Στην Ελλάδα η παλαιά Ύβρις γεννά νέα Ύβριν

του Κώστα Μελά

                                                                                   Μες στις γενεές της ανομίας

Η Ύβρις η παλαιά το συνηθίζει να γεννά

Την νέα Ύβριν. Αργά ή νωρίς

την πεπρωμένη μέρα θα γεννηθεί.

Αισχύλος, Αγαμέμνων.

Η τραγωδία της σημερινής Ελλάδας δεν μπορεί παρά να  σηματοδοτείται από μια διαρκή επιστροφή στο παρελθόν. Η συνεχής αναψηλάφηση γεγονότων του πρόσφατου, αλλά και του απώτερου παρελθόντος αποτελεί εκ των ων ουκ άνευ προκειμένου να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη σημερινή δύσκολη κατάσταση. Δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο μια αλληλουχία “χυμένου αίματος”, η διερεύνηση του οποίου θα αναδείξει τις ευθύνες όλων όσων συμμετείχαν στη διαμόρφωση της παρούσας κατάστασης.

Πρωτίστως, το μεγάλο βάρος πέφτει στους ώμους των ταγών της πολιτικής, οι οποίοι συμμετείχαν στη διακυβέρνηση της χώρας. Περί αυτού δεν υπάρχει νομίζω καμία διαφωνία. Όλοι όσοι κυβέρνησαν την χώρα τα τελευταία χρόνια δεν αρνούνται μόνο την οποιαδήποτε συζήτηση για το παρελθόν, αλλά επιδιώκουν με χίλιους τρόπους να το διαγράψουν, να το εξαφανίσουν. Το βάρος του είναι ασήκωτο.

Η αποσιώπηση πραγματοποιείται έντεχνα, μέσω της επιλεκτικής αναφοράς σε γεγονότα ή πρόσωπα, τα οποία –θεωρούν– ότι τους προσφέρουν κάποιο όφελος. Ο τρόπος αυτός να ταξιδεύει κανείς στο παρελθόν είναι, βεβαίως, ένα είδος λήθης. Η μνήμη είναι μια περιττή πολυτέλεια όταν επιλέγει να μην έχει πρόσβαση στο παρόν.

Η Μεταπολίτευση καταρρέει με θύματα

του Δρ Σωτήρη Καμενόπουλου

Δυστυχώς, η Μεταπολίτευση καταρρέει με θύματα.

Το σαθρό μοντέλο των τελευταίων 43 ετών διαλύεται καίγοντας τους Έλληνες.

Δυστυχώς, οι νεκροί των πρόσφατων πυρκαγιών πληρώνουν το αποτυχημένο-πτωχευμένο μοντέλο των τελευταίων 43 ετών.

Εδώ και αρκετά χρόνια η χώρα μας βιώνει έναν ιδιότυπο «εμφύλιο» πόλεμο: πληρώνουμε ως λαός τα σπασμένα του σαθρού παλαιοκομματικού μεταπολιτευτικού καθεστώτος.

Στον πόλεμο υπάρχουν και νεκροί: οι παλαιότερες γενιές σκοτώνουν την παρούσα γενιά αλλά και τις μελλοντικές γενιές. Δεν αρέσει αυτή η άποψη; Δεν πειράζει. Ξύδι.

Αυτή είναι η γεννεσιουργός αιτίας (causal factor) στο Μεγάλο Ατύχημα που λέγεται ”Μεταπολίτευση”.

Όλους τους βόλευε εκείνη η διεφθαρμένη κατάσταση...ΟΛΟΥΣ.

Διαφθορά = Εθνική Απειλή.

