Το καρκίνωμα του Ελληνισμού

του Γιώργου Κοντογιώργη

Συντρέχουν οι προϋποθέσεις ώστε ο Ελληνισμός να αφεθεί ελεύθερος να δημιουργήσει το μέλλον του; Το ερώτημα είναι στον πυρήνα της κρίσης που διανύουμε. Το κύριο εμπόδιο είναι οι εσωτερικές συνθήκες και συγκεκριμένα το πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας που με όπλο το δύσμορφο κράτος κατατρώγει από καταβολής του τις σάρκες του Ελληνισμού μέχρι το μεδούλι.

Εάν παρακολουθήσουμε την ιστορική πορεία του νέου Ελληνισμού διαπιστώνουμε ότι υπό καθεστώς εθνικής υποτέλειας κατείχε μια δυσανάλογα μεγαλύτερη θέση στον κόσμο από εκείνη που κατέχει σήμερα. Εάν δεν αποκτήσουμε συνείδηση της αιτίας της ασύμμετρης συρρίκνωσης του Ελληνισμού τους τελευταίους δύο αιώνες, ο κατήφορος που έχει πάρει δεν θα σταματήσει.

Λεηλασία εκ των έσω

Η κρίση της ελληνικής χώρας είναι διαρκής και η παρούσα έξαρσή της έχει αποκλειστικά εσωτερικά αίτια. Η χώρα λεηλατείται από ένα καθεστώς που εδράζεται σε ένα σύστημα αναντίστοιχο, δηλαδή τριτοκοσμικό, σε σχέση με την ανθρωποκεντρική ανάπτυξη της κοινωνίας. Ακριβώς γι’ αυτό δεν είναι εφικτή η συνάντηση του πολιτικού προσωπικού με την κοινωνική συλλογικότητα.

Συριζαίικη Αριστερά, η ετεροθαλής αδελφή της Δεξιάς

του Γιώργου Κοντογιώργη

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ανέδειξε τη γύμνια του σε όλα τα επίπεδα. Ομολόγησε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι δηλαδή η Αριστερά, και προεχόντως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τίποτε να πει για τον κόσμο της εποχής μας και για το μέλλον. Επιπλέον, ομολόγησε ότι ομοιάζει ομοθετικά με τη Δεξιά και ότι βεβαίως έχει μεταβληθεί σε μια τυπικά αντιδραστική συνιστώσα του δυτικού Διαφωτισμού και αυθεντικό παρακολούθημα της διεθνούς των αγορών.

Το χειρότερο εξ όλων είναι ότι ομολόγησε ότι ήταν τόσο βαθιά εγκιβωτισμένος στην πλέον απεχθή εκδοχή της κομματοκρατίας ώστε τα στελέχη του, μολονότι παρασιτόβια του δημοσίου κορβανά επί πολλές δεκαετίες, αγνοούσαν απολύτως τα ζητήματα του κράτους, και -το χειρότερο- τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι δεν διέθετε εξαρχής ούτε καν το "ηθικό πλεονέκτημα". Αυτό φάνηκε καθαρά στη συνέχεια.

Η γενικότερη αιτία της έκπτωσης αυτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Αριστερά, ο σοσιαλισμός εν γένει, δεν αποτέλεσε μια διαφορετική φάση έναντι της Δεξιάς και του φιλελευθερισμού, όπως διατεινόταν. Αντιπροσώπευσε απλώς έναν διαφορετικό δρόμο στην έξοδο από τη δεσποτεία, που αφορούσε κυρίως τα κοινωνικά στρώματα της εργασίας (στη Δύση) ή ολόκληρες κοινωνίες, οι οποίες βρίσκονταν σε υστέρηση έναντι άλλων.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε, αλλά οι πολιτικοί τον χαβά τους

του Σωτήρη Παπαδόπουλου

Η διαχρονική αποδόμηση της εθνικής μας οντότητας διαπιστώνεται πλέον από παντού. Η παρακμάζουσα και δημογραφικά φθίνουσα Ελλάδα είναι τελευταία σε όλους, μα σε όλους τους τομείς μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών και όχι μόνο.

Σε πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung, που εξετάζει τι «ανάγκες διοικητικών μεταρρυθμίσεων» σε 6 τομείς της εφαρμοσμένης κρατικής πολιτικής μεταξύ 30 χωρών του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα κατέλαβε την 28η θέση, μπροστά από το 29ο Μεξικό και την τελευταία 30ή Τουρκία – και πίσω από την Πορτογαλία (20ή), την Ισπανία (21η) και την Ιταλία (26η). Αξιολογήθηκε δε τελευταία μεταξύ των 30 χωρών στους τομείς κοινωνικής πολιτικής και βιώσιμης ανάπτυξης (Sustainable Governance Indicators).

Στους φετινούς δείκτες επιχειρηματικότητας της Παγκόσμιας Τράπεζας, η Ελλάδα (της οποίας το οικονομικό κέντρο, η Αθήνα, έχει ανακηρυχθεί η 3η πιο βρώμικη πόλη της Ευρώπης) έχει μακράν την τελευταία θέση στην ΕΕ, ως η πιο εχθρική χώρα για την άσκηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Σε σύνολο 181 κρατών καταλαμβάνει την 96η θέση ακολουθούμενη από χώρες όπως Παπούα-Ν.Γουινέα, Δομινικανή Δημοκρατία, Υεμένη, Λίβανος, κ.λπ., ενώ στη «διευκόλυνση έναρξης επιχειρήσεων» βρίσκεται στην 133η θέση και στην «προστασία των επενδυτών» στην 150η (Doing Business – Greece).

Σε ένα σχόλιο, που όμως συμπληρώνει την εικόνα κατάρρευσης, ο Σταμάτης Κριμιζής, επί 13 χρόνια διευθυντής προγραμμάτων της NASA και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, σε συνέντευξή του συμβουλεύει τα νέα παιδιά να φύγουν στο εξωτερικό «διότι οι αξίες που κυριαρχούν στην Ελλάδα δεν είναι αυτές που θα τους επιτρέψουν να προοδεύσουν. Το παιδί σ’ αυτή τη χώρα περιμένει να πάρει ένα χαρτί, όχι για να μάθει, αλλά για να διοριστεί με τη βοήθεια κάποιου συγγενή στο Δημόσιο… Αυτό είναι ένα αδιέξοδο».

