Η αμορφωσιά ως επίδειξη μαγκιάς

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία, που η λογική της ήσσονος προσπάθειας εκφράζεται τόσο περήφανα και ισοπεδωτικά

της Κατερίνας Παναγοπούλου

Πώς το ταξικό μίσος καλλιεργήθηκε στοχευμένα: Ο δημόσιος διάλογος για την αριστεία και το στοίχημα της επόμενης δεκαετίας.

«Έχουμε τους πολιτικούς που μας αξίζουν» ήταν η φράση που εκτοξευόταν κάποτε ως μομφή. Πλέον αυτό άλλαξε. Αποτελεί ένδειξη μαγκιάς. Δεν θέλουμε πολιτικούς με μόρφωση ανώτερη από τη δική μας, δεν γουστάρουμε να έχουν σπουδάσει σε καλά πανεπιστήμια, μας ενοχλεί να έχουν πτυχία ξένων γλωσσών. Η μόρφωση και η επαγγελματική καταξίωση αντιμετωπίζονται από όλο και περισσότερους, αν όχι με μίσος, με καχυποψία. Όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται όλο και πιο καθαρά ότι στα χρόνια του μνημονίου η οικονομική χρεοκοπία ήταν το λιγότερο που συνέβη στην ελληνική κοινωνία.

Το ταξικό μίσος καλλιεργήθηκε στοχευμένα και μεθοδικά και η πυροδότηση θυμικών αντανακλαστικών έγινε εργαλείο άσκησης πολιτικής. Η φράση «η αριστεία είναι ρετσινιά» που θεωρήσαμε ότι ανάλαφρα εκτοξεύτηκε στην παρθενική ομιλία του τότε νέου Υπουργού Παιδείας το 2015, αποδείχθηκε εμβληματική, αφού οικοδόμησε το νέο αφήγημα. Όσα ακολούθησαν είναι γνωστά. Τα πειραματικά σχολεία καταργήθηκαν στον βωμό ιδεοληψιών, οι επιστήμονες του εξωτερικού εκδιώχθηκαν από τα συμβούλια διοίκησης των ΑΕΙ, ΤΕΙ μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε ΑΕΙ, οι σημαιοφόροι βγαίνουν πλέον με κλήρωση, η αριστεία στιγματίστηκε, η «καριέρα έγινε χολέρα» και η μόρφωση πέρασε περίπου στην παρανομία.

Ζόρικος ο δρόμος για την κάλπη

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η ταχύτητα με την οποία προσπαθεί να κλείσει τις εκκρεμότητές της η κυβέρνηση σε όλα τα επίπεδα δείχνει πόσο θέλει να ελευθερώσει τον διάδρομο προς τις κάλπες, όχι μόνο για να έχει τα χέρια της λυμένα εν όψει Μαΐου, αλλά και για να εμπεδωθεί η αίσθηση περί κανονικότητας.

Το Eurogroup του Μαρτίου θα πρέπει να οριστικοποιήσει τον νέο μηχανισμό για τα κόκκινα δάνεια και την προστασία της πρώτης κατοικίας και να αποδώσει στην Ελλάδα εκατοντάδες εκατομμύρια, τα οποία απέφεραν τα κέρδη των ξένων κεντρικών τραπεζών από τα ελληνικά ομόλογα. 

Ο στόχος είναι να ξεκαθαρίσει πλήρως το εσωτερικό τοπίο – σε συνδυασμό με την οριστική και χωρίς πολιτικό κόστος επίλυση των θεμάτων της Εκκλησίας, αλλά και την ολοκλήρωση των διαδικασιών για τη συνταγματική αναθεώρηση – και ταυτοχρόνως να πιστοποιηθεί ότι ο δρόμος προς τις αγορές παραμένει ανοιχτός και σταδιακά ομαλότερος.

Πέρα από τις εκκρεμότητες αυτές, οι οποίες ήταν ήδη δρομολογημένες και με κάποιον τρόπο θα έκλειναν – ακόμη και με στρατηγικές υποχωρήσεις, όπως έγινε με το θέμα της μισθοδοσίας των κληρικών –, η σοβαρότερη αφορά τη μάχη για τα τιμάρια της Κεντροαριστεράς.

Ο λαϊκισμός της αντιπολίτευσης

REUTERS/COSTAS BALTAS

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Βασίλη Κωστούλα

vkost@naftemporiki.gr

«Όταν βρίσκεσαι στη θέση του πρωθυπουργού, είσαι υποχρεωμένος να εκπροσωπείς όλους τους πολίτες της χώρας, όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Η θέση αυτή σε γεμίζει ευθύνη, προκειμένου να βρεις την καλύτερη δυνατή λύση προς όφελος όλων όσων εκπροσωπείς. Είσαι υποχρεωμένος όταν έχεις αυτήν τη βαριά ευθύνη, εκτός από το να διεκδικείς το δίκιο σου, να βρίσκεις και τον δρόμο τον ρεαλιστικό, ώστε η συνισταμένη να είναι επωφελής για όλους όσους εκπροσωπείς».

Τάδε έφη Αλέξης Τσίπρας, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου που υποδείκνυε ότι πάλαι ποτέ, επί διακυβέρνησης Σαμαρά, υποστήριζε της διαδηλώσεις κατά της επίσκεψης Μέρκελ στην Αθήνα.

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, όταν βρίσκεσαι στη θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης νομιμοποιείσαι να κάνεις ακριβώς το αντίθετο.

Να διατυπώνεις θέσεις που δεν αφορούν «όλους τους πολίτες της χώρας, όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες». 

Να μην βρίσκεις «την καλύτερη δυνατή λύση προς όφελος όλων» όσων θα κληθείς να εκπροσωπήσεις.

Να μη δείχνεις «τον δρόμο τον ρεαλιστικό», ώστε «η συνισταμένη να είναι επωφελής» για το σύνολο της κοινωνίας. 

Τρίγωνο της φωτιάς ή τρίγωνο λύσεων;

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η πολιτική αντιπαράθεση δεν θα γίνει με ανθοδέσμες. Και η έξοδος από τα μνημόνια δεν επέφερε κάποια σοβαρή ανάκτηση κυριαρχίας, ούτε λύθηκαν τα σημαντικά διαρθρωτικά και διαχρονικά προβλήματα της οικονομίας. Κάθε άλλο.

 

Απ’ όλα όμως τα επίμαχα θέματα στην πορεία προς τις εκλογές, κάποια δεν μπορεί να αποτελούν αντικείμενο πρόχειρων ασκήσεων επί χάρτου ή ανεύθυνων κινδυνολογικών κραυγών. Το σημαντικότερο είναι οι τράπεζες. Δεν είναι προς το συμφέρον κανενός το να δημιουργηθούν αμφιβολίες για την προοπτική των τραπεζών. Ούτε για τους νυν κυβερνώντες, που επιχειρούν να εμπεδώσουν κλίμα σταθερότητας μετά την έξοδο, ούτε για τους επίδοξους, που θα βρουν μπροστά τους την όποια ζημιά γίνει σήμερα.

 

Η τελευταία επίθεση στις τραπεζικές μετοχές ήταν κατά βάση κερδοσκοπική, συνδεόμενη πιθανότατα με μελλοντικές κινήσεις στη διαχείριση «κόκκινων» δανείων. Όμως, σε μια – αναμενόμενη – επίθεση αυτού του είδους

● η κυβέρνηση εμφανίστηκε ανέτοιμη να παρουσιάσει σαφείς διαβεβαιώσεις και σχέδια για τη διαχείριση των «κόκκινων» δανείων,

Μετά τη ΔΕΘ, η δεύτερη φάση

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Α.Δ.Παπαγιαννίδη

skbllz@hol.gr

Αν δεν ζούσαμε στην Ελλάδα του συνεχούς και επιθετικού διαγκωνισμού των πολιτικών δυνάμεων, θα μπορούσαμε να πούμε ότι μια ιδιότυπη ευγενής άμιλλα προέκυψε από την τοποθέτηση πρωθυπουργού και αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ. Αναφερόμαστε στην επισήμανση μέτρων φορολογικής ελάφρυνσης και κοινωνικοασφαλιστικής αναπροσαρμογής - προς μια κατεύθυνση ελάφρυνσης. Ασφαλώς με διαφοροποιήσεις, όμως με έναν ενδιαφέροντα όμοιο πυρήνα. Άμα δει κανείς την τοποθέτηση Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, που είναι και η πιο πρόσφατη, τι βλέπει; Μετρήστε:

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης 

Μείωση του εισαγωγικού φορολογικού συντελεστή (μέχρι 10.000 ευρώ) στο 9%, ΦΠΑ στην εστίαση 13% και στο τουριστικό πακέτο 11%, κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, μείωση πραγματικού συντελεστή στα επιχειρηματικά κέρδη στο 24%, ΕΝΦΙΑ κάτω κατά 30% για όλους (και με υπολογισμό/είσπραξη από τους δήμους), τριετή αναστολή ΦΠΑ στον κατασκευαστικό τομέα και έκπτωση φόρου 40% για τις ενεργειακές παρεμβάσεις -όλα αυτά με δέσμευση για εφεξής σταθερότητα του φορολογικού πλαισίου-, συν μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Η σύγκριση με το μενού Τσίπρα, μια βδομάδα νωρίτερα, δείχνει διαφοροποιήσεις στους συντελεστές, αλλά και διαρθρωτικές: δεν είναι μικρή υπόθεση η μετακίνηση του ΕΝΦΙΑ στους δήμους, ούτε πάλι η αναφορά στη μείωση ασφαλιστικών εισφορών, αλλά με ανταποδοτικότητα στη φάση της συνταξιοδότησης, που θα εξασφαλίζεται από τη διαμόρφωση «ατομικού λογαριασμού κάθε ασφαλισμένου», με περαιτέρω προαιρετική ιδιωτική ασφάλιση «με γενναία φορολογικά κίνητρα». Όμως ο βασικός πυρήνας είναι παρόμοιος: δείχνει κάτι που τολμούμε να ονομάσουμε συναίνεση της ανάγκης.

