Φάκελος γερμανικών αποζημιώσεων

analyst

Ερώτημα που κατατέθηκε στη Βουλή στις 22 Αυγούστου του 2019 και οφείλει να απαντηθεί εντός 25 ημερών – με αποδέκτες τον πρωθυπουργό, τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, καθώς επίσης τους υπουργούς εξωτερικών, οικονομικών και δικαιοσύνης. Τέσσερις από τις δέκα ερωτήσεις είναι οι εξής:  (α) Σκοπεύετε να διεκδικήσετε τις Γερμανικές Αποζημιώσεις συνεχίζοντας την διαδικασία που ξεκίνησε η προηγούμενη κυβέρνηση με την επίδοση της ρηματικής διακοίνωσης; (β) Συμφωνείτε με τα ευρήματα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών ως προς το ύψος των διεκδικήσεων, εκτός από τυχόν αντιρρήσεις ως προς το διαδικαστικό της διεκδίκησης; (γ) Μήπως η διεκδίκηση των αποζημιώσεων πρέπει να είναι αντικείμενο διακομματικής προσπάθειας, έτσι ώστε να υπάρχει και συνέχεια του κράτους στο μέλλον; (δ) Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα των ενεργειών για τις διαπραγματεύσεις ή άλλες διεκδικήσεις;

 .   

του Βασίλη Βιλιάρδου

Θέμα: Διεκδίκηση γερμανικών πολεμικών αποζημιώσεων

Στις 4.6.19 σύμφωνα με ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών ο Πρέσβης της Ελλάδας στο Βερολίνο επέδωσε στο γερμανικό Υπουργείο Εξωτερικών Ρηματική Διακοίνωση, με την οποία η Ελληνική κυβέρνηση καλεί την Γερμανική να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις για την επίλυση του εκκρεμούς ζητήματος των αξιώσεων της Ελλάδας από τη Γερμανία – για την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων και αποζημιώσεων από τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το ύψος των διεκδικούμενων αποζημιώσεων υπολογίζονται με βάση μελέτη (εφεξής αναφερόμενη ως «Μελέτη») της Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή για τη Διεκδίκηση των Γερμανικών Οφειλών (εφεξής αναφερόμενη ως «Διακομματική Επιτροπή»).

Ευρήματα Μελέτης

Βαθύ κράτος

του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Ο όρος «βαθύ κράτος» ήταν παλιά σημείο αναφοράς στην ελληνική δημόσια ζωή. Σήμερα, η χρήση του έχει ξεφτίσει. Στη δεκαετία της πτώχευσης είναι ερώτημα αν έχουμε κράτος και όχι απλώς νομαρχία στην Ελλάδα, πόσω μάλλον «βαθύ». Εχει παραλλαγές, αλλά η κεντρική ιδέα είναι ότι πίσω και κάτω από τη δημόσια ζωή υπάρχουν μηχανισμοί που κινούν τα νήματά της. Που λαμβάνουν και εφαρμόζουν αποφάσεις που η «επίσημη» πολιτική δεν θέλει ή δεν μπορεί να λάβει.

Κάτι σαν «μυστική αδελφότητα» που κατ’ άλλους προστατεύει τα συμφέροντα και τη λειτουργία της χώρας και κατ’ άλλους συνιστά ήττα της δημοκρατίας. Σήμερα είναι προφανές ότι η ιδέα του «βαθέος κράτους», που προέρχεται από τη μετεμφυλιακή περίοδο, ανήκει στη σφαίρα του φαντασιακού, όχι του πραγματικού. Αυτά, ως προς τη μυθιστορηματική πολιτικορομαντική διάσταση του όρου. Γιατί ως προς μία άλλη διάσταση, συμβαίνει μάλλον το αντίθετο: το «βαθύ κράτος» φαίνεται πώς όχι απλώς είναι υπαρκτό, αλλά ζει και βασιλεύει…

Οι προκλήσεις της νέας Βουλής

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Κοκκαλιάρη

kkok@naftemporiki.gr

Αντιμέτωποι με νέες προκλήσεις είναι οι «300» της Βουλής, που καλούνται να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις που δημιουργεί το «μετα-μνημονιακό» σκηνικό. Η θετική πορεία της οικονομίας ανοίγει τον δρόμο για παρεμβάσεις που δεν γίνονται υπό την πίεση των εταίρων και για μεταρρυθμίσεις made in Greece.

Το γεγονός μάλιστα πως ένα σημαντικό τμήμα των βουλευτών εκπροσωπεί τις νεότερες γενιές και δεν κουβαλά «αγκυλώσεις» του παρελθόντος δημιουργεί ελπίδες για πολιτικές αντιπαραθέσεις ουσίας και όχι… επικοινωνίας.  Παράλληλα, η ανανέωση δημιουργεί  προσδοκίες για ένα λιγότερο ξύλινο λόγο, που θα μπορέσει να αγγίξει ένα πιο δύσκολο κομμάτι του εκλογικού σώματος.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι αποκαλυπτικοί για το πώς θα διαμορφωθούν οι κοινοβουλευτικές ισορροπίες. Η κυβέρνηση εφαρμόζει ένα… εμπροσθοβαρές πρόγραμμα, παρουσιάζοντας συνολικά τρία νομοσχέδια πριν κλείσει έναν μήνα από την εκλογική αναμέτρηση της 7ης Ιουλίου. Μάλιστα, στόχος είναι συνολικά δέκα νομοσχέδια να περάσουν από τη Βουλή εντός του έτους, προσφέροντας την ευκαιρία για πολύωρες συνεδριάσεις. 