Διχαστική πόλωση και ολιγαρχική κομματοκρατία

του Γιώργου Κοντογιώργη

Το μόνο ιδίωμα του ιστορικού ελληνισμού που αφέθηκε να σταδιοδρομήσει στο νεοελληνικό κράτος είναι ακριβώς η πολεοκεντρική ή διχαστική πόλωση. Ευλόγως, αφού σε ένα πολιτικό καθεστώς που δεν συναντάται με την κοινωνική (το κοινό συμφέρον) και περαιτέρω με την ευρύτερη εθνική (εν προκειμένω και με τον μείζονα Ελληνισμό) συλλογικότητα, που έχει δομηθεί εντέλει με όρους προσωποπαγούς δηωτικής λειτουργίας με όχημα το κράτος, η διχαστική περιχαράκωση του κοινωνικού σώματος καθίσταται απολύτως αναγκαία. Με τον τρόπο αυτό ακυρώνει τη συλλογική του εναντίωση, ή ακόμη περισσότερο το προσκυρώνει στο σκοπό της.

Η πολιτική τάξη της κομματοκρατίας γνωρίζει καλά ότι στην πόλωση και στον διχασμό ο πολίτης μεταβάλλεται σε οπαδό/πελάτη, καθώς παραιτείται από τη θεμέλια προϋπόθεση της πολιτειότητας, την ελεύθερη σκέψη και την εξίσου ελεύθερη επιλογή και τον έλεγχο των πεπραγμένων της. Για τη νομιμοποίηση αυτή της αιρετής μοναρχίας και μάλιστα της εκφυλισμένης εκδοχής της, της κομματοκρατίας, μέγιστο ρόλο θα παίξει το εγχείρημα της ενοχοποίησης της πολιτικής παιδείας της κοινωνίας, δηλαδή των κληρονομιών της.

Με άλλα λόγια, δεν αποδίδεται η αιτία του εκφυλισμού και της δυσλειτουργίας του κράτους στην ασυμβατότητά του με την θεμέλια ανθρωποκεντρική βάση του ελληνικού κόσμου, τον οποίον εξανάγκασαν βιαίως να οπισθοδρομήσει στις φεουδαλικές του καταβολές. Του προσάπτουν ότι δεν εξήλθε και αυτός της ιστορίας, όπως η Δύση με τον εκφεουδαλισμό της, για να απαιτηθεί να ακολουθήσει τον βηματισμό της μετάβασης από τη φεουδαρχία στην πρώιμη ανθρωποκεντρική εποχή.

Αυτό που όντως του χρεώνουν είναι ότι επιμένει να λειτουργεί με όρους πολιτικής ατομικότητας (η πολιτική παιδεία της δημοκρατίας), όχι μάζας (η πολιτική παιδεία της μόλις μεταδεσποτικής κοινωνίας), όπως επιτάσσει η πρώιμη αιρετή μοναρχία. Οπωσδήποτε, το γεγονός ότι ο κομματικός πατριωτισμός στην Ελλάδα δεν δίστασε να διχάσει μέχρις εμφυλίου της ελληνική χώρα, καθώς και να υποτάξει το εθνικό συμφέρον του Ελληνισμού στη διάρκεια των δύο αιώνων του νεοελληνικού κράτους, οδηγεί αβίαστα στις ιδιοτελείς προτεραιότητές του.

Γ. Κοντογιώργης, Γονυπετείς εθελόδουλοι απέναντι στον ξένο, δυναστικοί αλαζόνες κατέναντι στην κοινωνία των πολιτών, ενδιάθετοι ιδιοκτήτες του κράτους και της κοινωνικής βούλησης

Γονυπετείς εθελόδουλοι που εξέθρεψαν τα πιο σκοτεινά καταγώγια της ελληνικής

κομματοκρατίας, υποτάσσουν εσκεμμένα τα συμφέροντα της χώρας στον εκτατικό εθνικισμό των «άλλων». 

Δόκιμοι ιεροεξεταστές που θήτευσαν στις πιο σκοτεινές ιδεολογικές γειτονιές της δυτικής δεσποτείας, αντιμετωπίζουν τον αντίλογο της κοινωνίας ως ύβρη στην αυθεντία της εξουσίας τους. 

Πολιτικά απόβλητα, που χωρίς αιδώ ανάγουν την πολιτική αγυρτεία σε επιτομή της προόδου και την επιλεκτική ανομία σε πεμπτουσία της δημοκρατίας, διαχειρίζονται το κράτος και το δημόσιο αγαθό ως φέουδο δικό τους και της αυλής των συγκατανευσιφάγων. 

Στο μέτρο που το μίσος της πολιτικής (και της στοχαστικής) νομενκλατούρας προς την κοινωνία των πολιτών ξεχειλίζει, διακύβευμά της δεν θα γίνει ποτέ η μεταβολή πολιτείας, ώστε να εναρμονισθούν οι λειτουργίες της με το κοινό συμφέρον, αλλά η αλλαγή του λαού που της αντιλέγει. 

Επειδή ο φασισμός είναι τρόπος, που εάν αφεθεί επί μακρόν να αγρεύει στον κορμό της χώρας γίνεται καθεστώς, η διαπίστωση του βάθους του μετριέται με την απάντηση στο ερώτημα: «ποιος κυβερνάει, για λογαριασμό τίνος και πώς»    

Οι τρεις μεγάλες παραχαράξεις της κομματοκρατίας

του Γιώργου Κοντογιώργη

Από τη στιγμή που η κομματοκρατία απηλλάγη από την θεσμημένη (σε δήμο) κοινωνική συλλογικότητα και από τις δυνάμεις εκείνες που ήσαν ικανές να αμφισβητήσουν το πολιτικό της ιδιώνυμο, ήταν φυσικό να «παίξει» χωρίς αντίπαλο με λάφυρο το κράτος, και δι’αυτού την ελλαδική κοινωνία και τον μείζονα ελληνισμό. Όμως απέμενε ακόμη να υφάνει τους όρους της νομιμοποίησής της. Για το σκοπό αυτό προσέφυγε σε τρεις μεγάλες παραχαράξεις της λογικής της πολιτικής, οι οποίες είχαν ως κοινό παρονομαστή την προσωποπαγή δομή και λειτουργία της κομματικής και της πολιτειακής ιεραρχίας.

