ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ: ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

του Νότη Μαριά

Οι δολοφονικές πυρκαγιές στην Αττική στέρησαν τη ζωή σε δεκάδες αθώους συμπατριώτες μας, γέρους, γυναίκες και παιδιά. Η ανείπωτη αυτή σύγχρονη ελληνική τραγωδία αποτυπώνει τις διαχρονικές ευθύνες της Πολιτείας.

Αυτή τη στιγμή προέχει η προσπάθεια όλων μας να επουλώσουμε τις πληγές μας και να λάβουμε μέτρα για την ενίσχυση των πυρόπληκτων συμπατριωτών μας.

Κλείνουμε το γόνυ στα αθώα θύματα, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους τους και ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση στους εκατοντάδες τραυματίες. Δεσμευόμαστε για ανάληψη δράσης σε επίπεδο ΕΕ για χορήγηση ευρωπαϊκών κονδυλίων για την αποκατάσταση των ζημιών.

Επιπλέον η βιβλική καταστοφή από την πυρκαγιά στο Μάτι επιβεβαίωσε ότι πλάι στους εθνικούς μηχανισμούς Πολιτικής Προστασίας η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να οικοδομήσει έναν επικουρικό μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας, που θα δρα επιβοηθητικά προς τις εθνικές αρχές για τη συμπληρωματική αντιμετώπιση των συνεπειών των φυσικών καταστροφών. Ταυτόχρονα η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να διαθέσει αυξημένους πόρους μέσω του Ευρωπαϊκού Ταμείου Αλληλεγγύης και του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης για την αποζημίωση των πληγέντων, για την αποκατάσταση των ζημιών και για την ενίσχυση της υλικοτεχνικής υποδομής των εθνικών μηχανισμών πολιτικής προστασίας.

Η τέχνη του πολέμου στην υπηρεσία της δασοπυρόσβεσης

του Κώστα Γρίβα

Η τραγωδία περνάει στην Ιστορία ως η πιο φονική πυρκαγιά στην ευρωπαϊκή ιστορία μετά τον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πιο φονική μοναδική πυρκαγιά στον πλανήτη τον 21ο αιώνα και μια από τις μεγαλύτερες εθνικές καταστροφές της σύγχρονης Ελλάδας. Πέραν, λοιπόν, όλων των άλλων ευθυνών (διαχρονικών και τωρινών) και παθογενειών της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, που πρέπει να αναζητηθούν, να αποδoθούν και να θεραπευτούν, προκύπτει και η άμεση ανάγκη αλλαγής του μέχρι σήμερα εφαρμοζόμενου μοντέλου δασοπυρόσβεσης-αεροπυρόσβεσης στην Ελλάδα.

Επιδεικνύοντας μια μάλλον υπερβάλλουσα επιμονή σε μια φιλοσοφία «κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα αφού αυτό λειτουργεί«, οι αρμόδιες υπηρεσίες εφάρμοζαν εδώ και περίπου 40 χρόνια το ίδιο μοντέλο δασοπυρόσβεσης στις βασικές του αρχές. Την σημερινή εικόνα συνθέτουν αεροπυροσβεστικά μέσα, τα οποία είναι συμπληρωματικά των χερσαίων. Η ανάπτυξη «στρατηγικών» αεροπυροσβεστικών ικανοτήτων θεωρείται από αδύνατη έως ανεπιθύμητη, ενώ περιορισμένη εφαρμογή είχαν βρει νέες τεχνολογίες στους αισθητήρες, τις επικοινωνίες και τη διαχείριση πληροφοριών. Όμως, αυτή δεν ήταν η μόνη επιλογή που υπήρχε.

Στο μακρινό 1996 είχα ξεκινήσει να μελετώ τις αντιλήψεις του πληροφοριοκεντρικού (infocentric) και δικτυοκεντρικού (network centric) πολέμου, που τότε είχαν εμφανιστεί στο πλαίσιο της περιβόητης «Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις» (RMA). Τότε, είχα έλθει σε επαφή με αρκετά άρθρα και μελέτες που υποστήριζαν ότι οι σχετικές μεθοδολογίες θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογές και σε θέματα ασφάλειας. Τονιζόταν μάλιστα ότι ο πατέρας της αντίληψης του Δικτυοκεντρικού Πολέμου (NCW), ναύαρχος Arthur Cebrowski, είχε εμπνευστεί από τον τρόπο λειτουργίας της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης.