Δίκαιο χωρίς ισχύ είναι ουτοπία

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Δημήτρη Η. Χατζηδημητρίου

dhatz@naftemporiki.gr

Απ’ όσα πράττει τους τελευταίους μήνες η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικότερα στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) αιφνιδιάζονται μόνον όσοι θέλουν να αιφνιδιαστούν. 

Η Άγκυρα μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά και μονίμως καλείται να απολογηθεί τόσο για όσα διαπράττει στο εσωτερικό της χώρας -όπως μαρτυρούν και οι αναρίθμητες καταδικαστικές αποφάσεις από το ΕΔΑΔ- όσο και για τον τρόπο και τις μεθόδους που έχει επιλέξει να επιβάλλει τα συμφέροντά της στον περίγυρό της, αναδεικνυόμενη σε έναν παράγοντα μόνιμης αστάθειας, σε μια ούτως ή άλλως υψηλής ρευστότητας περιοχή.

Για ένα όμως δεν μπορεί να κατηγορηθεί η Τουρκία -κι αυτό ανεξαρτήτως εσωτερικού καθεστώτος-, ότι δεν προειδοποιεί και δεν καθιστά γνωστές τις απαιτήσεις, τις αξιώσεις και τις διεκδικήσεις της. Και δεν διστάζει αυτό να το κάνει ακόμη κι όταν βρίσκεται όχι μόνο σε προφανή απόσταση, αλλά και σε σύγκρουση με το διεθνές δίκαιο, το οποίο πάντως -και πάντοτε- επικαλείται προκειμένου να περιβάλλει με ένα φύλλο νομιμοφάνειας ξεκάθαρες κι απροσχημάτιστες ενέργειες επίδειξης «σκληρής ισχύος».  Η Τουρκία από τον Μάρτιο του 2004 και τον Μάρτιο του 2013 έχει καταθέσει στον ΟΗΕ τις συντεταγμένες της περιοχής στο νοτιοανατολικό Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο που θεωρεί ότι συγκροτούν την υφαλοκρηπίδα της. Το ίδιο έχει κάνει και με τις άδειες για έρευνες που έχει παραχωρήσει στην κρατική εταιρεία πετρελαίων ΤΡΑΟ σε μεγάλα τμήματα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως αποκάλυψε μόλις προχθές ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου Άγγελος Συρίγος.

Λ. Βατικιώτης: Η δραματική καθημερινότητα στην Παλαιστίνη

Νέα Κρήτη

Ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης , μέλος μεγάλης δημοσιογραφικής- πανεπιστημιακής και φοιτητικής αποστολής με την συμμετοχή και του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κύπρου, μιλώντας στον 98,4 περιέγραψε από την Ναμπλούς της Δυτικής Όχθης, την δραματική καθημερινότητα των Παλαιστινίων , την ώρα που το επίσημο κράτος στο Ισραήλ, όπως είπε, επιδιώκει συστηματικά να ενταθεί το κύμα φυγής των Παλαιστινίων από την περιοχή , συνεχίζοντας εντατικά την πολιτική των παράνομων εποικισμών σε Παλαιστινιακά εδάφη, παρά τις δεκάδες αποφάσεις του ΟΗΕ.

Η Αθήνα hot-spot;

ardin-rixi

της Έφη Λαμπροπούλου

Από το 2015 η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες συνεργάζεται με την ελληνική Κυβέρνηση, δήμους της χώρας, με πρώτο τον Δήμο Αθηναίων, και με ΜΚΟ για τη στέγαση σε διαμερίσματα και την οικονομική στήριξη μέσω προπληρωμένων καρτών όχι μόνο των προσφύγων, αλλά και όλων όσων αιτούνται άσυλο στην Ελλάδα. Το Πρόγραμμα Στέγασης υλοποιείται από την άνοιξη του 2017. Ονομάζεται ESTIA (Στήριξη Έκτακτης Ανάγκης για την Ένταξη και τη Στέγαση) και χρηματοδοτείται από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ΕΕ, της οποίας κράτη-μέλη δεν δέχονται όχι μόνο μετανάστες αλλά ούτε και πρόσφυγες.

Οι σημαντικότερες συνεργαζόμενες ΜΚΟ είναι οι Solidarity Now, Praksis, Άρσις, Νόστος, METAdrasi, InterSOS, Save the Children, Γιατροί του Κόσμου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Samaritan’s Purse, Catholic Relief Services (CRS), FAROS, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ηλιακτίδα, Welcommon, Σύλλογος Μερίμνης Ανηλίκων και Νέων κ.ά.

Να σημειώσουμε ότι αυτό το πρόγραμμα υφίσταται μόνο στην Ελλάδα.

Η ΥΑ επισημαίνει ότι με το πρόγραμμα ESTIA «η τοπική κοινωνία εμπλουτίζεται  με τη συνύπαρξη με τα νέα μέλη της», ενώ «η τοπική οικονομία ενισχύεται με την ενοικίαση των διαμερισμάτων. Παράλληλα με τις προπληρωμένες κάρτες που τους δίνονται, ενισχύεται η τοπική αγορά προϊόντων και υπηρεσιών».

Τι γίνεται με το μεταναστευτικό;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Το μεταναστευτικό συζητείται πλέον στην Ευρώπη μόνο σχετιζόμενο με την ενίσχυση των ακροδεξιών, εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων, εν όψει ευρωκάλπης. Στην Ελλάδα, με περίπου 75.000 εγκλωβισμένους, συζητείται μόνο όταν κάτι ξημερώνει. Όπως την προηγούμενη εβδομάδα που 2.000 προσπάθησαν να περάσουν τα σύνορα Ελλάδας-Βόρειας Μακεδονίας, μετά την κυκλοφορία ψευδών ειδήσεων.

Οργανώσεις όπως η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κατηγορούν την Ε.Ε. ότι αδιαφορεί, ενώ άλλες, όπως οι Γιατροί του Κόσμου, κάνουν λόγο για «σχέδιο διατήρησης των κακών συνθηκών διαβίωσης στους καταυλισμούς, με σκοπό την αποτροπή νέου κύματος». Όπως γράφει η αυστριακή εφημερίδα Kurier, «η υπηρεσία του ΟΗΕ επικρίνει και την προσφυγική συμφωνία Ε.Ε. - Τουρκίας», τονίζοντας ότι «δεν βοηθά εντέλει ούτε τους μετανάστες στην Ελλάδα, ούτε εκείνους στην Τουρκία».

Διευκόλυνε, όμως, τη λοιπή Ευρώπη, όπου ο αριθμός αιτήσεων ασύλου τα τελευταία τρία χρόνια -διάστημα που εφαρμόζεται η συμφωνία- έχει μειωθεί, ενώ στην Ελλάδα αυξήθηκε. «Μόνο στη Λέσβο, για παράδειγμα, ο αριθμός αυτός υπερδιπλασιάστηκε μεταξύ 2016 (5.000 αιτήσεις) και 2018 (17.270 αιτήσεις)», αναφέρεται σε ανοιχτή επιστολή 25 οργανώσεων στους Ευρωπαίους ηγέτες στις 14 Μαρτίου 2019.

Ο αθέμιτος βιομηχανικός ανταγωνισμός από την Κίνα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Οι προοπτικές για την ευρωπαϊκή βιομηχανία είναι ανάμικτες. Σε κάποιους κλάδους, όπως στο αλουμίνιο, η διεθνής ζήτηση ανεβαίνει διαρκώς. Ωστόσο, ακόμα και στους κλάδους όπου η συγκυρία είναι ευνοϊκή, η ευρωπαϊκή μεταποίηση δείχνει να υποφέρει, καθώς η ανταγωνιστικότητά της πλήττεται από το υπερβάλλον ρυθμιστικό κόστος έναντι των ανταγωνιστών της. Για να ξαναγυρίσουμε στο παράδειγμα του αλουμινίου, ενώ η πρωτογενής ευρωπαϊκή παραγωγή ανερχόταν σε 3 εκατ. τόνους το 2002, το 2017 έπεσε σε 2,1 εκατ. τόνους, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή αγορά να εξαρτάται πλέον κατά 70% από εισαγωγές.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Οι αιτίες αυτής της παράδοξης παρακμής είναι τόσο δομικές όσο και εξωγενείς. Δομικά, το κυριότερο ανταγωνιστικό μειονέκτημα είναι το έμμεσο κόστος παραγωγής που αντιπροσωπεύει η τιμή της ενέργειας, ιδίως σε ενεργοβόρους βιομηχανικούς κλάδους. Σ' αυτό το ζήτημα, η ευρωπαϊκή πολιτική καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής μέσω του μηχανισμού επιβολής πλαφόν στα δικαιώματα εκπομπής αερίων θερμοκηπίου και εμπορικής ανταλλαγής αυτών (ETS - Emission Trading System) συμβάλλει κατά πολύ στην αύξηση της τιμής της ενέργειας.

Επιπροσθέτως, η ευρωπαϊκή ήπειρος είναι σχετικά φτωχή σε κοιτάσματα πρώτων υλών και η Ε.Ε. δεν έχει ακόμα προωθήσει επιθετικά, ως όφειλε, μια πολιτική πρόσβασης σε ακατέργαστα υλικά (raw materials) απαραίτητα για τη βιομηχανική παραγωγή, αφήνοντας κυρίως τους Κινέζους ανταγωνιστές να «αλωνίζουν» στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Η νέα ενδοευρωπαϊκή διαιρετική τομή για την κλιματική αλλαγή

Toυ Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Ο κ. Ιωάννης Παπαδόπουλος

Σε πολλά άρθρα μου έχω επισημάνει τη σταδιακή ρηγμάτωση της Ευρώπης μεταξύ Βορρά και Νότου (γύρω από τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης) και Δύσης και Ανατολής (αναφορικά με τη διαχείριση της μεταναστευτικής-προσφυγικής κρίσης), ενώ στο άρθρο μου της προηγούμενης Παρασκευής εξήγησα ότι ο πάλαι ποτέ γαλλογερμανικός άξονας έχει πάψει πλέον να παράγει δυναμική ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς η Γερμανία συντάσσεται ολοένα και περισσότερο με το status quo και δεν ακολουθεί τον οραματισμό του Προέδρου Μακρόν για μια ευρωπαϊκή αναγέννηση. Τον τελευταίο καιρό, μία νέα ενδοευρωπαϊκή διαιρετική τομή Δύσης-Ανατολής έχει αρχίσει να κάνει ευδιάκριτη την παρουσία της, αυτήν την φορά με άξονα τις πολιτικές καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής. Η δε Γερμανία ρίχνει το βάρος της με την Ανατολή αντί της Γαλλίας και της «παλαιάς Ευρώπης», εις βάρος της αίσθησης του επείγοντος και της κλιματικής φιλοδοξίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της κοινωνίας των πολιτών.

