Τα κρατικά πολυεθνικά θηρία

analyst

Όταν όλοι γνωρίζουν πως είναι αδύνατον να ανταγωνιστούν οι επιχειρήσεις μικρών χωρών αυτές των μεγαλυτέρων, πόσο μάλλον τους κρατικούς πολυεθνικούς γίγαντες σε μία σειρά κλάδων, ιδίως στον ενεργειακό, είναι ανόητο να θεωρεί κανείς πως τα κράτη μπορούν να επιβιώσουν σε συνθήκες ασύδοτης παγκοσμιοποίησης και άκρατου ανταγωνισμού χωρίς μεγάλες δημόσιες εταιρείες που να είναι σε θέση να επενδύσουν – οπότε είναι έγκλημα να ξεπουλάει η Ελλάδα εταιρείες όπως η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ κλπ., ειδικά όταν θα διαθέτει μελλοντικά δικά της ενεργειακά αποθέματα.  

.

Άποψη

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα κράτη έχουν γίνει ιδιοκτήτες μεγάλων πολυεθνικών επιχειρήσεων, ελέγχοντας ήδη σχεδόν το 25% των εταιριών που ευρίσκονται στις 500 της λίστας «Fortune Global 500». Με τον τρόπο αυτό τα κράτη αυξάνουν την επιρροή τους απέναντι τόσο στα άλλα κράτη, όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Ειδικά όσον αφορά την ενέργεια, είναι γνωστή η διείσδυση της Ρωσίας στην Ευρώπη μέσω της κρατικής GAZPROM, καθώς επίσης η ισχύς της πετρελαϊκής SAUDIARAMCO της Σαουδικής Αραβίας. Στο γράφημα φαίνεται ο συνολικός αριθμός των πολυεθνικών ομίλων (TSOE, trans-national state owned enterprises) που ανήκουν σε κράτη.

«Τυλιχτοί» για Επιτροπή Ανταγωνισμού

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Δανάης Αλεξάκη

dalex@naftemporiki.gr

Μεγάλος ο ντόρος χθες μετά τις «εξαγγελίες» για ανατιμήσεις της τάξεως του 10%-15% στο σουβλάκι. Οι εξαγγελίες που έγιναν διαμέσου του ΣΚΑΪ από τον κ. Γιώργο Πολύζο, που εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του υπό σύσταση Σωματείου των Ψητοπωλών, βασίζονται -σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ίδιος- στο γεγονός ότι η τιμή του κρέατος έχει αυξηθεί κατά 30% (κοπές) και δεν μπορούν οι ιδιοκτήτες ψητοπωλείων να απορροφήσουν άλλο αυτή την αύξηση, καθώς επίσης και από την επιβαρυμένη φορολογία και τις αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές.

Για αρχή θα πρέπει να επισημανθεί ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να κατευθύνει την αγορά. Σε όρους ελεύθερου ανταγωνισμού τυπικές ή άτυπες συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων για να ορίσουν τις τιμές των προϊόντων σηματοδοτούν καρτέλ. Και το επισημαίνουμε στο υπό σύσταση σωματείο, ώστε να έχει τον... νου του, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθεί αντιμέτωπο με την Επιτροπή Ανταγωνισμού. 

Παράλληλα, πέρα από την τιμή του κρέατος, το λειτουργικό κόστος στα ψητοπωλεία περιλαμβάνει μια σειρά από έξοδα τα οποία ωστόσο είναι διαφορετικού ύψους σε κάθε επιχείρηση. Για παράδειγμα, άλλο το ενοίκιο του καταστήματος στο Περιστέρι, άλλο στο Κολωνάκι, στην Κηφισιά ή στην Κοκκινιά. Επίσης, άλλα κόστη έχει η εστίαση στην Αθήνα, άλλα στο Κεφαλόβρυσο κι άλλα στη Μύκονο. Και αυτό είναι κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στους τιμοκαταλόγους των ψητοπωλείων.

Ο αθέμιτος βιομηχανικός ανταγωνισμός από την Κίνα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Ιωάννη Παπαδόπουλου,

αναπληρωτή καθηγητή στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Οι προοπτικές για την ευρωπαϊκή βιομηχανία είναι ανάμικτες. Σε κάποιους κλάδους, όπως στο αλουμίνιο, η διεθνής ζήτηση ανεβαίνει διαρκώς. Ωστόσο, ακόμα και στους κλάδους όπου η συγκυρία είναι ευνοϊκή, η ευρωπαϊκή μεταποίηση δείχνει να υποφέρει, καθώς η ανταγωνιστικότητά της πλήττεται από το υπερβάλλον ρυθμιστικό κόστος έναντι των ανταγωνιστών της. Για να ξαναγυρίσουμε στο παράδειγμα του αλουμινίου, ενώ η πρωτογενής ευρωπαϊκή παραγωγή ανερχόταν σε 3 εκατ. τόνους το 2002, το 2017 έπεσε σε 2,1 εκατ. τόνους, με αποτέλεσμα η ευρωπαϊκή αγορά να εξαρτάται πλέον κατά 70% από εισαγωγές.

Ο  Ιωάννης Παπαδόπουλος

Οι αιτίες αυτής της παράδοξης παρακμής είναι τόσο δομικές όσο και εξωγενείς. Δομικά, το κυριότερο ανταγωνιστικό μειονέκτημα είναι το έμμεσο κόστος παραγωγής που αντιπροσωπεύει η τιμή της ενέργειας, ιδίως σε ενεργοβόρους βιομηχανικούς κλάδους. Σ' αυτό το ζήτημα, η ευρωπαϊκή πολιτική καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής μέσω του μηχανισμού επιβολής πλαφόν στα δικαιώματα εκπομπής αερίων θερμοκηπίου και εμπορικής ανταλλαγής αυτών (ETS - Emission Trading System) συμβάλλει κατά πολύ στην αύξηση της τιμής της ενέργειας.

Επιπροσθέτως, η ευρωπαϊκή ήπειρος είναι σχετικά φτωχή σε κοιτάσματα πρώτων υλών και η Ε.Ε. δεν έχει ακόμα προωθήσει επιθετικά, ως όφειλε, μια πολιτική πρόσβασης σε ακατέργαστα υλικά (raw materials) απαραίτητα για τη βιομηχανική παραγωγή, αφήνοντας κυρίως τους Κινέζους ανταγωνιστές να «αλωνίζουν» στις αναπτυσσόμενες χώρες.