H απόσταση από τα λόγια στα έργα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Κούρου

gkouros@naftemporiki.gr

Με κεντρικό σύνθημα το «Μπορούμε» ο πρόεδρος της Ν.Δ., Κυριάκος Μητσοτάκης, έστειλε μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση ότι η Ελλάδα μπορεί να γυρίσει σελίδα στο αύριο, με μια συλλογική προσπάθεια.

Το θέμα όμως είναι, όχι αν οι πολίτες «Μπορούμε», αλλά εάν οι κυβερνώντες και γενικότερα ο πολιτικός κόσμος της χώρας θέλει…

Ειδικότερα δε, αν θα μπορεί, γιατί θεωρούμε δεδομένο ότι θέλει, ο πρόεδρος της Ν.Δ. να προχωρήσει σε όσα εξήγγειλε στη ΔΕΘ όταν, και εφόσον, περάσει την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου.

Γιατί από τα λόγια στις πράξεις είναι πολύ μακρύς ο δρόμος και δύσκολος. Εξάλλου, οι δεσμεύσεις έναντι των εταίρων μας είναι δεσμεύσεις και τυχόν μονομερείς ενέργειες θα έχουν αναμφισβήτητα αρνητικά αποτελέσματα για την οικονομία και την κοινωνία.

Κατακλυσμός χυδαιότητας

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Αρένα θυμίζει το πολιτικό σκηνικό, καθώς οι εντάσεις έχουν αρχίσει να παραβιάζουν κατά πολύ το όριο του λεγόμενου «πολιτικού πολιτισμού» και οι ακρότητες διαδέχονται η μια την άλλη. Κύριο χαρακτηριστικό – και πιο αντιαισθητικό απ’ όλα – οι εμφυλιοπολεμικές κραυγές.

Δεν είναι πολύ μακριά ο καιρός που ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγελλόταν ως ένα συνονθύλευμα επικίνδυνων εξτρεμιστών, οι οποίοι δεν διστάζουν να μετέλθουν οποιουδήποτε αθέμιτου αντιπολιτευτικού μέσου προκειμένου να ανέλθουν στην εξουσία. Υποτίθεται δε ότι το φαινόμενο αυτό απειλούσε τους θεσμούς και την ίδια την υπόσταση του κράτους, διότι, επιπλέον, επρόκειτο για κομμουνιστές έτοιμους για τον... «τρίτο γύρο».

Αυτού του είδους τα «επιχειρήματα» έχουν ειπωθεί και γραφτεί, μάλιστα, με εντυπωσιακή συχνότητα όχι μόνο από φανατικούς και δεδηλωμένους αντικομμουνιστές και λαϊκιστές ακροδεξιάς κοπής, αλλά και – κατά κόρον – από «θεσμικούς» πολιτικούς και διαμορφωτές της κοινής γνώμης, θητεύοντες σε έγκριτα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Οι εν λόγω έξαλλοι ενδεχομένως βρήκαν κάποιου είδους ανεπαίσθητη δικαίωση όταν κάποιοι ελαφρόμυαλοι από την πρώτη μεγάλη φουρνιά βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015 φαντασιώθηκαν ότι η εκλογική τους νίκη αποτέλεσε κάποιου είδους δικαίωση του... Άρη Βελουχιώτη και ολόκληρης της γενιάς της Εθνικής Αντίστασης.

Θα ήμασταν ευγνώμονες

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μιλώντας κάποιος για στοιχειώδη διακομματική συνεννόηση σε εθνικά θέματα – ίσως το μόνο πεδίο όπου μπορεί να υπάρξει οποιοσδήποτε βαθμός λογικής συζήτησης – θα είχε, για παράδειγμα, στον νου του τη σύσταση ενός Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Μια πρόταση που έχει διατυπωθεί από τη Ν.Δ., το Ποτάμι και σοβαρούς αναλυτές, η οποία έχει γίνει αποδεκτή από την κυβέρνηση και το ΥΠΕΞ.

Με αυτό το αντικείμενο άλλωστε συνεκλήθη χθες το Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής. Πλην όμως η αντιπροσωπεία της Ν.Δ. αποχώρησε επικαλούμενη θέματα που ουδέποτε είχαν τεθεί – ούτε η ίδια είχε ζητήσει να τεθούν – στην ημερήσια διάταξη. Πιθανώς η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει την παραμικρή όρεξη να συμμετάσχει σε οτιδήποτε αφορά την παραγωγή οποιουδήποτε έργου υπ’ αυτήν την κυβέρνηση.