Η τραγωδία μιας χώρας, το Βατερλό μιας κυβέρνησης

του Χρύσανθου Στεφανόπουλου

Οικονομολόγος - Ορκωτός ελεγκτής (ACCA)

 Τις τελευταίες μέρες η Ελλάδα ζει μια ανείπωτη τραγωδία, μία από τις δραματικότερες και φονικότερες καταστροφές που έχει ζήσει σε καιρό ειρήνης. Οι Times της Νέας Υόρκης αναφέρθηκαν στη φονικότερη δασική πυρκαγιά της Ευρώπης μεταπολεμικά. Ο πόνος των συγγενών των ανθρώπων, που χάθηκαν τόσο άδικα και βασανιστικά, είναι αφόρητος και δεν θα σβήσει ποτέ. Πολλοί άλλοι συμπολίτες μας που έζησαν το δράμα της πυρκαγιάς στο Μάτι τραυματίστηκαν, είτε σωματικά, είτε ψυχικά, ή έχασαν περιουσίες μια ζωής. Ένας τόπος, που χαρακτηριζόταν ως «παράδεισος» από τους κατοίκους και τους επισκέπτες του, σβήστηκε για πάντα από τον χάρτη.

Πλέον έχουν περάσει αρκετές μέρες, έληξε και το 3ήμερο εθνικό πένθος που είχε κηρύξει ο Αλέξης Τσίπρας και ήρθε η ώρα να διερευνηθούν τα αίτια αυτής της καταστροφής. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα τριάμισι χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία, απέκτησε κατά πολλούς τη φήμη του «μετρ» στην επικοινωνιακή διαχείριση, λόγω της ικανότητας της να ελίσσεται και να αιφνιδιάζει τους αντιπάλους της, εργαλειοποιώντας τις πολιτικές της και αλλάζοντας αιφνιδίως την ατζέντα της επικαιρότητας όταν ένοιωθε στρυμωγμένη από την πραγματικότητα. Ας δούμε λοιπόν πώς διαχειρίστηκε επικοινωνιακά αυτήν την απίστευτη τραγωδία.

Η τραγωδία ως ευκαιρία για την ειρηνική επανάσταση που χρειάζεται η Ελλάδα

του Μάκη Ανδρονόπουλου

Η Ελλάδα δεν εκσυγχρονίζεται, ούτε μεταρρυθμίζεται γιατί δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη. Τον εκσυγχρονισμό και τις μεταρρυθμίσεις τις έχουν ανάγκη τα συμφέροντα, μεγάλα και μικρά, που λεηλατούν τη χώρα. Δεν έχει ανάγκη να εκσυγχρονιστούν οι θλιβερές δομές της ανομίας, να μεταρρυθμιστεί το αναποτελεσματικό πελατειακό κράτος για να γίνει αποδοτικότερο για τους εκμεταλλευτές του. Πρέπει αυτές οι δομές να καταστραφούν για να φτιαχτούν με άλλες παραδοχές, με άλλους ανθρώπους, με άλλα συστήματα. Η Ελλάδα χρειάζεται δομικές ριζοσπαστικές αλλαγές.

Το δημοσιονομικό κόστος γι’ αυτό δεν είναι καθοριστικής σημασίας. Μπορούν να γίνουν οι αλλαγές και να αλλάξουν όλες οι προτεραιότητες και στις δαπάνες. Το καθοριστικό για την αλλαγή παραδείγματος είναι η παραδοχή της πραγματικότητας και η ριζοσπαστική αναθεώρησή της μέσα από στιβαρά καινοτομικά σχέδια που επιβάλει μια ισχυρή πολιτική βούληση, εκπαιδεύοντας τη διοίκηση και εμπλέκοντας συστηματικά τους πολίτες.

Η χώρα έχει ανάγκη από μια μεγάλη ειρηνική επανάσταση. Είμαστε πολύ πίσω από την συμβατική πραγματικότητα, όχι μόνο από την κλιματική αλλαγή. Είμαστε πίσω σε όλα. Ακόμη και ο στρατός μας είναι παλιάς κοπής, οργανωτικά, λειτουργικά, επιχειρησιακά. Κι αυτά είναι ένα κατ΄εξοχήν πολιτικό πρόβλημα.

