; Δεν είναι ότι χάνει την Περιφέρεια. Αυτή είναι χαμένη προ πολλού. Είναι πολύ κοντά στο να χάσει και τη δεύτερη θέση από το Σγουρό.

ΚΑΙ μακριά από την ταπεινότητά μου οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Εμείς, ως κάτοικοι της περιφέρειας Αττικής, ήμεθα περικυκλωμένοι. Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη. Με τίποτα δε γλυτώνουμε. Μετά τη Ρένα, έρχεται ο Πατούλης. Ωστόσο, ο κομψευόμενος ιατρός που ακούει στο όνομα Πατούλης, είναι αυθεντικός. Αυτό που δείχνει, αυτό είναι. Δεν είναι υποκριτής. Δεν έκρυψε ποτέ τίποτα. Ούτε καν τη χρυσοποίκιλτη σύζυγό του. Την Πατούλαινα με τ όνομα. Το στεφάνι του. Την αποθέωση του κιτς. Είναι αυτός που είναι. Βγάζει φωτογραφίες στην Ψαρού. Βγάζει φωτογραφίες με τον Τραμπ. Ποζάρει γραβατωμένος, λες κι έχει καταπιεί μπαστούνι. Στο δημοψήφισμα πήγε στο Φανάρι και ζήτησε από τον πατριάρχη Βαρθολομαίο να προσευχηθεί. Για να βγει το «ναι», να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη και να μην καταστραφεί. Είναι ο επόμενος Αβραμόπουλος. Η εξέλιξη του κ. Τίποτα.

Το ημερολόγιο ενός Φοροτεχνικού

taxheaven

Το ημερολόγιο ενός φοροτεχνικού στο Taxheaven

Ο Γιώργος Δ. Χριστόπουλος γράφει και σχολιάζει τη φορολογική επικαιρότητα

Καθώς διανύουμε τον τέταρτο μήνα του 2018, τα σημάδια παραμένουν από μία ακόμα δύσκολη χρονιά (το 2017), που αφήσαμε πίσω γεμάτη από πλήθος νέων νομοθετικών διατάξεων και ερμηνευτικών εγκυκλίων. 

Μέσα στο 2017 ψηφίστηκαν συνολικά 49 νόμοι από τους οποίους, οι 23 περιείχαν διατάξεις φορολογικών, εργατικών, ασφαλιστικών και αναπτυξιακών διατάξεων και εκδόθηκαν 420 (Υπ. Αποφάσεις και εγκύκλιοι),  οι οποίες αφορούσαν σε εργατικά, ασφαλιστικά, φορολογικά, και λοιπά θέματα που άπτονται του επαγγέλματός μας). 

Συνεπώς εξακολουθούν να είναι ραγδαίες οι εξελίξεις που διαμορφώνουν ένα πρωτόγνωρο  φορολογικό τοπίο, για τις επιχειρήσεις και τους φορολογούμενους, στον αντίποδα του οποίου, ο Λ/Φ, πρέπει να βρίσκεται σε ετοιμότητα και «εγρήγορση». 

Και πρέπει να προσθέσω εδώ, ότι αν, μόνον η παράθεση των αριθμών των φορολογικών νόμων, των εγκυκλίων και των υπουργικών αποφάσεων του 2017, προκαλεί σύγχυση ακόμα και στους ειδικούς, ζαλίζεται κανείς αν ανατρέξει στο σύνολο των φορολογικών νόμων που έχουν παραχθεί τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για πλημμυρίδα. 

Οι προτάσεις Νίμιτς στο μικροσκόπιο

του Σταύρου Λυγερού  – 

Τα πέντε ονόματα που έριξε στο τραπέζι ο Νίμιτς ουσιαστικά καλύπτουν σχεδόν όλο το φάσμα των σύνθετων ονομασιών για το γειτονικό κράτος. Μεταξύ αυτών υπάρχουν σύνθετες ονομασίες που θίγουν τα θεμιτά ελληνικά συμφέροντα και άλλες που όχι. Αυτό που δεν έχει ακόμα διευκρινισθεί είναι εάν το όνομα που θα συμφωνηθεί θα είναι για όλες τις χρήσεις (δηλαδή θα είναι το νέο συνταγματικό όνομα) ή μόνο για τις διεθνείς χρήσεις. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, πάντως, φαίνεται πως η διαπραγμάτευση αφορά το δεύτερο.

Πρώτο στον κατάλογο, όπως είχαμε εγκαίρως αποκαλύψει, είναι το «Νέα Μακεδονία» (σλαβικά «Nova Makedonija»), Σε προηγούμενο σχόλιό μας είχαμε αποδείξει τους λόγους που αυτό το όνομα για το κράτος επικυρώνει αντί να ακυρώνει τον «Μακεδονισμό» των Σκοπίων, το φαντασιακό ιδεολόγημα περί «διαμελισμένου μακεδονικού έθνους».