Remaining Time-0:01

Fullscreen

Mute

Σε μια ιστορικής σημασίας έκθεση του ΟΗΕ τον Οκτώβριο 2018, οι καλύτεροι ειδικοί του κόσμου προειδοποίησαν τη διεθνή κοινότητα ότι ακόμα και μια αύξηση της θερμοκρασίας της Γης κατά 1.5°C θα έχει εξοντωτικές επιπτώσεις για τον πλανήτη μας, καθώς θα φέρει ακραία ζέστη, πλημμύρες και καταιγίδες, εκατομμύρια άνθρωποι θα δυστυχήσουν και θα εξαναγκασθούν σε μετανάστευση, ενώ θα τεθεί σε κίνδυνο ακόμα και η ικανότητα της Γης να παράγει αρκετή τροφή για όλους. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπό την καθοδήγηση του εξαιρετικού Ισπανού Επιτρόπου Κλιματικής Αλλαγής Μιγκέλ Αρίας Κανιέτε, παρουσίασε κατόπιν πιθανά σενάρια για την εξέλιξη της κλιματικής αλλαγής και πρότεινε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο την υιοθέτηση «κλιματικής ουδετερότητας» (climate neutrality) για το 2050, δηλαδή τη θέσπιση κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών για την εκμηδένιση του ισοζυγίου διοξειδίου του άνθρακα (εκπομπή μόνο όσης ποσότητας άνθρακα μπορούν να απορροφήσουν τα δέντρα και οι ωκεανοί). Ο Κανιέτε δηλώνει ότι δεν υπάρχει τρόπος να παρακαμφθεί αυτός ο μακροπρόθεσμος στόχος και να επιτύχουμε το γενικό στόχο της Κλιματικής Διάσκεψης του Παρισιού, ήτοι τη συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας της Γης μέχρι 2°C το πολύ.

Η γερμανική αντίδραση στις προτάσεις Μακρόν

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Στις 4 Μαρτίου ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δημοσίευσε σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες μια έκκληση προς τους Ευρωπαίους πολίτες για να υποστηρίξουν ορισμένες μεταρρυθμίσεις που θα καταστήσουν την Ε.Ε. ισχυρότερη εν όψει των επερχόμενων ευρωεκλογών. Με την έκκλησή του «Για μια ευρωπαϊκή Αναγέννηση», ο Μακρόν σημειώνει ότι προκειμένου να αντιμετωπίσουμε συλλογικά τις «ευρωπαϊκές παγίδες» και να μην αφήσουμε ελεύθερο πεδίο στον εκ νέου ανερχόμενο εθνικισμό, απαιτούνται μια σειρά από θεσμικά και οικονομικά - κοινωνικά μέτρα.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Στα θεσμικά μέτρα συγκαταλέγεται η ίδρυση ενός Ευρωπαϊκού Οργανισμού Προστασίας της Δημοκρατίας από τις ασύμμετρες απειλές των παραβιάσεων των ευρωπαϊκών αξιών, των κυβερνοεπιθέσεων, των fake news και της έκφρασης μίσους, καθώς και η επίσημη παραδοχή ότι τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης είναι κοινά και ότι θα πρέπει τόσο η φύλαξή τους όσο και η διαχείριση των αιτήσεων ασύλου από πολίτες τρίτων χωρών να γίνονται πανευρωπαϊκά και όχι από τα επιμέρους κράτη-μέλη. Στο πλαίσιο αυτής της φιλοσοφίας, ο Μακρόν προτείνει τη μεταρρύθμιση του Χώρου Σένγκεν κατά τρόπο που όλα τα κράτη-μέλη που επιθυμούν να συμμετέχουν σε αυτόν να «τηρούν τις υποχρεώσεις ευθύνης (αυστηροί συνοριακοί έλεγχοι) και αλληλεγγύης (μία ενιαία πολιτική ασύλου, με τους ίδιους κανόνες αποδοχής και απόρριψης των αιτήσεων)».

Το «μακεδονικός-κή» κατοχύρωσαν οι Σκοπιανοί στον ΟΗΕ

Ινφογνώμων Πολιτικά

Του Νίκου Μελέτη

Τη χρήση και του επιθετικού προσδιορισμού «μακεδονικός-κή», εκμεταλλευόμενη τις δυνατότητες που της προσέφερε η Συμφωνία των Πρεσπών, κατοχυρώνει και στο πλαίσιο του ΟΗΕ η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας(RNM/ΔΒΜ), σύμφωνα με τα στοιχεία που ήδη δημοσιεύθηκαν στην επίσημη Υπηρεσία του ΟΗΕ για την «ορολογία», που αποτελούν την «κάρτα-ταυτότητα» των κρατών-μελών του.
Με τη δημοσίευση στην Υπηρεσία UNTERM του ΟΗΕ τα νέα «στοιχεία» του κράτους με το νέο πλέον όνομά του αποτελούν σημείο αναφοράς για όλο τον κόσμο, κρατικούς φορείς, διεθνείς οργανισμούς, ιδιωτικούς φορείς, επιχειρήσεις, ιδιώτες κ.ά. και για τον λόγο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και με το νέο αυτό «προφίλ» της ΔΒΜ επιτείνεται η σύγχυση προ όφελος φυσικά της γειτονικής χώρας για την χρήση του όρου «μακεδονική» και την ύπαρξη «Μακεδόνων» που μιλούν τη «μακεδονική» γλώσσα …

Έτσι ενώ μέχρι τώρα ο επιθετικός προσδιορισμός (adjective) ήταν «της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας», όπως ήταν και η ονομασία του κράτους, τώρα στο «της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας» και «της Βόρειας Μακεδονίας» προστίθεται και η δυνατότητα χρήσης του «μακεδονική». 