Το Ολοκαύτωμα

analyst

Η άλλη μεγάλη παγίδα, εκείνη που μας καίει και μας πνίγει καθημερινά ζωντανούς, επίσης με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων μας, είναι τα μνημόνια – τονίζοντας πως τα κεριά στο Σύνταγμα, στη μνήμη των θυμάτων στο Μάτι, δεν θα είναι δυστυχώς τα τελευταία εάν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί.   

.

«Επειδή υπάρχει καχυποψία ότι τα πορίσματα της πυροσβεστικής υπηρεσίας και των άλλων οργάνων επιθεωρήσεως, που υπάγονται απευθείας στους πολιτικούς τους προϊσταμένους υπουργούς, είναι πιθανόν να στρογγυλευτούν ως προς τις ευθύνες των ανωτέρων τους ή των κυβερνητικών πολιτικών προσώπων. Όπως, εξάλλου, έχει γίνει σε άλλα πορίσματα φυσικών καταστροφών που η ευθύνη αποδόθηκε σε πρόσωπα μη προσκείμενα στο κυβερνητικό στρατόπεδο, η προκαταρκτική εξέταση που διεξάγεται από αντιεισαγγελέα πρωτοδικών θα συλλέξει μόνο ενδείξεις καθυστερώντας την κυρία ανάκριση.

Γι’ αυτό προτείνω να συνέλθει αμέσως η Ολομέλεια του Εφετείου Αθηνών και να ορίσει εφέτη ανακριτή για τη διεξαγωγή των ανακρίσεων, τα πορίσματα δε του Συμβουλίου Εφετών θα είναι υπεράνω πάσης υποψίας, γιατί θα εκδοθεί από έμπειρους ανεξαρτήτους δικαστές με τη βοήθεια εμπείρων και ιδιωτών πραγματογνωμόνων και τεχνικών συμβούλων και τη συμπαράσταση της πολιτικής αγωγής από τις οικογένειες των θυμάτων» (πηγή)

ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ: ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

του Νότη Μαριά

Οι δολοφονικές πυρκαγιές στην Αττική στέρησαν τη ζωή σε δεκάδες αθώους συμπατριώτες μας, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Η ανείπωτη αυτή σύγχρονη ελληνική τραγωδία αποτυπώνει τις διαχρονικές ευθύνες της Πολιτείας.

Αυτή τη στιγμή προέχει η προσπάθεια όλων μας να επουλώσουμε τις πληγές μας και να λάβουμε μέτρα για την ενίσχυση των πυρόπληκτων συμπατριωτών μας.

Κλείνουμε το γόνυ στα αθώα θύματα, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους τους και ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση στους εκατοντάδες τραυματίες. Δεσμευόμαστε για ανάληψη δράσης σε επίπεδο ΕΕ για χορήγηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για την αποκατάσταση των ζημιών.

Επιπλέον η βιβλική καταστοφή από την πυρκαγιά στο Μάτι επιβεβαίωσε ότι πλάι στους εθνικούς μηχανισμούς Πολιτικής Προστασίας η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να οικοδομήσει έναν επικουρικό μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, που θα δρα επιβοηθητικά προς τις εθνικές αρχές για τη συμπληρωματική αντιμετώπιση των συνεπειών των φυσικών καταστροφών. Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να διαθέσει αυξημένους πόρους μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αλληλεγγύης και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης για την αποζημίωση των πληγέντων, για την αποκατάσταση των ζημιών και για την ενίσχυση της υλικοτεχνικής υποδομής των εθνικών μηχανισμών πολιτικής προστασίας.

Επικίνδυνος κακοποιός;

analyst

Εάν οι Έλληνες συναινέσουν στο τεσσαρακονταετές μνημόνιο που τους επιβλήθηκε, η ανείπωτη τραγωδία στο Μάτι θα είναι μόνο το πρελούδιο αυτών που θα ακολουθήσουν – αφού ο κρατικός μηχανισμός της Ελλάδας είναι ήδη υπό διάλυση μετά από οκτώ χρόνια εξτρεμιστικής ύφεσης, ενώ ένα μόνο μέρος της ευθύνης φέρει ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του.

.

«Ο μεγαλοφυής αμοραλισμός: Αμοραλιστής δεν είναι ο ανήθικος, αλλά εκείνος που δεν έχει αίσθηση ηθικής. Δεν είναι ο κακός, ως αντίθετος του καλού, αλλά εκείνος που είναι αδιάφορος ως προς το αγαθό και το πονηρό. Αμοραλιστές ήταν οι θεοί του Ολύμπου, που έπαιζαν με τους θνητούς για το καπρίτσιο τους. Αμοραλιστής είναι ο πρωθυπουργός.

Το απέδειξε σήμερα στο υπουργικό συμβούλιο. Τακτικά και επικοινωνιακά χαρισματικός, αντελήφθη ότι η πολιτική του σωτηρία περνά από έναν μονόδρομο: Θα έπρεπε ο ίδιος να κάνει αυτό που δεν έκαναν οι υπουργοί του – δηλαδή, να δείξει κάποιου είδους μετάνοια. Ακολούθως, για να διαχωρίσει τον εαυτό του από τους υφισταμένους του, θα έπρεπε να τιμωρήσει.

Μην έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι ο πρωθυπουργός λυπάται. Πρόκειται για το είδος του ανθρώπου που δεν τρέφει συναισθήματα για τους υπολοίπους, παρά μόνο σε ένα  εργαλειακό επίπεδο, που τον βοηθά να δικαιολογεί την αρχομανία του. Λέει στον εαυτό του ότι νοιάζεται για τους άλλους, ώστε να πιστεύει ότι είναι άξιος να ηγείται των μαζών. Η έννοια της ευθύνης όμως του είναι ξένη.

Όταν λοιπόν αναλαμβάνει «την πολιτική ευθύνη», το μόνο που κάνει είναι να αναγνωρίζει ποιο συναίσθημα έχει ανάγκη ο λαός να του κεντρίσει. Κι όταν προαναγγέλλει αλλαγές υπουργών, δεν είναι διότι πιστεύει ότι έσφαλαν και προκύπτει ηθική υποχρέωση τιμωρίας, αλλά διότι αντιλαμβάνεται πως τον επιβαρύνουν, όπως και ότι ο ανασχηματισμός αποτελεί επικοινωνιακό αντιπερισπασμό.

Οι υπεύθυνοι της τραγωδίας

analyst

Θα μπορούσε κανείς να αθωώσει την Πολιτεία για τα καμένα σπίτια και αυτοκίνητα στο Μάτι, ενοχοποιώντας τον άνεμο και τη διπλή πυρκαγιά. Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τον τραγικό θάνατο των Πολιτών που είναι 100% υπεύθυνη, με κριτήριο τη διάσωση των 620 παιδιών από το δήμο Αθηναίων.

.

«Η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας υπάγεται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Δηλαδή, πολιτικός προϊστάμενος του κ. Καπάκη είναι ο αναπληρωτής υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Νίκος Τόσκας. Ο κ. Τόσκας έχει την ευθύνη για το εάν ο κ. Καλπάκης και η υπηρεσία του κάνουν καλά τη δουλειά τους. Επιπλέον, ο κ. Τόσκας έχει άμεση αρμοδιότητα στην κινητοποίηση και συντονισμό της Ελληνικής Αστυνομίας.

Υπεράνω όλων είναι ο υπουργός Εσωτερικών κ. Πάνος Σκουρλέτης. Ο κ. Σκουρλέτης είναι υπεύθυνος εάν δεν κάνει σωστά τη δουλειά του ο κ. Τόσκας και ο κ. Καπάκης και οι υπηρεσίες τους (παλαιότερα η ΓΓΠΠ υπαγόταν απευθείας στο υπουργείο Εσωτερικών).