Η πρώτη αφορά στο πρόταγμα της εθνικής ολοκλήρωσης. Μολονότι, δεν περιελήφθη στις προτεραιότητες της κομματοκρατίας, η οποία μάλιστα συνέβαλε τα μέγιστα στην ολική του απαξίωση, αποτέλεσε κεντρικό ζήτημα της εσωτερικής πολιτικής διαπάλης. Και τούτο διότι η εσωτερική του εκμετάλλευση τροφοδοτούσε τη πολιτική διχοστασία που ενορχήστρωνε η κομματοκρατία, προκειμένου να το εκφυλίσει και συγχρόνως να νομιμοποιηθεί στο κοινωνικό σώμα. Μια νομιμοποίηση που, εάν συνεκτιμήσει κανείς τις δύο μεγάλες ήττες τις οποίες οργάνωσε κυριολεκτικά η Αθήνα, εκείνες του 1897 και του 1922, έγινε δαπάναις του ελληνισμού.

Η δεύτερη, μεγάλη παραχάραξη, είναι συναφής με τις  ιδεολογίες που φύτρωσαν στην Εσπερία και απέβλεπαν στην αποτίναξη της φεουδαρχίας και στην εγκαθίδρυση μιας πρώιμης ανθρωποκεντρικά (δηλαδή με βάση την απλή ατομική ελευθερία και ορισμένα κοινωνικοπολιτικά δικαιώματα, προσήκοντα στην αιρετή μοναρχία) κοινωνίας. Όντως, δεν έχει ακόμη συνειδητοποιηθεί ότι οι ιδεολογίες του φιλελευθερισμού και του σοσιαλισμού, ήσαν παντελώς ξένες προς την ιδιοσυστασία και, κατ’επέκταση, προς τις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, η οποία, παρά τις στρεβλώσεις της οθωμανικής κατοχής, βίωνε, όπως είδαμε, το κλίμα της μετακρατοκεντρικής οικουμένης: μια οικουμενικού αναπτύγματος νομισματική οικονομία, ενδεδυμένη με το εταιρικό σύστημα, που επιτάσσει την εφαρμογή της δημοκρατικής αρχής σ’αυτό. Μια πολιτειακή οργάνωση δομημένη ως επί το πλείστον στη μέση δημοκρατία και συνακόλουθα μια αντίστοιχη πολιτική εμπειρία και μια πνευματική παραγωγή που μπορεί να συγκριθεί με εκείνη ολίγων λαών στην Ευρώπη.

Πως γεννήθηκε το ελληνικό πελατειακό κράτος

του Γιώργου Κοντογιώργη

Στο εσωτερικό του νεοελληνικού κράτους, η εγκαθίδρυση της βαυαρικής απολυταρχίας με τη βίαιη κατάργηση των πόλεων/κοινών που ακολούθησε είχε ως συνέπεια να μεταστεγασθεί η λογική του πολεοκεντρισμού στο περιβάλλον του κεντρικού πολιτικού συστήματος. Φορείς της ήταν οι δυνάμεις εκείνες που εγκαλούσαν προηγουμένως τον Καποδίστρια για αυταρχισμό, επειδή θεωρούσαν ότι το εγχείρημα δημιουργίας ενός κεντρικού πολιτικού συστήματος ικανού να διαχειρισθεί τη διάσωση της επανάστασης και να συγκροτήσει κράτος, αντέκειτο στην πολεοτική τους αυτονομία.

Πώς ερμηνεύεται λοιπόν η μεταστέγαση της εμφυλιακής/διχαστικής λογικής της πολιτικής αντίθεσης στο νεοελληνικό κράτος; Επισημάναμε ήδη την επιβολή της απολυταρχικής μοναρχίας σε μια χειμαζόμενη από την εξαθλίωση κοινωνία, γύρω από την οποία στεγάσθηκε η εκφυλισμένη από τις συνθήκες της επανάστασης πολεοτική πολιτική τάξη των «κοτζαμπάσιδων». Η πολιτική αυτή τάξη συναντήθηκε ευθύς αμέσως με την απολυταρχία στο ζήτημα της κατάλυσης των πολεοτικών κοινών και ιδίως της δημοκρατικής πολιτείας τους.

Είχαν ήδη από την εποχή του Καποδίστρια διαγνώσει ότι το πολίτευμα της απολυταρχικής ή ακόμη και της αιρετής μοναρχίας τους παρείχε περισσότερες εγγυήσεις για την εξουσία που κατέκτησαν στη διάρκεια της Επανάστασης, συγκριτικά με την αποκατάσταση των δημοκρατίας στα κοινά που επιχειρήθηκε από τον Κυβερνήτη.

Οι χρήσιμοι ηλίθιοι

analyst

Ολόκληρη η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μία χώρα-ζόμπι, με χρεοκοπημένο το δημόσιο, τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά. Το κωμικοτραγικό είναι πως η κυβέρνηση προσπαθεί να διασώσει τις τράπεζες, για να τους πουλήσει κρατικά ομόλογα – αλλιώς είναι πολύ δύσκολο να προσφύγει στις αγορές.

.

Επικαιρότητα

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Ορισμένα πράγματα είναι τόσο αυτονόητα που δεν υπάρχει λόγος να διαθέτει κανείς εξειδικευμένες γνώσεις για να τα καταλάβει – όπως το ότι στην Ελλάδα έχουν πέσει ήδη οι τίτλοι τέλους, αφού πρόκειται για την πλέον χρεοκοπημένη χώρα στην παγκόσμια ιστορία, σε όλους τους τομείς. Εν τούτοις, αρκετοί ισχυρίζονται πως η κατάσταση της οικονομίας έχει βελτιωθεί, επειδή προφανώς εθελοτυφλούν – χωρίς να συνειδητοποιούν πως με τον τρόπο αυτό παίζουν το ρόλο του χρησίμου ηλιθίου του συστήματος.

Δηλαδή του διεφθαρμένου κομματικού-πελατειακού κράτους που όχι μόνο έχει καταφέρει να επιβιώσει, αλλά ζει πλουσιοπάροχα εις υγεία των κορόιδων που το συντηρούν – παρά το ότι σε αυτό ακριβώς οφείλεται η μετατροπή της Ελλάδας σε μία χώρα-ζόμπι. Εν τούτοις, όπως πολύ σωστά λέγεται, δεν μπορείς ποτέ να ξυπνήσεις κάποιον που προσποιείται ότι κοιμάται – οπότε είναι ανόητο να το προσπαθείς.