Φάρσα η... συναίνεση - Απολύτως επιθετική η κυβέρνηση από την αρχή του νομοθετικού της έργου

Το Ποντίκι

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Η αναζήτηση συναίνεσης θα αποτελεί μόνιμο στόχο» είπε την Τρίτη στη Βουλή ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ωστόσο στη δευτερολογία του σημείωσε με έντονο ύφος: «Με το να κατηγορείτε τη Ν.Δ. για λαϊκισμό προσβάλλετε την ετυμηγορία του ελληνικού λαού, που της έδωσε εντολή με 40% να κυβερνήσει». Την Τετάρτη η «Καθημερινή», η ναυαρχίδα της Κεντροδεξιάς, καταλόγιζε πρωτοσέλιδα στον Αλέξη Τσίπρα «αντιπολίτευση από τα παλιά», χρεώνοντάς του «ακραία ρητορική» και «τυφλή αντιπολίτευση».

Ωστόσο τα περί συναίνεσης δεν φαίνεται να ανταποκρίνονται στις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης. Αντιθέτως, οι πρώτες κινήσεις της αποδεικνύουν ότι έχει επιλέξει να κινηθεί απολύτως επιθετικά σε τομείς πολιτικά κρίσιμους, όπως είναι:

● ο έλεγχος του κράτους και των θεσμών του, 

● το εκλογικό σύστημα,

● η Παιδεία, ο χαρακτήρας και η κατεύθυνσή της,

● τα σκάνδαλα και η σκανδαλολογία.

Σε όλα τα μέτωπα

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. κάνει αρχή στο νομοθετικό της έργο περιορίζοντας μέχρι... καταργήσεως το πανεπιστημιακό άσυλο και προσδίδοντας στην επιλογή της αυτή ιδεολογικό επίχρισμα. 

Πρόκειται για μια επιλογή πιθανής σύγκρουσης με το φοιτητικό κίνημα εν όψει φθινοπώρου, η οποία βρίσκει προφανώς αντίθετη την Αριστερά, ενώ ενστάσεις εγείρονται και από την πλευρά του Κινήματος Αλλαγής, διότι «στόχος μας πρέπει να είναι η αντιμετώπιση των παράνομων πράξεων, χωρίς τον κίνδυνο αστυνομοκρατίας εντός των ΑΕΙ, πράγμα που διευκρινίζουμε ότι δεν πιστεύουμε πως το επιθυμεί το οιοδήποτε κόμμα του συνταγματικού τόξου».

Πανεπιστημιακό άσυλο, εμμονές και ιδεοληψίες

Η συζήτηση για το Πανεπιστημιακό άσυλο ανέβασε τους τόνους στην Βουλή, προκαλώντας μια νέα αντιπαράθεση, κυβέρνησης αντιπολίτευσης και μια νέα προσωπική σύγκρουση Τσίπρα-Μητσοτάκη. Για το άσυλο έλαβε, άλλωστε, το λόγο ο πρωθυπουργός στη συζήτηση για το διυπουργικό νομοσχέδιο στην Ολομέλεια και περιέγραψε με γλαφυρό τρόπο μια κατάσταση εκτεταμένης ανομίας στον χώρο των Πανεπιστημίων.

Συμπεριέλαβε μάλιστα σε αυτήν τρομοκρατημένους υπαλλήλους γραμματειών, κλειστά εργαστήρια, οργανώσεις και μολότοφ, ακόμη και βρόμικους τοίχους με γκράφιτι! Ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για μια ιδιαίτερα δυσάρεστη κατάσταση, η οποία λειτουργεί εις βάρος του επιπέδου σπουδών και κρατά πίσω τα ελληνικά Πανεπιστήμια. «Θέλουμε τα ΑΕΙ να γίνουν κυψέλες προβληματισμού και στέκια δημιουργίας δίχως φόβο» είπε ο Μητσοτάκης, τονίζοντας ότι με την ρύθμιση που προωθεί η κυβέρνηση ουσιαστικά αποκαθίσταται το ακαδημαϊκό άσυλο.

Ο πρωθυπουργός είπε επίσης ότι δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές οι πρακτικές μαφιόζων και πολιτικών μπράβων για να τονίσει στην συνέχεια ότι η κυβέρνηση δεν θέλει αστυνόμους στα Πανεπιστήμια, αλλά να διώξει τους κουκουλοφόρους, την δράση των οποίων χρέωσε στον ΣΥΡΙΖΑ. Επιμένοντας στο ότι η κατάργηση του ασύλου συνιστά απαγόρευση της παραβατικής συμπεριφοράς στους χώρους των Πανεπιστημίων, ο Μητσοτάκης υποστήριξε ότι οι διατάξεις που φέρνει η κυβέρνηση προστατεύουν τη γνώση, την έρευνα και τον πολιτισμό, εκτοπίζοντας τους «μπαχαλάκηδες» και τους βανδαλισμούς.