Η περιφέρεια που δέχτηκε την φονική πυρκαγιά και έπεσε το βάρος της αντιμετώπισής της είναι η Περιφέρεια Αττικής. Επικεφαλής είναι η περιφερειάρχης Ρένα Δούρου. Αντιπεριφερειάρχης Ανατολικής Αττικής, δηλαδή στην περιοχή που εκδηλώθηκε η φωτιά, είναι ο κ. Πέτρος Φιλίππου. Επίσης, η φωτιά ξεκίνησε από την Πεντέλη, δηλαδή στα όρια της αρμοδιότητάς του αντιπεριφερειάρχη Βόρειου Τομέα, Γιώργου Καραμέρου.

Τώρα ας κλάψουμε...

του Δημοσθένη Γκαβέα

Τους βρήκαν αγκαλιασμένους...Σε μια Ελλάδα διχασμένη Αυτοί την ύστατη στιγμή αγκαλιάστηκαν. Σαν να ήθελαν να μας στείλουν ένα μήνυμα. Χωρίς να το θέλουν έγιναν ολοκαύτωμα – θυσία. Μάνα, πατέρας, παιδιά, άγνωστοι συμπολίτες μας, χάθηκαν αλλά τους βρήκαν, σφιχταγκαλιασμένους, έμοιαζαν με κούκλες, είπαν κάποιοι...

Παρά τα χαμένα χαρακτηριστικά τους, αυτοί οι άγνωστοι απέκτησαν πρόσωπο και έγιναν οι πιο στενοί συγγενείς μας.

Κόμπος στο λαιμό, μαυρίλα στην ψυχή.

Εμείς το επιτρέψαμε. Ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί. Ξέρετε τι λέω.

Καμία αυτοκριτική. Πάντα κάποιος ή κάτι άλλο φταίει.

Ο παράδεισος του ευρώ που αποδείχτηκε κόλαση

του Θόδωρου Κατσανέβα

Η Ελλάδα εντάχθηκε  στη ζώνη του ευρώ τον Ιανουάριο του  2001, σε έναν υποτιθέμενο οικονομικό παράδεισο. Αλλά αποδείχτηκε ότι ήταν η κόλαση. Ζούμε σήμερα μια σύγχρονη ελληνική τραγωδία, όπως ποτέ πριν με τη δραχμή. Ναι, μέρος της ευθύνης οφείλεται στη φαυλότητα του πολιτικού μας συστήματος. Αλλά το ίδιο σύστημα, υπήρχε και κατά τη διάρκεια των χρόνων της δραχμής. Η συστημική αρνητική επίδραση του ευρώ αποδεικνύεται,εκτός των άλλων, από το γεγονός ότι στην ευρωκόλαση μας ακολουθούν και άλλες χώρες της ευρωζώνης κυρίως μέσα στον ευρωπαϊκό νότο. Από την έλευση της κρίσης  το 2008, το ΑΕΠ της χώρας μας έχει μειωθεί περίπου κατά 30% και αυτό συνεχίζεται, χωρίς φως στην άκρη του τούνελ. Η επίσημη  ανεργία έχει αυξηθεί πάνω από 27% και περίπου 50% για τους νέους. Κεντρικοί δρόμοι των πόλεων μοιάζουν με νεκροταφεία καταστημάτων. Απελπισμένοι Έλληνες  μεταναστεύουν στο εξωτερικό αναζητώντας  εργασία. Την  ίδια ώρα, παράνομοι μετανάστες, κυρίως Μουσουλμάνοι, εισβάλλουν μαζικά στη χώρα, με συνέπεια η εργασιακή και εθνική βάση της να αλλοιώνεται δραματικά. Η  Ελλάδα μετά από 3000 χρόνια ύπαρξης,  μπορεί να μην υπάρχει  στα επόμενα 50 χρόνια. Όλα αυτά συμβαίνουν κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης. Η χώρα που έδωσε στον κόσμο τα φώτα της δημοκρατίας, τη φιλοσοφίας, των μαθηματικών, της ιατρικής, των τεχνών και των γραμμάτων, η γενέτειρα της Ευρώπης, μαστιγώνεται από την επιλεγόμενη Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δεν έχει πλέον σχέση με τα ιδρυτικά ιδανικά της σύγκλισης και της αλληλεγγύης μεταξύ των εθνών. Πληρώνουμε  το τίμημα ενός παράλογου οικονομικού πειράματος, του ευρώ,  χωρίς την ύπαρξη μιας κεντρικής πολιτικής και οικονομικής ομπρέλας.