Αδιάσειστες αποδείξεις-Δεν αναγνωρίστηκε ποτέ «μακεδονική» γλώσσα στον ΟΗΕ το 1977

Έκτακτη Συνεργασία - Γιώργος Ρωμανός

Τα τεράστια ψεύδη και οι παρανομίες του κ. Νίμιτς οι οποίες ακυρώνουν τη Συμφωνία των Πρεσπών αποδεικνύονται απόλυτα με τα στοιχεία που ακολουθούν.  Η Συμφωνία των Πρεσπών είναι καθολικά άκυρη διότι στο Μέρος 1, Άρθρο 1-γ, περιλαμβάνει ρητά το δομικό ψεύδος της, ότι δήθεν αναγνωρίστηκε από τον ΟΗΕ το 1977 η πλαστή «μακεδονική» γλώσσα. Όπως, όμως, αποδεικνύεται αμέσως πιο κάτω, με τον πιο επίσημο διεθνώς τρόπο δεν αναγνωρίστηκε ποτέ. Έτσι, χωρίς γλώσσα δεν υπάρχει εθνότητα, ούτε οι πλαστοί πολίτες «Μακεδόνες» ούτε χώρα με αυτό το προσωνύμιο.

Ως εκ τούτου, η Συμφωνία των Πρεσπών είναι απολύτως άκυρη, διότι το δομικό αυτό ψεύδος της, περί δήθεν αναγνώρισης της παγκοσμίως ανύπαρκτης «μακεδονικής γλώσσας», έρχεται σε απόλυτη αντίθεση πρώτον με την παγκόσμια νομολογία και δεύτερον με τη Σύμβαση της Βιέννης την οποία επίσης παραβιάζει. Και τα δύο αυτά θέσφατα του Διεθνούς Δικαίου βασίζονται στην παγκόσμια αρχή της αλήθειας. Και, επειδή η Συμφωνία των Πρεσπών βασίζεται σε ένα δομικό ψεύδος (της), είναι απολύτως άκυρη.

Ειδικότερα, η απόφαση του ΟΗΕ του 1977, λέει ρητά και κατηγορηματικά, ότι η αποδοχή της μετατροπής των σκοπιανών κυριλλικών τοπωνυμίων στα λατινικά «δεν υποδηλώνουν έκφραση γνώμης του ΟΗΕ όσον αφορά το νομικό καθεστώς κάθε χώρας ή στον ορισμό των συνόρων της». Αυτό αναφέρεται επί λέξει στις σημειώσεις του τόμου 1 και στο Προοίμιο του Τόμου 2 στη σελίδα ΙΙΙ (Στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά), στη σχετική απόφαση 17 Αυγούστου–7 Σεπτεμβρίου, 1977.

Αλ. Μαλλιάς: Η κανονικότητα του ΟΗΕ ήταν μόνο για το όνομα

Νέα Κρήτη

Η συμφωνία στο ονοματολογικό και τα λάθη σε γλώσσα –εθνότητα

Ο πρέσβης ε.τ.  Αλέξανδρος Μαλλιάς  μιλώντας στον 98.4  υπενθύμισε ότι κανονικά οι δύο αποφάσεις του ΟΗΕ και ο ρόλος του Νίμιτς, εξαντλούνταν στο ονοματολογικό και μόνο και ουδέποτε στα 25 χρόνια έμπαιναν σε θέματα γλώσσας και εθνότητας. 

Η ρηματική διακοίνωση όπως είπε παρά τις διευκρινήσεις, δεν είναι της ίδιας βαρύτητας έγγραφο και έχει πολλά ανοιχτά σημεία, ενώ προτιμότερο θα ήταν ένα συμπληρωματικό πρωτόκολλο με τις διευκρινήσεις. 

Στο κλίμα πόλωσης και έλλειψης συναίνεσης στο μίνιμουμ, η Συμφωνία των Πρεσπών, μετά την κύρωση της από τα δύο μέρη, μπορεί να καταλήξει σε επικράτηση στην κάθε πλευρά των σημείων που βολεύουν για εσωτερική κατανάλωση .

Κατά τον κ. Μαλλιά, η Συμφωνία ακόμη κι αν κυρωθεί , μπορεί με κόστος όμως να αμφισβητηθεί, όσο αφήνει ανοιχτά  αλυτρωτικά παράθυρα  που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον.

Η Σύνοδος Κορυφής του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή

ardin-rixi

Μετά από δύο εβδομάδες σκληρών διαπραγματεύσεων έληξε άλλη μία, η 24η, ετήσια Σύνοδος Κορυφής του ΟΗΕ (COP24) για την κλιματική αλλαγή, που φέτος διοργανώθηκε στο Κατοβίτσε της Πολωνίας.