Πώς η Κίνα παγίδευσε τη Γερμανία

Η επιλογή του Βερολίνου να επικεντρωθεί στη μείωση του χρέους, το έφερε σε δυσμενή θέση απέναντι στον κινεζικό ανταγωνισμό. Η υστέρηση στην τεχνολογία και ο ρόλος της αυτοκινητοβιομηχανίας. Τι δείχνει η περίπτωση της Huawei.

Του Wolfgang Munchau

To μεγαλύτερο γεωπολιτικό ζήτημα για την Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή τη στιγμή, και ειδικά για τη Γερμανία, είναι οι μελλοντικές σχέσεις με την Κίνα. Την περασμένη εβδομάδα, γερμανικό επιχειρηματικό περιοδικό μετέδωσε πως ανώτατος αξιωματούχος της καγκελαρίας της Άνγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε την Κίνα, για να εξετάσει το ενδεχόμενο σύναψης μιας συμφωνίας αντι-κατασκοπείας.

Οι συμφωνίες αυτές είναι τελείως τυπικές. Ο λόγος της επίσκεψης ήταν η προσφορά που έχει καταθέσει η Huawei, o κινεζικός κολοσσός των τηλεπικοινωνιών, για την πέμπτη γενιά αδειών κινητής τηλεφωνίας στη Γερμανία (όπου αναμένεται να εκδοθεί απόφαση κάποια στιγμή αυτόν τον μήνα). Μια συμφωνία αντι-κατασκοπείας θα επέτρεπε στη Γερμανία να παριστάνει ότι η Κίνα δεν αποτελεί απειλή για την ασφάλεια της χώρας.

H οικονομική σχέση ανάμεσα στις δύο χώρες έχει ενδιαφέρον. Η Γερμανία έχει αμφίθυμη στάση απέναντι στην Κίνα. Χρειάζεται την κινεζική τεχνολογία, όπως και της Huawei. Οι Γερμανοί πάροχοι κινητής τηλεφωνίας είναι ιδιαίτερα θετικοί απέναντι στην προσφορά της Huawei για το δίκτυο 5G, επειδή χρησιμοποιούν ήδη εξοπλισμό της κινεζικής εταιρείας στα δίκτυά τους.

Το υπόδειγμα του πραγματικού ανταγωνισμού

του Κώστα Μελά

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη λειτουργία του Διεθνούς Εμπορίου, θα πρέπει να προστρέξουμε στη θεωρία του «Κλασικού Ανταγωνιστικού Πλεονεκτήματος». Η θεώρηση αυτή απορρίπτει ολοκληρωτικά τη θεωρία του «Καθαρού Εμπορίου»,  όπως αυτή διατυπώνεται από διάφορα θεωρητικά υποδείγματα που έχουν κατακλείσει τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια. Σύμφωνα με το υπόδειγμα του «Κλασικού Ανταγωνιστικού Πλεονεκτήματος» η δομή του εμπορίου μεταξύ των χωρών κατευθύνεται κυρίως από τις διεθνείς διαφορές στις δυνατότητες παραγωγής μεταξύ των οποίων προεξάρχοντα ρόλο κατέχει η  τεχνολογία και όχι από τις διαφορές των πόρων. Ειδικότερα η θεωρία[1] υποστηρίζει ότι οι σχετικές τιμές των διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών, και συνεπώς οι όροι εμπορίου κάθε χώρας, καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο καθορίζονται οι σχετικές εγχώριες τιμές σε κάθε χώρα.

Έτσι είναι η διαφοροποίηση στους πραγματικούς μισθούς και στη τεχνολογία μεταξύ των χωρών, η οποία προσδιορίζει τη διεθνή ανταγωνιστικότητά τους[2]. Και στις δύο περιπτώσεις, υψηλά κόστη παραγωγής προκαλούν ελλείμματα στις περιοχές (χώρες) στο εμπορικό τους ισοζύγιο, τα οποία επιχειρείται να καλυφθούν από αντίστοιχες εισροές κεφαλαίων (επιδοτήσεις και δανεική). Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για αυτόματη εξισορρόπηση των εξωτερικών ελλειμμάτων μεταξύ χωρών που έρχονται σε εμπορικές σχέσεις, όταν υπάρχει διαφοροποίηση τους πραγματικούς μισθούς και στη τεχνολογία.

Γιατί δεν αρκεί να δουλεύουμε πιο έξυπνα ή φιλότιμα

Οι δίοδοι συνεννόησης μεγάλων εργοδοτών με την κυβέρνηση, οι τάσεις προστατευτισμού, οι καιροσκοπικές τακτικές και πώς έμειναν απροστάτευτοι οι κλάδοι που υπερασπίζονται την εγχώρια παραγωγή. 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Η ελληνική οικονομία έχει δομικές ιδιαιτερότητες, σε σχέση με τις αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Μια από τις πιο σημαντικές είναι πως ελάχιστες από τις εγχώριες μεγάλες εταιρίες δραστηριοποιούνται σε κλάδους όπως της βιομηχανίας, του τουρισμού και της γεωργίας. Δηλαδή σε κλάδους των οποίων τα προϊόντα και οι υπηρεσίες υπόκεινται σε διεθνή ανταγωνισμό.

Όσες επιχειρήσεις έχουν σημαντικό μέγεθος, ανήκουν στο δημόσιο, ή είναι προμηθευτές του δημοσίου, ή είναι από τη φύση τους τοπικά ολιγοπώλια, όπως οι τράπεζες και οι εταιρίες τηλεφωνίας. Σαν χαρακτηριστικά τους έχουν σχετικά σταθερά έσοδα, ικανοποιητικό περιθώριο κέρδους και ότι δεν κινδυνεύουν από απρόβλεπτους ανταγωνιστές.

Η έλλειψη σοβαρού ανταγωνισμού αποβαίνει σε βάρος του καταναλωτή. Καθώς κατέχουν ήδη εδραιωμένη θέση στην αγορά, δεν έχουν ιδιαίτερο κίνητρο για σημαντικές επενδύσεις ούτε για σοβαρές καινοτομίες. Παρακολουθούν τις διεθνείς τεχνολογικές εξελίξεις του κλάδου τους και απλά αρκούνται στο να εξυπηρετούν ικανοποιητικά τους πελάτες τους.