Η καταστροφή της Κύπρου και οι φορολογικοί παράδεισοι

Η νότια Κύπρος ήταν μια από τις πιο εύπορες χώρες της Ευρώπης πριν από την είσοδό της στη ζώνη του ευρώ τον Ιανουάριο του 2008. Λίγα χρόνια μετά, υποστεί μια πρωτόγνωρη καταστροφική επίθεση που τη μετέβαλε σε οικονομικό ναυάγιο. Η τουρκοκρατούμενη βόρεια Κύπρος, ήταν και εξακολουθεί να είναι πολύ φτωχότερη από το νότο. Όμως, επιβιώνει έξω από το ευρώ. Το ερώτημα  που τίθεται  πώς μπορεί μια φτωχή εδαφική οντότητα να ξεπερνά την κρίση σχετικά εύκολα και μια πολύ πιο πλούσια  χώρα να μην τα καταφέρνει ; Το μαρτυρικό νησί λέγεται ότι ήταν  «πλυντήριο» μαύρου χρήματος. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια ιδιαίτερα πριν από την ένταξή της στο ευρώ. Όμως, περίπου το μισό  του συνόλου των παγκόσμιων οικονομικών συναλλαγών κατευθύνεται σε φορολογικούς παράδεισους, σε εξωχώρειες εταιρείες σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ και το Forbes, χώρες, πολιτείες, πόλεις  που δεν ακολουθούν διεθνώς αποδεκτούς φορολογικούς κανόνες, μεταξύ άλλων είναι,  η Ομοσπονδιακή Πολιτεία  Delaware των ΗΠΑ, , το Λουξεμβούργο, η Ελβετία, το City του Λονδίνου, η Ιρλανδία, το Βέλγιο, η Ιρλανδία, η Κύπρος, το Λουξεμβούργο, η Φινλανδία, το Χονγκ-Κονγκ, οι Μπαχάμες, το Γιβραλτάρ, οι Βερμούδες, οι Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι, ο Παναμάς, τα Νησιά Κέυμαν, το Λιχτενστάιν, το Μονακό οι Ανδόρες, από τις οποίες οι τρεις τελευταίες διατηρούν στενούς δεσμούς με τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ισπανία αντίστοιχα.

Ποιος ευθύνεται για το χρέος και τα τραγικά οικονομικά αδιέξοδα της χώρας ;