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 149

Ως είθισται τα τελευταία χρόνια, βασικός στόχος της Συνόδου Κορυφής παρέμεινε ο περιορισμός στις επόμενες δεκαετίες της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη κάτω από τους δύο βαθμούς. Το καινούριο αυτήν τη φορά ήταν η αποδοχή ενός «εγχειριδίου κανόνων διαφάνειας» και πρακτικής εφαρμογής της Συμφωνίας του Παρισιού του 2015 για το κλίμα, στην οποία βιομηχανικές και υπό ανάπτυξη χώρες υποσχέθηκαν ότι θα αντιμετωπίσουν από κοινού το κατ’ εξοχήν πρόβλημα των κλιματικών αλλαγών. Κανόνες που, παρά τις πολλές εξαιρέσεις και υποσημειώσεις, θα πρέπει να εφαρμοστούν από τα κράτη-μέλη και ειδικότερα ως προς τον τρόπο παρουσίασης των σχεδίων τους και των επιτευγμάτων τους στην προσπάθεια να υλοποιηθούν οι στόχοι της συμφωνίας του 2015.

Σε ένδειξη καλής θέλησης μάλιστα, κάποιοι έσπευσαν ήδη στη διάρκεια της συνόδου, να δώσουν το καλό παράδειγμα. Έτσι, η Μελβούρνη και το Σύδνεϋ υποσχέθηκαν ότι μελλοντικά παραιτούνται από τη χρήση ενέργειας που θα βασίζεται στη καύση του «βασιλιά άνθρακα», ενώ ορισμένες αναπτυξιακές τράπεζες δήλωσαν ότι στο εξής θα παρέχουν μόνο δάνεια «φιλικά προς την κλιματική προστασία». Επίσης, λίγες μόνο ημέρες αφότου οι σύνεδροι από 196 χώρες αποχώρησαν από το Κατοβίτσε, τα κράτη της ΕΕ, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμφώνησαν να μειωθούν έως το 2030 κατά 37,5 % οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα (CO2) από τα νέα αυτοκίνητα. Μία εκ των πραγμάτων πολύ σημαντική απόφαση για το μέλλον των μεταφορικών μέσων, η οποία, όπως αναμενόταν, προκάλεσε αναταράξεις και προβληματισμούς. Αυτό που για κάποιους θεωρείται ένα σωστό περαιτέρω βήμα για την αντιμετώπιση της παρατηρούμενης αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη και ορθή διευθέτηση της αυτοκινητοβιομηχανίας, για κάποιους άλλους αποτελεί μια αυταρχική απόφαση, με αποκλειστικό στόχο την προώθηση της ηλεκτροκίνησης ή τουλάχιστον την επιβολή των υβριδικών κινητήρων.

Ο 7ΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΒΙΩΣΙΜΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Πόπη Κονιδάρη

Διδάκτωρ ΕΚΠΑ | Ερευνήτρια ΚΕΠΑ ΕΚΠΑ

Η Ατζέντα 2030 για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, που υιοθετήθηκε από τα κράτη-μέλη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών το έτος 2015 εκφράζει το κοινό τους όραμα για ειρήνη και ευημερία, όχι μόνο για το παρόν, αλλά και το μέλλον και αναφέρεται σε σημαντικά ζητήματα για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη [1].  

Τα ζητήματα αυτά αντικατοπτρίζονται μέσα από τους 17 στόχους για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (17 Sustainable Development Goals (SDGs)), οι οποίοι αποτελούν τον πυρήνα της Ατζέντας 2030. Οι στόχοι χαρακτηρίζονται ως επείγουσα έκκληση προς όλες τις χώρες – ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες – για δράση σε πλαίσιο διεθνούς συνεργασίας [2]. Οι 17 αυτοί στόχοι βασίζονται στους 8 Στόχους Ανάπτυξης της Χιλιετίας (ΣΑΧ) και υποστηρίζονται από 169 συνολικά επιμέρους στόχους, οι οποίοι επιδεικνύουν τα επίπεδα δράσης και τη φιλοδοξία της νέας ατζέντας. Τα κράτη-μέλη του ΟΗΕ επιδιώκουν με αυτούς τους στόχους την επίτευξη όσων δεν επιτεύχθηκαν ως το 2015, το έτος ορόσημο για τους ΣΑΧ [3]. 

Στις 24 Οκτωβρίου 2018, ημέρα εορτασμού για τα Ηνωμένα Έθνη της 73ης επετείου από την έναρξη ισχύος του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το United Nations Academic Impact (UNAI) ανακοίνωσε τα ονόματα δεκαεπτά μελών του, που θα είναι οι νέοι του κόμβοι για καθέναν από τους 17 στόχους της Αειφόρου/Βιώσιμης Ανάπτυξης (Sustainable Development Goals (SDGs)) [4]. Ένα μέλος για κάθε στόχο.

Το έγκλημα του Μαρόκου

analyst

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, αγνοώντας το γεγονός ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και την εγκαταλείπουν μαζικά τα παιδιά της, τοποθετήθηκε υπέρ της συμφωνίας, με την οποία η παράνομη μετανάστευση γίνεται νόμιμη, ενώ οι επικρίσεις εναντίον των μεταναστών ποινικά αδικήματα.

.

