Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χίτλερ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χίτλερ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 20 Απριλίου 2019

Μουσολίνι: «ο Χίτλερ πήρε από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια τους»


του Σταύρου Λυγερού
Αυτές τις ημέρες η ελληνική Βουλή αποφάσισε με συντριπτική πλειοψηφία να ενεργοποιήσεις τις διεκδικήσεις από τη Γερμανία για όσα η Ελλάδα υπέστη κατά τη διάρκεια της κατοχής από τους ναζί του Χίτλερ. Το ζήτημα έχει πολλές φορές επανέλθει στο προσκήνιο, αλλά ποτέ η Αθήνα δεν έκανε το αποφασιστικό βήμα. Για την ακρίβεια, οι εκάστοτε κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τη ρητορική για τις γερμανικές επανορθώσεις είτε ως προεκλογικό όπλο είτε ως μοχλό πίεσης προς το Βερολίνο για να εξασφαλίσουν άλλου τύπου ανταλλάγματα στο πλαίσιο των Μνημονίων.
Ποιες είναι, όμως, οι ελληνικές διεκδικήσεις; Ο επίσημος απολογισμός των καταστροφών που προκάλεσαν οι δυνάμεις του Άξονα στην Κατοχή μιλάει από μόνος του:
  • Οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής έκαψαν ολοσχερώς πάνω από 100 πόλεις και χωριά σ’ όλη την Ελλάδα.
  • Εκτέλεσαν 56.225 αθώους πολίτες.
  • Πήραν όμηρους πάνω από 105.000, οι οποίοι κατέληξαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στα κρεματόρια. Ελάχιστοι εξ αυτών επέζησαν.
  • Προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές σε 1.770 χωριά.
  • Πυρπόλησαν πάνω από 400.000 σπίτια.
  • Κατέστρεψαν το 70% των λιμενικών εγκαταστάσεων, το μεγαλύτερο μέρος του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου και το σύνολο των σιδηροδρομικών γεφυρών και τούνελ.
  • Βύθισαν το 75% του ελληνικού εμπορικού στόλου.
  • Άρπαξαν το 80% των μέσων μεταφοράς και το 51% των δημόσιων και ιδιωτικών επιχειρήσεων.
  • Οι μισές ελληνικές οικογένειες είχαν θύματα.
  • Το 10% του συνολικού πληθυσμού υπέστη αναπηρία.
  • Το 75% των παιδιών προσβλήθηκε από ασθένειες, οι οποίες τα ταλαιπώρησαν και μετά την απελευθέρωση.

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018

Η ευθύνη των ψηφοφόρων


Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής
της Νατάσας Στασινού

Μία από τις πρώτες του κινήσεις ήταν να ρυθμίσει την αγορά εργασίας. Καθόρισε ωράρια, μισθούς, περιθώριο κέρδους, μείωσε δραστικά την ανεργία. Στήριξε με την οικονομική πολιτική από τον αγροτικό κόσμο έως και τις μεγάλες βιομηχανίες. «Θέτει και πάλι την οικονομία και την κοινωνία σε κίνηση…. Αυτό το θαύμα εξηγεί την τρομακτική δημοτικότητά του» γράφει ο Μαρκ Φερό στο «Οι επτά ηγέτες του πολέμου». Ο λόγος για τον… Αδόλφο Χίτλερ. H συστηματική εξόντωση των «εσωτερικών εχθρών» μπήκε κάπως έτσι για μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης σε δεύτερη μοίρα, έως ότου τουλάχιστον οι φρικαλεότητες και το καθεστώς τρόμου εξαπλωθούν. Αλλά και οι τρίτες χώρες για μεγάλο διάστημα παρακολουθούσαν το «Κraft durch Freude» με μία μίξη ανησυχίας, αμηχανίας και θαυμασμού για την οικονομική ευρωστία, την αποτελεσματικότητα, την τάξη. 


