Το 10% των ασφαλισμένων εργαζόμενων στην Ελλάδα είναι αλλοδαποί - Το 53% είναι Αλβανοί υπήκοοι

Οι αλλοδαποί άνδρες αντιπροσωπεύουν το 11,79% των ασφαλισμένων ανδρών και οι αλλοδαπές γυναίκες το 7,19% των ασφαλισμένων γυναικών, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΕΦΚΑ.

Στο σύνολο των ασφαλισμένων, 90,32% έχουν ελληνική υπηκοότητα, 1,48% άλλης χώρας ΕΕ και 8,2% χώρας εκτός ΕΕ. Στους ασφαλισμένους στις κοινές επιχειρήσεις, 91,03% έχουν ελληνική υπηκοότητα, 1,47% άλλης χώρας ΕΕ και 7,5% χώρας εκτός ΕΕ, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά στα οικοδομοτεχνικά έργα είναι 49,26%, 2,41% και 48,33%.

• Στο σύνολο των αλλοδαπών ασφαλισμένων, 51,60% έχουν αλβανική υπηκοότητα.
• Στους αλλοδαπούς άντρες, 52,74% είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι υπήκοοι του Πακιστάν με 11,51%, και του Μπανγκλαντές με 5,37%.
• Στις αλλοδαπές γυναίκες, 49,39%, είναι αλβανικής υπηκοότητας, ακολουθούν οι ασφαλισμένες βουλγαρικής υπηκοότητας με 7,36% και ρουμανικής με 7,13%.

Σε ποιούς κλάδους απασχολούνται οι εργαζόμενοι

Η παγκοσμιοποίηση και το παράδοξο της ανισότητας

Οι εργαζόμενοι των αναδυόμενων χωρών έχουν ωφεληθεί από την παγκοσμιοποίηση αλλά όχι και αυτοί των πλούσιων χωρών. Η απατηλή λύση του προστατευτισμού και ο κρίσιμος ρόλος της εκπαίδευσης. Ποιες πολιτικές πρέπει να εφαρμόσουν οι δυτικές κυβερνήσεις.

του Αλέξανδρου Μανωλάτου

H εισοδηματική ανισότητα έχει αυξηθεί δραματικά στο εσωτερικό των περισσότερων κρατών σε όλο τον κόσμο τα τελευταία 40 χρόνια, αλλά η ανισότητα μεταξύ των κρατών – η παγκόσμια ανισότητα - έχει συρρικνωθεί.

Τούτο αποτελεί σύμφωνα με τον Μπράνκο Μιλάνοβιτς το μεγάλο παράδοξο της ανισότητας: Για πρώτη φορά τα τελευταία 200 χρόνια, η ανισότητα μεταξύ των πολιτών της υφηλίου συρρικνώνεται και αυτό συνέβη τη στιγμή που η ανισότητα εντός των κρατών αυξάνεται σχεδόν παντού.

Ο κ. Μιλάνοβιτς, καθηγητής στο City University της Νέας Υόρκης, υποστηρίζει ότι οι δύο αντίθετες αυτές δυνάμεις σημαίνουν επί της ουσίας ότι η θέση των εργαζόμενων και της μεσαίας τάξης στις αναδυόμενες οικονομίες έχει βελτιωθεί, ενώ η θέση των εργαζόμενων και της μεσαίας τάξης των ανεπτυγμένων οικονομιών έχει επιδεινωθεί. Εν ολίγοις, οι εργαζόμενοι στις αναδυόμενες οικονομίες επωφελήθηκαν από την παγκοσμιοποίηση, κάτι το οποίο δεν συνέβη με τους εργαζόμενους στις πλούσιες χώρες.