Το δεύτερο όνομα του καταλόγου είναι «Βόρεια Μακεδονία» (σλαβικά Severna Makedonija). Το όνομα αυτό αντανακλά εν μέρει την πραγματικότητα της περιοχής, με την έννοια ότι παραπέμπει σε Μέρος και όχι στην Όλη (γεωγραφική περιοχή) Μακεδονία. Έχει, ωστόσο, δύο μειονεκτήματα. Πρώτον, προσκρούει σε βουλγαρικές αντιρρήσεις, επειδή η βουλγαρική «Μακεδονία του Πιρίν» είναι κι αυτή στη βόρεια Μακεδονία. Δεύτερον, σημειολογικά το «Βόρεια-Νότια» παραπέμπει λόγω του Βιετνάμ και της Κορέας σε -για γεωπολιτικούς λόγους- διαμελισμένα έθνη.

Παγκόσμιες ανισορροπίες

analyst

Ζούμε σε έναν κόσμο μιας διαρκώς διογκούμενης οικονομικής ανισότητας, στον οποίο ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν όχι μόνο το βιοτικό τους επίπεδο να μειώνεται αλλά, επίσης, την ελπίδα τους να κερδίσουν τα προς το ζην να εξαφανίζεται – οπότε αναπόφευκτα θα αντιδράσουν κάποια στιγμή βίαια.   

του Αλέξη Ζακυνθινού

Επικαιρότητα

Ο κ. S. Hawkins προσπάθησε να εξηγήσει τα αποτελέσματα του BREXIT, της εκλογής του λαϊκιστή κατά πολλούς προέδρου Trump στις Η.Π.Α., καθώς επίσης την άνοδο γενικότερα των λαϊκιστικών (=ακροδεξιών κομμάτων) στην Ευρώπη και αλλού, με τις ανησυχίες των φτωχότερων εισοδηματικών στρωμάτων, τα οποία «ληστεύονται» από το πλούσιο 1% του πληθυσμού  – γράφοντας τα εξής:

«Οι ανησυχίες που διέπουν αυτές τις ψήφους, για τις οικονομικές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης και την επιτάχυνση των τεχνολογικών αλλαγών, είναι απολύτως κατανοητές. Η αυτοματοποίηση των εργοστασίων έχει ήδη αποδεκατίσει τις θέσεις εργασίας στις παραδοσιακές κατασκευές και η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι βέβαιο πως θα οξύνει αυτό το φαινόμενο – πλήττοντας βαθιά τις μεσαίες τάξεις και αφήνοντας διαθέσιμες μόνο τις θέσεις που απαιτούν δημιουργικότητα και ανθρώπινη εποπτεία.

Αυτό με τη σειρά του θα διογκώσει τις ήδη μεγάλες οικονομικές ανισότητες σε όλο τον κόσμο. Το διαδίκτυο και οι πλατφόρμες θα επιτρέπουν σε πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων να συγκεντρώνουν αμύθητο πλούτο, διατηρώντας επιχειρήσεις με ελάχιστες θέσεις εργασίας, αλλά με τεράστιο κέρδος. Η συγκεκριμένη εξέλιξη φαντάζει τόσο αναπόφευκτη, όσο και καταστροφική για τις κοινωνίες. Αυτό πρέπει να το αναλογιστούμε σε παράλληλη προβολή με την οικονομική κατάρρευση που φανέρωσε ότι, στις κοινωνίες μία μικρή ομάδα ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον οικονομικό κλάδο μπορούν να εξασφαλίζουν υπέρογκες αμοιβές – την ώρα που οι υπόλοιποι απλώς «ασφαλίζουμε» την επιτυχία τους και «πληρώνουμε τον λογαριασμό» όταν η απληστία τους μας οδηγεί όλους μαζί στον γκρεμό.

Δημοκρατία ή (οχλο-)δημοκρατία: με αφορμή τις αντιδράσεις στα αποτελέσματα των αμερικάνικων εκλογών

Νέα Πολιτική

Ο πατέρας του αμερικάνικου έθνους George Washington ανάμεσα στη Νίκη, δεξιά, και την Ελευθερία, αριστερά. Λεπτομέρεια από το έργο «Η Αποθέωση του Washington» του Κωνσταντίνου Μπρουμίδη, στον κεντρικό θόλο του Καπιτωλίου των ΗΠΑ.