Στο πιο κάτω επίπεδο, οι εργασίες που δεν νιώθουν την πίεση του ανταγωνισμού από μακριά είναι εκείνες που παρέχονται σε τοπικό επίπεδο: η οικοδομή, τα μέσα ενημέρωσης, οι χώροι εστίασης, τα κομμωτήρια. Η διάκριση δεν είναι πάντα ξεκάθαρη, ούτε και στατική, π.χ. οι καφετέριες και τα εστιατόρια σε κάποιες περιοχές είναι βασικοί πυλώνες της τουριστικής βιομηχανίας.

Τι κερδίζουν και τι χάνουν τα κράτη από τους δασμούς

Η φιλελεύθερη θεωρία και οι υπέρμαχοι της αυτάρκειας. Πώς διαμορφώνονται τα επιχειρήματα των δύο πλευρών, στη σκιά των απειλών Τραμπ με δασμούς. Οι ατέλειες των αγορών, οι στρατηγικές και ο κίνδυνος των αντιποίνων. 

Γράφει ο Κ. Μελάς.

Στην πρώτη τους συνάντηση, ο πρόεδρος Τραμπ δήλωσε με στόμφο ότι «δεν είμαι υπέρ του προστατευτισμού, είμαι υπέρ του "δίκαιου" διεθνούς εμπορίου». Αντιθέτως η καγκελάριος Μέρκελ υποστήριξε, όπως πάντα, ότι το «ελεύθερο» εμπόριο αποτελεί την ατμομηχανή της παγκόσμιας ανάπτυξης.

Όπως γίνεται άμεσα αντιληπτό, οι έννοιες «δίκαιο» και «ελεύθερο» διεθνές εμπόριο είναι κανονιστικές και ως τέτοιες  χρήζουν ορισμού. Χωρίς να ορισθούν οι έννοιες, κάτι που προφανώς απαιτεί τη χρήση συγκεκριμένων κριτηρίων, και συνεπώς προϋποθέτει σύμβαση μεταξύ των συμβαλλομένων και όχι εξ αντικειμένου αλήθεια, οι διακηρύξεις τέτοιου τύπου παραμένουν κενές νοήματος.

Βεβαίως τα όσα υποστηρίζουν οι Τραμπ και Μέρκελ αντιστοιχούν με το πώς οι δύο αντιλαμβάνονται τα συμφέροντα των χωρών τους στη συγκεκριμένη φάση του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, και βεβαίως δεν αποτελούν κάτι το νέο στην ιστορία του διεθνούς εμπορίου. Στη συνέχεια θα επιχειρήσουμε μια μικρή ανασκόπηση των δύο θεωρητικών αντιλήψεων και τα επιχειρήματα που κάθε μία από αυτές χρησιμοποιεί.  

Η φιλελεύθερη θεωρία

Σύμφωνα με τη φιλελεύθερη θεωρία του διεθνούς εμπορίου, η οποία έχει εξελιχθεί σε μορφή και περιεχόμενο από τις απλές σκέψεις των κλα­σι­­κών οικονομο­λό­γων Adam Smith και David Ricardo, στο υπόδειγμα Heckscher-Ohlin-Samuelson και σε άλλες περίπλοκες νεοκλασικές διατυπώσεις, η εξάλειψη των πάσης φύσεως εμποδίων στην ελεύθερη διακίνηση των αγαθών και η συμμετοχή μιας εθ­νικής οικονομίας στο διεθνές εμπόριο επιτρέπει τις χώρες να εξειδικευτούν και να εξά­γουν εκείνα τα αγαθά στα οποία έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα, εισάγοντας ταυτόχρονα εκείνα στα οποία δεν έχουν.

Ντροπή ΕΕ!

analyst

Τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης οδηγούνται σε μία ανάλογη παγίδα, με αυτήν που στήθηκε στην Ελλάδα, στα πλαίσια της πολιτικής του μερκαντιλισμού που εφαρμόζουν οι χώρες του κέντρου – με τελικό αποτέλεσμα τη μετατροπή τους σε αποικίες.

.

Επικαιρότητα  

Έχοντας την πολύ κακή εμπειρία της ανόδου των μισθών στην Ελλάδα μετά την είσοδο της στην Ευρωζώνη σε επίπεδα που υπερέβαιναν σταθερά την παραγωγικότητα της, με τελικό αποτέλεσμα την υποχρέωση και τη χρεοκοπία της, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πως κάτι ανάλογο συμβαίνει σήμερα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης – πιστεύοντας πως οδηγούνται σε μία ανάλογη παγίδα που στήνεται από τα έμπειρα κράτη της κεντρικής Ευρώπης, στα πλαίσια της πολιτικής του μερκαντιλισμού που ακολουθούν.

Με απλά λόγια παροτρύνουν τα φτωχότερα πρώην κομμουνιστικά κράτη, τα οποία δεν χρεώνονταν λόγω του συστήματος που είχαν, καθώς επίσης της λιτής διαβίωσης τους, να αυξήσουν τους μισθούς των εργαζομένων τους – με στόχο αφενός μεν την άνοδο της κατανάλωσης τους με «δυτικά» προϊόντα (που αυξάνουν τις δικές τους πωλήσεις και τα κέρδη τους), αφετέρου τη σταδιακή υπερχρέωση τους, μέσω της οποίας θα μετατραπούν μακροπρόθεσμα σε αποικίες, κατά το παράδειγμα της Ελλάδας.

Χρειάζονται κυβερνητικές παρεμβάσεις;

του Ευθύμη Μαραμή

Σύμφωνα με τους mainstream οικονομολόγους και τους κυβερνητικούς σχεδιαστές, ο ανταγωνισμός καθορίζεται από τον αριθμό των επιχειρήσεων σε ένα συγκεκριμένο επαγγελματικό κλάδο. Επειδή υπάρχουν, για παράδειγμα, μόνο τρεις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, οι οποίες μέσω συγχωνεύσεων απέκτησαν δεσπόζουσα θέση, υποστηρίζεται ότι η βιομηχανία αυτή δεν είναι επαρκώς ανταγωνιστική. Χρειάζονται κι άλλες εταιρείες ώστε να υπάρξει «κατάλληλος» ανταγωνισμός. Οι συγχωνεύσεις θα οδηγήσουν στη μείωση του ανταγωνισμού στον κλάδο των επικοινωνιών. To σκεπτικό ολοκληρώνεται με ένα ερώτημα που παραπέμπει στην προσφιλή τακτική των κρατικών απαγορεύσεων: Μήπως πρέπει να απαγορευτούν οι συγχωνεύσεις;

Αυτή η θεώρηση είναι εν μέρει κατανοητή. Το σκεπτικό αυτής της κατανόησης του ανταγωνισμού ή αυτής της προσέγγισης του ανταγωνισμού, είναι προς την κατεύθυνση της προσφοράς χαμηλότερων τιμών και καλύτερης ποιότητας στους καταναλωτές. Το σκεπτικό όμως της απαγόρευσης των συγχωνεύσεων, ωστόσο, είναι λανθασμένη.

Το μόνο που χρειαζόμαστε, είναι η κατάργηση των κυβερνητικών παρεμβάσεων

Τι σημαίνει ο ανταγωνισμός με απλά λόγια; Σημαίνει ότι οι επιχειρηματίες, δύο, τρεις, τέσσερις ή εκατοντάδες, προσπαθούν να παρέχουν, να παράγουν, να ενεργούν καλύτερα από τους ανταγωνιστές τους. Η μόνη προϋπόθεση για επαρκή ανταγωνισμό σε μια βιομηχανία, είναι η απουσία κρατικών περιορισμών σε αυτή τη βιομηχανία. Δεν χρειαζόμαστε κυβερνητικές επιτροπές ανταγωνισμού. Δεν χρειαζόμαστε κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές για να παρακολουθούμε τον αριθμό των επιχειρήσεων, ώστε να λέμε, είναι εντάξει να έχουμε πέντε επιχειρήσεις σε αυτόν τον κλάδο, αλλά δεν είναι εντάξει να έχουμε τέσσερις (Όπως με τα τηλεοπτικά κανάλια για παράδειγμα).

Προληπτική δράση κατά των καρτέλ θέλει η Ευρωπαϊκή Ενωση

Η Eυρωπαική Επιτροπή αναζητά πιο ευέλικτα εργαλεία κατά της παρεμπόδισης του ανταγωνισμού. Παρακολουθεί το Βερολίνο και άλλα μέλη για να δει τις πρακτικές τους, ενώ παίρνει τον χρόνο της για να κάνει τις σωστές αλλαγές στους κανόνες.

της Rochelle Toplensky

Η ευρωπαϊκή ρυθμιστική αρχή που είναι αρμόδια για τον ανταγωνισμό εξετάζει πιο αυστηρές εξουσίες, προκειμένου να παρεμβαίνει νωρίτερα σε προβλήματα ανταγωνισμού, σε μια προσπάθεια να αποφεύγει καθυστερήσεις σαν αυτές που αντιμετώπισε κατά την έρευνα στην υπόθεση της Google.

Η Μαργκρέτε Βεστάγκερ, η Ευρωπαία επίτροπος για θέματα ανταγωνισμού, τόνισε μιλώντας στους Financial Times πως ερευνά ευρύτερες αρμοδιότητες για την επιβολή «ασφαλιστικών μέτρων», τα οποία διατάσσουν τις εταιρίες να σταματήσουν συμπεριφορές που υπάρχουν υποψίες πως εμποδίζουν τον ανταγωνισμό, ήδη πριν προκύψουν επίσημα ευρήματα αδικοπραγίας.

«Οι Γάλλοι έχουν σημειώσει μεγάλη επιτυχία στην επιβολή ασφαλιστικών μέτρων εδώ και αρκετό καιρό και αυτό, φυσικά, είναι κάτι που μας ενδιαφέρει», επεσήμανε η επίτροπος.

Μια κίνηση υιοθέτησης τέτοιων εξουσιών από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα έδινε στην πιο ενεργή αντιμονοπωλιακή αρχή του κόσμου μια πολύ ευρύτερη σειρά επιλογών επιβολής ενάντια σε κυρίαρχες εταιρίες και θα διαμόρφωνε συμπεριφορές σε αγορές που κινούνται ραγδαία, όπως ο ψηφιακός τομέας.

Η Κομισιόν προς το παρόν οφείλει να αποδείξει ότι μια εταιρία προκαλεί «αμετάκλητη ζημιά», πριν επιβάλει «ασφαλιστικά μέτρα» -ένα υψηλό όριο που καθιστά τα μέτρα ουσιαστικά αδύνατο να επιβληθούν.

Μαθήματα οικονομικού εθνικισμού από Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Απρόθυμες να περιοριστούν στο ρόλο του απλού παρατηρητή της κινέζικης οικονομικής επέλασης εμφανίζονται οι τρεις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης. Με επιστολή που έστειλαν στην επίτροπο Εμπορίου, Σεσίλια Μάλμστρομ, όπως ανακοίνωσε το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, ζητούν να ανοίξει ο διάλογος για τα νομικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι εθνικές κυβερνήσεις ώστε να παρεμβαίνουν σε περιπτώσεις άμεσων επενδύσεων εκ μέρους δημοσίων επιχειρήσεων.

Η ανησυχία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων κορυφώθηκε με αφορμή την εξαγορά της εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka, έναντι του ιλιγγιώδους ποσού των 4,5 δισ. ευρώ. Και δεν ήταν το μοναδικό παράδειγμα. Ο κινέζικος πυρετός αποτυπώνεται στην έκρηξη που παρατηρήθηκε το 2016 στη συνολική αξία των εξαγορών γερμανικών επιχειρήσεων που από 530 εκ. ευρώ το 2015 το 2016 εκτινάχθηκαν σε 12,6 δις. με τη Γερμανία να αναδεικνύεται στον πλέον δημοφιλή προορισμό της πλημμυρίδας ρευστού που εκβάλλεται από την Κίνα. Οι εισροές άγγιξαν επίπεδα ρεκόρ παρότι δεν έλειψαν τα βέτο εκ μέρους του Βερολίνου όπως συνέβη τον Οκτώβριο του 2016 με αφορμή την προσπάθεια του Πεκίνου να εξαγοράσει την εταιρεία κατασκευής τσιπ Aixtron, που βρήκε όμως εμπόδιο σε αμερικανικές παρεμβάσεις λόγω της πιθανότητας να χρησιμοποιηθούν τα προϊόντα της Aixtron στο κινέζικο πυρηνικό πρόγραμμα.

Το πνεύμα του ανταγωνισμού

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

«Στο κα­πι­τα­λι­στι­κό σύ­στη­μα πα­ρα­γω­γής, ό­λα εί­ναι α­ντα­γω­νι­σμός, α­γώ­νας: α­κα­τά­παυ­στος α­γώ­νας που γί­νε­ται με­τα­ξύ κα­πι­τα­λι­στών, με­τα­ξύ ερ­γα­τών και με­τα­ξύ ερ­γα­τών και κα­πι­τα­λι­στών. Α­γώ­νας με­τα­ξύ αν­θρώ­πων, πε­ρι­φε­ρειών, ε­θνών. Εί­ναι έ­νας α­δυ­σώ­πη­τος πό­λε­μος, στον ο­ποί­ο ο θά­να­τος του ε­νός εί­ναι η ζω­ή του άλ­λου». Κ. Κα­φιέ­ρο

Ο α­ντα­γω­νι­σμός α­πο­τε­λεί κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη του κα­πι­τα­λι­σμού. Εί­ναι έ­να βα­σι­κό συ­στα­τι­κό στοι­χεί­ο χω­ρίς το ο­ποί­ο η ύ­παρ­ξη του κα­πι­τα­λι­σμού δε νο­εί­ται καν και σαν τέ­τοιο δια­πο­τί­ζει τις κοι­νω­νί­ες. Υ­πό αυ­τό το πρί­σμα, το πνεύ­μα του α­ντα­γω­νι­σμού φτά­νει να έ­χει α­να­χθεί και σε δο­μι­κό στοι­χεί­ο της ε­πι­κρα­τού­σας ι­δε­ο­λο­γί­ας και κοι­νω­νι­κής πρα­κτι­κής, δια­πο­τί­ζο­ντας τα με­μο­νω­μέ­να ά­το­μα. Πα­ρα­κά­τω, θα προ­σπα­θή­σου­με να ψη­λα­φί­σου­με την φύ­ση του α­ντα­γω­νι­σμού κα­θώς και το πώς πραγ­μα­το­ποιού­νται τα πα­ρα­πά­νω.

Ξε­κι­νώ­ντας αυ­τή την ψη­λά­φη­ση, ο­φεί­λου­με να κά­νου­με μια «ι­στο­ρι­κή» α­να­δρο­μή. Η έν­νοια του α­ντα­γω­νι­σμού, λοι­πόν, ει­σά­γε­ται για πρώ­τη φο­ρά α­πό -ποιόν άλ­λο;- τον «πα­τέ­ρα του κα­πι­τα­λι­σμού» A.Smith. Ο Smith, πρώ­τος ο­ριο­θε­τεί το σύ­στη­μα της οι­κο­νο­μί­ας της α­γο­ράς του ο­ποί­ου βά­ση εί­ναι το α­το­μι­κό συμ­φέ­ρον. Λέ­ει, μά­λι­στα, χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «το γεύ­μα μας δεν μας το προ­σφέ­ρει η φι­λαν­θρω­πί­α του κρε­ο­πώ­λη, του ζυ­θο­ποιού ή του αρ­το­ποιού αλ­λά η ε­πι­δί­ω­ξη του προ­σω­πι­κού τους συμ­φέ­ρο­ντος».

Το πα­ρα­πά­νω σχή­μα, δηλ. η πα­ρα­γω­γή και η δια­νο­μή α­γα­θών, στη­ρί­ζε­ται στην οι­κο­νο­μί­α της α­γο­ράς. Τί­θε­ται ό­μως ως α­πα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση για την σω­στή λει­τουρ­γί­α της, πως αυ­τοί που συμ­με­τέ­χουν στην οι­κο­νο­μι­κή δια­δι­κα­σί­α πρέ­πει να ε­πι­διώ­κουν την με­γι­στο­ποί­η­ση του οι­κο­νο­μι­κού τους ο­φέ­λους. Με τον τρό­πο αυ­τό, ο κα­θέ­νας βρί­σκε­ται αυ­τό­μα­τα α­ντι­μέ­τω­πος με τους άλ­λους που έ­χουν την ί­δια ε­πι­δί­ω­ξη ο­πό­τε α­να­πτύσ­σε­ται έ­νας ε­λεύ­θε­ρος α­ντα­γω­νι­σμός.

Ο μονοπωλιακός καπιταλισμός

analyst

Οι  νέοι κυρίαρχοι του σύμπαντος είναι πια τα επενδυτικά κεφάλαια, τα οποία ελέγχουν σταδιακά τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, καταστρατηγώντας τη νομοθεσία περί ανταγωνισμού – ενώ ο διευθυντής του μεγαλύτερου, της Blackrock, θεωρείται ως ο μελλοντικός υπουργός οικονομικών της κυβέρνησης H. Clinton

.  

του Βασίλη Βιλιάρδου

Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς, το οποίο δημιούργησε πλούτο (ανάλυση) στις χώρες που εφαρμόσθηκε, στηρίχθηκε στον ανταγωνισμό – αν και όχι μόνο στον θεμιτό αλλά, επίσης, στον αθέμιτο. Εν τούτοις, οι επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνταν μέσα σε αυτό το οικονομικό περιβάλλον, επιδίωκαν ανέκαθεν τη μονοπώληση του κλάδου τους – έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώνουν επαρκώς υψηλές τιμές πώλησης (αισχροκέρδεια), αυξάνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο τα έσοδα τους.

Μέχρι πρόσφατα βέβαια, τα κράτη είχαν σε κάποιο βαθμό τη δυνατότητα να εμποδίζουν τη δημιουργία μονοπωλίων, μέσω των επιτροπών ανταγωνισμού – όπου απαγόρευαν την εξαγορά μίας επιχείρησης από κάποια άλλη, όταν διαπίστωναν πως, λόγω της κυριαρχικής (μονοπωλιακής) θέσης που θα καταλάμβαναν οι συγχωνευμένες εταιρείες, θα σταματούσε να λειτουργεί ο ανταγωνισμός.

Επικράτειες παράκαμψης της νομιμότητας

analyst

Οι αυτοκρατορίες ανήκουν ως μορφή διοίκησης στο παρελθόν, η αναμόρφωση τους στην βάση των φορολογικών παραδείσων και του κερδοσκοπικού κεφαλαίου δεν αποτελεί ομαλή εξέλιξη της ανθρωπότητας.

του Σαράντου Λέκκα

Αρκετός λόγος γίνεται για τις εξωχώριες, υπεράκτιες ή offshore ανά τον κόσμο επικράτειες και ειδικά για  το πέπλο μυστηρίου που τις καλύπτει.