Διεκπεραίωση αντί δημιουργίας υπεραξίας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Σοφίας Εμμανουήλ

semm@naftemporiki.gr

Τo να έχει κανείς ταλέντο και τεχνογνωσία, δεξιότητες και εμπειρία, δεν είναι προσόν σε μια οικονομία που δεν παράγει θέσεις εργασίας σε τομείς έντασης γνώσης. Κι αυτό είναι πρόβλημα για την αγορά, αλλά και για τους ανθρώπους. Παρά τις καλές προθέσεις, τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται, κάποιες καινοτόμες προτάσεις νεοφυών επιχειρήσεων και τις αλλαγές που κυοφορούνται σε διάφορους τομείς -τόσο σε επίπεδο κυβερνητικού σχεδιασμού όσο και σε επίπεδο επιχειρηματικότητας- η Ελλάδα σήμερα προσφέρει ευκαιρίες απασχόλησης κυρίως στη δημόσια διοίκηση, καθώς και σε καταστήματα, καφέ και ξενοδοχεία.

Εκεί εντοπίζεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα, εργαζομένων που θεωρούνται overqualified - διαθέτουν περισσότερα προσόντα από αυτά που απαιτούνται για τις θέσεις που καλύπτουν. Ως αποτέλεσμα, είναι έτοιμοι να φύγουν στο εξωτερικό με την πρώτη ευκαιρία… καριέρας. Ο ένας στους τρεις Έλληνες εργάζεται σε δουλειά κατώτερη των προσόντων του, αναφέρει έρευνα του ΣΕΒ, που αποκαλύπτει επίσης ότι την περίοδο 2008-2017 το ποσοστό υπερεκπαιδευμένης απασχόλησης στη χώρα μας αυξήθηκε κατά 60,6%. Άρα, αν για παράδειγμα θεωρήσουμε ότι ο τουρισμός θα συνεχίσει να πριμοδοτεί στο μέλλον τομείς της οικονομίας (και άρα θέσεις εργασίας), που κατά βάση δεν είναι έντασης γνώσης, πώς θα εξισορροπήσουμε το διευρυνόμενο χάσμα στις δεξιότητες που προσφέρονται και ζητούνται αντίστοιχα;

Ερχονται τα πάνω-κάτω για τους εργαζόμενους στις τράπεζες

Τεκτονικές αλλαγές έρχονται στο μοντέλο λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, στη σκιά του τεράστιου όγκου μη εξυπηρετούμενων δανείων και της τεχνολογίας. Αναμένονται μαζικές μετακινήσεις υπαλλήλων σε εταιρείες ειδικού σκοπού (SPV) και… λιτά προγράμματα αποχωρήσεων.

της Αναστασίας Παπαϊωάννου

Αντιμέτωπες με ένα ακόμη πρόβλημα αναμένεται να βρεθούν εφεξής οι διοικήσεις των ελληνικών τραπεζών. Αυτή τη φορά το ζήτημα αφορά τις σχέσεις με τους εργαζόμενους.

Εκτός από τα νέου τύπου και φτωχότερα προγράμματα εθελούσιας εξόδου, στο κάδρο προστίθεται και η μετακίνηση αρκετών τραπεζοϋπαλλήλων στις Εταιρείες Ειδικού Σκοπού (SPV), στις οποίες θα μεταφερθούν τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα (NPEs).

Το ζήτημα έχει ήδη ανακύψει στους κόλπους των εργαζομένων και σύμφωνα με τις πληροφορίες, η ηγεσία της ΟΤΟΕ αναμένεται το προσεχές χρονικό διάστημα να καταθέσει τις προτάσεις της, με στόχο τη διασφάλιση των υφιστάμενων εργασιακών δικαιωμάτων.

Η κατάσταση, όμως, δεν είναι απλή και σύμφωνα με τραπεζικά στελέχη, οι εποπτικές αρχές πιέζουν για μείωση του προσωπικού και αντίστοιχα των καταστημάτων, τόσο για λόγους έλλειψης κερδοφορίας, όσο και για λόγους μετατόπισης των τραπεζικών εργασιών στο τιτάνιο έργο μείωσης των κόκκινων δανείων. Στο σκηνικό έρχεται να προστεθεί η ψηφιακή εξέλιξη, η οποία περιορίζει τις ανάγκες σε προσωπικό.

Το φάσμα της... αχρηστίας απειλεί τους εργαζόμενους στη Δύση

Η ανάδειξη της κοινωνίας των δεξιοτήτων και πώς τροφοδοτεί πλουσιοπάροχα λαϊκισμό και δημαγωγία. Η πραγματικότητα της σημερινής αγοράς εργασίας, το πρόβλημα των 50άρηδων και οι δύσκολες απαντήσεις. 