Το πρόσωπο της σύγχρονης ακροδεξιάς, ύστερα από ένα δραστικό face lift τα τελευταία χρόνια, όπως αυτό εκφράζεται από τη Μαρίν Λεπέν, τον Ματέο Σαλβίνι ή τον Ζαΐρ Μπολσονάρου, αποκηρύσσει επισήμως τον ναζισμό, τον φασισμό και τον αντισημιτισμό. Δεν αποδέχεται καμία σύνδεση με τη μαύρη εκείνη σελίδα της Ιστορίας. Αλλά δεν μπορεί ούτε θέλει να κρύψει το αντιμεταναστευτικό μένος, την αναζήτηση «εχθρών», το όραμά του για κράτη-φρούρια και κλειστά σύνορα.

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2018

30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1945 ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ?


Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ο γερμανός ηγέτης αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου του 1945. Μαζί του ήταν η σύζυγός του, Εύα Μπράουν, με την οποία παντρεύτηκαν τα ξημερώματα τις 29ης Απριλίου.

Ο Χίτλερ αυτοπυροβολήθηκε, ενώ η Μπράουν πήρε δηλητηριώδη χάπια. Τα πτώματα τους μεταφέρθηκαν στον κήπο του καταφυγίου, όπου τα περιέλουσαν με βενζίνη και τους έβαλαν φωτιά.

Όταν ο Κόκκινος Στρατός έφτασε στο καταφύγιο, τίποτα δεν είχε απομείνει από τον Φύρερ, πέρα από την οδοντοστοιχία του.




Κυριακή 1 Ιουλίου 2018

Η «νέα Γερμανία» που διατυμπάνιζε ο Χίτλερ πριν γίνει Φύρερ


του Βασίλη Κολάρου

Στην εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα, τον Οκτώβριο του 1930 και τον Δεκέμβριο του 1931, αναδημοσιεύτηκαν από τον γερμανικό Τύπο, δυο άρθρα του Αδόλφου Χίτλερ. Τα δυο αυτά κείμενα είναι ενδεικτικά του τρόπου, με τον οποίο σκεπτόταν ο μετέπειτα Γερμανός δικτάτορας, ο άνθρωπος που αιματοκύλησε την Ευρώπη και τον κόσμο και ευθύνεται για το Ολοκαύτωμα, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το πρώτο άρθρο είχε τίτλο «Δεν θα υποκύψωμεν. Η θέλησις της Νέας Γερμανίας». Σε αυτό, ο Χίτλερ ανέλυε τις απόψεις του, σχετικά με την κοινωνική και οικονομική κατάσταση της μεταπολεμικής Γερμανίας. Ο ίδιος υποστήριζε την άποψη ότι υπήρχαν «δυο Γερμανίες», η παλιά και η νέα. Κατά την άποψή του, εκείνος εκπροσωπούσε τη «νέα Γερμανία» και τις νέες γενιές, οι οποίες δεν έφεραν, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, καμία ευθύνη για τα λάθη των προηγουμένων. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, «η Γερμανία της οποίας ηγούμαι είνε ανεύθυνος του πολέμου και δεν δέχεται να πληρώσει αποζημιώσεις».
Οι πολεμικές αποζημιώσεις που κλήθηκε να πληρώσει η Γερμανία, ως βασική υπεύθυνη της κήρυξης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελούσαν, σύμφωνα με τον Χίτλερ, ανυπέρβλητο εμπόδιο για την ευημερία της. Βάσει της Συνθήκης Ειρήνης των Βερσαλλιών (παράγραφος 218), η Γερμανία έφερε την αποκλειστική ευθύνη για την έκρηξη του πολέμου και εξ αυτού του λόγου οι νικητές ήγειραν αξιώσεις μεγάλων πολεμικών αποζημιώσεων, οι οποίες λειτούργησαν ανασχετικά για την οικονομική ανάπτυξη της μεσοπολεμικής Γερμανίας. Η κατάσταση αυτή υπέσκαπτε τα σαθρά θεμέλια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Η οικονομική Κρίση του 1929 θα αποτελέσει την αρχή του τέλους ενός θνησιγενούς πολιτεύματος.