Θεραπαινίδες της οικονομικής εξουσίας

analyst

Ομιλία: Παρακολουθώντας τις δηλώσεις και τη συμπεριφορά της κυβέρνησης από τότε που κέρδισε τις εκλογές, μου έχει κάνει μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι, είναι η πρώτη κυβέρνηση που υπερηφανεύεται για ένα «success story» πριν ακόμη εφαρμόσει στην πράξη μία δική της πολιτική. Πριν καν κυβερνήσει, ενώ γνωρίζει πολύ καλά τη δυσμενή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας – του πιο υπερχρεωμένου κράτους στην παγκόσμια ιστορία, όσον αφορά το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος.  Δεν αναφέρει πως η Πορτογαλία δανείζεται με μόλις 0,43%, η Ισπανία με 0,38% και η Γερμανία με αρνητικά επιτόκια σχεδόν στο -0,40%. Καλά θα κάνει πάντως να είναι πιο προσεκτική, αφού ο χαμηλός δανεισμός της χώρας μας οφείλεται κυρίως στις διεθνείς συγκυρίες.

.

Επικαιρότητα

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Ενώ συζητείται στη Βουλή το φορολογικό νομοσχέδιο για τον ΕΝ.Φ.Ι.Α. και τις 120 δόσεις, μετά από τη χθεσινή συζήτηση στην οικονομική επιτροπή, έρχεται εμβόλιμα μία προσθήκη-τροπολογία που αφορά την επένδυση στο Ελληνικό – η οποία είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενη, έχοντας πιθανότατα σκοπό να διευκολύνει τον επενδυτή.

Παρά το ότι τώρα ο αρμόδιος υπουργός ανάπτυξης, μας είχε λίγες ημέρες πριν ειρωνευτεί για τις επιφυλάξεις μας σε σχέση με το περιβάλλον, με το πώς θα επηρεάσουν το μικροκλίμα της Αττικής οι ουρανοξύστες που σχεδιάζονται, μαζί με τα 30-40 κτίρια πολλών ορόφων (έως και σαράντα), καθώς επίσης με τις απαιτούμενες σεισμολογικές μελέτες (η περιοχή φαίνεται πως βρίσκεται επάνω σε ρήγμα), στην τροπολογία γίνεται μνεία σε ανάγκες περιβαλλοντικών και τεχνικών μελετών –έντεχνα υποθέτω, για να καλύψει αυτό που κρύβεται από πίσω.

Όρια αναθεωρητικής αρμοδιότητας της νέας Βουλής

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Κ. Θεοδωρόπουλου,

Δικηγόρου

Η πρόσφατη δημοσίευση άρθρου στην «Καθημερινή» (φύλλο της 14/7) του ομοτίμου καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ, Νίκου Κ. Αλιβιζάτου, θορύβησε εκείνους οι οποίοι ονειρεύονται τη διενέργεια των προσεχών εκλογών με το σύστημα της απλής αναλογικής. Η ταραχή τους είναι ευεξήγητη, αφού ο διακεκριμένος καθηγητής υποστήριξε ότι, εφόσον το άρθρο 54 παρ. 1 του παρόντος Συντάγματος είναι υπό αναθεώρηση από την παρούσα Βουλή, και εφόσον τούτο αναθεωρηθεί, 180 βουλευτές αρκούν για την ψήφιση νέου εκλογικού νόμου, που θα εφαρμοστεί στις αμέσως επόμενες εκλογές, αντί των 200. 

Ο Ιωάννης Θεοδωρόπουλος

Καταλήγοντας δε προτρέπει τον πρωθυπουργό της χώρας Κυριάκο Μητσοτάκη «να ενταφιάσει από σήμερα την απλή αναλογική» και προσθέτει επιγραμματικά «κάτι τέτοιο ασφαλώς θα έμοιαζε με πιρουέτα, αλλά νομικά δεν θα ήταν αθέμιτο». 

Η επιστημονική συζήτηση, η οποία έχει αναπτυχθεί αναφορικά με τα όρια της αναθεωρητικής αρμοδιότητας της παρούσας, νέας Βουλής, κατέδειξε ότι η τελευταία ουδεμία νομική δέσμευση έχει τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και κατά «κατεύθυνση» των αναθεωρητέων άρθρων του Συντάγματος, στα οποία περιλαμβάνεται και το άρθρο 54 αυτού. 

Εκείνοι που ονειρεύονται την εφαρμογή της απλής αναλογικής στις προσεχείς εκλογές, και παρά τις ολέθριες συνέπειες που θα έχει αυτό για τη χώρα, δεν θα παύσουν, για ευνόητους λόγους, να επανέρχονται. 