Γράφει ο Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλος

Την ώρα που, ως φαίνεται, ο λαϊκισμός κερδίζει έδαφος παγκοσμίως, με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε πολιτικό επίπεδο, μήπως όλοι όσοι θεωρούν την ανοικτή κοινωνία ύπατη πολιτική αξία θα πρέπει να ξανασκεφτούν το περιεχόμενό της;

Μήπως «περίεργες» πολιτικές επιλογές και συμπεριφορές υπαγορεύονται από πολύπλοκα συναισθήματα που συνδέονται άμεσα με τις νέες μορφές που αναδύονται στην οικονομία και την κοινωνία, ιδιαιτέρως δε στον αναπτυγμένο κόσμο; Με διαφορετικά λόγια, δεν θα πρέπει να αναρωτηθούμε σε ποιον βαθμό οι αναπτυγμένες κοινωνίες, στο μέτρο που αναπτύσσονται τεχνολογικά, δημιουργούν ένα περιβάλλον απομόνωσης, το οποίο από μόνο του οδηγεί σε νέες μορφές ανισοτήτων; Ανισότητες που χαρακτηρίζονται από την αντιπαράθεση ανθρώπων ταλαντούχων με όλους αυτούς που απειλούνται από το φάσμα της αχρηστίας.

Το θέμα είναι τεράστιο, εξόχως επίκαιρο και ελάχιστα συζητημένο, ίσως γιατί οι ειδικοί δεν θέλουν να το δουν, βγάζοντας τα γυαλιά του παρελθόντος.

Υπάρχει όμως ένας συγγραφέας που έκανε την προσπάθεια αυτή. Πρόκειται για τον γνωστό καθηγητή Ρίτσαρντ Σένετ (Richard Sennett), ο οποίος, στο βιβλίο του «Η Κουλτούρα του Νέου Καπιταλισμού» (το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 2006 στις ΗΠΑ και το 2008 στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Σαββάλα), θέτει το πρόβλημα των αλλαγών στην εργασιακή οργάνωση και ηθική, υπό το πρίσμα των νέων πεποιθήσεων και αξιών που αποδίδονται στο ταλέντο.

Τι ισχύει εάν ο εργαζόμενος δεν πάει για δουλειά λόγω κακοκαιρίας - Τι προβλέπει η νομοθεσία

Το Ποντίκι

Το υπουργείο Εργασίας έβγαλε ανακοίνωση σχετικά με τους κανόνες υγείας και ασφάλειας που προβλέπονται από την εργατική νομοθεσία, με αφορμή τα έκτακτα καιρικά φαινόμενα που επικρατούν σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.

«Οι εργοδότες θα πρέπει να λαμβάνουν τα κατάλληλα κατά περίπτωση τεχνικά και οργανωτικά μέτρα, ανάλογα με τις υπάρχουσες ανάγκες και δυνατότητες, για τη μείωση της έκθεσης των εργαζομένων σε κίνδυνο λόγω των ακραίων καιρικών φαινομένων και να τους παρέχουν τις κατάλληλες οδηγίες» αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωση.

Τι προβλέπεται για τις αποδοχές των εργαζομένων

Σύμφωνα με το υπουργείο, εάν, εξαιτίας των έντονων καιρικών φαινομένων, που συνιστούν λόγο ανωτέρας βίας, ο εργαζόμενος δεν μεταβεί στην εργασία του, παρά τη λειτουργία της επιχείρησης, ο εργαζόμενος διατηρεί την αξίωση καταβολής μισθού.

Εάν η επιχείρηση δεν λειτουργήσει λόγω των έντονων καιρικών συνθηκών και οι εργαζόμενοί της δεν προσέλθουν στην εργασία τους για τον ίδιο λόγο, εφαρμόζεται ο κανόνας της κοινής απαλλαγής των μερών ως προς τις αμοιβαίες υποχρεώσεις τους.