Πιθανότατα, αν οι ρόλοι αλλάξουν και η Ν.Δ. γίνει κυβέρνηση, να λάβει την ίδια απάντηση από την επόμενη αξιωματική αντιπολίτευση. Η συνέπεια θα είναι ότι κάποιος, κάποια στιγμή, θα συστήσει όντως ένα Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας, αλλά θα το κάνει πιθανότατα μόνος, χωρίς ουσιαστική διαβούλευση – αφού η αντιπολίτευση δεν θα προσέρχεται –, με συνέπεια να καταγγελθεί ότι αγνόησε αυτούς που ουδέποτε προσήλθαν για να συζητήσουν και να συνδιαμορφώσουν τη δομή και τους όρους της λειτουργίας του.

Οι χαμένοι της παρτίδας*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Κομμουνιστές», «μαδουριστές» οι συριζαίοι, «ελαττωματικές» οι αριστερές ιδέες, «καθεστώς» ο ΣΥΡΙΖΑ, «χυδαίος και τοξικός» ο Τσίπρας, «ακροδεξιοί» οι Άδωνις και Βορίδης, «νεομακεδονομάχοι» οι διαδηλωτές. Αυτοί και άλλοι πολλοί παρόμοιοι χαρακτηρισμοί διατρέχουν την ημερήσια πολιτική διάταξη στην προσπάθεια των κομμάτων εξουσίας να σκάψουν βαθιά πολιτικά και ιδεολογικά... χαντάκια μεταξύ τους.

 

Ατάκες που θυμίζουν εμφύλιο και μετεμφυλιακή περίοδο εκφέρονται κατά σύστημα από την πλευρά στελεχών της Ν.Δ. με παλαιότερη θητεία στην Άκρα Δεξιά, από κοινού με τους μιντιακούς τους διαύλους και θιασώτες των απόψεών τους σε άλλα κόμματα, στο όνομα ενός «αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου» το οποίο επιχειρεί να συσπειρώσει όλους όσοι θέτουν ως προτεραιότητα «να φύγουν αυτοί» – και ύστερα... βλέπουμε.

 

Στην επιθετικότητα αυτή της Ν.Δ. συμβάλλουν τα μέγιστα και κάποιοι από το ΠΑΣΟΚ / ΚΙΝΑΛΛ, του οποίου οι τόνοι ενίοτε συναγωνίζονται αυτούς των πιο «μαχητικών» στελεχών της Ν.Δ.

Από την πλευρά της Κουμουνδούρου και του Μαξίμου έχει επιλεγεί η τακτική των απαντήσεων σε χαρακτηρισμούς αυτού του είδους και, σε πολύ μικρότερο βαθμό, η πρωτογενής πρόκληση. Φαίνεται να εκτιμούν ότι η άκρατη επιθετικότητα των «θερμόαιμων» της αντιπολίτευσης λειτουργεί συσπειρωτικά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Το αν ισχύει αυτό, θα αποτυπωθεί ενδεχομένως στις πρώτες δημοσκοπήσεις του φθινοπώρου, αργότερα τον Σεπτέμβριο.

Άσπρο, μαύρο και στη μέση στάχτη

Το Ποντίι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η Ρένα Δούρου, η... υπερπεριφερειάρχης, μέσα στην αφέλειά της (ή τον κυνισμό της) περιέγραψε με μια φράση αυτό που αισθάνθηκαν τα κυβερνητικά στελέχη όταν συνειδητοποίησαν τι ακριβώς έγινε στο Μάτι: «Έκατσε η στραβή στη βάρδια τους».

 

Από την άλλη, η Μαρία Σπυράκη, εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε κάποιες από τις δηλώσεις της συνόψισε τον καιροσκοπισμό με τον οποίο το κόμμα της αντιμετώπισε τη συμφορά λέγοντας ότι οι κατεδαφίσεις (που προανήγγειλε κατόπιν εορτής ο πρωθυπουργός) έπρεπε να έχουν γίνει πριν από... τρία χρόνια!

 

Αυτές οι διατυπώσεις της Ρένας Δούρου και της Μαρίας Σπυράκη περιγράφουν γλαφυρά τον γενικότερο τρόπο με τον οποίο τα κόμματα εξουσίας τοποθετούνται ανάλογα με τη θέση που βρίσκονται στο πολιτικό σκηνικό: Η μεν κυβέρνηση απολαύει των ευεργετημάτων της εξουσίας και εύχεται να μην κάτσει η στραβή στη βάρδια της. Η δε αντιπολίτευση περιμένει αυτή τη στραβή για να επωφεληθεί και να φορτώσει στην κυβέρνηση και όλα τα αμαρτήματα από γενέσεως του ελληνικού κράτους...