Της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων των αμερικάνικων εκλογών, συνοδευόμενη από την ανέλπιστη νίκη του υποψήφιου των Ρεπουμπλικάνων Donald J. Trump, παράλληλα με την επίτευξη της πρωτοφανούς πλειοψηφίας του κόμματος σε Βουλή και Γερουσία, ακολούθησε μια σειρά γεγονότων πρωτοφανής όσο και δυσάρεστη για τα αμερικάνικα δεδομένα: πλήθη πολιτών ορμώμενων από «προοδευτικά» και «δημοκρατικά» αισθήματα, ξεκίνησαν βίαιες διαδηλώσεις μην αναγνωρίζοντας την εκλογή του νέου «ρατσιστή», «σεξιστή» και «ομοφοβικού» Προέδρου, καλώντας το Δημοκρατικό κόμμα σε ενότητα και ζητώντας την άμεση ανατροπή του, αδιαφορώντας για κάθε συνταγματικό και νομικό θεσμό.

Στο ίδιο μήκος κύματος ένας μεγάλος αριθμός «διανοούμενων», «καλλιτεχνών» και ευρύτερα «ευαίσθητων» μελών και μη του Δημοκρατικού κόμματος άρχισαν να αμφισβητούν όλο και πιο έντονα τα ίδια τα θεμέλια της αμερικάνικης ομοσπονδίας. Η Hillary Clinton, αντίπαλος του Trump στην εκλογική αυτή αναμέτρηση είχε λάβει μερικές χιλιάδες ψήφους παραπάνω από τον νυν Πρόεδρο, με τον τελευταίο όμως να κερδίζει χάριν της πλειοψηφίας των υποστηρικτών του στο εκλεκτορικό σώμα. Αυτό αρκούσε για τους παραπάνω «ευαίσθητους» στο να προτείνουν την κατάργηση αυτού του «απαρχαιωμένου» και «άχρηστου» θεσμού του 18^ου αιώνα, ο οποίος κατ’ αυτούς δεν μπορεί να συμβαδίζει με το σήμερα, της λαϊκής κυριαρχίας. Ξεχνώντας οι ίδιοι, ως ετερόκλητοι υποστηρικτές της συνταγματικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, που μπορεί να οδηγήσει η απόρριψη αυτή των θεσμών χάριν της «ανόθευτης» έκφρασης της λαϊκής κυριαρχίας.

Εκεί ψηλά στον Υμηττό...

ΦΕΚ Γ' 258/4-12-1989 (άσχετο με το θέμα αλλά, έτσι, για να γνωριζόμαστε καλύτερα): Όταν ο κ. Μπάμπης, ήδη
διευθυντής ΜΜΕ της Εμπορικής Τράπεζας, ενίσχυε το εισόδημά του ως "ειδικός συνεργάτης" του πρωθυπουργού.

Τις προάλλες, σε μια από τις συνηθισμένες ραδιοφωνικές κουβεντούλες του με τον Άρη Πορτοσάλτε, ο πολύς Μπάμπης Παπαδημητρίου εκμυστηρεύθηκε στον συνομιλητή του ότι έψαξε την λέξη "μνημόνιο" στο λεξικό τού Μπαμπινιώτη και ανακάλυψε ότι η λέξη αυτή είναι σχετική με την λέξη μνήμη και προέρχεται από το ρήμα μιμνήσκω, που σημαίνει "σου θυμίζω". Έτσι, λοιπόν, ο κ. Μπάμπης συμπέρανε πως "όταν λέμε μνημόνιο, λέμε ότι είναι κάτι το οποίο το έχουμε για να μας θυμίζει τι υποχρεώσεις αναλάβαμε, τι δεν κάναμε καλά, τι σχέδια κάναμε και τι στόχους βάλαμε.  Άρα, αυτή είναι η έννοια του μνημονίου. Έχει να κάνει με τη μνήμη. Ακριβώς αυτό που δεν θέλουνε όσοι τα έχουνε κάνει μαντάρα. Άσε καλύτερα, μήπως και τα ξεχάσει κανείς. Έλα όμως που δεν ξεχνιώνται, διότι η μνήμη είναι παρούσα και θα σου θυμίζω συνεχώς τι πρέπει να κάνεις μη τυχόν και βγούμε απ' αυτή την κατάσταση. Άσε που όλα αυτά είναι και αξιομνημόνευτα".

Οι λεξιλογικές ανησυχίες και οι λεξικολογικές αναζητήσεις τού κ. Μπάμπη πυροδότησαν στο μυαλό μου μια σειρά συνειρμών. Ήξερα πως συχνά η γλώσσα χρησιμοποιεί τις λέξεις προσδίνοντάς τους νέο περιεχόμενο, αλλοιώνοντας την σχέση σημαίνοντος και σημαινόμενου. Απλό παράδειγμα ο ευφημισμός, ο οποίος δεν διστάζει να καταστήσει συνώνυμα το ξίδι με το γλυκάδι ή να χαρακτηρίσει ως Ειρηνικό και Εύξεινο δυο θάλασσες οι οποίες έχουν καταπιεί αμέτρητα πλοία. Όμως, το σχόλιο του κ. Μπάμπη κάπου μου θύμιζε πως υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου η ρίζα μιας λέξης, το έτυμότης μπερδεύεται στον νου, ο οποίος πρόθυμα της δίνει άλλες διαστάσεις. Και κάπου εκεί, δίχως να το θέλω, ο νους μου ταξίδεψε εκεί ψηλά στον Υμηττό.