Τι προβλέπεται για τους χώρους εργασίας 

Οι εργαζόμενοι έχασαν το τρένο της ευρωανάκαμψης

Αποκαρδιωτικά τα στοιχεία για τα ποσοστά των εργαζομένων που βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας. Σε επίπεδα ρεκόρ τα ποσοστά ακόμα και στην «πλούσια» Γερμανία. Που αποδίδουν οι ειδικοί το φαινόμενο.

της Valentina Romei (Λονδίνο)

Η ισχυρότερη οικονομική ανάκαμψη εδώ και μια δεκαετία, η χαμηλότερη ανεργία που έχει καταγραφεί, κι’ όμως τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι το ποσοστό των ευρωπαίων εργατών σε καθεστώς φτώχειας συνέχισε να ανεβαίνει σταθερά μετά την χρηματοπιστωτική κρίση.

Τα στοιχεία της Eurostat, τα οποία επικαιροποιήθηκαν πλήρως μόλις την προηγούμενη εβδομάδα έδειξαν ότι το 2017 ένας στους 10 εργαζόμενους ζούσε σε νοικοκυριό που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, μέγεθος αναλλοίωτο από το 2016 και το υψηλότερο που έχει ποτέ καταγραφεί.

Με την δημιουργία θέσεων εργασίας, τις αυξήσεις μισθών και την οικονομική ανάκαμψη να αναμένεται να επιβραδύνουν την επόμενη χρονιά, οι προοπτικές δημιουργίας υψηλότερα αμειβόμενων και σταθερών θέσεων εργασίας θα γίνει περισσότερο αβέβαια, τροφοδοτώντας δυνητικά τις αντικαθεστωτικές και λαϊκιστικές διαμαρτυρίες, όπως τα «κίτρινα γιλέκα» στη Γαλλία.

Καταναλωτές Vs... εργαζομένων!

Ο οδοστρωτήρας του παγκόσμιου ανταγωνισμού επιβάλλει τη συνεχή προσαρμογή ανθρώπων και επιχειρήσεων. Η ανάδυση της Ασίας και τα νέα δεδομένα στην παγκόσμια αγορά εργασίας. Το δόγμα ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

του Βασίλη Παζόπουλου*

Κάθε πρωί μια γαζέλα ξυπνά στη ζούγκλα. Ξέρει πως θα πρέπει να τρέξει ταχύτερα από το πιο γρήγορο λιοντάρι, αλλιώς θα φαγωθεί. Λίγο πιο πέρα, κάθε πρωί ένα λιοντάρι ξυπνά. Ξέρει πως πρέπει να προσπεράσει την πιο αργή γαζέλα, αλλιώς θα μείνει νηστικό. Συνεπώς δεν έχει σημασία αν είσαι γαζέλα ή λιοντάρι. Όταν ανατείλει ο ήλιος, άρχισε να τρέχεις.

(Αφρικανική παροιμία)

Η εποχή μετά τη βιομηχανική επανάσταση χαρακτηρίστηκε από την αντιπαράθεση μεταξύ καπιταλιστικής και εργατικής τάξης, με το κράτος να έχει τον ρόλο τουενδιάμεσου. Ωστόσο τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αθόρυβα η διαμάχη μετατοπίστηκε μεταξύ καταναλωτή και εργαζόμενου. Ο ενδιάμεσος είναι πλέον η επιχείρηση.

Ο καταναλωτής πιέζει για περισσότερα αγαθά με λιγότερα χρήματα. Λαμβάνοντας το μήνυμα, οι εταιρίες μεταφέρουν την πίεση στους εργαζόμενους. Περικοπή του κόστους συχνά σημαίνει μειώσεις μισθών και παροχών. Οι διοικήσεις, αν δεν υπακούσουν στις απαιτήσεις των πελατών, δεν μπορούν να εγγυηθούν τις θέσεις εργασίας. Το αφεντικό είναι ο πελάτης. Και ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Γιατί η Ελλάδα έχει στελέχη... «διαμάντια»

Αν δεν αλλάξουμε προτεραιότητες και το νοσηρό σύστημα που μας χρεοκόπησε, θα αφήσουμε παρακαταθήκη μια χώρα σε μόνιμη υστέρηση. Το brain drain, η έλλειψη «ταλέντων» και τα μεγάλα λάθη. 