 

Με τρόπο ανάλογο, όπως στις φωτιές που εξαφάνισαν το Μάτι, τα κόμματα εξουσίας ξιφουλκούν μεταξύ τους πάνω στα αποκαΐδια που αφήνουν πίσω τους τα χρόνια των μνημονίων. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει διότι λέει ότι αυτή, στη βάρδια της, κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια. Η αξιωματική αντιπολίτευση από την άλλη κατηγορεί την κυβέρνηση για όσα δεινά συνεπάγονται τα μέτρα που η κυβέρνηση πήρε για να πετύχει το κλείσιμο των αξιολογήσεων και την ολοκλήρωση των μνημονιακών δεσμεύσεων.

Οι ευρωεκλογές, το ΔΝΤ και η μεταμνημονιακή διαπραγμάτευση

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η τραγωδία στο Μάτι δεν ανατρέπει μόνο κάθε πολιτικό σχεδιασμό της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, αλλά θέτει νέες προτεραιότητες στη χώρα στο κοινωνικό, στο αναπτυξιακό και εξ ανάγκης στο δημοσιονομικό επίπεδο. Η ανάγκη για ριζοσπαστική αναδιοργάνωση των υπαρκτών κρατικών και αυτοδιοικητικών δομών και η συγκρότηση νέων, όχι μόνο για την πολιτική προστασία, αλλά για την ανασυγκρότηση του ίδιου του κράτους με όρους 21ου αιώνα, είναι πλέον επιτακτική.

Το γκρέμισμα των στρεβλώσεων, της γραφειοκρατίας και της απάτης που ενδέχεται να ξεκίνησε ήδη, είναι βεβαίως κρίσιμη προϋπόθεση, αλλά όχι και αναγκαία συνθήκη. Οι μεν κυβερνητικοί με την ογκώδη άγνοια που διαθέτουν και με την κομματική αλαζονεία που διακρίνει τα κόμματα που αποκτούν ανέλπιστα εξουσία για πρώτη φορά, έχουν τώρα την ευκαιρία να ανοίξουν ουσιαστικά και όχι υποκριτικά τα παιγνίδι των προσώπων, ζητώντας στήριξη ακόμη και από την αντιπολίτευση. Οι δε της αντιπολίτευσης μπορούν να υπερβούν τις καταστροφικές ενοχές δεκαετιών στηρίζοντας ριζοσπαστικές αλλαγές.

Εδώ υπάρχει μια πολιτική ευκαιρία, τόσο για την κυβέρνηση, όσο και για την αντιπολίτευση για συναίνεση και συνεργασία. Η μεν κυβέρνηση θα χρειαστεί να εξαντλήσει τον χρόνο που της δίνει το Σύνταγμα, έτσι ώστε να απομακρυνθεί από την κεκαυμένη ζώνη της τραγωδίας στο Μάτι και να ξετυλίξει τις όποιες φιλολαϊκές πολιτικές μπορεί να εφαρμόσει το 2019. Η δε αντιπολίτευση να απαλλαγεί σταδιακά από τον υστερικό και καταγγελτικό της λόγο, αναδεικνύοντας τους προγραμματικούς της σχεδιασμούς με πιο ευκρινή και στέρεο τρόπο.

Η νέα εποχή της κόντρας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Α.Δ. Παπαγιαννίδη

skbllz@hol.gr

Κανονικά, την προσοχή όλων από τις μετά-το-Eurogroup εξελίξεις θα ‘πρεπε να είχε συγκεντρώσει η δίδυμη αναβάθμιση του αξιόχρεου των ελληνικών τραπεζών από την S&P. Μετά τη γενική/across-the-board αναβάθμιση των τεσσάρων σε Β-/Β (από CC+/C), που ακολούθησε την αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας σε Β+ από Β (τρία κλικ κάτω από το investment grade), είχαμε ήδη αναβάθμιση δυο επιμέρους σειρών ομολόγων: του καλυμμένου Οκτωβρίου 2017 της Εθνικής και του τιτλοποιημένου Estia I/Της Πειραιώς, σε ΒΒΒ-. Έτσι για πρώτη φορά μετά την κατολίσθηση της κρίσης φθάσαμε σε investment grade αξιολόγηση ελληνικών χαρτιών.

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης 

Παράλληλα, η τοποθέτηση του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι σχετικά με τη δυνατότητα παράτασης του waiver για το ελληνικό χαρτί -και η δυνατότητα ένταξης, έστω και in extremis στα κατάλοιπα του Q.E.- ήταν μεν αυστηρή, καθώς υπενθύμισε ότι όλα θα κριθούν μετά το τέλος του Προγράμματος/20 Αυγούστου και αφού η ΕΚΤ κάνει τη δική της αξιολόγηση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, πλην όμως «κάτι» πιο θετικό ανεβαίνει ως σήμα από τις αγορές. Θα αναγνωρίσει η ΕΚΤ ότι οι δεσμεύσεις του Eurogoup, οι κινήσεις για το χρέος μέχρι το 2032 συν η enhanced surveillance/επηυξημένη εποπτεία πάντως μέχρι το 2022, «αρκούν» ώστε να θεωρηθεί η Ελλάδα ασφαλές στοίχημα, τώρα που ξεπαγώνουν οι αγορές; Θα αποτολμήσει ο ΟΔΔΗΧ και οι σύμβουλοι της κυβέρνησης να ξαναδοκιμάσουν έξοδο μέσα στο καλοκαίρι;

Τέσσερα πολεμικά μέτωπα*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Όποιος περίμενε ότι οι συμφωνίες για το χρέος και τα Σκόπια θα έφερναν πολιτική ηρεμία μάλλον πρέπει να αναθεωρήσει. Κυβέρνηση και – αξιωματική κυρίως – αντιπολίτευση έχουν ανέβει στα κάγκελα και η μεταξύ τους σύγκρουση δεν προβλέπεται να κοπάσει σύντομα. Το πιθανότερο είναι ότι θα συντηρηθεί μέχρι την ημέρα που θα στηθούν οι κάλπες.

Για την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα τα ανοιχτά μέτωπα είναι πολλά και τα πεδία σύγκρουσης ακόμη περισσότερα, καθώς εκτείνονται σε όλο το φάσμα πρωτοβουλιών, διαπραγματεύσεων και συμφωνιών.

Η οικονομία (συμπεριλαμβανομένης της συμφωνίας στο Eurogroup για το χρέος), οι κοινοβουλευτικές απώλειες των ΑΝΕΛΛ συνοδευόμενες από καταγγελίες για οργανωμένο σχέδιο αποστασίας, η γερμανική πίεση για επιστροφές προσφύγων στις χώρες πρώτης υποδοχής (που αναμένεται να κορυφωθεί σήμερα και αύριο στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε.) και τα νέα εμπόδια στην ομαλή εφαρμογή της συμφωνίας των Πρεσπών είναι τα σημαντικότερα. Τίποτε πάντως δεν εγγυάται ότι τα μέτωπα θα περιοριστούν σε αυτά τα πεδία.

Η οικονομία

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος χθες είδε στο Βερολίνο τον ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας Όλαφ Σολτς για να του παρουσιάσει το οικονομικό του πρόγραμμα, έχει ήδη εστιάσει στις όποιες «γκρίζες ζώνες» της συμφωνίας στο Eurogroup του Λουξεμβούργου για το μεταμνημονιακό καθεστώς και αναμένεται να οριστεί η σχετική συζήτηση στη Βουλή, η οποία αναμένεται οξύτερη από ποτέ.

ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ: O σκυλοκαβγάς και η ταμπακιέρα

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Θα περίμενε κανείς ότι πίσω από την οξύτατη αντιπαράθεση των κομμάτων εξουσίας, του ΣΥΡΙΖΑ που κυβερνά και της ΝΔ που θέλει να κυβερνήσει, υπάρχουν βαθύτατες διαφορές ως προς τις μείζονες πολιτικές επιλογές.

Όμως οι μείζονες επιλογές έχουν γίνει εδώ και καιρό από άλλους (ευρισκόμενους έξω από τη χώρα) και τα ελληνικά κόμματα εξουσίας τοποθετούνται επ αυτών ανάλογα με τη θέση που έχουν σε μια δεδομένη στιγμή στο πολιτικό σκηνικό.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ πανηγυρίζει για τη συμφωνία επιμήκυνσης του χρέους που πέτυχε αφού συμφώνησε να υλοποιήσει ότι ακριβώς ζητούν παγίως οι δανειστές (περικοπές αμοιβών συντάξεων δαπανών και ξεπούλημα περιουσίας)  από το 2010 και το πρώτο μνημόνιο.

Το καλοκαίρι του 2012 από τη θέση της αντιπολίτευσης ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριζε ότι το σχέδιο επιμήκυνσης της αποπληρωμής του χρέους που ήταν διατεθειμένοι να προσφέρουν οι δανειστές και συζητούσε η τότε κυβέρνηση της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ήταν «ένα μακρύτερο σχοινί γύρω από το λαιμό της χώρας».

ΝΔ ΚΑΙ ΛΟΙΠΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΣΟΥΝ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ. ΘΑ ΤΟ ΠΡΑΞΟΥΝ Ή ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ; (ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΙΈΞΟΔΟΣ ΤΣΙΠΡΑ-ΚΟΤΖΙΑ)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν κάτι έχει σιχαθεί κι ο τελευταίος Έλληνας είναι τα διαρκή ψέματα που του αραδιάζουν σχεδόν όλοι οι πολιτικοί του.