Ένα δεύτερο αυτονόητο είναι η συμφωνία με τα Σκόπια – την οποία ασφαλώς δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς για να κρίνει εάν είναι συμφέρουσα ή όχι, αφού το πρωτεύον είναι η παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, η οποία δεν έπρεπε καν να συζητείται από κανέναν. Εν προκειμένω, προφανώς είμαστε αντιμέτωποι με μία μοναδική στη μακραίωνη ιστορία μας προδοσία – ενώ όποιος συμμετέχει σε μία προδοσία προφανώς είναι προδότης.

Το βρώμικο 2012

analyst

Πώς είναι δυνατόν να παραμένουν στην πολιτική οι υπαίτιοι της δολοφονίας της χώρας μέσω του PSI, χωρίς να φοβούνται καν την τιμωρία τους; Ακόμη και οι ξένοι γελοιογράφοι πάντως τους (μας) σατιρίζουν – οπότε είναι περιττή η δική μας αναφορά.  

.

«Κωμικοτραγικό. Το καράβι βουλιάζει, το πλήρωμα αδιαφορεί, ένα τεράστιο παγόβουνο πλησιάζει και οι επιβάτες ακούν συζητήσεις από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς, σχετικά με το εάν ήταν διεφθαρμένος ο προηγούμενος κυβερνήτης του! Ο απόλυτος παραλογισμός με τη χρεοκοπία 2.0 προ των πυλών» (πηγή)

 .Επικαιρότητα

Είμαστε ξεκάθαρα εναντίον των μνημονίων που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, καθώς επίσης των δανειακών συμβάσεων που αναγκάσθηκε να υπογράψει η χώρα, θεωρώντας βέβαια πως υπεύθυνη ήταν η τότε πολιτική ηγεσία της – αφού η Γερμανία έκανε τη δουλειά της, υποστηρίζοντας τα συμφέροντα της όπως αυτή τουλάχιστον τα αντιλαμβάνεται, ενώ εμείς όχι. Πιστεύουμε πως επρόκειτο για έναν εκβιασμό, βασισμένο σε στοιχεία που είχαν στη διάθεση τους οι Γερμανοί – αφού η Ελλάδα εκείνη την εποχή είχε πολλές βιώσιμες λύσεις στη διάθεση της, η πλειονότητα των οποίων χάθηκε μετά την υπογραφή του PSI.

Προφανώς υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, ιδιαίτερα εκ μέρους των ελίτ που ασφαλώς ωφελήθηκαν από την «προδοσία», καθώς επίσης των ανόητων ή έμμισθων υποστηρικτών τους – μεταξύ των οποίων του βρώμικου κομματικού-πελατειακού κράτους που δεν θα ήθελε να βγουν τα «άπλυτα» του στον αέρα και να τιμωρηθεί. Επίσης ορισμένων διατεταγμένων ΜΜΕ και δημοσιογράφων, καθώς επίσης κάποιων απλοϊκών ανθρώπων και πολιτικών παρατάξεων που απλά έχουν άγνοια ή/και τους αρέσει να πιστεύουν πως όλες οι ευθύνες ανήκουν στους Έλληνες – ενώ η άρνηση τους είναι δήθεν κακό ιδίωμα του λαού μας που δεν αποδέχεται ποτέ τα σφάλματα του!

Το διεφθαρμένο κομματικό κράτος

analyst

Έχει ενδιαφέρον η δήλωση της ΝΔ, σύμφωνα με την οποία το χρέος της δεν είναι βιώσιμο και πρέπει να «κουρευτεί» – όταν την ίδια στιγμή τάσσεται υπέρ των μνημονίων που δεν προβλέπουν «κούρεμα» ούτε του μη βιώσιμου ιδιωτικού χρέους, ούτε του επίσης μη βιώσιμου δημοσίου, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η Ελλάδα να αλλάξει οριστικά ιδιοκτησιακό καθεστώς.

.

«Τα κόμματα έχουν εξελιχθεί κυριολεκτικά σε εγκληματικές συμμορίες που πολεμούν μεταξύ τους, με στόχο την εκμετάλλευση της χώρας – όπως οι συμμορίες της Μαφίας για το έλεγχο των περιοχών τους. Την ίδια στιγμή οι μάχες μαίνονται στο εσωτερικό τους, εμποδίζοντας παράλληλα την πρόσβαση στην πολιτική όλων των ικανών και έντιμων Ελλήνων – ενώ η Ελλάδα έχει φτάσει στο σημείο να υποφέρουν 10.500.000 Πολίτες από τους 1.000 πολιτικούς που υπέγραψαν ενδοτικά τα μνημόνια, παραμένοντας ατιμώρητοι στο απυρόβλητο.

Όσον αφορά δε τα περισσότερα ΜΜΕ, διαχωρίζονται μεταξύ τους ξεκάθαρα σε καλοπληρωμένους μισθοφόρους της κυβέρνησης ή της αξιωματικής αντιπολίτευσης – με στόχο τη χειραγώγηση του πληθυσμού, ο οποίος παίζει τον άχαρο ρόλο του εκλογέα χωρίς πραγματικές επιλογές, στον οποίο τον έχουν καταδικάσει. Δυστυχώς, παρά το ότι όλοι γνωρίζουν πως τόσο το ένα κόμμα, όσο και το άλλο, δεν έχουν κανένα δικό τους σχέδιο αλλά μόνο τα μνημόνια – ενώ φοβούνται όσο τίποτε άλλο και τα δύο την τιμωρία, εάν δεν καταφέρουν να παραμείνουν σε θέσεις εξουσίας στη Βουλή.

Το κακό βέβαια δεν σταματάει μόνο εκεί, αφού διαχέεται σε ολόκληρη την κοινωνία που βρίθει από ιδιοτέλεια – από τις μεγαλύτερες ομάδες συμφερόντων που μόνο ως ομάδες δεν λειτουργούν, έως τις μικρότερες (εδώ ακριβώς εδράζεται η έκφραση «μαζί τα φάγαμε», η οποία δεν αφορούσε ασφαλώς το μέγεθος της μερίδας, αλλά την ιδιοτέλεια των πάντων).