Στο φουλ η Βουλή για την αλλαγή λειτουργίας του Κράτους

του Βαγγέλη Σαρακινού

Μπρος τις μηχανές βάζει από σήμερα η Βουλή, μετά την ψήφο εμπιστοσύνης που έλαβε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, με στόχο να τρέξουν γρήγορα τα πρώτα νομοσχέδια, τα οποία έρχονται να επιβεβαιώσουν την αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Μια αλλαγή, η οποία έγινε σαφής, στην διάρκεια της τριήμερης διαδικασίας ανάγνωσης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, που προηγήθηκε της ψήφου εμπιστοσύνης.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η πρώτη αυτοδύναμη από το 2009, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου επανέφερε το τότε ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Ο χρόνος είναι βεβαίως διαφορετικός, καθώς τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε να αντιμετωπίσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση και την ελληνική κρίση χρέους.

Αντιθέτως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που ξεκινά από σήμερα και το νομοθετικό της έργο, παραλαμβάνει μια χώρα με ρυθμισμένο χρέος και  πρόσβαση στις αγορές, αλλά και με εξασφαλισμένες τις δανειακές ανάγκες της και τις ανάγκες αποπληρωμής χρεών. Αυτή η πραγματικότητα, σε συνδυασμό με την ισχυρή αυτοδυναμία, αποτελούν ένα σημαντικό πλεονέκτημα, το οποίο ο πρωθυπουργός και τα στελέχη της κυβέρνησής του θα πρέπει να εκμεταλλευτούν.

Μουσολίνι: «ο Χίτλερ πήρε από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια τους»

του Σταύρου Λυγερού

Αυτές τις ημέρες η ελληνική Βουλή αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία να ενεργοποιήσεις τις διεκδικήσεις από τη Γερμανία για όσα η Ελλάδα υπέστη κατά τη διάρκεια της κατοχής από τους ναζί του Χίτλερ. Το ζήτημα έχει πολλές φορές επανέλθει στο προσκήνιο, αλλά ποτέ η Αθήνα δεν έκανε το αποφασιστικό βήμα. Για την ακρίβεια, οι εκάστοτε κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τη ρητορική για τις γερμανικές επανορθώσεις είτε ως προεκλογικό όπλο είτε ως μοχλό πίεσης προς το Βερολίνο για να εξασφαλίσουν άλλου τύπου ανταλλάγματα στο πλαίσιο των Μνημονίων.

Ποιες είναι, όμως, οι ελληνικές διεκδικήσεις; Ο επίσημος απολογισμός των καταστροφών που προκάλεσαν οι δυνάμεις του Άξονα στην Κατοχή μιλάει από μόνος του:

• Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής έκαψαν ολοσχερώς πάνω από 100 πόλεις και χωριά σ’ όλη την Ελλάδα.
• Εκτέλεσαν 56.225 αθώους πολίτες.
• Πήραν όμηρους πάνω από 105.000, οι οποίοι κατέληξαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρεματόρια. Ελάχιστοι εξ αυτών επέζησαν.
• Προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές σε 1.770 χωριά.
• Πυρπόλησαν πάνω από 400.000 σπίτια.
• Κατέστρεψαν το 70% των λιμενικών εγκαταστάσεων, το μεγαλύτερο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου και το σύνολο των σιδηροδρομικών γεφυρών και τούνελ.
• Βύθισαν το 75% του ελληνικού εμπορικού στόλου.
• Άρπαξαν το 80% των μέσων μεταφοράς και το 51% των δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων.
• Οι μισές ελληνικές οικογένειες είχαν θύματα.
• Το 10% του συνολικού πληθυσμού υπέστη αναπηρία.
• Το 75% των παιδιών προσβλήθηκε από ασθένειες, οι οποίες τα ταλαιπώρησαν και μετά την απελευθέρωση.

Χρ. Σταμούλη: Περιμένω ομόφωνα από τη Βουλή τη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων

Νέα Κρήτη

Συναισθηματικά φορτισμένο είναι σήμερα για όλους μας το κλίμα, λέει στον 98.4 η Χριστίνα Σταμούλη, Δικηγόρος - Διαχειρίστρια του αρχείου Γιάννη Σταμούλη.

«Ερχόταν στιγμές που χάναμε την πίστη μας αλλά επιμέναμε και συνεχίζαμε. Σήμερα περιμένω να δω την ομοθυμία της Βουλής η οποία θα προχωρήσει με σταθερά βήματα τη διεκδίκηση» προσθέτει.

Η ίδια περιέγραψε σημαντικές στιγμές από τον πρωτοπόρο μεταπολιτευτικά στη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων και πατέρα της Γιάννη Σταμούλη, που ως νομικός και Νομάρχης Βοιωτίας έφτασε μέχρι τη διεθνοποίηση των επανορθώσεων για τη σφαγή του Διστόμου.

Α. Συγγελάκης: Ιστορική Στιγμή για τις Γερμανικές Επανορθώσεις

Νέα Κρήτη

Ιστορική συνεδρίαση της Βουλής σήμερα για τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Στην Ολομέλεια συζητείται το πόρισμα της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής, ενώ το βράδυ θα εγκρίνει ψήφισμα, που θα προσδιορίζει τα πρώτα βήματα και θα δίνει το σήμα για την επίσημη έναρξη της διεκδίκησης.