Η λέξη Υμηττός είναι σύνθετη. Το πρώτο συνθετικό έχει σχέση με το ρήμα ύω, που θα πει βρέχω, μουσκεύω, υγραίνω (εξ ου και υετός, η βροχή). Το δεύτερο συνθετικό έχει σχέση με την γνωστή μας ήττα, που σημαίνει έλλειψη, αδυναμία, ανεπάρκεια (γνωστές και οι εκφράσεις ουχ' ήττον, που θα πει όχι λιγώτερο και κατά το μάλλον ή ήττον, την οποία αποδίδουμε ως λίγο-πολύ). Στην σύνθεσή του, λοιπόν, ο Υμηττός είναι ένας τόπος που έχει λίγη υγρασία, που δεν δέχεται πολλές βροχές, δεν έχει πολλά νερά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο νότιος Υμηττός αποκαλείται ακόμη και σήμερα Άνυδρος. Όσο για το παρανόμι "Τρελός", αυτό κατά το μάλλον ή ήττον οφείλεται στην παμπάλαιη παρατήρηση ότι η περιοχή του είναι περισσότερο ευμετάβλητη στις καιρικές συνθήκες απ' όσο η υπόλοιπη περιοχή τού λεκανοπεδίου.

Προεδρικές τουριστικές επισκέψεις

Αθήνα, 19/7/1991: Ο Τζορτζ Μπους παίρνει το απεριτίφ του με τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη,
τον υπουργό εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και την υφυπουργό παρά τω πρωθυπουργώ Ντόρα Μπακογιάννη.

Φαίνεται πως όσοι πρόεδροι των ΗΠΑ αποφασίζουν να επισκεφθούν την Ελλάδα, συνηθίζουν να το κάνουν λίγο πριν τελειώσει η θητεία τους, λες και η κύρια σκέψη τους έχει να κάνει περισσότερο με τον τουρισμό παρά με την πολιτική. Κάτι σαν "δεν θα μου ξαναδοθεί η ευκαιρία να πάω τζάμπα στην Ελλάδα, οπότε ας πάω τώρα με το προεδρικό αεροπλάνο, που είναι και άνετο". Πιο εύκολα μπορώ να πιστέψω κάτι τέτοιο παρά το ότι ολόκληρος Ομπάμα ήρθε από την άλλη άκρη τού πλανήτη για να συζητήσει μαζί μας... τί ακριβώς; Λες και υπάρχει κάτι στο οποίο διαφωνεί μαζί του η "πρώτη φορά αριστερά" κυβέρνησή μας;

Ο μπαμπάς Μπους είχε έλθει το καλοκαιράκι του 1991 κι έμεινε δυο μερούλες. Ο Μητσοτάκης τον περίμενε πώς και πώς, με τον τύπο και τους αναλυτές να είναι σίγουροι πως ο πλανητάρχης θα έκανε ιστορικές δηλώσεις για το κυπριακό. Όμως, ο Μπους απογοήτευσε τους πάντες, δηλώνοντας ότι η ελπίδα για την λύση τού κυπριακού (περί της οποίας είχε μιλήσει άλλωστε, τρέφοντας τα διάφορα δημοσιεύματα) ήταν μόνο η πρωτοβουλία τού γ.γ. του ΟΗΕ Χαβιέρ Φελίπε Ρικάρντο Πέρες ντε Κουέγιαρ υ ντε λα Χουέρα. Ύστερα επισκέφθηκε την βάση των ΗΠΑ στην Σούδα κι από κει έφυγε για Τουρκία.

Παρένθεση πρώτη. Οι αισιόδοξοι το είχαν δέσει κόμπο ότι ο Μπους θα έλυνε το κυπριακό, συγκρίνοντας την Κύπρο με το Κουβέιτ με μια μπακαλίστικη λογική: εφ' όσον ο πρόεδρος των ΗΠΑ τιμώρησε το Ιράκ για την εισβολή του στο Κουβέιτ, κατά τον ίδιο τρόπο θα τιμωρούσε και την Τουρκία για την εισβολή της στην Μεγαλόνησο. Όμως, ο Μπους το ξέκοψε: η εισβολή στην Κύπρο ήταν τελείως διαφορετική από εκείνη στο Κουβέιτ. Κι όλοι κατάπιαν την γλώσσα τους. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