Εθνικά εγκλήματα κατά συρροή

analyst

Γνωρίζοντας πως τα κόμματα εξουσίας δεν χρεοκόπησαν μόνο την πατρίδα τους, αλλά είναι και τα ίδια χρεοκοπημένα, είναι εύλογη η υποταγή τους στους δανειστές – αφού αυτός που χρωστάει είναι σκλάβος εκείνων που τον έχουν δανείσει, οπότε υποχρεωμένος να υπακούει στις εντολές τους.

.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τη νοοτροπία, την τάση καλύτερα να κυριαρχούν και να κυβερνούν τους άλλους. Η φυλή των ελίτ, ειδικά τραπεζών όμως, δεν είναι «οι περισσότεροι άνθρωποι» – είναι ένας πολύ συγκεκριμένος «επιλεγμένος λαός», όπως οι ίδιοι ανόητα πιστεύουν. Εάν όλοι οι άνθρωποι ήταν «πρόβατα», ο πλανήτης θα ήταν ένα μάλλον ήσυχο μέρος. Δεν είναι όμως, αφού υπάρχουν πολλοί λύκοι ανάμεσά τους – ενώ, όσο αρνούνται αυτό το γεγονός, τόσο θα συνεχίσουν να χάνουν και να υποφέρουν.

Πολύ συχνά ένα πρόβατο σηκώνει το κεφάλι του, βλέποντας ακριβώς τι συμβαίνει και πού οδηγούν το κοπάδι οι λύκοι. Αμέσως μετά προειδοποιεί τα υπόλοιπα για τον κίνδυνο – όπου όμως αυτά το συμβουλεύουν να μείνει ήσυχο, να κοιτάζει τη δουλειά του και να συνεχίσει να βόσκει στο λιβάδι. Εάν όμως αρκετά κεφάλια σηκωθούν, τότε μπορεί να υπάρξει κάποια αλλαγή – να πάψουν να οδηγούνται στη σφαγή τα πρόβατα, χωρίς καν να διαμαρτύρονται».

.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Επικαιρότητα

Στην Ελλάδα συμβαίνουν αρκετά παράδοξα πράγματα – εθνικά εγκλήματα ουσιαστικά, στα οποία ελάχιστοι δίνουν την απαιτούμενη σημασία. Για παράδειγμα, οι αφελληνισμένες σήμερα τράπεζες που διασώθηκαν με χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, με περίπου 40 δις € που αύξησαν ανάλογα το δημόσιο χρέος, κατάσχουν και πλειστηριάζουν τα σπίτια τους – επειδή οι Έλληνες δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα δάνεια τους χωρίς να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι, αφού κατέρρευσε σε χρόνο μηδέν το βιοτικό τους επίπεδο λόγω των μνημονίων, στα οποία τους καταδίκασαν τα κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στην υπερχρέωση και αμέσως μετά στη χρεοκοπία (ανάλυση).

Η «εκλόγιμη μοναρχία» και ο καθεστωτικός άνθρωπος

του Γιώργου Κοντογιώργη

Το σημερινό εκπαιδευτικό καθεστώς χρησιμοποιεί τους μηχανισμούς που “διδάσκουν” την πολιτική παιδεία. Το ίδιο και τα ΜΜΕ. Έτσι συγκροτείται ο καθεστωτικός άνθρωπος. Κάθε Πολιτεία έχει τη δική της πολιτική παιδεία. Οι θεράποντες της “μοναρχικής Πολιτείας” («εκλόγιμη μοναρχία») επιχειρούν να πείσουν τους υπηκόους τους ότι είναι πολίτες και ότι το σύστημα είναι δημοκρατικό. Ό,τι επομένως εάν αμφισβητήσουν το σύστημα αυτό θα είναι υπόλογοι φιλικών αισθημάτων προς τη δικτατορία.

Προφανώς και δεν αναμένεται να ομολογήσουν ότι το κρατούν γενικώς παντού σημερινό σύστημα είναι αυθεντικά ολιγαρχικό. Όχι τόσο γιατί εντρέπονται να αποδεχθούν ότι είναι θεράποντες της ολιγαρχίας, αλλά επειδή θα απωλέσουν τη νομιμοποίησή του. Καθένας τότε θα αρχίσει να σκέφτεται πώς θα φέρει τη δημοκρατία. Έχει ενδιαφέρον να προσεχθεί ότι στο ελληνικό σχολείο διδάσκεται η πολιτική παιδεία της εκλόγιμης, της μοναρχευομένης ολιγαρχίας, σαν αυθεντικά δημοκρατικής. Ταυτοχρόνως, αποφεύγεται κάθε αναφορά στην εκφυλιστική εκδοχή της που επικρατεί στη χώρα, στην κομματοκρατία.

Ας αναλογισθούμε τι θα συνέβαινε στις αίθουσες των σχολείων εάν ο δάσκαλος εξηγούσε στους μαθητές ότι κανένα από τα θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος δεν εφαρμόζεται σύμφωνα με το πνεύμα και το γράμμα του, επειδή παραβιάζεται από τα ίδια τα κόμματα. Ό,τι η Βουλή λειτουργεί ως θεσμός απλής νομιμοποίησης της κυβερνητικής βούλησης και καθαγίασης των ανομιών του πολιτικού προσωπικού.

Χίμαιρα

analyst

Τώρα δεν υπάρχει ελευθερία. Γιατί πολλοί Έλληνες εργάζονται στο εξωτερικό και οι καρποί της προσπάθειας τους βελτιώνουν τη θέση ξένων κρατών. Η δε προσπάθεια των Ελλήνων εντός Ελλάδας ισοδυναμεί απλά με την εργασία των δούλων στην αρχαιότητα. Όλοι οι καρποί της προσπάθειας τους, καταλήγουν στα κόμματα και τους δανειστές.

 .

Άποψη

– του Γεωργίου Μιχαήλ[1]

Συμφωνώ με οτιδήποτε μπορεί να οδηγήσει ξανά στην μεγαλοσύνη του Ελληνικού Έθνους. Απορρίπτω οτιδήποτε σταδιακά οδηγεί στην δολοφονία του Έθνους μας. Για εμάς δεν υπάρχουν λοιπόν παρά μόνο δυο πιθανότητες. Να παραμείνουμε Έλληνες, ή να νικηθούμε από αυτούς που εμφανίζονται σαν σωτήρες μας.

Δεν πρέπει ωστόσο να επιτρέψουμε στην δεύτερη πιθανότητα να συμβεί. Εάν όσων η καρδιά ραγίζει με την διάλυση της Ελλάδας μείνουμε ενωμένοι, οργανωθούμε σωστά και μεγαλώσουμε σε αριθμό, τότε όσο δυνατός και εάν είναι ο αντίπαλος, δεν θα μπορέσει να μας νικήσει.

