Τα “ελαττώματα”: Το Σκοπιανό που “έκαψε” τον Τσίπρα, μπορεί να καταστρέψει τον Μητσοτάκη

Ινφογνώμων Πολιτικά

Η Καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ υποδέχθηκε τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, την Πέμπτη 29 Αυγούστου 2019, στο Βερολίνο. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Παλαιότερα, απευθυνόμενοι στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, είχαμε γράψει ότι η Μακεδονία πάντα θα συνεγείρει και θα συναρπάζει τους Έλληνες, οι οποίοι -ειδικά για το θέμα αυτό- δεν ξεχνούν και δεν συγχωρούν. Τότε, γνωστοί υπουργοί μας είπαν σχεδόν περιπαικτικά, ότι η λύση του θέματος της ονομασίας, θα χάριζε ένα θρίαμβο στο τότε κυβερνών κόμμα. Η αλήθεια των αριθμών στις βουλευτικές εκλογές, κατέρριψε στην πράξη αυτό το επιχείρημα.

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχασαν ακριβώς επειδή έλυσαν -όπως έλυσαν- το Σκοπιανό.Χάρισαν τον «Μακεδονισμό» στους Σκοπιανούς «Βορειομακεδόνες», και αυτό δεν τους το συγχώρεσε ο λαός. Εμείς το αναμέναμε. Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε επειδή ακριβώς εκμεταλλεύθηκε το θέμα.

Μπορεί αρκετοί να λένε ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός ανακουφίστηκε διότι ο κ. Τσίπρας έκλεισε το θέμα και δεν θα το έβρισκε μπροστά του, αλλά η αλήθεια είναι ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Νεοδημοκρατών βρέθηκε απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών.

Χθες ακούσαμε από τον Πρωθυπουργό και τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών να αναφέρονται στο Σκοπιανό και να ομιλούν για κάποια «ελαττώματα» της Συμφωνίας των Πρεσπών. Φαντάστηκα αμέσως ότι ξεχάστηκαν οι εθνικές κορώνες για αλλαγή αυτής της συμφωνίας, χάρη στην οποία η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σήμερα αυτοδύναμη στην εξουσία.

Σκοπιανό: Από τον καιροσκοπισμό στην ξεφτίλα...

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Ο καιροσκοπισμός και η ξεφτιλα συντηρεί την υπόθεση των Σκοπίων από τη στιγμή της εμφάνισής της στην εγχώρια πολιτική σκηνή και επικαιρότητα- από το μακρινό 1992-93- και τη συνοδεύει μέχρι και σήμερα.

Τότε, το 1992, η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προσπαθώντας να ικανοποιήσει πιεστικά αμερικανο-γερμανικά... αιτήματα επιχείρησε ένα συμβιβασμό. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Η κυβέρνηση έπεσε, καθώς εγχώρια μεγάλα συμφέροντα πόνταραν στην «εθνική υπόθεση» και την μετέτρεψαν σε εκρηκτική ύλη για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Τότε, το μακρινό 1993 ο Ανδρέας Παπανδρέου ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε όσους στενούς συνεργάτες του, τολμούσαν να σημειώσουν ότι «πρόεδρε , μήπως σηκώνουμε πολύ ψηλά τον πήχη μ’ αυτήν την υπόθεση» τους επανέφερε στην τάξη και στον πολιτικό ρεαλισμό: «μα δεν βλέπετε ότι ακουμπάμε την καρέκλα της εξουσίας»...

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έπεσε, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήρθε και το Σκοπιανό έμεινε στο ράφι ως μια από τις εκκρεμότητες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Με αυτήν την εκκρεμότητα θα μπορούσαν να ζήσουν εύκολα οι ελληνικές κυβερνήσεις επ’ άπειρον, αν η υπόθεση των Σκοπίων δεν δημιουργούσε μια ενοχλητική «τρύπα» στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς για την τύχη των Βαλκανίων.

Η μεγάλη απάτη στον ΟΗΕ με τη «Συμφωνία των Πρεσπών». (Γ΄ Μέρος)

Ινφογνώμων Πολιτικά

Γιώργος Ρωμανός 

5. Η καταληκτική πράξη αυτής της πολύχρονης διεθνούς απάτης έγινε στις 12 και 14 Φεβρουαρίου 2019

Στις 12 Φεβρουαρίου 2019 εστάλη στον γ.γ. του ΟΗΕ η κοινή (στο ίδιο χαρτί!), επιστολή Ελλάδος-Σκοπίων, με τα δύο εθνόσημα δίπλα δίπλα, και από κάτω τις υπογραφές της Μονίμου αντιπροσώπου της Ελλάδος στον ΟΗΕ και της προσωρινής αντιπροσώπου των Σκοπίων. Ας προσεχθεί το «της προσωρινής!». Δηλαδή η μεγαλύτερη πράξη νομιμοποίησης μιας χώρας στον ΟΗΕ υπογράφηκε όχι από τον Πρόεδρο της Σκοπιανής Δημοκρατίας, ούτε την Κυβέρνηση, αλλά από μία προσωρινή (!) αντιπρόσωπο η οποία υπογράφει για λογαριασμό της Μόνιμης αντιπροσωπίας μιας άγνωστης στον ΟΗΕ χώρας με το όνομα «Βόρειας Μακεδονίας» το οποίο μέχρι εκείνη τη στιγμή ΔΕΝ έχει αναγνωριστεί από τον διεθνή οργανισμό. Κι όμως ο γ.γ. του ΟΗΕ όλα αυτά τα θεώρησε νόμιμα!

Επί αυτού του ζητήματος, δηλαδή του πώς θα ονομάζεται μία χώρα της οποίας το όνομα ΔΕΝ έχει αναγνωριστεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ ήταν πιο «προσεκτικό»…, όπως φαίνεται στην εικόνα που ακολουθεί.