Πρώτο βήμα, κατά το Διεθνές Δίκαιο, είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση θα προχωρήσει σε ρηματική διακοίνωση προς τη γερμανική κυβέρνηση. Επίσης, η Βουλή, μετά το ψήφισμα, θα κινητοποιηθεί προκειμένου να ενημερώσει για τις αποφάσεις της το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα Κοινοβούλια των κρατών - μελών.

Παρουσιάζοντας στη Διάσκεψη των Προέδρων το σχέδιο του ψηφίσματος ο Νίκος Βούτσης σημείωσε ότι «οι αξιώσεις του ελληνικού κράτους παραμένουν ενεργές και εκκρεμείς».

Μιλά για τα «όπλα» που διαθέτει η Ελληνική Κυβέρνηση προς την κατεύθυνση αυτή, κι ελπίζει ότι το Ελληνικό Κοινοβούλιο ομόθυμα θα ταχθεί υπέρ της διεκδίκησης.

«Είμαστε χαρούμενοι που το θέμα περνά επιτέλους στη Βουλή, ότι σθεναρά και μεθοδικά ξεκινά η διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων, αναφέρει στον 98.4 ο Αριστομένης Συγγελάκης, συγραμματέας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Γερμανικών Οφειλών .

Βουλή- Γερμανικές οφειλές: Απαράγραπτες οι αξιώσεις της Ελλάδας

Η Βουλή εγκρίνει την Τρίτη 17 Απριλίου ψήφισμα για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών και η απόφαση που θα λάβει, είναι ιστορικής σημασίας, καθώς θα προσδιορίζει τα πρώτα βήματα και θα δίνει το σήμα για την επίσημη έναρξη της διεκδίκησης.

Οι αξιώσεις του ελληνικού κράτους παραμένουν ενεργές και εκκρεμείς, και όπως δήλωσε ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, η συζήτηση αυτή γίνεται, δύο χρόνια μετά την έκδοση του πορίσματος της διακομματικής επιτροπής, γιατί το διάστημα που μεσολάβησε, δηλαδή κατά τη μνημονιακή περίοδο, δεν έπρεπε να επιχειρηθεί κανένας συμψηφισμός με το χρέος της Ελλάδας στη Γερμανία στο πλαίσιο του προγράμματος Στήριξης.

«Η Ελλάδα ουδέποτε παραιτήθηκε από τις εν γένει αξιώσεις της από τη Γερμανία», αναφέρει το πόρισμα της διακομματικής κοινοβουλευτικής επιτροπής για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, και στοιχειοθετεί το απαράγραπτο των ελληνικών αξιώσεων, με αναφορά σε ενέργειες που έγιναν τα προηγούμενα χρόνια.

Στο πόρισμα αναφέρεται ενδεικτικά:

«1945- Διάσκεψη των Γερμανικών Επανορθώσεων στο Παρίσι: Η Ελληνική Αντιπροσωπεία υπό τον Αθανάσιο Ι. Σμπαρούνη προέβαλε το πρώτον την αξίωσή της έναντι της Γερμανίας για την πληρωμή της αξίας των προκαταβολών μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας.

Κατά πώς τους βολεύει

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

«Δεν μπορεί να λέει ότι γενικά έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη, αλλά όχι στους εισαγγελείς που έστειλαν τη δικογραφία στη Βουλή [...] Αυτοί οι εισαγγελείς είναι οι ίδιοι που έθεσαν στο αρχείο τις υποθέσεις άλλων πολιτικών. Εδώ υπάρχει αντίφαση.

Είναι ανεπίτρεπτο για κάθε πολιτικό κόμμα να χρησιμοποιούν κατά πώς τους βολεύει τις ενέργειες δικαστικών λειτουργών. Όπως ανεπίτρεπτο είναι να παραβιάζει η κυβέρνηση το τεκμήριο της αθωότητας και να λέει για τους συγκεκριμένους πολιτικούς ότι έστηναν δουλειές και έβαζαν χέρι στο δημόσιο χρήμα.

Όταν ένα κόμμα απαξιώνει έναν θεσμό και τον χρησιμοποιεί με πολιτικές επιδιώξεις, γιατί απορούμε από την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους δημοκρατικούς θεσμούς; 

[...] Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Τέτοιες υποθέσεις χρησιμοποιούνται ανά τον κόσμο με σκοπό να αποπροσανατολίσουν [...] Με αυτόν τον τρόπο της σκανδαλολογίας, ούτε οι θεσμοί ούτε ο τόπος βγαίνουν ωφελημένοι. Αντίθετα, οι δικαστές επιφορτίζονται με έναν κόντρα ρόλο για να επιλύσουν πολιτικές διαφορές».