Η κυριαρχία της πολιτικής Απάτης στον ελληνικό δημόσιο, κοινοβουλευτικό και πολιτικό βίο έχει παίξει πολύ σπουδαίο ρόλο και για να βρίσκεται τώρα η χώρα στα πρόθυρα μιας, ελπίζουμε όχι αναπόφευκτης, τελικής καταστροφής της.

Η ΝΔ και τα λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην Ποταμιού, όπως και οι Αν.Ελλ. δηλώνουν ότι διαφωνούν με τη συμφωνία που προτίθεται να υπογράψει ο κ. Τσίπρας με τον κ. Ζάεφ και την εν συνεχεία άρση του ελληνικού βέτο ώστε να αρχίσουν οι διαδικασίες ένταξης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Αν όντως διαφωνούν, σε ένα θέμα μάλιστα τόσο σπουδαίο, οφείλουν και να πράξουν ανάλογα, αλλιώς μας κοροϊδεύουν. Θέλουν δηλαδή και την πίτα ολόκληρη (να καρπωθούν πολιτικά την λαϊκή δυσφορία για τη συμφωνία) και τον σκύλο (τους Αμερικανούς) χορτάτο και ικανοποιημένο, αφού θα έχει κάνει τη δουλειά του.

Η πρόταση μομφής δεν μπορεί να σταματήσει την κυβέρνηση από την υπογραφή της συμφωνίας και επομένως από την αλυσίδα των συνεπειών και αποτελεσμάτων αυτής της υπογραφής.

Βόρεια Μακεδονία, μεγάλο μπλέξιμο…

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Η κυβέρνηση λέει ότι έλυσε υπέρ των ελληνικών συμφερόντων  ένα θέμα (το σκοπιανό) που απασχολούσε και κατανάλωνε δυνάμεις της χώρας επί 25 χρόνια. Χωρίς καν να μπαίνουμε στην ουσία των συμφωνηθέντων (αν η συμφωνία είναι «καλή» ή «κακή») βρισκόμαστε μπροστά σε κάποια ερωτήματα που δημιουργούν αμφιβολίες, τουλάχιστον, για αυτόν τον ισχυρισμό:

1. Η Συμφωνία με την υπογραφή της, την ερχόμενη Κυριακή (και πριν την ολοκλήρωση της διαδικασίας κυρώσεων η οποία προβλέπεται πολύμηνη)  παράγει έννομα διεθνή αποτελέσματα.Μάλιστα αυτά τα αποτελέσματα (όπως λένε τουλάχιστον οι ειδικοί περί των Διεθνών Σχέσεων) ισχύουν ακόμη και αν η διαδικασία  μέχρι την τελική κύρωση δεν ολοκληρωθεί. Ποιααποτελέσματα μπορεί να δημιουργήσει η υπογραφή της συμφωνίας; Και μπορούν αυτά τα αποτελέσματα να αναστραφούν σε περίπτωση μη ολοκλήρωσης της συμφωνίας;

2. Δεδομένης της αρνητικής τοποθέτησης του κυβερνητικού εταίρου (ΑΝΕΛ) η κυβέρνηση υπογράφει την ερχόμενη Κυριακή μια Συμφωνία η οποία δεσμεύει τη χώρα χωρίς να έχει την απαραίτητη πλειοψηφία. Τί είδους προβλήματα εσωτερικής πολιτικής τάξης μπορεί να προκύψουν από την εν λόγω προφανή συνταγματική ασυνέπεια;

Όλοι ποντάρουν στο «μετά» - Στην περίοδο μετά το μνημόνιο εστιάζουν πλέον όλες οι πολιτικές δυνάμεις*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Ολοταχώς προς το τέλος της μνημονιακής περιόδου οδεύει η χώρα και μαζί της το πολιτικό σύστημα, το οποίο δείχνει ότι είναι σαφώς προσανατολισμένο στη νέα περίοδο που ανοίγει μετά τον Αύγουστο. Το είδος των δημόσιων αντιπαραθέσεων είναι ενδεικτικό του κλίματος που επικρατεί:

● Οι καυγάδες μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για τη διαχείριση της χώρας μετά το μνημόνιο.

● Οι αντιπαραθέσεις στο ενδοκυβερνητικό πεδίο για τη δυνατότητα αναίρεσης επαχθών διαρθρωτικών / δημοσιονομικών μέτρων (νέα μείωση συντάξεων) που έχουν ήδη ψηφιστεί στη Βουλή.

● Οι προσπάθειες κυβέρνησης και αντιπολίτευσης να αφήσουν ανοιχτά «παράθυρα» για επαναδιαπραγμάτευση αντιλαϊκών μέτρων και επαναφορά δικαιωμάτων μετά τη λήξη των μνημονίων.