Επικαιρότητα

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα περισσότερα μέλη του ΟΗΕ τέθηκαν στο Μαρόκο υπέρ της παγκόσμιας συμφωνίας για την προώθηση της οικονομικής μετανάστευσης (κείμενο εδώ). Υπενθυμίζω πως πρόκειται για το προϊόν μίας μακράς και έντονης διεργασίας των λόμπι των μεγάλων υπερεθνικών ομίλων που χρηματίζουν τους πολιτικούς για να στηρίξουν τα συμφέροντα τους. Για μία συμφωνία, με την οποία οι εργαζόμενοι της Δύσης θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον ανταγωνισμό των οικονομικών μεταναστών από τις φτωχές χώρες. Έτσι θα πάψουν να απαιτούν τις αυξήσεις των αμοιβών τους, διατηρώντας χαμηλό τον πληθωρισμό και υψηλά τα κέρδη των πολυεθνικών. Με απλά λόγια, θα εξαθλιωθούν.

Από την άλλη πλευρά, οι κοινωνίες τους θα μετατραπούν σε πολυπολιτισμικές, οπότε μη συνεκτικές και εύκολα ελεγχόμενες από τις ελίτ. Σε πολυφυλετικές καλύτερα, αφού ο πολιτισμός που μεταφέρουν μαζί τους οι μετανάστες δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοιος, όσο καλή θέληση και αν έχει κανείς. Φαίνεται πάντως πως κανένας δεν έχει μάθει τίποτα από το σουηδικό πειραματόζωο και την κοινωνική κατάρρευση της χώρας, με τα δεκάδες εγκλήματα, με τους βιασμούς, με τις απαγορευμένες ζώνες κλπ.

Κυπριακό: Πως η Γραμματεία του ΟΗΕ παραβιάζει τις αρχές του ΟΗΕ

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Συνεκτιμώντας τη διαπραγματευτική πρακτική όλων των κρατών στις διαπραγματεύσεις των διακρατικών διενέξεων, εάν και όταν διακοπούν, η νέα συνάντηση γίνεται από μηδενική βάση και όχι από εκεί όπου εξαρχής στέκεται αμετακίνητος ο επιτιθέμενος και δράστης παράνομων τετελεσμένων. Στο Κυπριακό αυτή είναι η Τουρκία. Ο ρόλος του Συμβουλίου Ασφαλείας ορίζεται ρητά στον Χάρτη ότι είναι η αποκατάσταση της διεθνούς τάξης και ασφάλειας. Πάντα βέβαια όταν συμφωνούν οι μεγάλες δυνάμεις που διαθέτουν δικαίωμα βέτο, εξ ου και οι αποφάσεις προς αυτή την κατεύθυνση είναι σπάνιες. Κανένα δικαίωμα δεν έχει, λοιπόν, οποιοδήποτε όργανο του ΟΗΕ να παρέμβει ή να υποδείξει το εσωτερικό καθεστώς ενός κυρίαρχου κράτους-μέλους.

Ακόμη πιο τραγικό είναι όταν εμείς οι ίδιοι στις εσωτερικές συζητήσεις μας, τις οποίες όλοι ακούνε, θεωρούμε τις κατά βάση εκβιαστικές και παράνομες καταγραφές σε ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας ως γεγονός που παράγει νέα δεσμευτική νομιμότητα. Απλά το θύμα υπό εκβιασμό δέχθηκε να καταγραφούν θολοί και αποδεδειγμένα ανύπαρκτοι όροι όπως δικοινοτική, μετά διζωνική και μετά μια πρωτοφανής «ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» σε εθνική βάση.

Τελευταία ακούμε και χειρότερα, δύο δηλαδή χαλαρά συνδεδεμένα κράτη που δεν αναιρούν φυσικά τα παράνομα τετελεσμένα ή την επικυριαρχία της Τουρκίας διαμέσου των εποίκων.

Είναι περίεργο το γεγονός πως στην Κύπρο και στην Ελλάδα αναρίθμητοι φορείς πολιτικής εξουσίας και φορείς επιστημονικών τίτλων δεν γνωρίζουν τις καταστατικές διατάξεις του ΟΗΕ, τις Υψηλές Αρχές του καθεστώτος κρατικής κυριαρχίας, την αυστηρή οριοθέτηση του ρόλου του Συμβουλίου Ασφαλείας (Κεφάλαιο Ι) και την υποχρεωτικά και ρητά περιορισμένη δικαιοδοσία του να αποκαταστήσει την διεθνή τάξη και ασφάλεια!

Κυπριακό: Πως αφήσαμε ανεκμετάλλευτο το «όπλο» 541

του Παναγιώτη Ήφαιστου

Η κρισιμότερη και πιο σημαντική, ίσως, από τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι το ψήφισμα 541 του 1983. Όπως και οι άλλες, η απόφαση αυτή, που κανονικά έπρεπε να αποτελεί διαπραγματευτική σημαία, αναφέρει: «η απόπειρα να δημιουργηθεί μια ‘Τουρκοκυπριακή Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου’ είναι άκυρη, επιδεινώνει την κατάσταση της Κύπρου» και καλεί την τουρκική πλευρά να την αποσύρει. Ξεκαθαρίζει ακόμη μια φορά ότι υπάρχει ένα μόνο κράτος (Κυπριακή Δημοκρατία) και μια κρατική κυριαρχία, την οποία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει.

Βέβαια εάν εμείς οι ίδιοι δεχόμαστε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας (θα είναι το πρώτο σύγχρονο κράτος που θα καταλυθεί με παράνομη εξωτερική εισβολή) με μια νέα Συνθήκη, όπως ήδη τονίσαμε, θα δημιουργήσει μια νέα διεθνή τάξη που θα νομιμοποιεί τα παράνομα τετελεσμένα της βίας. Μάλιστα, χωρίς να τερματίζει την παράνομη κατοχή θα επιδεινώνει την κατάσταση του 1974 σε βαθμό που να εκπληρώνει πλήρως τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Σε αυτό οδηγεί η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα ή κάποιες άλλες παρόμοιες ονομασίες (αποκεντρωμένη ομοσπονδία).