Ο ασυγχώρητος εθνικός αυτοχειριασμός

ardin-rixi

του Γιώργου Παπασίμου 

Mε την κύρωση της προδήλως επιζήμιας εθνικά Συμφωνίας των Πρεσπών από την Βουλή των Ελλήνων από μια ιδιότυπη «παρδαλού τύπου» κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πέραν της οργής και της «εθνικής κατήφειας», που δημιουργεί στην συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού Λαού, που έδειξε εμπράκτως την αντίθεσή της, προστίθεται ένα ακόμα «ακάνθινο στεφάνι» στις «χαίνουσες πληγές» της Χώρας.

Οι προφανείς αρνητικές συνέπειες αυτής της συμφωνίας, που συνιστούν, αντικειμενικά, «εθνικό αυτοχειριασμό», συνάγονται συνδυαστικά από τα εξής:

Πρώτον, θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός, ώστε να μην αντιλαμβάνεται, ότι η αναγνώριση από την Ελλάδα των Σκοπίων με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», που κατοικείται από «Μακεδόνες», που ομιλούν την «μακεδονική γλώσσα», αποτελεί τον πυρήνα του αλυτρωτισμού, ο οποίος πιθανότατα θα εμφανιστεί με απτό πρόσωπο στο μέλλον εις βάρος της Χώρας μας. Και αυτό, γιατί είναι προφανές ότι, αυτό το γειτονικό κράτος, πλέον, με την ολοκλήρωση αυτής της συμφωνίας, θα αποκτήσει συγκριτικό πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό, εν σχέσει με το ποιος έχει τα περισσότερα δικαιώματα στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας, το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα της οποίας βρίσκεται εντός της Ελλάδος.

Οι ισχυρισμοί των υποστηρικτών αυτής, ότι δήθεν με την συμφωνία αυτή δεν παραχωρείται εθνοτική ταυτότητα στους Σκοπιανούς, αλλά με την έκφραση «nationality» εννοείται η υπηκοότητα, είναι προφάσεις εν αμαρτίαις. Ο όρος αυτός δίνει τη δυνατότητα εθνικού αυτοπροσδιορισμού, στο, δε, αναθεωρημένο Σύνταγμα των Σκοπιανών, το οποίο η ελληνική κυβέρνηση πήρε από τοπικό ιστότοπο των Σκοπίων και το κατέθεσε στην ελληνική Βουλή (!!!), αναφέρεται σε πολλά σημεία ο όρος «Μακεδονικός Λαός» και πιθανότατα και άλλες αλυτρωτικές αναφορές.

Μισό βήμα μπρος, δύο πίσω

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου

chatzikon@parliament.gr

Η Ολομέλεια της Βουλής καλείται να ολοκληρώσει μεθαύριο την πρώτη φάση μιας άτολμης συνταγματικής αναθεώρησης και από τις ρυθμίσεις που διασφαλίζουν ενισχυμένη πλειοψηφία ξεχωρίζει η ορθή πρόταση για την αποσύνδεση της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας (ΠτΔ) από την προκήρυξη εκλογών. Μια προσεκτική ματιά δείχνει, όμως, ότι -πέρα από την αναγκαία αποτροπή της διάλυσης της Βουλής- οι προβλέψεις τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και της Ν.Δ. για τον ΠτΔ είναι απογοητευτικές. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε ενδεχόμενο αδιέξοδο στην εκλογή του ΠτΔ να επιλύεται (έπειτα από αλλεπάλληλες ψηφοφορίες) με την προσφυγή στον λαό. Το πρόβλημα αυτής της διάταξης δεν είναι ότι μεταβάλλει τον χαρακτήρα του πολιτεύματος, όπως λανθασμένα ισχυρίζονται ορισμένοι (αγνοώντας, για παράδειγμα, την περίπτωση της Αυστρίας). Το πρόβλημα είναι ότι επιστρατεύεται η συμμετοχή των πολιτών ως επίχρισμα για την εκλογή ενός ΠτΔ με αυξημένο μεν κύρος, αλλά με αρμοδιότητες καθαρά διακοσμητικού χαρακτήρα. Χωρίς την ενίσχυση αρμοδιοτήτων, η μόνη σκοπιμότητα αυτής της επιλογής -αν θέλουμε να είμαστε λίγο καχύποπτοι- είναι να εξυπηρετήσει τα πολιτικά σχέδια της εκάστοτε αντιπολίτευσης, μετατρέποντας συμβολικά την άμεση εκλογή του ΠτΔ σε αντικυβερνητικό δημοψήφισμα. 

«Ο πολιτικός ανήρ οφείλει να έχει γνώμονα πάσης αυτού πράξεως το κοινόν συμφέρον» (Ελευθέριος Βενιζέλος, 6.10.1910)

του Διονύση Τσιριγώτη

Οι θυελλώδεις συνεδριάσεις που διαδραματίσθηκαν στην Ελληνική βουλή, εξ αφορμής της επικύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών και της ψήφισης του πρωτοκόλλου για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, αντικατοπτρίζουν το μέτρο ποιότητας του παρόντος Ελληνικού κοινοβουλίου, επιβεβαιώνοντας ότι οι «τοιαύται συνεδριάσεις είναι ως επί το πολύ το στάδιον των χαμερπεστάτων παθών και της ιδιοτελείας, και αι εκ τοιούτων συζητήσεων προερχόμεναι αποφάσεις είναι […] ανίσχυροι προς επαύξησιν της πολιτικής-κοινωνικής ευδαιμονίας».