Αυτή τη στιγμή όλα τα κόμματα τα όποια κυβέρνησαν την Ελλάδα έχουν σχηματίσει έναν αόρατο συνασπισμό για να μπορούν να εναλλάσσονται στην εξουσία. Την ίδια στιγμή, ο κυρίαρχος λαός όπως τον αποκαλούν, εργάζεται χωρίς να αποταμιεύει πλέον τίποτα, γιατί όλος ο κόπος της εργασίας του καταλήγει στα ταμεία, όχι του κράτους, αλλά των κόμματων.

Πότε θα θυμώσουμε οι Ελληνες;

του Χρήστου Γιανναρά

Ο​​ύτε η εκατόμβη θυμάτων φρικώδους θανάτου, στο Μάτι, ούτε οποιαδήποτε άλλη ανθρωποθυσία οποιασδήποτε έκτασης και σπαραγμού, μπορεί να μεταβάλει, έστω και στο ελάχιστο, τις προδιαγραφές απανθρωπίας που συντηρούν το κατ’ ευφημισμόν «κράτος» στην Ελλάδα. Για μια ακόμη φορά, μυριοστή, τα «μέτρα» που πήρε η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τα αίτια, τους υπεύθυνους και τις συνέπειες του εγκλήματος, απέβλεπαν, ολοφάνερα και προκλητικά, στις «εντυπώσεις», όχι σε δραστικές μεταρρυθμίσεις. Το ίδιο και η κριτική της αντιπολίτευσης.

Τα δεδομένα είναι ευανάγνωστα, ακόμα και για ολιγογράμματους: Το κομματικό κράτος, στη σημερινή Ελλάδα, αποκλείεται να λειτουργήσει ποτέ ως κοινωνικό κράτος, είναι των αδυνάτων αδύνατο. Ο κομματικά διορισμένος δημόσιος υπάλληλος δεν θα γίνει ποτέ κοινωνικός λειτουργός, το ίδιο και ο νόμιμα διορισμένος αλλά προσκολλημένος, για την «προστασία» του, σε κόμμα. Η μανιασμένη επιδίωξη διορισμού στο Δημόσιο σκοπεύει στην εξασφάλιση του εγωκεντρικού ατόμου, την ισόβια σιγουριά του, όχι στην εξυπηρέτηση των κοινών αναγκών, όχι στην προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας, όχι στην ευρυθμία των θεσμών. Και την ιδιοτελέστερη εξασφάλιση την εγγυάται το ξεπούλημα της συνείδησης και της αξιοπρέπειας σε ένα κόμμα – όχι η ποιότητα της δουλειάς του υπαλλήλου, όχι η θεσμικά αμερόληπτη αξιολόγησή του.

Το κομματικό κράτος είναι στην Ελλάδα σύμφυτο με την παρωδία του «έθνους - κράτους», που υποκατέστησε στανικά (με τις βαυαρικές λόγχες) τον κοσμοπολίτικο Ελληνισμό των μικρών αυτοδιαχειριζόμενων κοινοτήτων. «Εφυγεν ο Τούρκος και ήρθεν ο δημόσιος υπάλληλος» – οι κομματάνθρωποι παραμένουν «χαλασοχώρηδες», διακόσια χρόνια τώρα, απαράλλαχτοι, όπως τους περιέγραψε ο Παπαδιαμάντης. Γνώρισε η χώρα και κάποιους έντιμους πολιτικούς. Οχι όμως αποφασισμένους να εξαλείψουν την ντροπή (και την υπανάπτυξη) της εξαγορασμένης κομματικά δημοσιοϋπαλληλίας, να αποκαταστήσουν λειτουργούς της κοινωνίας της οργανωμένης σε κράτος.

Ρεμβασμός του Αυγούστου

του Χρήστου Γιανναρά

Σ​​τη σημερινή ελλαδική πραγματικότητα η ελπίδα βασίζεται μόνο στη «λογική» της τυχαιότητας. Iδού παράδειγμα τυχαιότητας που θα συνιστούσε ελπίδα:

Στις τακτές προθεσμίες επιλέγεται, από τον συμπτωματικό της χρονικής στιγμής πρωθυπουργό και με τις γνωστές θεσμικές αλχημείες, ένας καινούργιος «Πρόεδρος της Δημοκρατίας». Aπολύτως και μόνο διακοσμητικός, όπως επιτάσσει το «προοδευτικό» μας Σύνταγμα. Oμως ο επιλεγμένος τυχαίνει, όλως παραδόξως, να μην ανέχεται τον ρόλο της απατηλής φιοριτούρας, της «γλάστρας» όπως λέμε στην καθ’ ημάς argot. Tου είναι αδιανόητο και οδυνηρό να απολαμβάνει τιμές και σεβασμό Προέδρου Δημοκρατίας σε μια γελοιώδη παρωδία δημοκρατίας.

Διαπιστώνει, όπως κάθε αμερόληπτος εχέφρων, ότι το πολίτευμα στην Eλλάδα είναι στις ετικέτες μεν «δημοκρατία», αλλά στην πραγματικότητα στυγνή πρωθυπουργοκεντρική απολυταρχία. Δεν υπάρχει «διάκριση εξουσιών»: ο πρωθυπουργός «διορίζει» τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας όπως και τον πρόεδρο της Bουλής, τους προέδρους των ανώτατων δικαστηρίων, τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων – το «προοδευτικό» μας Σύνταγμα δεν προβλέπει κανένα θεσμό ελέγχου του πρωθυπουργού.

Πώς ασκεί την απολυταρχική αυθαιρεσία του ο πρωθυπουργός; Yπαγορεύει τις αποφάσεις που τον βολεύουν στους λειτουργούς της Δικαιοσύνης ή της άμυνας ή της πληροφόρησης; Oχι βέβαια. Tα προσχήματα τηρούνται, ώστε να εξασφαλίζεται η εξαπάτηση των αφελών. Oπως η κορυφαία θεσμική εξουσία είναι διακοσμητική φιοριτούρα, έτσι και κάθε κρατική λειτουργία. Tο κράτος δεν λειτουργεί για να υπηρετεί τους πολίτες, υπάρχει για να μισθοδοτούνται οι πελάτες των κομμάτων και να καταληστεύουν το κοινωνικό χρήμα οι πραιτωριανοί των «κομμάτων εξουσίας», εργολήπτες και προμηθευτές.