Άμεσος σχολιασμός: «Χρεοκοπία» του συστήματος της Δύσης

Της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Δεν ήταν απλά μία νίκη του Τραμπ. Ήταν ο θρίαμβος του εκτραμπισμού της πολιτικής ζωής. Ήταν το πιο ηχηρό μήνυμα απέναντι σε ένα σύστημα, που ύστερα από μία μακρά περίοδο σταθερότητας και ευημερίας κλονίζεται σοβαρά. Είχαν προηγηθεί και άλλα. Η απόφαση των Βρετανών να αποχωρήσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η επέλαση της ακροδεξιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη, η ανάδειξη γραφικών- άλλοτε χρωματισμένων και άλλοτε απολιτίκ- λαϊκιστών σε πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής. Το αποτέλεσμα λοιπόν ίσως δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει. Και εάν αύριο δούμε τον Νόρμπερτ Χόφερ πρόεδρο στην Αυστρία, την Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και το AfD να συγκυβερνά στην Γερμανία, ούτε αυτό θα δικαιούμαστε να πούμε ότι μας εκπλήσσει.

Ο Τραμπ είχε από την πρώτη στιγμή πολλά ατού, τα οποία σε διαφορετική συγκυρία θα ήταν μειονεκτήματα. Δεν ήταν πολιτικός και αυτός στην εποχή , που έχει πια κυριαρχήσει το "όλοι τα ίδια είναι" είναι προσόν. Και μπορεί ως δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας και τηλεοπτικός σελέμπριτι να μην ήταν "ο υποψήφιος της διπλανής πόρτας", αλλά έχοντας απέναντί του σύσσωμη την ελίτ του πολιτικού, πνευματικού, οικονομικού κόσμου, πέτυχε να πείσει πολλούς ότι είναι ο "αντι-συστημικός" υποψήφιος, που τους εκφράζει.  

Η εμφανέστατη απειρία και έλλειψη γνώσεων για τις εξελίξεις στη διεθνή σκηνή, οι "καινοφανείς" ιδέες, το θολό του όραμα για το ρόλο της Αμερικής στον κόσμο, τα κενά και οι αντιφάσεις στο οικονομικό πρόγραμμα, τα ρατσιστικά και σεξιστικά παραληρήματα- όλα ήρθαν σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην δέσμευσή του να θωρακίσει πίσω από τείχη όσους όλα τα προηγούμενα χρόνια αισθάνθηκαν ότι έμειναν χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Το μότο του "Η Αμερική πρώτα" ήταν αυτό, που πολλοί- και ιδιαίτερα στους κόλπους της εργατικής τάξης= ήθελαν να ακούσουν.  

Άμεσος σχολιασμός: Ο Τραμπ και η Ελλάδα Με φόντο τον Ομπάμα

Η εκλογή Τραμπ, με άλλα λόγια η έξοδος της Χίλαρι Κλίντον από το κάδρο, ανακατεύει την τράπουλα και καθιστά μάλλον εθιμοτυπική την επίσκεψη Ομπάμα στην Αθήνα

Του Βασίλη Κωστούλα

vkost@naftemporiki.gr

Οι αναφορές του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα είναι ελάχιστες, ωστόσο, σαφείς και πιθανότατα ενδεικτικές της προσέγγισης του εκκεντρικού Ρεπουμπλικάνου.

«Δεν θα εμπλεκόμουν και πολύ. Παρα-ανακατευόμαστε σε πολλά άλλα πράγματα. Θα άφηνα τη Γερμανία να το χειριστεί. Εμείς έχουμε αρκετά προβλήματα. Αυτά είναι ψίχουλα για τη Γερμανία. Μπορεί να το χειριστεί. Είναι πιθανό να έρθει ο Πούτιν να σώσει την παρτίδα, αν δεν το κάνει η Γερμανία», έχει πει χαρακτηριστικά ο Ντόναλντ Τραμπ, ερωτηθείς ποιος θα πρέπει να βοηθήσει την Ελλάδα αν βρεθεί ξανά στο χείλος του γκρεμού.

Στον βαθμό που αναφορές όπως αυτή αποδειχθούν αντιπροσωπευτικές της στρατηγικής την οποία θα υιοθετήσει ως νέος πρόεδρος των ΗΠΑ στην ελληνική υπόθεση θα πρόκειται για μια μείζονα αλλαγή ως προς την παρεμβατικότητα της Ουάσιγκτον στην ελληνική υπόθεση.

Βεβαίως, αυτό θα πρέπει να αποδειχθεί στην πράξη. Ήδη, για παράδειγμα, στην πρώτη του ομιλία, ο ίδιος προσπέρασε προηγούμενες διχαστικές τοποθετήσεις και εμφανίστηκε ενωτικός, ως «πρόεδρος όλων των Αμερικάνων».

Η ελληνική κυβέρνηση έχει ποντάρει πολλά στη διαμεσολάβηση των ΗΠΑ απέναντι στον γερμανικό παράγοντα με στόχο να μετριαστεί η ένταση της περιοριστικής πολιτικής στην ελληνική οικονομία και να επισπευστεί η περαιτέρω διευθέτηση του χρέους.