Μια τέτοια εξέλιξη αντίκειται πλήρως στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και στις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας που αφορούν την διεθνή τάξη και ασφάλεια. Με μια νέα Συνθήκη, όμως, ο θύτης που διατάραξε τη διεθνή τάξη και ασφάλεια θα υπερισχύσει και το θύμα, η Κυπριακή Δημοκρατία, θα αυτοκτονήσει και θα εξαφανιστεί. Εκεί οδηγεί, ακριβώς, μια λανθασμένη ερμηνεία του ρόλου το Συμβουλίου Ασφαλείας. Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει κάθε συμφέρον και κάθε δικαίωμα να αντιτίθεται και να ακυρώνει οτιδήποτε οδηγεί στη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της παράνομης βίας.

Κυπριακό: Η μεγάλη παγίδα

του Παναγιώτη Ήφαιστου 

Η ελληνική εξωτερική πολιτική και πρωτίστως το Κυπριακό Ζήτημα εισήλθαν σε μια κρίσιμη φάση που απαιτεί ρηξικέλευθες αποφάσεις. Μετά από μια μακρά διαδρομή γεμάτη χονδροειδή και ανεπίτρεπτα λάθη, η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει το μόνο αναγνωρισμένο κράτος, ενώ η ένταξη στην ΕΕ αναβάθμισε την κρατική της υπόσταση. Για μια σειρά λόγους, εν τούτοις, σήμερα βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι: Η Κυπριακή Δημοκρατία ή θα διασωθεί με υιοθέτηση νομικά και πολιτικά καθόλα εφικτές ορθολογιστικές στρατηγικές επιλογές, ή, επειδή εκεί οδηγούν όλες οι προτάσεις που βρίσκονται στο διαπραγματευτικό τραπέζι, θα καταργηθεί και θα δημιουργηθεί ένα κρατίδιο-βασανιστήριο υπό τουρκική επικυριαρχία.

Πέραν της αναγκαίας και μη εξαιρετέας προσπάθειας απόκτησης αποτρεπτικής ισχύος (οικείες δυνάμεις και συμμαχικές συγκλίσεις), ακόμη κρισιμότερο ζήτημα είναι η εγκατάλειψη των εξ αντικειμένου αυτοκτονικών διαπραγματευτικών θέσεων που οδηγούν την Κύπρο σε στρατηγική ομηρία. Επίσης, η αξίωση από το Συμβούλιο Ασφαλείας, με βάση τα ίδια τα ψηφίσματά του, να εκπληρώσει τον ρόλο του, δηλαδή την αποκατάσταση της διεθνούς τάξης.

Για ακόμη ένα λόγο, εάν υιοθετούσαμε μια αξιόπιστη και αποτελεσματική εθνική στρατηγική, μπορούμε να αξιοποιήσουμε την ευνοϊκή ιστορική συγκυρία. Όχι μόνο δεν θα κινδύνευαν με αφανισμό οι εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες, αλλά επιπλέον θα αναβαθμίζονταν στρατηγικά Κύπρος και Ελλάδα, διανοίγοντας έτσι, ευκαιρίας δοθείσης, τη δυνατότητα του τερματισμού της παράνομης κατοχής και εισβολής.

ΚΟΒΕΙ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, Η ΤΟΥΡΚΙΑ

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗΣ

Κι όμως κινείται, αλλά σε άλλη κατεύθυνση! Αν επιχειρήσει κάποιος να αποκρυπτογραφήσει τις διπλωματικές εξελίξεις στο Συριακό κρίνοντας απ’ όσα συμβαίνουν προς Δυσμάς το συμπέρασμα που θα βγάλει είναι στασιμότητα. Ή, πιο διπλωματικά, «αδύνατη αποστολή», όπως δήλωσε ο Κόφι Ανάν που ήταν ο πρώτος ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών όταν άπραγος παρέδιδε την εντολή που του είχε δοθεί. 

Πριν λίγες ημέρες παραιτήθηκε και ο τρίτος ειδικός απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών που θα εγκαταλείψει και τυπικά τις υπηρεσίες του το Νοέμβριο αδυνατώντας να διαχειριστεί το απερίγραπτο μωσαϊκό αντικρουόμενων συμφερόντων που ερίζουν για την επόμενη μέρα της Συρίας. Το ίδιο αδιέξοδο καταγράφεται και στις διαπραγματεύσεις της Γενεύης, με τους 8 συμπληρωμένους γύρους να θυμίζουν τους γύρους που κάνουν τα συμπαθή για εμάς τετράποδα γύρω από τον εαυτό τους.

Προς ανατολάς ωστόσο με σημείο αναφοράς μάλιστα την Τουρκία, οι εξελίξεις είναι πυρετώδεις και, το σημαντικότερο, παράγουν αποτελέσματα. Μάρτυρας, η συνάντηση κορυφής που είχε προγραμματιστεί για το Σάββατο 27 Οκτωβρίου, μεταξύ Ερντογάν, Πούτιν, Μέρκελ και Μακρόν στην Άγκυρα. 