Δευτέρα 31 Ιουλίου 2017

Η λιμοκτονία ως γενοκτονία -δεν είναι αδίκημα-



του Περικλή Κοροβέση
Το 1947, σε μία από τις δίκες της Νυρεμβέργης, κατατέθηκε ένα επίσημο έγγραφο του Γ’ Ράιχ που αφορούσε τη λύση του επισιτισμού των χιτλερικών στρατευμάτων. Το σχέδιο ήταν απλό. Όλη η παραγωγή της Ουκρανίας και της Ν. Ρωσίας θα πήγαινε στους ναζί σύμφωνα με την επιχείρηση «Μπαρμπαρόσα».
Το μόνο πρόβλημα ήταν οι κάτοικοι αυτών των περιοχών, αυτά τα «άχρηστα στόματα», που έτρωγαν την παραγωγή. Παράσιτα, δηλαδή. Και εδώ βρέθηκε η «οριστική λύση».
Τριάντα εκατομμύρια άνθρωποι έπρεπε να πεθάνουν από πείνα. Το σχέδιο δεν πρόλαβε να εφαρμοστεί, γιατί ο πόλεμος πήρε άλλη τροπή από αυτήν που περίμεναν οι ναζί. Αλλά αυτό το όπλο της μαζικής καταστροφής, η λιμοκτονία, ανέξοδη και αποτελεσματική, είχε ήδη εφαρμοστεί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ρώσων αιχμαλώτων που τους εξολόθρευαν μαζικά με αυτήν τη μέθοδο.
Τα θύματα έφτασαν τα 2,5 εκατομμύρια. Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τα θύματα της πολιορκίας του Λένινγκραντ. Ξεπέρασαν το 1 εκατομμύριο. Και όποιος προσπαθούσε να φύγει από την πόλη-μαρτύριο τον εκτελούσαν επί τόπου.

Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017

Η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών


«Η Γερμανία έχει πάψει να είναι σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα. Επανήλθε σε μεσαιωνικές συνθήκες. Δυσοίωνο χαρακτηριστικό της σημερινής κατάστασης είναι η αγριότητα και η περιφρόνηση όλων των νομικών κανόνων που αποτελούν το ιερό και το απαραβίαστο κάθε πολιτισμένου κράτους. Βαθύτερη σημασία είναι η αυταρέσκεια με την οποία αντιμετωπίζεται η προσφυγή σε φρικιαστικές, μεσαιωνικές πολιτικές μεθόδους».

του Γιώργου Λυκοκάπη
Το απόσπασμα των λονδρέζικων Times στις 3 Ιουλίου του 1934 περιγράφει το διήμερο βίας, τρόμου και αίματος που είχε προηγηθεί στην Γερμανία. Τότε που η μυστική αστυνομία της Γκεστάπο και οι μαυροφορεμένοι άνδρες των SS έπνιξαν στο αίμα το «πραξικόπημα» που σχεδιαζόταν κατά του Καγκελαρίου Αδόλφου Χίτλερ.
Παραδόξως πολλοί από τους «πραξικοπηματίες», συνελήφθησαν με τις πυτζάμες να κοιμούνται ήσυχοι, κάποιοι με τις οικογένειες τους, χωρίς να έχουν ακολουθήσει τους στοιχειώδεις συνωμοτικούς κανόνες. Η πλειοψηφία από αυτούς εκτελέστηκε με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς δίκη, συχνά με φρικιαστικό τρόπο.

Τα Τάγματα Εφόδου

Κανείς από τα θύματα δεν ήταν κομμουνιστής, σοσιαλιστής ή Εβραίος (το πρώτο πογκρόμ κατά της εβραϊκής κοινότητας στην Γερμανία θα γίνει τον Σεπτέμβρη του 1938). Όλα τα θύματα ήταν κορυφαία στελέχη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος, η ηγεσία της παραστρατιωτικής οργάνωσης του κόμματος, των διαβόητων Ταγμάτων Εφόδου (SA) και ορισμένοι συντηρητικοί πολιτικοί. Επισήμως 80 νεκροί, ο πραγματικός αριθμός όμως είναι σίγουρα μεγαλύτερος.

Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2017

Χίτλερ: Μια ιστορική παρεξήγηση

Το Ποντίκι


του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη
Στη Γερμανία, μια χώρα με εξέχοντα πολιτισμό στην καρδιά της Ευρώπης, οι πολίτες βρέθηκαν κατά την περίοδο 1929-1933 αντιμέτωποι με την οικονομική κρίση και την αδυναμία των τριάντα δημοκρατικών κομμάτων που κυριαρχούσαν στην πολιτική σκηνή να τη διαχειριστούν με αποτελεσματικότητα. 
Συγκεκριμένα, ο συνασπισμός σοσιαλδημοκρατών και φιλελευθέρου Λαϊκού Κόμματος απέτυχε να βρει έναν κοινό τρόπο αντιμετώπισης των σοβαρών προβλημάτων που ταλαιπωρούσαν τη χώρα. Οι διαφωνίες τους είχαν ως αποτέλεσμα την κατάρρευση του συνασπισμού τον Μάρτιο του 1930. Η έντονη και αναποτελεσματική πολιτικολογία και η ανικανότητα των διαφόρων κομμάτων, πολλά εκ των οποίων μάλιστα εκπροσωπούσαν συγκεκριμένες ομάδες συμφερόντων, αύξαναν ολοένα τη δυσαρέσκεια του λαού. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, γεννήθηκε το αφήγημα της αναγκαιότητας ενός ισχυρού άνδρα που θα λάβει τα ηνία της χώρας και θα εγγυηθεί μιαν ελπίδα εξόδου από το τέλμα της κρίσης. Η Γερμανία ήταν ανάγκη να ενωθεί κι αυτός ο πολιτικός κατακερματισμός στεκόταν εμπόδιο. Οι αντικειμενικές συνθήκες για να δημιουργηθούν μεγάλες παρεξηγήσεις με ανεξέλεγκτες επιπτώσεις επιβεβαίωναν την παντελώς στρεβλή «του ενός ανδρός αρχή». Τη δραματική συνέχεια αυτής της διαστρέβλωσης την έζησε δυστυχώς όχι μόνο η Γερμανία, αλλά ολόκληρος ο κόσμος με ό,τι εφιαλτικό ακολούθησε. 

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

Το πρώτο άρθρο των N.Y. Τimes (1922) για τον Χίτλερ μας βοηθά να καταλάβουμε γιατί φτάσαμε στην απόλυτη φρίκη

Νέα Κρήτη


Στις 21 Νοεμβρίου 1922 η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε το πρώτο της άρθρο για τον Αδόλφο Χίτλερ, υπό τον τίτλο μάλιστα «New popular Idol rises in Bavaria» (μτφρ. Νέο δημοφιλές είδωλο αναδύεται στη Βαυαρία». Κοιτώντας πίσω στο χρόνο και έχοντας πλέον γνώση των θηριωδιών στις οποίες επιδόθηκε το καθεστώς των Νάζι, αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο ισχυρισμός του συντάκτη πως «ο αντισημιτισμός του Χίτλερ δεν ήταν ούτε τόσο βίαιος ούτε τόσο γνήσιος όσο ακουγόταν».




Η εκτίμηση αυτή φαίνεται πως ήταν ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των Γερμανών, τη δεδομένη χρονική περίοδο και πολλοί πίστευαν πως η ρητορική του δεν ήταν παρά μια καλά μελετημένη τακτική προκειμένου να ικανοποιήσει τα αυτιά ψηφοφόρων.
Ανταποκριτής της εφημερίδας, o Cyril Brown ξοδεύει ένα μεγάλο μέρος αυτού του ρεπορτάζ για τον Αδόλφο Χίτλερ αναλύοντας τους παράγοντες που οδήγησαν στην άνοδο του στην πολιτική σκηνή κάνοντας ειδική αναφορά στην ρητορική του δεινότητα. Για παράδειγμα αναφέρει: «Ασκεί έναν παράξενο έλεγχο στο ακροατήριό του, επιδεικνύοντας την εκπληκτική ικανότητα όχι μόνο να ξεσηκώσει του ακροατές του παρασύροντάς τους σε μια μαχητική, αγωνιστική μανία» ενώ άλλες φορές κατά βούληση, όπως παρατηρεί, μπορούσε να τους κάνει να τον ακούν εν απόλυτη ηρεμία.