Βασίλισσα όλων αυτών και με ιστορία μυστηρίου που χάνεται στα βάθη των αιώνων είναι η Βρετανική επικράτεια παράκαμψης της νομιμότητας.

Με κέντρο το Σίτυ του Λονδίνου, με θεσμικό κάλυμμα την Τράπεζα της Αγγλίας με εξαρτημένα  εδάφη όπως το Τζέρσεϊ, Γρένσει, την Νήσο του Μαν  και με υπερπόντια εδάφη όπως της Καραϊβικής, το Βρετανικό σύστημα αποτελεί την ισχυρότερη υπερπόντια  χρηματοπιστωτική επικράτεια εχεμύθειας.

Πολλοί νομίζουν ότι η Βρετανική Αυτοκρατορία έχει διαλυθεί, κάνουν λάθος, η αυτοκρατορία παραμένει πλην όμως πλέον δεν στηρίζεται στις αποικίες αλλά στο κερδοσκοπικό κεφάλαιο.

Στις αρχές του 20^ου αιώνα η Βρετανική αυτοκρατορία  έλεγχε το ένα τέταρτο του πλανήτη, το 50% των θαλάσσιων μεταφορών, ενώ οι επενδύσεις στο εξωτερικό ξεπερνούσαν εκείνες του υπόλοιπου κόσμου.

Το τέλος της Βρετανικής αυτοκρατορίας με την μορφή των αποικιών  έλαβε χώρα το χρονικό διάστημα 1945-1965 οπότε και συρρικνώθηκε σε μεγάλο βαθμό αφού από τον έλεγχο  750 εκατ. ανθρώπων συρρικνώθηκε στα 6 εκατ. μιας και οι περισσότερες αποικίες της είχαν κερδίσει την ανεξαρτησία τους.

Επιτροπή Ανταγωνισμού: Το παιχνίδι παίζεται στις …καθυστερήσεις

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όποιος αμφιβάλλει ότι στον καπιταλισμό ο ανταγωνισμός είναι κάτι σαν την ξύλινη βροχή, δηλαδή αντίφαση επί τοις όροις, αρκεί να ρίξει μια ματιά στο βαθμό συγκέντρωσης του ελληνικού τραπεζικού συστήματος όπου το 95% του ενεργητικού το ελέγχουν 5 μόλις τράπεζες ή στην εξαφάνιση δεκάδων χιλιάδων μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων στα χρόνια των Μνημονίων, προς όφελος φυσικά των μεγάλων και δη των πολυεθνικών. Κι αν συνεχίσει να αμφιβάλει ακόμη και τότε, μια ματιά στα έργα και τις ημέρες της Επιτροπής Ανταγωνισμού θα τον πείσει ότι κάτι βαθιά σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του καπιταλισμού.

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού με βάση το νόμο ίδρυσής της (3959, Αρ. ΦΕΚ 93/20 Απριλίου 2011) λειτουργεί ως ανεξάρτητη αρχή που εποπτεύεται από τον υπουργό Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας. Με απόφαση μάλιστα του ίδιου του υπουργού καταρτίζεται κώδικας δεοντολογίας που ρυθμίζει τον τρόπο άσκησης των καθηκόντων των μελών της Επιτροπής και του προσωπικού της Γενικής Διεύθυνσης Ανταγωνισμού. Κάτι που δεν έχει συμβεί. Γραφειοκρατική λεπτομέρεια; Καθόλου! Η απουσία σχετικού κώδικα δεοντολογίας αφήνει ελεύθερο το πεδίο για περιπτώσεις κραυγαλέας σύγκρουσης συμφέροντος των μελών της Επιτροπής με ελεγχόμενες επιχειρήσεις και εξωτερικούς συνεργάτες, που θα είχε ενδιαφέρον αν επιχειρούσε κάποιος να τις αποτυπώσει σε χαρτί! Μάλιστα, η ευθύνη δεν βαραίνει το υπουργείο, ούτε τις μέχρι σήμερα πολιτικές του ηγεσίες, καθώς ο νόμος αναφέρει πως ο Κώδικας καταρτίζεται «ύστερα από γνώμη της Επιτροπής Ανταγωνισμού». Η αδιαφορία της να γνωμοδοτήσει σχετικά μέχρι σήμερα μόνο τυχαία δεν είναι… Η ίδια σκοπιμότητα, της αδυναμίας καταλογισμού ευθυνών, κρύβεται πίσω από την ανυπαρξία Πειθαρχικού Συμβουλίου, παρότι έπρεπε να έχει συγκροτηθεί όπως προβλέπει ο νόμος 60 μέρες μετά την δημοσίευσή του, και προεδρικού διατάγματος το οποίο όφειλε να καθορίζει «τα πειθαρχικά παραπτώματα των μελών της Επιτροπής Ανταγωνισμού, την πειθαρχική διαδικασία, και το είδος των επιβαλλόμενων κυρώσεων». Πλήθος είναι ακόμη οι προβλέψεις του νόμου που παραμένουν κενό γράμμα, επιτρέποντας στην Επιτροπή Ανταγωνισμού να έχει μετατραπεί σε εστία ανοχής και συγκάλυψης αλλεπάλληλων φαινομένων νόθευσης του ανταγωνισμού, κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης, κοκ. Ή, τουλάχιστον, να αφήνεται ανοιχτό το έδαφος για τέτοιες υποψίες όταν κατ’ επανάληψη δεν τηρούνται οι προβλεπόμενες διαδικασίες (για την δημοσίευση των αποφάσεων στην ιστοσελίδα της Επιτροπής ή στο ΦΕΚ) ή οι χρονικές προθεσμίες που ορίζει ο νόμος (κατάθεση εισήγησης σε 6 μήνες και λήψη απόφασης σε 14 μήνες) να παραβιάζονται συστηματικά, με προκλητικό μάλιστα τρόπο. Αναγκαίο να ειπωθεί ότι ο σεβασμός στις παραπάνω ημερομηνίες δεν είναι θέμα τυπολατρίας, αλλά σχετίζεται με την δυνατότητα όποιου προσέφυγε να προσβάλλει μια απόφαση. Για παράδειγμα, όταν μια αθωωτική απόφαση για συγχώνευση εκδίδεται 10 χρόνια μετά το πιθανότερο είναι τα συμφέροντα που είχαν κινηθεί αρχικά ζητώντας την ακύρωση της να μην υφίστανται πλέον, ώστε να την αμφισβητήσουν! Και το παράδειγμα δεν είναι καθόλου υποθετικό… Αρκεί να αναφερθούν ορισμένες μόνο περιπτώσεις που φαίνεται πεντακάθαρα ότι για την Επιτροπή Ανταγωνισμού το παιχνίδι παίζεται πάντα στις καθυστερήσεις, στερώντας από το δημόσιο σημαντικά έσοδα και γλυτώνοντας τις μεγάλες επιχειρήσεις από σοβαρά έξοδα…