Υπό αυτό το πρίσμα, στις αμέσως επόμενες γραμμές, πραγματώνεται μια συγκριτική ανάλυση της πολιτικής ρητορείας και πράξης της τετραετούς συγκυβέρνησης του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) και των Ανεξάρτητων Ελλήνων (ΑΝ.ΕΛ.), με αντικειμενικό στόχο να διερευνηθεί, εάν και σε ποιο βαθμό, αποτελεί το αποκορύφωμα της μεταπολιτευτικής, νεοελληνικής φαυλοκρατίας, οδηγώντας την «Ελλάδα στη νομοτελειακή πια προοπτική της ιστορικής εξαφάνισης».

Οι ψευδαισθήσεις της απλής αναλογικής

analyst

Η απλή αναλογική, η ανόθευτη, κατά την αριστερή φρασεολογία με την οποία θα πραγματοποιηθούν οι μεθεπόμενες εθνικές εκλογές είναι το πιο καταστρεπτικό και διαλυτικό εκλογικό σύστημα που μπορεί μια ευνομούμενη χώρα να υιοθετήσει.

Αποψη

- του Σαράντου Λέκκα

Όσες φορές υιοθετήθηκε τόσο στην χώρα μας όσο και σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία, το αποτέλεσμα ήταν ακυβερνησία, και συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις με θύματα την πολιτική σταθερότητα και την οικονομία.

Η υιοθέτηση της ξεκινά με το ‘αγνό περίβλημα’ της γνήσιας εκδήλωσης του λαϊκού φρονήματος.

Μέγιστη ψευδαίσθηση.

Τίποτα πιο υποκριτικό από αυτό, δεδομένου ότι εκείνο που πάντα έχει σημασία μετά από μια εκλογική αναμέτρηση είναι η ανάδειξη σταθερής κυβέρνησης.

Στην Ελλάδα η εμφάνιση της απλής αναλογικής έγινε το 1926 από τον τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Κονδύλη με το σκεπτικό ότι έτσι εκφράζονταν καλύτερα το φρόνημα του λαού.

Η πρόθεση αγαθή με δεδομένο ότι δεν υπήρχε προηγούμενο πλην όμως το αποτέλεσμα καταστροφικό.

Μπήκαν στην Βουλή 13 κόμματα, ο πολιτικός κόσμος πολυτεμαχίστηκε και για δυο χρόνια έως το 1928 η κυβέρνηση άλλαζε κάθε πέντε μήνες.

Η Δημοκρατία της ντροπής

analyst

Είναι οφθαλμοφανές ότι, οι εκλογές που διενεργούνται στην Ελλάδα αποσκοπούν απλά και μόνο στην εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, αποτελώντας ως εκ τούτου μία τραγική παρωδία – ενώ αιώνια θύματα είμαστε πάντοτε όλοι εμείς οι απλοί Πολίτες που νομίζουμε ανόητα πως με το να ασκούμε το εκλογικό μας δικαίωμα, μπορούμε να αλλάξουμε την πατρίδα μας.

Άποψη

Δεν καταλαβαίνουμε τι νόημα έχει να συζητάει η Βουλή για την αλλαγή κάποιων άρθρων του Συντάγματος, σε μία χώρα χρεοκοπημένη όσο καμία άλλη στην παγκόσμια ιστορία, υπό την οικονομική κατοχή της Γερμανίας και τη στρατιωτική των Η.Π.Α. – πόσο μάλλον προσχηματικά, αφού ολόκληρο το Σύνταγμα είναι «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα ενός βρώμικου και διαφθαρμένου κομματικού-πελατειακού κράτους, το οποίο είναι το μοναδικό που επιβίωσε από την καταστροφική πολιτική των μνημονίων, καθώς επίσης από το έγκλημα του PSI, της αντιστροφής του δημοψηφίσματος, της τρίτης δανειακής σύμβασης, του αφελληνισμού των τραπεζών κοκ.

Παρεμπιπτόντως, ο στόχος των τραπεζών με τη νέα ανακεφαλαίωση που θέλουν να δρομολογήσουν δεν είναι άλλος από την απομύζηση του μαξιλαριού των 24 δις € που έχει το δημόσιο, για να διευκολυνθεί η πρόσβαση του στις αγορές – ενώ μέχρι στιγμής κανένας δεν έχει ερευνήσει σχετικά με το πού πήγαν τα περίπου 41 δις € των προηγουμένων κεφαλαιοποιήσεων εκ μέρους των φορολογουμένων (ανάλυση). Με λίγα λόγια διασώσαμε τις τράπεζες χωρίς κανένα αντάλλαγμα, για να μας πάρουν τα σπίτια μας με τις θυγατρικές που οι ίδιες θα ιδρύσουν – για να μας ληστέψουν δηλαδή χωρίς να το πάρουμε καν είδηση, θεωρώντας μας προφανώς απόλυτα ηλιθίους.