Φωτογραφικό στιγμιότυπο (6/2/2019, ώρα 11.00) από την τελετή υπογραφής του Πρωτοκόλλου εισδοχής των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Επάνω δεξιά με βέλος σημειώνεται ότι στη θέση της γλώσσας (ή εθνότητας;) μπήκε η Σκοπιανή σημαία. Έχει σημασία ότι δεν αναφέρεται ούτε γλώσσα ούτε εθνότητα στον πίνακα αυτού του διεθνούς οργανισμού. 

Ας επανέλθουμε στην επιστολή των δύο αντιπροσώπων η οποία εστάλη στον ΟΗΕ στις 12/2/2019, και την επιστολή-απάντηση του γ.γ. Αντ. Γκουτέρες στις 14/2/2018.

Η μεγάλη απάτη στον ΟΗΕ με τη «Συμφωνία των Πρεσπών» (Β΄ Μέρος)

Ινφογνώμων Πολιτικά

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας, ιστορικός ερευνητής

2. Στις 24 Ιανουαρίου 2019, δηλαδή μία ημέρα πριν την υπογραφή της «Συμφωνίας», δημοσιεύτηκαν σε πολλές ιστοσελίδες και σε πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ τα αποτελέσματα μια άλλης έρευνάς μας στα αρχεία του ΟΗΕ, σχετικά με την δήθεν αναγνώριση της ψευτο–μακεδονικής γλώσσας από τον ΟΗΕ, όπως γράφει η «Συμφωνία των Πρεσπών» στο Άρθρο 1. γ., ως εξής: «Η επίσημη γλώσσα του Δεύτερου Μέρους θα είναι η «Μακεδονική γλώσσα», όπως αναγνωρίσθηκε από την Τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων, που διεξήχθη στην Αθήνα το 1977.

Το σχετικό ντοκουμέντο στην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ ήταν το εξής:

 Η μεγάλη απάτη στον ΟΗΕ με τη «Συμφωνία των Πρεσπών» (Α΄ Μέρος)

Σε αυτή την αποκάλυψή μας γράφαμε, ότι «στις σημειώσεις του τόμου 1 και στο Προοίμιο του Τόμου 2, στη σελίδα ΙΙΙ, των σχετικών εγγράφων του ως άνω Διεθνούς Συνεδρίου, γράφονται στα Αγγλικά, Γαλλικά, και Ισπανικά, τα ακόλουθα»:

THIRD UNITED NATIONS CONFERENCE ON THE STANDARDIZATION OF GEOGRAPHICAL NAMES,

Vol. IL Technical papers

Athens, 17 August- 7 September 1977

PREFACE

Η μεγάλη απάτη στον ΟΗΕ με τη «Συμφωνία των Πρεσπών»

Ινφογνώμων Πολιτικά

 (Α΄ Μέρος)[1]

Γιώργος Ρωμανός

Κορυφαία ζητήματα νομιμότητας ή μη της «Συμφωνίας των Πρεσπών» είναι εάν αυτή παραβιάζει εκτός από το εθνικό δίκαιο[2] των κρατών που την συνυπέγραψαν και θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς Δικαίου, όπως αυτές περί «Αληθείας», «Καλής Πίστης», «Σαφήνειας» κ.α. Ζήτημα υπάρχει και με το εάν παραβιάζεται μία ολόκληρη σειρά άρθρων της «Σύμβασης της Βιέννης» η οποία αποτελεί την βασική σύμβαση που ρυθμίζει παγκοσμίως την νομιμότητα κάθε συμφωνίας. Εξίσου ελέγξιμο είναι, εάν οι διαδικασίες, που ξεκίνησαν από τον ΟΗΕ το 1993 και κατέληξαν σε αυτόν το 2019, ήταν και είναι νόμιμες μετά από όσα συνέβησαν πρόσφατα στον διεθνή οργανισμό και στα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια με αδιάψευστα στοιχεία. Σε περίπτωση που σε όλα αυτά τα στάδια και αρχές έχουν σημειωθεί παραβιάσεις τότε έχουμε μία «Συμφωνία» ψεύδους, μία διεθνή απάτη και ως τέτοια πρέπει να ακυρωθεί.

Σχετικά με όλα τα παραπάνω θα καταθέσουμε μία σειρά αυταπόδεικτων ντοκουμέντων (και σε εικόνες), ώστε ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Είναι πασίγνωστο ότι κατά της νομιμότητας της διμερούς, διακρατικής «Συμφωνίας των Πρεσπών» έχει εκφραστεί πριν από όλους το 80% του ελληνικού λαού· και αυτό θα αρκούσε για να ακυρωθεί η «Συμφωνία». Πασίγνωστο είναι επίσης ότι ο ολιγαρχικός Κυβερνητισμός αρνήθηκε στο ελληνικό λαό το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμά του για δημοψήφισμα, παρότι το απαιτούσε συνεχώς και πιεστικά.

Ωστόσο η πλειοψηφία των Ελλήνων νομίζει ότι μόνο στη χώρα μας υπήρξε η τεράστια λαϊκή κατακραυγή, γιατί δεν γνωρίζει τις εντονότατες αντιδράσεις που προκλήθηκαν και στο εξωτερικό· τόσο σε ΜΜΕ διεθνούς κύρους όσο και από επιστήμονες ειδικούς επί των συμφωνιών μεταξύ κρατών. Γι’ αυτό τον λόγο θα αναφέρουμε πολύ συνοπτικά, μερικά μόνο συγκλονιστικά στοιχεία ακυρότητος της «Συμφωνίας» τα οποία εντοπίσαμε ακόμη… και σε γερμανικά ΜΜΕ. Αυτά κατά χρονολογική σειρά έχουν ως εξής:

Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος: Έλληνες, Οικουμενικοί και …διεκδικούμενοι από τους Σκοπιανούς λόγω της συμφωνίας των Πρεσπών

Ινφογνώμων Πολιτικά

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας *

Στις 11 Μαΐου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου. Οι δύο Έλληνες αδελφοί από τη Θεσσαλονίκη έδρασαν κατά τον 9ο αιώνα ως ιεραπόστολοι με την ευλογία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και με την έγκριση του Αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως. Εστάλησαν προς τους Άραβες της Βαγδάτης και προς τους Σλάβους της Μοραβίας, σημερινής Τσεχίας. Μετέδωσαν την Ορθόδοξη πίστη και τον ελληνικό πολιτισμό του Βυζαντίου στους σλαβικούς λαούς. Το αλφάβητο που χρησιμοποιούν σήμερα εκατομμύρια Ρώσοι, Σέρβοι, Βούλγαροι κ.ά. ονομάζεται κυριλλικό προς τιμήν του Κυρίλλου, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του επενόησε το πρώτο αλφάβητο για τις σλαβικές γλώσσες.

Οι δύο Φωτιστές των Σλάβων με το έργο τους καταδεικνύουν το Οικουμενικό πνεύμα του Βυζαντινού Ελληνισμού. Το Βυζαντινό κράτος («Ρωμανία» στα κείμενα της εποχής) και το Πατριαρχείο δεν πίεζαν τους γειτονικούς λαούς να εξελληνισθούν χωρίς τη θέλησή τους. Τους μετέδιδαν την Ορθοδοξία, αλλά τους βοηθούσαν να δημιουργήσουν τέχνη, αλφάβητο και πολιτισμό με σεβασμό στις εθνικές και τοπικές ιδιαιτερότητες. Οι δύο αδελφοί και μεγάλοι ιεραπόστολοι ήσαν Έλληνες και με το έργο τους κατέστησαν Οικουμενικοί.

Μακεδονικό και «εθνική τύφλωση»

ardin-rixi

Του Γεωργίου Παπασίμου*

Η πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού μετά μεγάλης υπουργικής και επιχειρηματικής «κουστωδίας» στα Σκόπια, πίσω από τους επικοινωνιακούς «κούφιους» πανηγυρισμούς, κατέδειξε, για μια ακόμα φορά, τις μεγάλες «πληγές», που άφησε πίσω της η Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία αποτελεί διπλωματικό «Βατερλώ» της Ελλάδας:

Κατ’ αρχήν, το μείζον και «ακανθώδες» πρόβλημα της αναγνώρισης της ανύπαρκτης Μακεδονικής εθνότητας και Μακεδονικής γλώσσας στα Σκόπια, που με το όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αποτελούν ένα τοξικό «φάρμακο» για την Ελλάδα.

Επιπροσθέτως, το σημαντικό πρόβλημα, που είναι το ζήτημα των εμπορικών σημάτων για τα Μακεδονικά προϊόντα, το οποίο αφέθηκε άλυτο και έχει λάβει, ήδη, μεγάλες διαστάσεις, με αρνητικό πρόσημο για τα Ελληνικά συμφέροντα.

Ως εκ τούτου, η προσπάθεια να εμφανισθεί ότι, μέσω της συμφωνίας των Πρεσπών, δημιουργούνται συνθήκες οικονομικής επέκτασης και ανάπτυξης στην Χώρα αυτή, «πέφτει στο κενό», αφού εδώ και δεκαετίες υπάρχει οικονομική διείσδυση Ελληνικών επιχειρήσεων εκεί. Έτσι, αυτό που μένει από την επίσκεψη αυτή, ήταν η έμμεση «μετονομασία» του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης, από Μακεδονίας σε Μίκρας, αλλά και η πιστοποίηση, μέσω της συνέντευξης Ζάεφ, που είχε προηγηθεί, ότι αυτός συμφώνησε στη σύνθετη ονομασία ως αντάλλαγμα της αναγνώρισης από την Ελλάδα του «Μακεδονικού έθνους» και της «Μακεδονικής γλώσσας» στα Σκόπια !!! Εξ ου και, κατά παραβίαση κάθε διεθνούς κεκτημένου, οι πολίτες αυτού του Κράτους να μην ονομάζονται «Βορειομακεδόνες», αλλά «Μακεδόνες», ενώ σε όλο τον πλανήτη το όνομα της ιθαγένειας είναι πάντα παράγωγο της κρατικής ονομασίας (Νοτιαφρικανός, Βορειοκορεάτης κ.λπ.).

Ποια η διαφορά ανάμεσα σε γεωπολιτική, γεωστρατηγική και γεωπροπαγάνδα

του Ιωάννη Μάζη

Η Γεωπολιτική δεν προτείνει πολιτικό Λόγο, δεν προτείνει ιδεολογικό πρότυπο, δεν προτείνει πολιτική θεωρία. Η Γεωπολιτική ανάλυση περιγράφει, καταγράφει το σύστημα και τα υποσυστήματά του. Συμπληρώνει την εικόνα του συστήματος που μελετά, απαλλάσσοντάς την από τον κονιορτό των ιδεολογημάτων, των συλλογικών φαντασιώσεων, των εθνικιστικών στερεοτύπων. Η Γεωπολιτική είναι Γνώση, ασφαλώς, και ως Γνώση δεν ευθύνεται για την χρήση, η οποία της επιφυλάσσεται από κοινωνικούς ή πολιτικούς φορείς.

Η Γεωπολιτική δεν «χωροποιεί» την διεθνή πολιτική, με την έννοια ότι δεν συνηγορεί σε προειλημμένες πολιτικές αποφάσεις, ενδύοντάς τις εκ των υστέρων με το δελεαστικό και πειστικό ένδυμα της χωρικής μετρήσιμης ποσοτικά, πραγματικότητας. Τουναντίον η Γεωπολιτική μπορεί να αποκαλύψει τις ιδιοτέλειες της πολιτικής, τα απόκρυφα και μυστικά σημεία της. Αυτά που η σκεπτόμενη κοινωνία δεν πρέπει να γνωρίζει, ώστε να είναι χειραγωγήσιμη. Μπορεί να αποκαλύψει τις υστερόβουλες χωροποιήσεις.

Η Γεωπολιτική ανάλυση με την αποστειρωμένη από προσηλώσεις και ιδεοληψίες καταγραφική συστημική της μέθοδο, ανατρέπει τα πολιτικά ιερατεία και εργάζεται προς όφελος του σκεπτόμενου πολίτη. Άλλο, λοιπόν, η Γεωπολιτική και άλλο η Γεω-προπαγάνδα και ο Γεω-μεσσιανισμός που προκύπτει και καλύπτεται από αυτήν.

Η δήθεν γεωπολιτική χωρίστηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου σε δύο ανταγωνιστικές σχολές σκέψης, μια εθνοκεντρική και μια με ουνιβερσαλιστικές τάσεις. Είναι όμως προφανές ότι και στις δύο περιπτώσεις, υπάρχει εν σπέρματι μια ιδεολογική-ιδεοληπτική προσέγγιση: είτε η εθνικιστική είτε η ουνιβερσαλιστική. Όποια από τις δύο και αν διαλέξουμε πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν υπηρετούμε την Γεωπολιτική αλλά την πολιτική, υπό την επήρεια μάλιστα μιας συγκεκριμένης ιδεολογικής αντιλήψεως. Η ιδεολογική προσήλωση και η γεωπολιτική είναι έννοιες και οντότητες αλληλογρονθοκοπούμενες.

Βόρεια Μακεδονία: Tο προτεκτοράτο του προτεκτοράτου…

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Οι παλαιότεροι θυμούνται τις ηρωικές εποχές στη δεκαετία του 90 όταν, μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των καθεστώτων των βαλκανικών χωρών, άνοιγε ο δρόμος για την ελληνική επιχειρηματικότητα που θα αποκτούσε ηγετικό ρόλο στην περιοχή. Πολύ σύντομα, ωστόσο, έγινε απόλυτα σαφές, πολλές φορές μάλιστα με οδυνηρό τρόπο, ότι το βαλκανικό οικόπεδο ήταν «πιασμένο». Κανένας δεν μπορούσε να κάνει σοβαρή δουλειά εκεί αν δεν είχε τη σύμφωνη γνώμη του μεγάλου αφεντικού – Αμερικανών κατά κύριο λόγο και Γερμανών, οι οποίοι ήλεγχαν το νέο πολιτικό σύστημα και τη συνεπακόλουθη μαφία. Από αυτήν την ηρωική εποχή της ελληνικής επιθετικής επιχειρηματικότητας απέμειναν κάποιες αρπαχτές, κάποιοι μικρομεσαίοι συνεταιρισμοί ήσσονος σημασίας, κάποια μικρομάγαζα και πολλά προβλήματα. Το σημαντικότερο εξ αυτών ήταν το πρόβλημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.

Αυτό το πρόβλημα που επέλυσαν υπακούοντας σε αμερικανικές οδηγίες οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών, υποτίθεται ότι θα ανοίξει και πάλι στην ελληνική επιχειρηματικότητα τον δρόμο για τις βαλκανικές ευκαιρίες.

Κρίνοντας ωστόσο την ελληνική παρουσία στις όμορες με την Ελλάδα και τη Βόρεια (πια) Μακεδονία χώρες, δυσκολεύεται κάποιος να συμμεριστεί τον υπέρ αισιόδοξο τόνο που δίνουν η κυβέρνηση και επικοινωνιακοί αβανταδόροι της στα ΜΜΕ. Δεν υπάρχει στη Βόρεια Μακεδονία, όπως επίσης στην Αλβανία και τη Βουλγαρία, τίποτε άξιο λόγου να «αγοραστεί» που δεν έχει ήδη καπαρωθεί από τους μεγάλους παίκτες.

Ο Τσίπρας ξαναπουλάει τις Πρέσπες με οικονομικό περιτύλιγμα

της Νεφέλης Λυγερού

Ενόψει των εκλογών, βασικό ζητούμενο της κυβέρνησης ήταν να καταλαγιάσει η δυσαρέσκεια των πολιτών όσον αφορά στη Συμφωνία που υπεγράφη στις Πρέσπες, ωθώντας το συγκεκριμένο ζήτημα στο περιθώριο της επικαιρότητας. Η απέλπιδα αυτή προσπάθεια, ωστόσο, απέτυχε. Έτσι, στο Μέγαρο Μαξίμου αποφάσισαν να αλλάξουν γραμμή πλεύσης και να περάσουν στην αντεπίθεση, επιδιδόμενοι σε μία εκστρατεία για να πείσουν ότι η Συμφωνία είναι εθνικά επωφελής. Η κυβέρνηση φαίνεται, λοιπόν, πως όχι μόνο δεν θα επιχειρήσει να “εξαφανίσει” το ζήτημα από την επικαιρότητα, αλλά αντιθέτως θα το αναδείξει από τη δική της πλευρά και με τη δική της οπτική.

Με τον τρόπο αυτό στοχεύει να ανατρέψει εν μέρει τις εντυπώσεις, προβάλλοντας τα όποια θετικά σημεία της Συμφωνίας. Μεταξύ άλλων, κυβερνητική πρόθεση είναι να υπογραμμίσει τα οικονομικά οφέλη, ειδικά για τη βόρεια Ελλάδα, που υποστηρίζει ότι μπορεί να προκύψουν από την αλλαγή κλίματος ανάμεσα στις δύο χώρες. Αυτός είναι και ο λόγος που το Μέγαρο Μαξίμου έχει επενδύσει ιδιαίτερα στη σημερινή επίσκεψη του πρωθυπουργού στη “Βόρεια Μακεδονία”. Πρόκειται, σύμφωνα με κυβερνητικό στέλεχος, για «κρίσιμη αλλά και ριψοκίνδυνη πολιτικά κίνηση».

Η παρασκηνιακή κινητικότητα ήταν έντονη εδώ και πολλές ημέρες στην βόρεια Ελλάδα. Πάντα σε συνεννόηση με το πρωθυπουργικό επιτελείο, τις επαφές είχε αναλάβει η νέα υφυπουργός Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης) Ελευθερία Χατζηγεωργίου, η οποία, μάλιστα, επέδειξε ένα ιδιαίτερα σκληρό πρόσωπο. «Στόχος της ήταν να δείξει εξαρχής ποιος είναι το αφεντικό, να αποδομήσει όποιον διαφωνούσε, αλλά και να δημιουργήσει σχίσμα μεταξύ του επιχειρηματικού κόσμου», μαρτυρά επιχειρηματίας που συμμετείχε στις συζητήσεις.

Τα Σκόπια, ο λαός και το εθνικό συμφέρον

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά από τη Ρήξη τ. 151

Ήδη οι αναφορές του Βοσκόπουλου αλλά και του υπουργού Γαβρόγλου στη Μακεδονική γλώσσα, που πρέπει να διδάσκεται στα ελληνικά πανεπιστήμια (!), οι προκλητικές δηλώσεις της Σίας Αναγνωστοπούλου, καθώς και η προσπάθεια της κυβέρνησης να παραχωρήσει τον Δρομέα του Βαρώτσου στα Σκόπια, έρχονται να προστεθούν στην ήδη μακρά λίστα των προκλήσεων από τα Σκόπια και τους εγχώριους φιλοσκοπιανούς (Τσίπρα, Κοτζιά, και κομπανία) που καταδεικνύουν πως με τη συμφωνία των Πρεσπών δεν έκλεισε τίποτε αλλά αντίθετα άνοιξαν όλα διάπλατα.

Πράγματι, το μεγαλύτερο μέρος της αυτο-αποκαλούμενης ελίτ της χώρας, υποστήριζε πως η Ελλάδα δεν μπορεί να σπαταλά «πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο» σε ένα τέτοιο ζήτημα. Θα πρέπει λοιπόν, έστω και με κάποιες «αβαρίες» και υποχωρήσεις να κλείσουμε το ζήτημα. Μάλιστα, για όσους προέρχονται από την αριστερά, αυτό το σκεπτικό ενισχύεται με τη θετική προκατάληψη υπέρ των «Σλαβομακεδόνων αδελφών».

Όμως το ζήτημα δεν μπορεί να κλείσει, αντίθετα θα διαιωνίζεται. Διότι, για να διατηρήσει την ύπαρξή του, αυτό το εύθραυστο μόρφωμα έχει αναγάγει τον μακεδονισμό στην αποκλειστική ιδεολογική του αναφορά. Και η εντεινόμενη διαμάχη με τους Αλβανούς και τους Βουλγάρους δεν λειτουργεί κατευναστικά, αλλά συμβαίνει το αντίθετο. Για να εντάξουν τους Αλβανούς στον μακεδονισμό, και να ξεχωρίσουν από τους σλάβους Βουλγάρους οι Σκοπιανοί έπαψαν πλέον να αναφέρονται  στον σλαβικό χαρακτήρα των «Μακεδόνων», αλλά προσανατολίστηκαν προς την αρχαία Μακεδονία. Έτσι και οι Αλβανοί των Σκοπίων ως «γηγενείς» μπορούν να αναγορευτούν σε απογόνους του Αλεξάνδρου!

Διακοπές στην «Μακεδονία», «μακεδονικές» μειονότητες και… καλά «μακεδονικά» κρασιά

ardin-rixi

Του Νίκου Μελέτη από το liberal.gr 

Αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα που διαμόρφωσε η Συμφωνία των Πρεσπών και τα ορθάνοιχτα παράθυρα που άνοιξε με την υπογραφή και της Ελληνικής κυβέρνησης στην σχεδόν απεριόριστη χρήση του όρου «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» από την σκοπιανή πλευρά, βρίσκονται τώρα όσοι δεν είχαν αντιληφθεί τι ακριβώς προέβλεπε.

Το ΥΠΕΞ της «Βόρειας Μακεδονίας» παρουσιάζοντας στην ιστοσελίδα του τις προτεραιότητες του περιλαμβάνει σε αυτές, την βελτίωση του καθεστώτος των «Μακεδονικών γλωσσικά και εθνικά μειονοτήτων ανά τον κόσμο» και ενημερώνει την διεθνή κοινή γνώμη για τις «ομορφιές της Μακεδονίας, τα μοναστήρια της Μακεδονίας, τα έθιμα της Μακεδονίας, τα Μακεδονικά κρασιά»…

Τα περιστατικά στην μεγάλη τουριστική έκθεση στο Βερολίνο, τη διεθνή έκθεση κρασιών δείχνουν ότι η ελληνική διπλωματία και όχι μόνο θα πρέπει να επιδοθεί σε ένα διαρκές κυνηγητό και για την τήρηση της Συμφωνίας αλλά και για περιορισμό των βλαπτικών συνεπειών των προβλέψεων του άρθρου 7, με τον ίδιο τρόπο που για 24 χρόνια οι ελληνικές αρχές και φορείς έδιναν καθημερνή μάχη για την χρήση του FYROM.

Οι συνέπειες της συμφωνίας των Πρεσπών και ο Δημιουργικός Πατριωτισμός

Ινφογνώμων Πολιτικά

Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Μία κακή συμφωνία κυρώθηκε από τη Βουλή. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είναι αντίθετη. Ο λαός μας δεν ρωτήθηκε, ενώ ο λαός των Σκοπίων προσήλθε σε δημοψήφισμα. Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταλάβει το λάθος της. Αντιθέτως ετοιμάζει νέες «Πρέσπες» για τα ανοιχτά θέματα που έχουμε με την Τουρκία και την Αλβανία.

Και τώρα τί κάνουμε για το όνομα, την ταυτότητα και την Ιστορία της Μακεδονίας; Καταθέτω ορισμένες σκέψεις, διότι φοβούμαι τα δύο άκρα. Αφ’ ενός την απελπισία και την ηττοπάθεια και αφ’ ετέρου τους αστήρικτους ενθουσιασμούς που δίνουν την εντύπωση ότι η Συμφωνία μπορεί να ακυρωθεί με κραυγές.

1. Δεν πρέπει να απελπισθούμε. Η Συμφωνία είναι βλαπτική για τα εθνικά συμφέροντα, αλλά έχουμε περάσει και χειρότερα και επιβιώσαμε. Ας καλλιεργήσουμε την εθνική αυτοπεποίθηση και ας θυμηθούμε με ποια πνευματικά εφόδια αντιμετωπίσαμε στο παρελθόν τα μεγάλα εθνικά ζητήματα. Οι πρόγονοί μας είχαν πίστη στον Θεό, σεβασμό στην Ορθοδοξία, επίγνωση της διαχρονικής συνέχειας του Ελληνισμού, αγάπη στην πατρίδα και στη μόρφωση, σεβασμό στον θεσμό της οικογένειας, πνεύμα αγωνιστικότητος και όχι υποταγής. Με αυτά τα εφόδια και με δημιουργικό πατριωτισμό θα βρούμε λύσεις στα σημερινά εθνικά προβλήματα.

Το σύνδρομο της σφαλιάρας: Τα επικίνδυνα δώρα της αμερικανικής προστασίας και η «ακάλυπτη» Ελλάδα

Το Ποντίκι

του Δημήτρη Μηλάκα

Μας έβαλε, το ομολογούμε, σε σκέψεις η τελευταία δοξολογία υπέρ της ελληνικής κυβέρνησης από τον πρεσβευτή των ΗΠΑ Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ υποστήριξε ότι ουδέποτε οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις είχαν φτάσει στο επίπεδο που είναι σήμερα.

Η διαπίστωση του Αμερικανού πρεσβευτή μας υποχρεώνει να σκεφτούμε πάνω στα ερωτήματα: 

● Είναι άραγε ο κύριος Πάιατ περισσότερο αποτελεσματικός από επιφανείς προκατόχους του, όπως για παράδειγμα οι κύριοι Πόρτερ, Πιουριφόι, Μίλερ, οι οποίοι επίσης δοξάστηκαν ως πρεσβευτές στην Αθήνα, χωρίς ωστόσο να πετύχουν το επίπεδο που πέτυχε ο σημερινός Αμερικανός πρεσβευτής; 

● Μήπως η σημερινή κυβέρνηση της Αριστεράς ξεπέρασε σε φιλοαμερικανισμό ακόμη και τις πρώτες μετεμφυλιακές ελληνικές κυβερνήσεις κάνοντας κάθε χατίρι στην Ουάσιγκτον;

● Ή μήπως τελικά, σε μια χώρα με σφυρηλατημένους δεσμούς υποτέλειας, οι Αμερικανοί πρεσβευτές μπορούν να έχουν στο τσεπάκι τους τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις είτε με το καλό (όπως ο σημερινός Πάιατ) είτε με χαστούκια και γαμωσταυρίδια, όπως οι αστέρες του παρελθόντος Πόρτερ και Πιουριφόι;

Η Ιστορία δείχνει το δρόμο της ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών

Ινφογνώμων Πολιτικά

Γράφει ο Αντώνης Τσίχλης

φιλόλογος

Οι απλοί πολίτες δεν υποχρεούνται να γνωρίζουν ούτε κατά πλάτος ούτε κατά βάθος το ιστορικό μας παρελθόν (στρατιωτικό, διπλωματικό, πολιτικό). Αρκούνται μόνον σε όσες ιστορικές γνώσεις τους εφοδίασε η ελληνική πολιτεία μέσω της βασικής εκπαιδεύσεώς τους. Έχουν όμως αναμφισβήτητη υποχρέωση γνώσεως της Ιστορίας (κυρίως της νεωτέρας και νεωτάτης) όσοι επιδιώκουν την ενασχόλησή τους με την πολιτική και κυρίως όσοι εκλέγονται ως εκπρόσωποι του λαού στο Κοινοβούλιο και όσοι ορίζονται ως Πρωθυπουργοί και Υπουργοί. Και αυτή η υποχρέωσή τους  επιβάλλεται , διότι με τον τεκμηριωμένο λόγο τους στο Κοινοβούλιο επιτυγχάνεται η ενημέρωση των πολιτών επί των πάσης φύσεως θεμάτων και διότι από τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους εξαρτάται η ευημερία ενός εκάστου των πολιτών και, πρωτίστως, εξασφαλίζεται ή υποθηκεύεται το μέλλον μας ως κράτους και ως έθνους.

Δυστυχώς στη σημερινή σύνθεση του ελληνικού Κοινοβουλίου οι πλείστοι των βουλευτών διαθέτουν ελλιπή γνώση του προσφάτου ιστορικού παρελθόντος, ενώ ένας όχι ευκαταφρόνητος αριθμός εξ αυτών αγνοεί πλήρως αυτό το παρελθόν. Για τούτο, και επί πλέον για να κατανοήσουμε την ελαφρότητα και την ανευθυνότητα με την οποία αντιμετωπίζεται σήμερα το σκοπιανό θέμα, θα επιχειρήσουμε μία σύντομη αναφορά σε ένα κρίσιμο  και ατυχές διπλωματικό  γεγονός του 1924, το οποίο παρουσιάζει αρκετές αναλογίες με το σύγχρονο σκοπιανό θέμα.

Η συμφωνία των Πρεσπών και οι σλαβόφωνοι Eλληνες

Ινφογνώμων Πολιτικά

του Άγγελου Μ. Συρίγου*

Αρκεί η συμφωνία των Πρεσπών για να δημιουργηθεί «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα; Εδώ και πολλά χρόνια είναι αποδεκτό πως η ύπαρξη μίας μειονότητας δεν είναι νομικό αλλά πραγματικό γεγονός. Επομένως ένα νομικό κείμενο δεν αρκεί για να δημιουργηθεί μειονότητα. Πρέπει και να υφίσταται μειονότητα. Η επίσημη θέση του ελληνικού κράτους εδώ και πολλές δεκαετίες είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει μόνον μια αναγνωρισμένη θρησκευτική μειονότητα στη Θράκη. Η συγκεκριμένη μειονότητα χωρίζεται σε τρεις εθνοτικές ομάδες: τους τουρκογενείς/τουρκόφωνους, τους Πομάκους και τους Τσιγγάνους. Αυτή η επίσημη θέση ανταποκρίνεται σε γενικές γραμμές στην ελληνική πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα υπάρχουν όμως και άλλες ομάδες με ξεχωριστά πολιτισμικά, θρησκευτικά και γλωσσικά χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε στοιχεία μειονοτικής ταυτότητας. Υπάρχουν επί παραδείγματι θρησκευτικές ομάδες οι οποίες δεν ανήκουν στην επικρατούσα στη χώρα θρησκεία ή δόγμα. Η πιο χαρακτηριστική τέτοια ομάδα είναι οι Εβραίοι. Δίπλα σε αυτούς υπάρχουν οι καθολικοί που ζουν κυρίως στις Κυκλάδες, οι παλαιοημερολογίτες ή τα διάφορα δόγματα Ευαγγελιστών που βρίσκονται στην Ελλάδα πάνω από 100 χρόνια. Υπάρχουν επίσης γλωσσικές ομάδες. Οι δύο μεγαλύτερες είναι οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τους Σλαβόφωνους που ζουν σε κάποιες περιοχές της Μακεδονίας. Τέλος, έχουμε και μία συγκεκριμένη ομάδα με διαφορετική κουλτούρα, παραδόσεις και γλώσσα, τους Τσιγγάνους, που η πολιτική ορθότητα αποκαλεί Ρομά (λες και αλλάζοντας το όνομά, αλλάζουμε και τις άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες ζουν).

Αποτελούν όλες αυτές οι ομάδες μειονότητα;

Το «μακεδονικός-κή» κατοχύρωσαν οι Σκοπιανοί στον ΟΗΕ

Ινφογνώμων Πολιτικά

Του Νίκου Μελέτη

Τη χρήση και του επιθετικού προσδιορισμού «μακεδονικός-κή», εκμεταλλευόμενη τις δυνατότητες που της προσέφερε η Συμφωνία των Πρεσπών, κατοχυρώνει και στο πλαίσιο του ΟΗΕ η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας(RNM/ΔΒΜ), σύμφωνα με τα στοιχεία που ήδη δημοσιεύθηκαν στην επίσημη Υπηρεσία του ΟΗΕ για την «ορολογία», που αποτελούν την «κάρτα-ταυτότητα» των κρατών-μελών του.
Με τη δημοσίευση στην Υπηρεσία UNTERM του ΟΗΕ τα νέα «στοιχεία» του κράτους με το νέο πλέον όνομά του αποτελούν σημείο αναφοράς για όλο τον κόσμο, κρατικούς φορείς, διεθνείς οργανισμούς, ιδιωτικούς φορείς, επιχειρήσεις, ιδιώτες κ.ά. και για τον λόγο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και με το νέο αυτό «προφίλ» της ΔΒΜ επιτείνεται η σύγχυση προ όφελος φυσικά της γειτονικής χώρας για την χρήση του όρου «μακεδονική» και την ύπαρξη «Μακεδόνων» που μιλούν τη «μακεδονική» γλώσσα …

Έτσι ενώ μέχρι τώρα ο επιθετικός προσδιορισμός (adjective) ήταν «της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», όπως ήταν και η ονομασία του κράτους, τώρα στο «της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» και «της Βόρειας Μακεδονίας» προστίθεται και η δυνατότητα χρήσης του «μακεδονική». 

Προφάσεις εν αμαρτίαις οι ισχυρισμοί περί μακεδονικής γλώσσας

του Αλέξανδρου Μαλλιά 

Μετά την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από τη Βουλή των Ελλήνων και την περί αυτής επίσημη γραπτή ενημέρωση της κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, ερχόμαστε αντιμέτωποι πλέον με το μείζον θέμα της μακεδονικής γλώσσας. Παρά τους ισχυρισμούς κυρίως από την πλευρά της κυβέρνησης, η Ελλάδα με τη Συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζει για πρώτη φορά τη macedonian (μακεδονική) γλώσσα. Τούτο δε, χωρίς να υπάρχει λόγος. Απολύτως κανένας.

Δέχομαι ότι σε μια διάσκεψη μίας Επιτροπής του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ το 1977 κατεγράφησαν οι ονομασίες των γλωσσών των χωρών-μελών του Οργανισμού. Η (τότε) Γιουγκοσλαβία το 1977 παρουσίασε τρεις γλώσσες. Τη σερβοκροατική, τη σλοβενική και τη μακεδονική. Είναι καταγεγραμμένο. Το ερώτημα μου είναι: Σήμερα μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών οποιασδήποτε χώρας να ισχυριστεί ότι στη Σερβία, στη Κροατία ή στο Μαυροβούνιο η γλώσσα που ομιλούν είναι η σερβοκροατική;

Δεν υπάρχει πλέον η σερβοκροατική γλώσσα απλώς γιατί άλλαξαν τα δεδομένα. Το 1991-1992 άρχισε η αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας. Σήμερα κάθε ανεξάρτητη Δημοκρατία έχει τη δική της γλώσσα. Ως Ελλάδα, από το 1991 ήδη σε όλα τα επίσημα κείμενά μας προς την ΕΕ κλπ, είχαμε επικαλεστεί το πραγματικό γεγονός ότι άλλαξαν τα δεδομένα. Γιατί, λοιπόν, σήμερα η κυβέρνηση με τη λίαν προβληματική -ως προς το ζήτημα αυτό- Συμφωνία των Πρεσπών μας επιβάλλει ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε τη μακεδονική γλώσσα (άνευ εισαγωγικών πλέον);

Τα ζητήματα της μακεδονικής γλώσσας και της μακεδονικής εθνότητας/υπηκοότητας /ιθαγένειας είναι η «Αχίλλειος Πτέρνα» της Συμφωνίας, όπως γράφω στο βιβλίο μου «Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία-Αυτοψία της δύσκολης Συμφωνίας των Πρεσπών» (Εκδόσεις Ι. Σιδέρης). Αναλυτικά, λοιπόν, το Άρθρο 1 παρ. 3 εδάφ. C της Συμφωνίας των Πρεσπών έχει ως ακολούθως:

Economist: «Βόρεια Μακεδονία» ή «Μακεδονία»;

Το βρετανικό περιοδικό επιστρατεύει τη διεθνή εμπειρία και διερωτάται ποιο όνομα θα επικρατήσει στην πράξη

Η ΠΓΔΜ δεν είναι η μοναδική χώρα που προχώρησε στην αλλαγή του ονόματός της τα τελευταία χρόνια. Το 2016, η Δημοκρατία της Τσεχίας υιοθέτησε τη συντομότερη ονομασία Τσεχία και μόλις πέρσι η Ζουαζιλάνδη μετονομάστηκε σε Εσουατίνι. Κι όμως. Μπορεί να χρειαστούν χρόνια, λίγα ή πολλά, για να εδραιωθεί μία νέα ονομασία κράτους.

Οι χώρες αλλάζουν τις ονομασίες τους για διάφορους λόγους, αναφέρει ο «Economist» στο σχετικό δημοσίευμά του. Στην περίπτωση της ΠΓΔΜ, στόχος ήταν να διευθετηθούν ανταγωνιστικές αξιώσεις πάνω σε ένα όνομα που χρονολογείται από το αρχαίο βασίλειο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εξηγεί ο «Economist». Για το Εσουατίνι, στόχος ήταν να ξεπεράσει το αποικιακό παρελθόν και να αξιώσει αφρικανική ταυτότητα. Στην περίπτωση της Τσεχίας πάλι, το ζητούμενο ήταν πιο πρακτικό. Η χώρα ελπίζει ότι η πιο σύντομη ονομασία θα είναι και πιο εύχρηστη, κατά τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται το Σλοβακία αντί της Δημοκρατίας της Σλοβακίας.

Αλλάζουν πινακίδες, κρατούν τον Μακεδονισμό τα Σκόπια

Η σημαία του ΝΑΤΟ κυματίζει επισήμως από σήμερα,  δίπλα στη σημαία της μελλοντικής Βόρειας Μακεδονίας, έξω από το κτίριο της κυβέρνησης στα Σκόπια, μετά από μια πανηγυρική τελετή στην οποία είχαν κληθεί  στελέχη του επιτελείου και πρεσβευτές των κρατών-μελών της Συμμαχίας.Ο Ζάεφ μάλιστα, στην διάρκεια της ομιλίας του αποκάλεσε τρεις φορές τη χώρα «Βόρεια Μακεδονία» και ευχαρίστησε τα κοινοβούλια των Σκοπίων και της Αθήνας για την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Ήδη από την πρόσοψη του κτιρίου που στεγάζει τα γραφεία της κυβέρνησης των Σκοπίων είχε αφαιρεθεί η πινακίδα που ανέγραφε «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Το  ειδικό ανυψωτικό μηχάνημα παρέμενε ωστόσο για την ανάρτηση της νέας πινακίδας που αναγράφει, στα σλαβικά και τα αλβανικά, την νέα συνταγματική ονομασία, δηλαδή «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας».

Πρόκειται για ενέργειες με τις οποίες η κυβέρνηση Ζάεφ επισημοποιεί την αλλαγή ονομασίας της χώρας, στο πλαίσιο της Συμφωνίας των Πρεσπών, κρατά ωστόσο τον όρο Μακεδονία με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ελλάδα.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι η έδρα της κυβέρνησης στεγάζεται σε κτίριο στο κέντρο των Σκοπίων, το οποίο είχε ανακαινισθεί επί Γκρούεφσκι και πήρε την όψη αρχαιοελληνικού μεγάρου. Ήταν η εποχή, που στο πλαίσιο του φαραωνικού σχεδίου «Σκόπια 2014», η ηγεσία της γειτονικής χώρας εστίαζε στην υποκλοπή του ονόματος και της πολιτιστικής κληρονομιάς της μίας και μοναδικής ιστορικής Μακεδονίας, η αμφισβήτηση της ελληνικότητας της οποίας μόνον γέλιο προκαλούσε.