Η βροχή των βατράχων

Outside the Wall 

ΠΕΤΑΓΕΤΑΙ ΣΤΟ TIMELINE ΜΟΥ ΤΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΠΕΛΥΣΕ. ΒΡΑΖΩ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΤΟ ΒΛΕΠΩ. ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΜΟΥ, ΣΧΕΔΟΝ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΟΥΝ, ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ. ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ. ΕΠΕΤΡΕΠΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΝΑ ΘΥΜΩΣΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΤΥΨΗ, ΕΞΑΛΛΟΥ ΕΙΧΑ ΚΑΘΕ ΛΟΓΟ, ΜΕ ΕΙΧΑΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙ.

 

Γράφουν η Mpanana

 

Άσε που πίστευα κιόλας  πως η δουλειά μου εκεί μέσα ήταν πολύ πιο έντιμη από των περισσοτέρων. Μετά είπα στον εαυτό μου να μην συνεχίζει να παίζει το χαρτί του θυμού. Όσο σκέφτεσαι τέτοια τόσο δηλητηριάζεσαι, έλεγα και ξανάλεγα. Να πάνε να γαμηθούν, στην τελική χάρη σου κάνανε, δεν τους άντεχες.

Οι μήνες πέρασαν και όντως όλο αυτό μου βγήκε σε καλό. Τέλος, η εβδομαδιαία γκρίνια και η προσπάθεια για το αυτονόητο. Έχω επιτέλους χρόνο για μένα, μπορεί να μην έχω λεφτά αλλά δεν είχα ούτε όταν δούλευα. Πριν δεν είχα ούτε λεφτά, ούτε χρόνο, ούτε ενέργεια. Όσο περνάει ο καιρός τόσο καθαρίζει το κεφάλι μου από τις τελευταίες ενοχές που με κρατούσαν δέσμια σε μια πραγματικότητα που δεν μου ταιριάζει. Αυτή των κλιματιζόμενων γραφείων με τα ψεύτικα χαμόγελα που πολλάκις έχω αναφερθεί. Τι είναι αυτό όμως που ακόμα με τσαντίζει όταν βλέπω το λογότυπο τους; Η απόλυση μου επιβεβαίωσε μια θεωρία που απέκτησα στην πρώτη μου δουλειά στη χώρα και είναι η εξής. Οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα θέλουν αυλικούς και όχι εργαζόμενους  που μπορούν να ανατρέψουν καθιερωμένες μεθόδους προκειμένου να γίνουν ακόμα πιο δημιουργικοί. Δε μπορούν να αντέξουν το δεύτερο γιατί είναι έτσι φτιαγμένη η αλυσίδα, που δεν αντέχει. Οι πιο πάνω βρέθηκαν εκεί είτε από χάρη, είτε με χοντρό βύσμα, είτε γιατί ήταν το ίδιο κουτοπόνηροι με τα μεγάλα αφεντικά. Εντάξει μπορεί η θεωρία μου να μην έχει φοβερή βάση και να κακόπεσα στην επαγγελματική μου πορεία. Αλλά η αλήθεια είναι πως όπου και αν βρέθηκα είχα προϊσταμένους που τους σεβόμουν από υποχρέωση και όχι για την προσωπικότητα τους ή το ταλέντο τους. Οι περισσότεροι ήταν και είναι άνθρωποι χωρίς άλλα ενδιαφέροντα, χωρίς όνειρα για τη ζωή, χωρίς ανοιχτούς ορίζοντες ή πνευματικές αναζητήσεις. Άνθρωποι-εργαλεία, αυλικοί του λίγο-πιο-πάνω στη σκάλα. Άνθρωποι βατραχοποιημένοι*, χωρίς δικά τους λόγια. Όλη τους η ζωή ένα όνειρο για μια μεγαλύτερη καρέκλα, ένα μεγαλύτερο γραφείο, λίγα περισσότερα μηδενικά το μήνα. 

Φιλελευθερισμός, ελεύθερη οικονομία και ανταγωνισμός: ανατομία των όρων και προϋποθέσεις

Το Ποντίκι

του Νικήτα Χιωτίνη*

 Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον «φιλελευθερισμό», την «ελεύθερη οικονομία» και τον συνακόλουθο (οικονομικό) ανταγωνισμό – που πρέπει να είναι «υγιής» –, έννοιες που από τους «μεν» έχουν σχεδόν αγιοποιηθεί, από τους «δε» δαιμονοποιηθεί. Από όλες τις πλευρές, όμως, δείχνει να επικρατεί σύγχυση γύρω από τις πραγματικές σημασίες των όρων αυτών, τις ευρύτερες διαστάσεις τους και βέβαια τις προϋποθέσεις που εγγυώνται τη λειτουργία τους ως ρυθμιστικοί παράγοντες του τρόπου ύπαρξης και εξέλιξης των κοινωνιών.

Με τον όρο «φιλελευθερισμό» χαρακτηρίζουμε το ηθικό, φιλοσοφικό και πολιτικό ρεύμα που εμφανίστηκε ήδη από τον 17ο αιώνα, αντιτιθέμενο στον δεσποτισμό και στη φεουδαρχία, προτάσσοντας την ελευθερία και την ισότητα όλων των πολιτών. Σταδιακά κυριάρχησε στην Ευρώπη και σε αυτό που αποκαλούμε Δύση, ως πολιτική θεωρία, αλλά σε κάποιον βαθμό και στην πολιτική πρακτική, καθόσον οδήγησε στη δημιουργία του συνταγματικού κράτους.