Τα Μνημόνια και η ασυμβατότητα του κράτους με την κοινωνία

του Γιώργου Κοντογιώργη

Όπως απεδείχθη και στην περίοδο που μας ορίζουν τα Μνημόνια, το πρόβλημα της χώρας είναι η ασυμβατότητα του κράτους με τον εθνικό σκοπό. Ο στρατηγικός στόχος μιας κυβέρνησης, που θέλει να σημαίνεται ως ελάχιστα έστω προοδευτική, όφειλε να είναι η αντιστοίχισή της με το συμφέρον και την βούληση της κοινωνικής συλλογικότητας. Αναφέρομαι στην ανάγκη άρσης των αιτίων της καταστροφής, τα οποία είναι εξ ολοκλήρου εσωτερικά. Αφορούν στους πυλώνες της ολιγαρχικής κομματοκρατίας: το πολιτικό σύστημα, το κράτος (Δημόσια Διοίκηση και Δικαιοσύνη) και η νομοθεσία που οικοδομεί τη διαπλοκή, τη διαφθορά, την ιδιοποίηση του δημόσιου αγαθού και την πελατειακή σχέση, την δυναστική εν ολίγοις λειτουργία τους επί της κοινωνίας.

Η Συριζαία Αριστερά προσήλθε στις διαπραγματεύσεις, όπως ακριβώς και οι πολιτικές δυνάμεις που προηγήθηκαν: χωρίς να εκδηλώσει την παραμικρή πρόθεση να αναλάβει την εκ βάθρων ανασύσταση των πυλώνων της καταστροφής, προκειμένου οι πολιτικές του κράτους να αντιστοιχηθούν με το συμφέρον της κοινωνικής συλλογικότητας, η πολιτική τάξη να επανεύρει τη νομιμοποίησή της στην κοινωνία, να αποκατασταθεί η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη στη χώρα, να απελευθερωθούν οι υγιείς και οι παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας, να προταχθεί τέλος ένα εναλλακτικό στην παρασιτική οικονομία μοντέλο.

Με διαφορετική διατύπωση, η Συριζαία Αριστερά δεν είχε ούτε φαίνεται να έχει κατά νουν να οδηγήσει τη χώρα στην υπέρβαση των μνημονίων. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει η πολιτική τάξη να υπερβεί τον εαυτό της, να βγει μπροστά από τις εξελίξεις, εναγκαλιζόμενη το κοινό συμφέρον. Στην περίπτωση αυτή, η διαπραγμάτευση με την τρόικα θα επανερχόταν στο πραγματικό της αντικείμενο, ήτοι στην αναδιάρθρωση του χρέους και στη χρηματοδότηση της αναπτυξιακής προοπτικής της χώρας. Και όχι στην περιοριστική επικέντρωση εκ μέρους της πολιτικής τάξης σε έναν ρόλο τοποτηρητή και λογιστή της πολιτικής των αγορών, που υπαγορεύει η τρόικα.

Και κρεματόριο η κομματοκρατία

του Χρήστου Γιανναρά

Α​​πό τις δεκάδες τα καρβουνιασμένα κορμιά του φρικωδέστερου, του πιο εφιαλτικού θανάτου, κάποια βρέθηκαν αγκαλιασμένα. Στο Μάτι της Αττικής, στις 23 Ιουλίου του 2018. Οταν η κόλαση σε αγγίζει κατάσαρκα, δεν σου μένει άμυνα καμιά, μόνο ένα σφιχταγκάλιασμα. Είναι ο άρρητος αντίλογος στην αλογία του άδικου, μαρτυρικού θανάτου. Πότε και πώς γίνεται «κραταιά ως θάνατος η αγάπη», θα μένει πάντοτε αίνιγμα – «άδηλον παντί, πλην ή τω θεώ».

Εμείς «οι ζώντες, οι περιλειπόμενοι», θα επιβιώσουμε, όσο είναι γραφτό για τον καθένα μας, με ανεξίτηλη στις ψυχές μας την εικόνα του καρβουνιασμένου σφιχταγκαλιάσματος. Δηλαδή, με την ανίατη οργή και τον τρόμο, για τη μοίρα που μας έλαχε, να ζούμε, όχι σε κοινωνία ανθρώπων, αλλά σε αγέλη θηριωδίας και ασυνειδησίας.

Είναι περίτρομος ο βίος, όταν ζεις σε ένα δήθεν «κράτος», όπου όλες οι προϋποθέσεις και των εφιαλτικότερων απειλών παραμένουν άμεσες πιθανότητες, ενώ οι φυσικοί αυτουργοί της εκάστοτε κόλασης επιζούν ατιμώρητοι και ηγεμονεύοντες.

Ο καθένας μας (με εξαίρεση τους δοσίλογους συμπαίκτες των φυσικών αυτουργών) μπορεί να λογαριάσει τα μεγέθη πολιτικής διαφθοράς, κομματικού παρακράτους, ασύδοτης ψηφοθηρίας, που κραυγάζουν πίσω από τον εφιαλτικό θάνατο των συνανθρώπων μας στο Μάτι: Πόσοι υπάλληλοι της πολεοδομίας, επί πόσα χρόνια, χρηματίζονταν χυδαία και ατιμώρητα, για να συντελεστεί το οικιστικό εκεί αλαλούμ, πόσοι βουλευτές κάλυψαν εγκληματικές αυθαιρεσίες, πόσοι υπουργοί προστάτευσαν φονιάδες εργολάβους, πόσοι «λαδωμένοι» επιθεωρητές-ελεγκτές των εγκληματιών-υπαλλήλων κουκούλωσαν τη φρενίτιδα της παρανομίας.