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2015

Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας

Νέα Κρήτη


Ως «Πραξικόπημα της Μπυραρίας» έμεινε στην ιστορία η προσπάθεια του Αδόλφου Χίτλερ να καταλάβει την εξουσία στη Γερμανία το διήμερο 8 και 9 Νοεμβρίου 1923. Το πραξικόπημα απέτυχε παταγωδώς, αλλά έκανε γνωστό τον εμπνευστή του, τόσο εντός, όσο και εκτός Γερμανίας.
Τη δεκαετία του '20 η πολιτική κατάσταση στη χώρα ήταν εύθραυστη, αν όχι χαοτική. Η λεγόμενη «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» ήταν δέσμια των άκρων, με κύριο χαρακτηριστικό της την ακυβερνησία. Η Γερμανία ήταν η μεγάλη ηττημένη του Α" Παγκοσμίου Πολέμου και οι νικητές πίεζαν για την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων, σε μία περίοδο που ο πληθωρισμός και η ανεργία «βασίλευαν». Τις τύχες της Γερμανίας διαφέντευε ο σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος Φρίντριχ Έμπερτ.
Ο πρώην λοχίας Άντολφ Χίτλερ ζούσε στο Μόναχο και ήταν επικεφαλής του ταχέως ανερχόμενου Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που ήδη αριθμούσε 35.000 μέλη. Περιφερόταν από μπυραρία σε μπυραρία και στους λόγους του τόνιζε συνεχώς την προδοσία των πολιτικών στην ήττα του Α" Παγκοσμίου Πολέμου. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1923 ανακοίνωσε μια σειρά διαδηλώσεων για τις επόμενες μέρες, στις οποίες θα έπαιρναν μέρος και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις της Βαυαρίας.
Η εξαγγελία του Χίτλερ θορύβησε τον συντηρητικό πρωθυπουργό της Βαυαρίας, Έουχεν Ρίτερ φον Νίλινγκ, ο οποίος κήρυξε το κρατίδιο σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και διόρισε μία τριμελή επιτροπή από τοπικούς αξιωματούχους με έκτακτες εξουσίες. Την αποτελούσαν ο Γκούσταβ φον Καρ, ο Συνταγματάρχης της Αστυνομίας Χανς φον Ζάισερ και ο Στρατηγός Ότο φον Λόσοφ.

Δευτέρα 4 Μαΐου 2015

Όταν ο Στάλιν έψαχνε το κεφάλι του Χίτλερ

news247


Ο απόρρητος έως το 1991 φάκελος για τον Φύρερ που παρέδωσαν οι σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες στον ηγέτη τους
Ο Αδόλφος Χίτλερ, Φύρερ και καγκελάριος του γερμανικού Ράιχ, αυτοκτόνησε στις 30 Απριλίου 1945, περίπου στις 15.30 με μία σφαίρα στον δεξή κρόταφο. Ο Ιωσήφ Βισαριόνοβιτς Στάλιν, γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, πρόεδρος της Κρατικής Επιτροπής για την Άμυνα και πρόεδρος του Συμβουλίου των Λαϊκών Κομισαρίων, έλαβε την είδηση για την αυτοκτονία του Χίτλερ περίπου 13 ώρες αργότερα, το πρωι της 1ης Μαΐου 1945. Στις 5.05 ώρα Μόσχας ο προσωπικός του γραμματέας Αλεξάντερ Ν. Ποσκρεμπίσεβ πήρε το ακόλουθο γράμμα από τηλεφώνου: «Εξαιρετικά επείγον, αυστηρώς απόρρητο! Από τον στρ. Ζούκοφ. Προς το σύντροφο Στάλιν. (...) Στις 30/4, 15.50 ώρα Βερολίνου ο Χίτλερ τερμάτισε τη ζωή του με αυτοκτονία».
Το θάνατο του αντιπάλου του ο Σοβιετικός δικτάτορας σχολίασε δήθεν με τις λέξεις: «Τελειώσαμε λοιπόν με αυτόν. Κρίμα, που δεν τον πιάσαμε ζωντανό. Που είναι το πτώμα του Χίτλερ;»

Κυριακή 3 Μαΐου 2015

Οι τελευταίες ώρες του Χίτλερ

news247


Η ζωή στο καταφύγιο όπως περιγράφεται από τους αυτόπτες μάρτυρες και κατέγραψε ο αξιωματικός των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών Τρέβορ Ρόουπερ

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014

Το Πραξικόπημα της Μπυραρίας

tvxs

Ως «πραξικόπημα της μπυραρίας» ή αλλιώς «πραξικόπημα του Μονάχου» έμεινε στην ιστορία η αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του Χίτλερ το 1923 στο Μόναχο. Αν και απέτυχε παταγωδώς, το γεγονός αυτό τον έκανε γνωστό εντός και εκτός Γερμανίας.
Την εποχή εκείνη, η Γερμανία είχε αποδεχτεί την πλήρη ευθύνη για την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, και έπρεπε να πληρώσει πολεμικές αποζημιώσεις σε διάφορες χώρες. Ο πληθωρισμός και η ανεργία ήταν στα ύψη. Τον Αύγουστο του 1923 την διακυβέρνηση ανέλαβε ο Καγκελάριος Γκούσταβ Στρέζεμαν, ο οποίος ένα μήνα αργότερα ανάγγειλε ότι θα προχωρούσε στην καταβολή των αποζημιώσεων. Αυτό μεγάλωσε ακόμα περισσότερο τη λαϊκή δυσαρέσκεια.
Στο μεταξύ, ο Χίτλερ ζούσε στη Βαυαρία, όπου υπήρχαν πολλές πολιτικές ομάδες που αντιτίθονταν στην δημοκρατική Κυβέρνηση του Βερολίνου. Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, του οποίου ήταν επικεφαλής, ήταν η μεγαλύτερη από αυτές τις ομάδες και μάλιστα το 1923 αριθμούσε περίπου 55.000 οπαδούς. Γενικά, ο Χίτλερ περιφερόταν από μπυραρία σε μπυραρία και τόνιζε την προδοσία των πολιτικών στην ήττα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 1923 ανακοίνωσε μια σειρά διαδηλώσεων για τις επόμενες μέρες, στις οποίες θα έπαιρναν μέρος και άλλες ακροδεξιές οργανώσεις της Βαυαρίας. Το σχέδιο του ήταν η απαγωγή της Βαυαρικής Κυβέρνησης, την οποία θα υποχρέωνε να δεχτεί ως ηγέτη της τον ίδιο, ενώ στη συνέχεια εκείνος και οι συνεργάτες του θα βάδιζαν κατά του Βερολίνου. Ως πρότυπο είχε τη Μεγάλη Πορεία του Μουσολίνι προς τη Ρώμη, ένα χρόνο νωρίτερα. Μάλιστα, θέλοντας να εξασφαλίσει την υποστήριξη του γερμανικού στρατού, πήρε με το μέρος του τον στρατιωτικό ηγέτη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Έριχ Λούντεντορφ.

Παρασκευή 12 Απριλίου 2013

#xa_advertising: Το πείραμα εναντίον του νεο-ναζισμού

InfoWar



Μια πρωτοβουλία στο twitter για εταιρείες που χορηγούν φιλοναζιστικά προγράμματα
Πρωτοφανείς διαστάσεις, για τα δεδομένα του ελληνικού Ιντερνετ αποκτά η πρωτοβουλία χρηστών του Twitter να δημοσιοποιήσουν τα στοιχεία εταιρειών που χορηγούν εκπομπές οι οποίες ανοίγουν τα μικρόφωνά τους σε νεοναζιστές.
Η πρωτοβουλία ξεκίνησε από τον χρήστη @ypopto_mousi, ο οποίος δημοσίευσε στο blog του τις εταιρείες που στηρίζουν οικονομικά την εκπομπή του Γιώργου Τράγκα στο ΣΚΑΙ.
«Δεν ξέρω» σημείωνε το @ypopto_mousi «τι άποψη μπορεί να έχει η FIAT ή η 3Ε για την Χρυσή Αυγή ή αν η WIND HELLAS η ΑΘΗΝΑΙΚΗ ΖΥΘΟΠΟΙΙΑ ή η ΑΒ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ επικροτούν όσα λένε και κάνουν οι εκπρόσωποί της, αλλά στο δικό μου το μυαλό είναι σίγουρο πως αυτές οι εταιρίες με τα διαφημιστικά τους κονδύλια αν μη τι άλλο έμμεσα υποστηρίζουν την δημοσιότητα που λαμβάνει αυτός ο συνεχής λόγος μίσους, ναζιστικής και φασιστικής νοοτροπίας που επιτίθεται σε οτιδήποτε είναι διαφορετικό».