● Τα αιτήματα για εκλογές τώρα, η κυριαρχία των εκλογικών σεναρίων, τα σχέδια για κατάτμηση της θηριώδους Β΄ Αθηνών, ο καυγάς για την απλή αναλογική σε εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές.

● Οι άγαρμπες απόπειρες της Ν.Δ. να διεισδύσει σε αυτό που θεωρεί ότι αποτελεί την εκλογική «δεξαμενή» του ΣΥΡΙΖΑ.

Στ . Λυγερός : Λάθος προσέγγιση στο Συλλαλητήριο – Το μήνυμα των Πολιτών

Νέα Κρήτη

Για λάθος προσέγγιση στο συλλαλητήριο της Αθήνας με ιδεοληψίες από την κυβέρνηση και καιροσκοπισμό από την ΝΔ, κάνει λόγο στον 98.4 ο επικεφαλής του slpress.gr  Σταύρος Λυγερός , σημειώνοντας παράλληλα ότι οι κόκκινες γραμμές στη FYROM, καθιστούν απαγορευτική για όποια πολιτική δύναμη στην Ελλάδα την επίλυση , με βάση και την αντίθεση της πλειοψηφίας των πολιτών στο ζήτημα.

Κατά τον ίδιο οι ογκώδεις  διαδηλώσεις  των Ελλήνων, συνιστούν μήνυμα σε όλο το πολιτικό σύστημα, πως δεν θέλουν άλλη εθνική ταπείνωση μετά από 8 χρόνια μνημονίων.

​Οι θανάσιμες παγίδες της σκανδαλολογίας

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Μεταξύ των δύο προτάσεων που είχε στη διάθεσή της προσφάτως η ηγεσία της Ν.Δ. – να επιμείνει σε προγραμματική αντιπολίτευση ή να «βουτήξει στη λάσπη» – είναι προφανές ότι επέλεξε τη δεύτερη. Εξ ίσου προφανές είναι ότι αυτή η επιλογή γυρίζει κατ’ επανάληψη μπούμερανγκ.

Γιατί; Οι λόγοι είναι μάλλον απλοί και τους αναδεικνύει η... αλφαβήτα της σκανδαλολογίας:

● Μια στοιχειωδώς επιτυχημένη σκανδαλολογία προϋποθέτει ότι υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο σκάνδαλο. Και ότι ο καταγγέλλων διαθέτει όσο το δυνατόν ισχυρότερη τεκμηρίωση επ’ αυτού.

● Τα ΜΜΕ, όσο φιλικά κι αν είναι προς τον... σκανδαλολόγο, δεν αποτελούν δικαστήρια. Αντιθέτως η αποσπασματικότητα με την οποία παρουσιάζουν τα όποια στοιχεία μιας υπόθεσης και ο καταχρηστικός αποκλεισμός του αντιλόγου στους ισχυρισμούς τους τα καθιστά μεν ιδανικό πεδίο για δημιουργία εντυπώσεων, αλλά... μέχρι εκεί.

● Η Βουλή επίσης δεν είναι δικαστήριο, ωστόσο έχει το... μειονέκτημα ότι εκεί υπάρχει αντίλογος και, κυρίως, έρχεσαι «πρόσωπο με πρόσωπο» με τον βαλλόμενο. Συνεπώς οφείλεις να τεκμηριώνεις στοιχειωδώς τους ισχυρισμούς σου, αλλιώς σε περιμένει ο διασυρμός.

Αντιπολίτευση της πυρκαγιάς*

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Πολλοί είναι αυτοί εντός και πέριξ της Ν.Δ. που ψάχνονται το τελευταίο διάστημα για το πού πάει το καράβι και οι περισσότεροι συμφωνούν πλέον ότι το σκάφος έχει κολλήσει για τα καλά στα αβαθή. Άλλοι πάλι επισημαίνουν ότι το καράβι είναι μεγάλο και δύσκολο να το στρίψει – τόσο όσο επιδιώκει – ο νέος καπετάνιος.

Τα νέα ντράβαλα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα τα διαβάσετε αναλυτικά στο πλήρες ρεπορτάζ του σημερινού «Ποντικιού», ωστόσο στον πυρήνα του προβλήματος βρίσκεται η πολιτική της και, για την ακρίβεια, ο τρόπος με τον οποίο (αντι)πολιτεύεται, ο οποίος κυμαίνεται μεταξύ του κουτοπόνηρου και του κωμικού, με αποτέλεσμα να αποτελεί τροχοπέδη για τους πολιτικούς της στόχους.

1. Κωμικό, π.χ., είναι το δήθεν επιχείρημα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «κάνει τα πάντα για να μείνει στις καρέκλες της εξουσίας». Λες και τα κόμματα φτιάχνονται για οποιονδήποτε άλλον λόγο και όχι για να κατακτούν και να διατηρούν – στο πλαίσιο της συνταγματικής νομιμότητας – όσο γίνεται περισσότερο την εξουσία.