Υπό αυτήν την έννοια, σήμερα έχει καλούς λόγους να προβληματίζεται.

HPAKΛEITOY EΠANAΦOPA [Eφέσια Iωνική Σχολή/E.I.Σ.

Ο Mεγάλος Εφέσιος (IΩNAΣ) ο Ηράκλειτος Aποτέλεσε OPOΣHMO για την Iστορία της Σκέψης και των Iδεών. Δύστροπος και Στρυφνός στον Λόγο του, έγραφε αποκλειστικά για Mυημένους στη φιλοσοφία, γι’ αυτό και η Eσκεμμένη Aσάφεια της Σκέψης του, ώστε να γίνει KATANOHTH δηλαδή MONO Aπό Iκανούς και Tριμμένους στον Λόγο !

Σκοτεινός και Mυστηριώδης, ο Tελευταίος και Kορυφαίος προσωκρατικός αγωνίστηκε με Πάθος και Ψυχή να αποκαλύψει τους γρίφους της Φύσης και να Aπαλλάξει τα Φυσικά Φαινόμενα από τις δεισιδαιμονίες και τις προλήψεις της Eποχής του.

Δυνατός στο Πνεύμα, Aιρετικός και Aλαζόνας, φαίνεται να περνά όλη του την περιουσία στον μικρό του Aδερφό, να Xαρακτηρίζει «Tιποτένιους» και «Διεφθαρμένους» τους Συμπατριώτες του, να καίει τα ούτως ή άλλως δυσνόητα γραπτά του και να καταφεύγει στις Oρεινές Eρημιές την Eποχή της Δημιουργίας της Δημοκρατίας της Εφέσου. Η προσωπική του Zωή Mπλέχτηκε με τις Kοσμοϊστορικές Aλλαγές που έλαβαν χώρα στην Ιωνία του καιρού του, αν και αυτός Yπήρξε πάντα ένας φιλόσοφος AYTOδημιούργητος, AYTOπροσδιοριζόμενος και σχεδόν OYPANOκατέβατος, θιασώτης της Eρευνας της Aπροσδιοριστίας και της Aέναης Kίνησης.

Σκοτεινός ήταν όμως και για το Eργο του, το οποίο χάθηκε βέβαια και ό,τι διασώζεται γίνεται μέσω βραχύλογων αποσπασμάτων και αναφορών άλλων φιλοσόφων. Ενδεχομένως η Eσκεμμένη Aσάφεια να Oφείλεται απλώς στο γεγονός πως το βιβλίο του γρά­φτηκε στην Iωνική Διάλεκτο, με Aποτέλεσμα να Δημιουργούνται πολυάριθμα γραμματικά Zητήμα­τα, παρατήρηση που είχε Eπισημάνει ήδη ο Αριστοτέλης !!!

Ο Ηράκλειτος φαίνεται να μην υπήρξε κανενός άλλου μαθητής και ο ίδιος Yποστήριζε πως είχε μάθει τα πάντα από τον EAYTO του. 

Κινεζικά - και εκλογικά

Θα περίμενε κανείς, μετά την τόση ένταση και πίεση της διαβόητης αξιολόγησης - και με δεδομένη την ιδιότυπη σοφία του Ανδρέα Παπανδρέου: "μην ενοχλείτε τα μπάνια του λαού" - να είχε μπει το πολιτικό μας σύστημα στην τελική ευθεία του καλοκαιριού του 2016

του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Θα περίμενε κανείς, μετά την τόση ένταση και πίεση της διαβόητης αξιολόγησης - και με δεδομένη την ιδιότυπη σοφία του Ανδρέα Παπανδρέου: "μην ενοχλείτε τα μπάνια του λαού" - να είχε μπει το πολιτικό μας σύστημα στην τελική ευθεία του καλοκαιριού του 2016 (πολύ δε περισσότερο που το περσινό καλοκαίρι, του 2015, είχε υπάρξει όχι απλώς περιπετειώδες αλλά κατά κυριολεξίαν αγχωτικό!) με απόφαση να το πάει ήρεμα. Όμως...

...Όμως μια σειρά από επεισόδια διαδρομής, αλλά και απο συνειδητές επιλογές, διαψεύδουν ήδη αυτήν την προσδοκία. Παράδειγμα: η στα όρια της πολιτικής παράνοιας υπόθεση της απόπειρας  του Θοδωρή Δριτσα, υπουργού αναπληρωτή Εμπορικής Ναυτιλίας, να οδηγήσει σε προσάραξη την πολύκροτη συμφωνία ΤΑΙΠΕΔ/Cosco για την πώληση του ΟΛΠ, την παραμονή (κυριολεκτικά!) της αναχώρησης του Τσίπρα μετά κουστωδίας για επίσημη επίσκεψη στο Πεκίνο. Η τρομάρα που προξενήθηκε στους κυβερνητικούς κύκλους όταν η Cosco αντέδρασε με προσβλητική/απειλητική επιστολή έφυγε ταχύτατα απο την μέση - αλλά πώς; Με απόλυτη υπαναχώρηση!

