Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη
Ένα χρόνο μετά, τι απέγιναν τα εκατομμύρια των δωρεών, για την επούλωση των πληγών; «Αναπαύονται» στον ερανικό λογαριασμό; Τι μάθαμε από την εμπειρία της κατακαημένης το θέρος του 2007 Ηλείας και του αποκαλούμενου Ταμείου Μολυβιάτη (Ειδικό Ταμείο Αντιμετώπισης Έκτακτων Αναγκών) την πονεμένη ιστορία;
Ένα χρόνο μετά, το «112» ακόμη δεν χτυπά. Οι εγκαυματίες ταλαιπωρούνται με γραφειοκρατίες, ενώ μέχρι και πριν από επτά μέρες τόνοι καύσιμης ύλης, απομεινάρια της μαύρης Δευτέρας, στοιβάζονταν σε οικόπεδο ως εάν οι δρεπανηφόρες φλόγες δεν είναι πιθανότητα με τέτοια προχειρότητα.
Ένα χρόνο μετά, γιατί δεν κάνουμε τη δουλειά σωστά; Τούτη η διαδικασία μετά από κάθε τραγωδία έχει νόημα και ουσία, αν αλλάξει τη στραβή πορεία. Όπως έγινε τον 18ο αιώνα στην Πορτογαλία. Ναι, τον 18ο αιώνα. Ένας σεισμός κατέστρεψε μεν μια παγκόσμια αυτοκρατορία, αποτέλεσε, ωστόσο, αναγέννησης αφετηρία.

