Η απειλή του δημογραφικού πολέμου

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Το δημογραφικό και οι ανισότητες που δημιουργεί είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Το οποίο προστιθέμενο σε άλλα εξίσου σοβαρά προβλήματα μπορεί να πάρει εκρηκτικές διαστάσεις, με αυτές τις τελευταίες να είναι ήδη ορατές και αισθητές. Διότι μεταναστευτικές ροές και δημογραφία συνδέονται και η σύνδεση αυτή γίνεται εκρηκτική όταν συναντά και τον θρησκευτικό φανατισμό.

Ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Την ώρα λοιπόν που στον αναπτυγμένο κόσμο ο πληθυσμός υποχωρεί και το μέσο προσδόκιμο ζωής ανεβαίνει, η δημογραφική αύξηση που παρατηρείται σε άλλες περιοχές, ουσιαστικά είναι μια ωρολογιακή βόμβα. Και για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι προβλέψεις του ΟΗΕ για τον παγκόσμιο πληθυσμό, κάνουν λόγο για 9,6 δισεκατομμύρια κατοίκους στον πλανήτη μας το 2040, με σταθεροποίηση του αριθμού αυτού στα 11-12 δισεκατομμύρια στο υπόλοιπο του 21ου αιώνα. Όσο για την αύξηση του πληθυσμού, παρατηρείται αποκλειστικά στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου χάρη στην εισαγωγή δυτικής ιατρικής τεχνολογίας, η παιδική θνησιμότητα έχει πέσει στα χαμηλότερα δυνατά επίπεδα. Αντιστρόφως, ο δυτικός κόσμος γνωρίζει πτώση στις γεννήσεις, με θεαματική πτώση του μέσου όρου παιδιών ανά γυναίκα από 3 παιδιά σε 1,4 τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα όμως αυξάνεται το προσδόκιμο ζωής στη Δύση, όπου οδεύει αισίως προς τα 100 έτη το 2080!

Ύστατο SOS εκπέμπει ο πλανήτης

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Κανείς δεν έχει περιγράψει πιο εύστοχα την αυτοκαταστροφική σχέση του ανθρώπου με τη φύση από τον Καναδό αστροφυσικό Χιούμπερτ Ριβς: «Ο άνθρωπος είναι το πιο παράλογο είδος. Λατρεύει έναν αόρατο Θεό και καταστρέφει μια ορατή φύση, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι η φύση που καταστρέφει είναι ο Θεός που λατρεύει».

Ο πλανήτης Γη εκπέμπει για μία ακόμη φορά SOS. Μόνο που αυτή ίσως να είναι η τελευταία προειδοποίηση για τον κίνδυνο από την άνοδο της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη.

Το Διακυβερνητικό Πάνελ του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (ΙPCC) καλεί τις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο να προβούν σε «ραγδαίες, εκτεταμένες και άνευ προηγουμένου αλλαγές σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας», ώστε να αποφευχθούν οι καταστροφικές συνέπειες από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας κατά 2 βαθμούς Κελσίου θα θέσει τον πλανήτη εκτός τροχιάς, με καταστροφικά αποτελέσματα, όπως άνοδο της στάθμης των θαλασσών, εκτεταμένη ερημοποίηση, λιώσιμο των πάγων και μεγαλύτερη συχνότητα ακραίων καιρικών φαινομένων, που θα επηρεάσουν δραματικά την υγεία των ανθρώπων, την ποιότητα ζωής, την ασφάλεια, αλλά και την οικονομική ανάπτυξη.

Η «καλή» δικαιολογία

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr

Όταν κυβερνήσεις και μεγάλες επιχειρήσεις της «ώριμης», δημοκρατικής Δύσης κλείνουν οικονομικές συμφωνίες με αυταρχικά καθεστώτα, που κατηγορούνται για παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, βρίσκουν μία πολύ καλή δικαιολογία, αν όχι προς την κοινή γνώμη, τουλάχιστον προς τον εαυτό τους. Αν δεν το κάνουμε εμείς, θα το κάνει κάποιος άλλος. Όσοι θέλουν πιο πειστικό αφήγημα, το διανθίζουν με επιχειρήματα τύπου «ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε το πολιτικό σύστημα άλλων κρατών».

Αλλά έρχεται η στιγμή που τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. Η υπόθεση Κασόγκι είναι μία τέτοια στιγμή. Ηχηρά ονόματα της Wall Street ακύρωσαν την παρουσία τους στο Νταβός της Ερήμου και τα επενδυτικά σχέδια του Ριάντ φάνηκε να παγώνουν. Αλλά έως εκεί. Δεν σημαίνει ότι θα σταματήσουν να κάνουν business με το βασίλειο των Σαούντ, ότι θα σταματήσουν να λαμβάνουν προμήθειες για έκδοση μετοχών και συμβουλευτικές υπηρεσίες σε μεγάλα deals. Φέτος μόνο αυτές ανέρχονται σε 247 εκατ. δολάρια. Ούτε βεβαίως ότι ο Λευκός Οίκος θα ακυρώσει τα σχέδια για πώληση όπλων ύψους 110 δισ. δολαρίων, τα οποία «θα δημιουργήσουν εκατοντάδες θέσεις εργασίας». Δεν το έκανε άλλωστε ούτε όταν ο ΟΗΕ μιλούσε για μία άνευ προηγουμένου ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη, την οποία Ριάντ και Τεχεράνη έχουν μετατρέψει σε πεδίο της δικής τους αντιπαράθεσης.