Ταυτόχρονα, όμως, αυτός ο φιλελευθερισμός άρχισε να αλλοιώνεται, ιδιαίτερα στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα, μετατρεπόμενος σε ένα είδος οικονομικής θεωρίας, επικαλούμενος ταυτόχρονα τις αρχές του αρχικού φιλελεύθερου κινήματος και βασιζόμενος στη θεωρία του Adam Smith για το «αόρατο χέρι». Ο Adam Smith θεώρησε την ιδιοτελή επιδίωξη ατομικού κέρδους ως τελικώς ωφέλιμη και για το συλλογικό και κοινωνικό συμφέρον, κάτι που γίνεται χωρίς καν να είναι στις προθέσεις του ιδιοτελούς επιχειρηματία. Ο φιλελευθερισμός λοιπόν αυτός, ταυτίστηκε με την πρόταξη της αγοράς και της «ελεύθερης οικονομίας» και τις πρόταξε σαν τα κύρια πολιτικά ζητούμενα, εμπιστευόμενος περισσότερο τους νόμους της αγοράς παρά τους νόμους της Πολιτείας. Το Κράτος πρέπει έτσι να παραχωρήσει τη δυνατότητα στην αγορά να ρυθμίζει αυτή την κοινωνική συμβίωση και το «αόρατο χέρι» του Adam Smith θα φροντίσει για το κοινό καλό.

Ο κύριος Ryanair που «κάρφωνε» την Ολυμπιακή

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Οι εχθροί του θέλουν να τον δουν να συντρίβεται στα Ιμαλάια με όλο το στόλο των αεροσκαφών του. Και οι φίλοι του όμως δεν έχουν καλύτερη γνώμη γι’ αυτόν. Να σας συστήσουμε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ryanair.

«Habemus lowest fares – Έχουμε τις χαμηλότερες τιμές» ακούστηκε μια βροντερή φωνή από το βάθος του δωματίου. Οι δημοσιογράφοι, που περίμεναν νωχελικά στην αίθουσα Τύπου, γύρισαν τρομαγμένοι για να αντικρίσουν τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ryanair ντυμένο με τα άμφια του Πάπα.

Ήταν φθινόπωρο του 2004 και ο Μάικλ Ολίρι είχε επιλέξει αυτό τον τρόπο για να μεταδώσει, Urbi et Orbi (στην πόλη και τον κόσμο), τη δημιουργία μιας νέας γραμμής Δουβλίνου – Ρώμης για την αεροπορική του εταιρεία.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ολίρι κέρδιζε, με τις ιδιοτροπίες του, μια θέση στα πρωτοσέλιδα του ευρωπαϊκού Τύπου. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην Ιρλανδία όταν αγόρασε άδεια αυτοκινητιστή και τοποθέτησε στηνπολυτελή Mercedes του ένα ταξίμετρο για να μπορεί να κινείται στους λεωφορειόδρομος του Δουβλίνου. Ακόμη και ο υπουργός μεταφορών της Ιρλανδίας που επιχείρησε να του αφαιρέσει την άδεια για να ικανοποιήσει το κοινό περί δικαίου αίσθημα, απέτυχε παταγωδώς. Κανένας δεν τολμούσε να τα βάλει με τον άνθρωπο που συντηρούσε έναν από τους ανερχόμενους γίγαντες της ιρλανδικής οικονομίας. Κι όμως πριν από δυο δεκαετίες κανένας δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι ένας σχετικά άσημος Ιρλανδός λογιστής θα μετατρεπόταν σε έναν από τους πλέον ιδιόρρυθμους αλλά και επιτυχημένους επιχειρηματίες του πλανήτη διοικώντας ένα οικονομικό χρυσωρυχείο όπως η Ryanair.

Πόσο ρεαλιστικό είναι το σχέδιο της τρόικας για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας.

του Κώστα Μελά

 Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να αναλυθεί με την δέουσα προσοχή το πλαίσιο εντός του οποίου περιγράφονται οι τρόποι για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας με βάση τις απόψεις της Τρόικας. . Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (απόφαση Euro group 27.11.2012) η μεγέθυνση της οικονομίας θα προέλθει από την επανεκκίνηση των επενδύσεων και την μεγέθυνση των εξαγωγών της χώρας. Αυτή η επανεκκίνηση των επενδύσεων αναμένεται να ξεκινήσει το τέλος του 2013 , καθοδηγούμενη από : την μετάβαση των επιχειρήσεων σε καθεστώς κερδοφορίας , την καλυτέρευση του επιχειρηματικού κλίματος το οποίο θα ανοίξει νέες ευκαιρίες στην ελληνική οικονομία, από την επιτάχυνση απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων .
Επίσης η μείωση του ανταγωνιστικού κόστους λόγω της μείωσης των μισθών τα προηγούμενα χρόνια μπορεί να υποστηρίξει τη μεγέθυνση του εξωτερικού τομέα επιτρέποντας τον εκμοντερνισμό της παραγωγικής ικανότητας της χώρας ώστε να μεγεθυνθεί το μερίδιο αγοράς στο Διεθνές εμπόριο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά και με την απαιτούμενη προσοχή.

- Προβάλλεται πάλι το επιχείρημα ότι από το τέλος του 2013 η κερδοφορία των επιχειρήσεων θα είναι ικανός και αναγκαίος παράγοντας να τροφοδοτήσει μια εσωτερική χρηματοδότηση των επενδύσεων. Όμως το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι το πώς θα δημιουργηθεί η συγκεκριμένη κερδοφορία , με τόσο χαμηλά την εγχώρια ζήτηση ( η οποία θα συνεχίσει τουλάχιστον να υφίσταται σίγουρες απώλειες μέχρι και το 2015 ύψους 18,3 δις ευρώ) αλλά και τους περιορισμούς που επιβάλλει το διεθνές περιβάλλον αναφορικά με την εξωτερική ζήτηση. Δεν θέλουμε να εμπλακούμε σε θεωρητικές συζητήσεις σχετικά με την λειτουργία ή όχι του περίφημου Νόμου του Say . Όμως υπάρχει ένα πραγματολογικό στοιχείο το οποίο δεν δύναται να αμφισβητηθεί : ο βαθμός χρησιμοποίησης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας ο οποίος έχει κατέβει στο 65,0% το τρίτο τρίμηνο του 2012 έναντι 77,0% το 2007.Μάλιστα στα κεφαλαιουχικά αγαθά έχει μειωθεί στο 52,6% την ίδια περίοδο από 80,7% το 2007. Επομένως τουλάχιστον μέχρι να επανέλθει η παραγωγική ικανότητα στο κανονικό επίπεδο λειτουργίας της οικονομίας είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν νέες επενδύσεις στις ήδη υπάρχουσες επιχειρήσεις.