Το σχόλιο της Δευτέρας

taxheaven

Κωνσταντίνος Αντ. Κουλογιάννης

Πτυχιούχος Τ.Ε.Ι.
Λογιστής - Φοροτεχνικός
Μέλος της επιστημονικής ομάδας του Taxheaven

Καλημέρα καλή εβδομάδα και καλό μήνα σε όλους.

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια, -αλήθεια πως πέρασαν;- η Ελλάδα έκανε την Ευρώπη να παραμιλάει όταν κατέκτησε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, νικώντας στο τελικό την Πορτογαλία με 1-0. Ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια λίγοι μπορούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της έκπληξης που έκανε η Ελλάδα. Ήταν και αυτή μια από τις περιπτώσεις στον αθλητισμό, όπου η ψυχή και η θέληση, υπερέβησαν το ταλέντο. Θυμηθείτε εδώ σε ένα 4λεπτο video τον άθλο της Εθνικής.

Στα δικά μας τώρα. Μια γεμάτη εβδομάδα ήταν η εβδομάδα που πέρασε, πλούσια σε ειδησιογραφία αλλά και σε αποφάσεις. Μέτρησα περίπου 84 αποφάσεις μέσα σε 5 μόλις ημέρες!!!. Θα προσπαθήσω (αν και νομίζω ότι δεν θα τα καταφέρω) να συμπεριλάβω μόνο τα πιο σημαντικά από αυτά που μας απασχόλησαν.

Παράταση δηλώσεων

Η σημαντικότερη εξέλιξη της περασμένης εβδομάδας δεν ήταν άλλη από την ανακοίνωση της παράτασης  στην υποβολή των φορολογικών δηλώσεων φυσικών και νομικών προσώπων. Ο συντάκτης της ανακοίνωσης έκανε πάλι το "θαύμα" του, αφού ένας από τους λόγους που επικαλέστηκε για την παράταση, ήταν η αποχή των λογιστών. Λόγος φυσικά, για τους άλλους λόγους που οδήγησαν στην παράταση δεν έγινε. Ίσως... θα μου πείτε γιατί ο κλάδος τους γνωρίζει σχεδόν όλους... [Η παράταση των δηλώσεων και οι «άλλοι λόγοι»].

Οι αντιδράσεις του κλάδου ήταν αναμενόμενες, όπως άλλωστε και η αντίδραση του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών, ο οποίος  προέβη σε διορθωτικές δηλώσεις. [Τ. Αλεξιάδης: «Δεν ευθύνονται οι λογιστές για τις καθυστερήσεις στην υποβολή των δηλώσεων»].

Στο δια ταύτα τώρα. Με βάση και την απόφαση που ακολούθησε (ΠΟΛ.1090/2016) αλλά και τις διατάξεις του τελευταίου εδαφίου της παραγράφου 3 του άρθρου 67 του Κ.Φ.Ε.,  η καταληκτική ημερομηνία για τις δηλώσεις φυσικών προσώπων που συμμετέχουν σε νομικά πρόσωπα με απλογραφικά βιβλία, είναι η 15η Αυγούστου, και όχι η 30η Ιουλίου. Η εξέλιξη αυτή ίσως δημιουργήσει πρόβλημα στην εκκαθάριση του Εν.Φ.Ι.Α., γιαυτό και το Υπ.Οικονομικών σκέφτεται με κάποιο τρόπο να το αλλάξει αυτό. Θα ξέρουμε σύντομα πιστεύω...

Στ. Λυγερός : Πολιτικό αλαλούμ και Ισλαμική Τρομοκρατία

Νέα Κρήτη

Η κυβέρνηση με εμφανή δείγματα ασχετοσύνης επιχείρησε με νομικισμό να λύσει ένα αμιγώς θέμα πολιτικό της εναρμόνισης των οδηγιών για τις εξωχώριες  εταιρίες  και την σχέση πολιτικών με αυτές , βάζοντας αυτογκόλ. Η αντιπολίτευση πάλι μετά τη νέα τροπολογία της κυβέρνησης εμφανίζεται στριμωγμένη για ενδεχόμενη συμμετοχή μελών της σε τέτοιες εταιρείες, είπε στον 9.84 ο Σταύρος Λυγερός.

Ο έγκυρος αναλυτής και αρθρογράφος αναφέρθηκε στην ίδια εκπομπή του 9.84, στη νέα του διλογία για την «Ισλαμική Τρομοκρατία» και την «Εισβολή των Αμάχων» από τις εκδόσεις Πατάκη, αναλύοντας τα βαθύτερα αίτια της ανάδυσης μέσα από τον ισλαμικό φονταμενταλισμό της Ισλαμικής  τρομοκρατίας , υποστηρίζοντας ότι νεοφιλελεύθερες απόψεις και αριστερός ακτιβισμός αδυνατούν να κατανοήσουν. Το ίδιο όπως είπε φαίνεται να ισχύει και για κύματα προσφύγων- μεταναστών όπου η προσέγγιση μόνο με ανθρωπιστικούς υπαρκτούς όρους δεν αρκεί στο φαινόμενο , όταν μάλιστα βρισκόμαστε μπροστά σε μία νέα κοινωνική πραγματικότητα και στην Ελλάδα , που μένει σχεδόν κρυφή για τους περισσότερους , περίπου ως ταμπού, λειτουργώντας δυστυχώς ως «λίπασμα» νέας ανόδου για ακραίες καταστάσεις όπως η Χρυσή Αυγή.

Κυνισμός και βαθιά υποκρισία

του Κώστα Λαπαβίτσα

Με την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου ολοκληρώθηκε η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ακόμη κόμμα από αυτά που για δεκαετίες κυβέρνησαν και κατέστρεψαν την Ελλάδα. Εντυπωσιάζει ο κυνισμός και η έλλειψη ηθικών αρχών της ηγεσίας του.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ νομοθέτησε όσα κατήγγειλε στην πορεία της προς την εξουσία – ΕΝΦΙΑ, περικοπές συντάξεων, αύξηση της έμμεσης φορολογίας, πάγωμα των μισθών. Αποδέχθηκε ξένη επιτροπεία στη δημόσια περιουσία με το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων. Περιφρόνησε τη δημοκρατία με αλλεπάλληλες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και Επείγοντα Νομοσχέδια. 

Πρόκειται για μια κυβέρνηση που αντιπροσωπεύει την απώλεια δημοκρατικής και εθνικής κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα.

Η αξιωματική αντιπολίτευση αναδείχθηκε επίσης σε μια πλήρως αναξιόπιστη δύναμη, χωρίς σοβαρότητα. Η Νέα Δημοκρατία, αφού υπερθεμάτισε στην ψήφιση του Τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2015, καταψήφισε τους εφαρμοστικούς νόμους τον Μάιο του 2016 γιατί ως εκ θαύματος συνειδητοποίησε ότι τα μνημονιακά μέτρα βλάπτουν τη χώρα και το λαό. 

Οπου υπάρχουνε κρατικά λεφτά, υπάρχουνε και οι καρχαρίες που ορμάνε

του Κώστα Καίσαρη

Σήμερα αποφασίζουν ανακριτής και εισαγγελέας για τους τρεις εκβιαστές που απόχιασε η αστυνομία: Τον εκδότη και τους δυο δημοσιογράφους. Μικρά ψάρια βέβαια. Μαρίδα. Οπως στην περίπτωση του Γρηγόρη Μιχαλόπουλου, πάλαι ποτέ εκδότη της «Ελεύθερης Ωρας». Δεκαοχτώ χρόνια φυλακή είχε φάει πρωτόδικα και ξεμπούκαρε στα τέσσερα. Για εκβιασμό του Μπάρμπα Γιάννη του Λάτση. Με μάρτυρα κατηγορίας τον Αργύρη Σαλιαρέλη (φωτό). Τα μεγάλα ψάρια, οι καρχαρίες, δεν χωράνε στην απόχη.

Επί του πρακτέου, όμως, προκύπτει μία απορία: Η ΕΥΔΑΠ, με την οποία νταραβεριζόντουσαν οι εκβιαστές, τι λόγους έχει για να διαφημίζεται; Για να χτυπήσει τους ανταγωνιστές της; Πουλάει κανένας άλλος νερό και δεν το ξέρουμε; Ποιος ο λόγος να μοιράζει λεφτά; Μήπως υπήρχε μάκινα και γινόντουσαν μοιρασιές; Η ΔΕΗ έχει λόγους να διαφημίζεται; Φοβάται ότι θα χάσει τους πελάτες της; Οι διαφημίσεις των Ελληνικών Πετρελαίων σε ποιους απευθύνονται; Στα οποία Ελληνικά Πετρέλαια, ειρήσθω εν παρόδω, η αριστερή κυβέρνηση διόρισε πρόεδρο τον Ευστάθιο Τσοτσορό. Γνωστό και μη εξαιρετέο από τον Αλφα Ντίτζιταλ και το κανόνι που έριξε. Υπήρχε λόγος να δώσουνε τα Ελληνικά Πετρέλαια στην «Ακρόπολη» των τετρακοσίων είκοσι φύλλων διαφημιστικό κονδύλι 50.000 Γιούρο; Και του φαινόντουσαν μάλιστα του Μαυρίκου λίγα.