Παντοδύναμη η ανιδιοτέλεια

του Χρήστου Γιανναρά

Η ​​εικόνα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα είναι διπρόσωπη. Πρόκειται, άραγε, για αινιγματικό σύμπτωμα ή ενδημική νοσηρότητα;

Η ανεργία παραμένει ρεαλιστικότατος εφιάλτης τόσο ως στατιστικό μέγεθος όσο και ως διάρκεια. Η γλισχρότητα μισθών και συντάξεων δηλώνει την παρατεινόμενη ανέχεια ενός πτωχευμένου, δέκα χρόνια τώρα, κράτους, γενικευμένη και μονιμοποιημένη τη στέρηση, νομοτελειακό τον απελπισμό. Η υπερφορολόγηση των πολιτών συνιστά τυπική περίπτωση εξουσιαστικής παράνοιας και αποκλείει κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης. Τα αντανακλαστικά συμπεριφοράς του πολιτικού προσωπικού της χώρας (γλώσσα, νοο-τροπία, πρακτικές) αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο τολμηρών μεταρρυθμίσεων. Οι θεσμοί κοινωνικής αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας (συνδικαλισμός, ιδιωτικά ΜΜΕ, επιστημονικές εταιρείες, πολιτισμικές συσπειρώσεις) αποδείχνονται ή εξαγορασμένοι από την εξουσία ή απλώς αυτευνουχισμένοι από τον παρακμιακό αμοραλισμό.

Παράλληλα είναι κατάφωρη και προκλητική μια δεύτερη εικόνα-πραγματικότητα της ελλαδικής κοινωνίας, ασύμπτωτη και λογικά ασύμβατη με τα παραπάνω: Από άκρη σε άκρη στην Ελλάδα, στο εθνικό οδικό δίκτυο και στους δρόμους πόλεων και χωριών, εντυπωσιάζει ο αριθμός των καινούργιων και ακριβών αυτοκινήτων, απρόσιτων λογικά ακόμα και σε μεσαία εισοδήματα. Εκπλήσσει το πλήθος των πολυτελών εστιατορίων, που είναι κατάμεστα κάθε βράδυ. Κατακλυσμός και από καφετέριες σε ολόκληρη τη χώρα, όπου ξημεροβραδιάζονται απίστευτες σε αριθμό μάζες νεολαίας. Παιδί πάνω από δέκα χρονών, χωρίς «σμάρτφον» ή και «τάμπλετ», μοιάζει να μην υπάρχει. Η προσφυγή σε ετοιμοπαράδοτο φαγητό από οχούμενους διανομείς, είναι πανελλήνια κατεστημένη πρακτική. Ελληνικό σπίτι χωρίς plasma-τηλεόραση είναι απίθανο ενδεχόμενο.

Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις

analyst

Ο ένοχος της χθεσινής ελληνικής τραγωδίας είναι ένας, αιώνιος και μοναδικός: το ελληνικό πελατειακό και διεφθαρμένο κράτος, όποιο κόμμα και αν το κυβερνάει.

.της Σερένας Νομικού

Επικαιρότητα

«Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις», έγραψε ο Σεφέρης. «Πολύ ταχτικά, πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά», συμπλήρωσε. Ο πρωθυπουργός τώρα, σε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες που έχει βιώσει η Ελλάδα, έχοντας καταστεί μία εντελώς ανοχύρωτη, ισοπεδωμένη περιοχή μετά από τα οκτώ χρόνια των μαρτυρίων που της επέβαλλαν οι Γερμανοί, είπε σε ένα από τα διαγγέλματα του που συνοδεύουν συνήθως τις καταστροφές μας τα εξής:

«Ελληνίδες, Έλληνες. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τα αισθήματα όλων μας, τούτες τις ώρες. Η χώρα ζει μια ανείπωτη τραγωδία. Δεκάδες ανθρώπινες ζωές χάθηκαν. Κι αυτό είναι αβάσταχτο για τον καθένα και την καθεμιά. Πιο πολύ για τις οικογένειες που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα. Αλλά και για όσους από μας βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης. Για όσους κατανοούν ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο, από τη ανθρώπινη ζωή. Σήμερα η Ελλάδα πενθεί. Και στη μνήμη όσων χάθηκαν, κηρύττουμε τριήμερο Εθνικό πένθος.

Από την άλλη, δεν πρέπει όμως να αφήσουμε το πένθος να μας καταβάλει. Γιατί αυτές οι ώρες είναι ώρες μάχης, ενότητας, θάρρους και πάνω από όλα αλληλεγγύης. Γιατί μόνο έτσι, μόνο όλοι μαζί, μπορούμε να σταθούμε απέναντι στην τραγωδία. Η Ελλάδα, περνάει μια μεγάλη δοκιμασία. Τέτοιες ώρες, δεν υπάρχουν διαφορές. Θα έρθει η ώρα τους, όταν θα αναζητήσουμε -ελπίζω με σεβασμό στους νεκρούς- τα πώς και τα γιατί.

Οι ετεροθαλείς αδελφές Αριστερά και Δεξιά

του Γιώργου Κοντογιώργη

Η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ανέδειξε τη γύμνια του σε όλα τα επίπεδα. Ομολόγησε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και πολλές δεκαετίες, ότι δηλαδή η Αριστερά, και προεχόντως ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει τίποτε να πει για τον κόσμο της εποχής μας και για το μέλλον. Επιπλέον, ομολόγησε ότι ομοιάζει ομοθετικά με τη Δεξιά και ότι βεβαίως έχει μεταβληθεί σε μια τυπικά αντιδραστική συνιστώσα του δυτικού Διαφωτισμού και αυθεντικό παρακολούθημα της διεθνούς των αγορών.

Το χειρότερο εξ όλων είναι ότι ομολόγησε ότι ήταν τόσο βαθιά εγκιβωτισμένος στην πλέον απεχθή εκδοχή της κομματοκρατίας ώστε τα στελέχη του, μολονότι παρασιτόβια του δημοσίου κορβανά επί πολλές δεκαετίες, αγνοούσαν απολύτως τα ζητήματα του κράτους, και -το χειρότερο- τα διεθνή και τα ευρωπαϊκά δρώμενα. Αποκαλύφθηκε δηλαδή ότι δεν διέθετε εξαρχής ούτε καν το «ηθικό πλεονέκτημα».

Η γενικότερη αιτία της έκπτωσης αυτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η Αριστερά, ο σοσιαλισμός εν γένει, δεν αποτέλεσε μια διαφορετική φάση έναντι της Δεξιάς και του φιλελευθερισμού, όπως διατεινόταν. Αντιπροσώπευσε απλώς έναν διαφορετικό δρόμο στην έξοδο από τη δεσποτεία, που αφορούσε κυρίως τα κοινωνικά στρώματα της εργασίας (στη Δύση) ή ολόκληρες κοινωνίες, οι οποίες βρίσκονταν σε υστέρηση έναντι άλλων.