του Θόδωρου Κατσανέβα

Η επιχείρηση επίρριψης ευθυνών για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία στο παρελθόν και ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1980, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση παρ' όλο που έχει καταντήσει περισσότερο από γελοία φαρσοκομωδία. Είναι προφανώς αστείο να ευθύνονται πολιτικές πριν από τριάντα ολόκληρα χρόνια. Γιατί δηλ. να γυρίσουμε πίσω μόνο 30 και όχι 50, 100, 200 ή και περισσότερα χρόνια και να μην αναζητήσουμε ευθύνες στον Χαρίλαο Τρικούπη και στην Τουρκοκρατία ! Και αν η δεκαετία του 1980 είναι η μήτρα του κακού ( ! ), γιατί άραγε οι επόμενες κυβερνήσεις δε φρόντισαν να διορθώσουν τα κακώς κείμενα; Προφανώς, όλα αυτά διακινούνται εντέχνως για να απαλλαγούν οι πραγματικοί ένοχοι της σημερινής τραγωδίας. Που δεν είναι άλλοι από την ένταξή μας στην ευρωζώνη το 2002 και την αθλιότατη κακοδιοίκηση των τελευταίων 10-15 ετών από τις κυβερνήσεις του γιαλαντζί ΠΑΣΟΚ, της νεοταξίτικης ΝΔ και της ροζέ ΠΦΑ του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τους νεόφερτους συστημικούς Σταύρο και Λεβέντη των οποίων ο πολυετής μνημονιακός αρραβώνας κατέληξε επιτέλους σε γάμου κοινωνία με κουμπάρο το Ευρωιερατείο. .

Η πραγματική διαχρονική πορεία του χρέους και του ΑΕΠ

Εδώ και καιρό τώρα, κατευθυνόμενοι ή παραπλανημένοι κονδυλοφόροι υποστηρίζουν ότι τα δημόσια ελλείμματα απογειώθηκαν στην οκταετία 1981-88. Αναμειγνύουν σαλατοειδώς κατά το δοκούν στοιχεία και στατιστικές, επαληθεύοντας τη ρήση του Ντισραέλι για «αλήθειες, ψέματα, μεγάλα ψέματα και στατιστικές».  Οι κωμικοί αποδομητές της οικονομικής μας ιστορίας, ηθελημένα παραβλέπουν ότι οι στατικές καταγραφές πριν από το 1995, ήταν ελάχιστα αξιόπιστες και μη συγκρίσιμες και μόνο κατά μεγάλη προσέγγιση μπορεί να ληφθούν υπόψη ύστερα από σοβαρές αντικειμενικές  προσαρμογές. Ο δείκτης της ανεργίας λχ., άρχισε να καταγράφεται συστηματικά στη χώρα μας μετά το 1981, ενώ ο δείκτης για τον πληθωρισμό, έγινε συγκρίσιμος με τη Eurostat αρκετά αργότερα. 

Η παραμονή στο ευρώ σημαίνει μια ατέλειωτη τραγωδία

Επειδή η άθλια, απαράδεκτη, γελοία, ατεκμηρίωτη τρομοκρατία ενάντια στο εθνικό νόμισμα, δεν μπορεί πλέον να γίνεται ανεκτή. Επειδή, δεν μπορούμε να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τις Γκεμπελικές μεθόδους του τύπου « πες ψέματα όλο και κάτι θα μείνει». Επειδή, τα «εξωγήινα ζόμπι» με τα οποία μας απειλούν ότι θα εισβάλλουν στη χώρα και θα μας κατασπαράξουν όταν γυρίσουμε στη δραχμή, βρίσκονται μόνο στη φαντασία των δουλικών του συστήματος και των ανόητων ή αδιάβαστων που τους ακολουθούν. 

Επειδή, αν περιμένοντας τους βαρβάρους, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, θα τελευτήσουμε ως έθνος,  απαντάμε ότι  :

   Η  ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ :

·          Σύγχρονη ελληνική τραγωδία

·          Τραγωδία για όλο τον ευρωπαϊκό νότο

·          Παραμονή στην κόλαση χωρίς ελπίδα             

·          Ατέλειωτα Μνημόνια χωρίς μέλλον για τη χώρα           

·          Απέραντη  φτώχεια χωρίς τέλος           

·          Εκατόμβες ανέργων            

·          Χιλιάδες απολύσεις            

·          Χιλιάδες αυτοκτονίες απελπισμένων          

·          Λουκέτο χιλιάδων επιχειρήσεων        

·          Νεκροταφεία ελληνικών επιχειρήσεων και εισβολή ξένων