Αποκωδικοποίηση των ψηφοφοριών για τη συνταγματική αναθεώρηση

του Γιώργου Σωτηρέλη

Τα αποτελέσματα της πρώτης ψηφοφορίας για τη συνταγματική αναθεώρηση επιβεβαίωσαν, δυστυχώς, τις απαισιόδοξες προβλέψεις που είχα διατυπώσει στο προηγούμενο άρθρο μου στις στήλες αυτής της φιλόξενης ηλεκτρονικής εφημερίδας. Ο συνδυασμός των μικροπολιτικών επιλογών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων (τα οποία ήταν και τα μόνα που μπορούσαν, λόγω του αριθμού των βουλευτών τους, να υποβάλουν ή να υιοθετήσουν προτάσεις), με το διάχυτο κλίμα πολιτικής καχυποψίας που επικράτησε γενικώς στην αίθουσα, οδήγησε τελικά σε μια στείρα διαδικασία που κινήθηκε στη λογική του άσπρου-μαύρου και του ελάχιστου κοινού παρονομαστή.

Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο ότι ελάχιστες τροποποιήσεις συγκέντρωσαν ευρύτερη συναίνεση (πάνω από 180 βουλευτές) και ως εκ τούτου έχουν αυξημένες πιθανότητες να αναθεωρηθούν στην επόμενη Βουλή, στην οποία απαιτείται απλώς απόλυτη πλειοψηφία (150 συν ένα). Αρκεί, βέβαια, στη δεύτερη προβλεπόμενη ψηφοφορία, που θα γίνει σε ένα μήνα περίπου, να λάβουν ξανά την ίδια πλειοψηφία (άνω των 180).

Οι τροποποιήσεις αυτές, βέβαια, δεν είναι αδιάφορες. Αφορούν τον πολυσυζητημένο περιορισμό των προνομίων ως προς τη δικαστική αντιμετώπιση βουλευτών και –ιδίως– υπουργών (άρθρα 62 και 86) αλλά και τη δυνατότητα σύστασης εξεταστικών επιτροπών και από τη μειοψηφία (άρθρο 68). Επίσης, τη διπλή παρέμβαση ως προς τις ανεξάρτητες Αρχές (άρθρο 101Α), που αφενός μεν δυσχεραίνει την ίδρυσή τους (προβλέποντας πλειοψηφία 3/5 αντί της συνήθους πλειοψηφίας), αφετέρου δε διευκολύνει την επιλογή της ηγεσίας τους (προβλέποντας επίσης πλειοψηφία 3/5, αντί της ομοφωνίας ή έστω της πλειοψηφίας των 4/5, που ισχύει σήμερα).

Ωστόσο, οι περισσότερες από τις προτάσεις που έφθασαν στην Ολομέλεια από τα δύο κόμματα με τον προβλεπόμενο (άνω των 50) αριθμό υπογραφών αντιμετωπίσθηκαν χωρίς καμία διάθεση ευρύτερων συγκλίσεων. Ειδικότερα:

Εκλογή Προέδρου: Το χάσμα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ και η χρυσή τομή

του Σταύρου Λυγερού

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ -στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης- ο Πρόεδρος Δημοκρατίας να εκλέγεται από τον λαό εάν σε οκτώ ψηφοφορίες στη Βουλή δεν συγκεντρώνεται πλειοψηφία τριών πέμπτων (180 βουλευτές) εγείρει μείζονος σημασίας ζητήματα. Το ίδιο και η πρόταση της ΝΔ ο Πρόεδρος να εκλέγεται με 151 βουλευτικές ψήφους, εάν δεν συγκεντρωθούν οι 200 και στη συνέχεια οι 180.

Όσον αφορά την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, έχει σημασία να υπενθυμίσουμε την αρχική πρόθεση του Τσίπρα ο Πρόεδρος να εκλέγεται από τον λαό. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η τωρινή πρόταση δεν πηγάζει από την ανάγκη να μη διαλύεται η Βουλή. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι αρχικά (2016) είχε ζητήσει πλειοψηφία 200 βουλευτών και στις δύο ψηφοφορίες. Αλλά και στη σχετική συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματός του το περασμένο φθινόπωρο, το δίλημμα που είχε θέσει ήταν τελικώς να ισχύσει ή εκλογή με απλή πλειοψηφία (151) ή από τον λαό, προτιμώντας, βεβαίως, το δεύτερο.

Η κριτική που έχει ασκηθεί είναι ότι η εκλογή από τον λαό δημιουργεί οιωνεί συνθήκες δυαρχίας, λόγω της αυξημένης πολιτικής νομιμοποίησης του Προέδρου Δημοκρατίας. Η εν λόγω κριτική δεν είναι αβάσιμη. Πολύ περισσότερο, όταν ταυτοχρόνως προτείνεται η μερική ενίσχυση των αρμοδιοτήτων του. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι υποχρεωτικά αρνητικό. Ο απολογισμός δεκαετιών πρωθυπουργοκεντρικού πολιτικού συστήματος δεν είναι και ο καλύτερος.