Γράφει ο Κ. Μαρκάζος

Σύμφωνα με την «Ετήσια Έρευνα Έλλειψης Ταλέντου» της ManpowerGroup, 6 στους 10 εργοδότες στην Ελλάδα δυσκολεύονται να καλύψουν θέσεις εργασίας. Αποτελεί το υψηλότερο ποσοστό που καταγράφεται τα τελευταία 10 χρόνια διεξαγωγής της έρευνας στη χώρα μας, ενώ βρίσκεται 16 μονάδες πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο (45%).

Το εύρημα είναι εντυπωσιακό, γιατί διαπιστώνεται έλλειψη ταλέντου σε μια χώρα που υποτίθεται ότι διαθέτει πλεόνασμα για εξαγωγή. Η τάση μάλιστα εμφανίζεται επιδεινούμενη, καθώς πρόβλημα το 2012 είχε το 24% των επιχειρήσεων, για να φτάσει το 61% το 2018, κάτι που χρήζει ιδιαίτερης ερμηνείας.

Η Έλλειψη Ταλέντου στην Ελλάδα και παγκοσμίως, 2008-2018 (Πηγή: ManpowerGroup)

Bullshit Jobs: Σε δουλειά να βρισκόμαστε

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

INFOWAR

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Τo 1930 ο οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς προέβλεπε ότι μέχρι το τέλος του αιώνα η ανάπτυξη της τεχνολογίας θα επιτρέπει στους πολίτες των καπιταλιστικά αναπτυγμένων κοινωνιών να εργάζονται 15 ώρες την εβδομάδα. Σήμερα, καθώς ακροδεξιά και νεοφιλελεύθερα καθεστώτα της Ε.Ε. προωθούν τη 12ωρη ημερήσια εργασία, κάποιοι αναρωτιούνται: Και τι δουλειά θα κάνουμε 12 ώρες τη μέρα;

Αν καμία χώρα δεν είχε στρατό, οι στρατοί θα ήταν άχρηστοι. Το ίδιο ισχύει και για τους υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων.

Ντέιβιντ Γκρέμπερ

Στο London School of Economics, όπου εργάζεται ο καθηγητής Ανθρωπολογίας Ντέιβιντ Γκρέμπερ, υπήρχε ένας μαραγκός, που έφτιαχνε τα γραφεία, τις βιβλιοθήκες και άλλες εγκαταστάσεις του κτιρίου. Οι ανάγκες, όμως, των διδασκόντων και του διοικητικού προσωπικού ήταν τόσο μεγάλες ώστε έπρεπε να περιμένουν σε λίστα αναμονής για να εξυπηρετηθούν.

Βλέποντας τα παράπονα να αυξάνονται, η διοίκηση του πανεπιστημίου προσέλαβε έναν υπάλληλο με αρμοδιότητα να κατευνάζει την οργή των άλλων υπαλλήλων. Αυτό που κανένας δεν σκέφτηκε ήταν ότι το πρόβλημα θα είχε λυθεί εάν στη θέση του συγκεκριμένου υπαλλήλου είχαν προσλάβει δεύτερο μαραγκό.

Παρατηρήσεις σαν και αυτές οδήγησαν τον Γκράμπερ στη θεωρία των λεγόμενων Bullshit Jobs, την οποία άρχισε να αναπτύσσει στις αρχές της δεκαετίας. Στα ελληνικά ο όρος έχει αποδοθεί σαν «ηλίθιες δουλειές» ή «κωλοδουλειές», αν και όπως θα δούμε στη συνέχεια ο δεύτερος όρος προκαλεί σύγχυση, καθώς παραπέμπει στον όρο «shit jobs». Bullshit Jobs, σύμφωνα με τον Γκράμπερ «είναι εργασίες τόσο ανούσιες, ή ακόμη και καταστροφικές, ώστε αυτός που τις εκτελεί αναγνωρίζει ενδόμυχα ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν».

ΟΟΣΑ: Στην Ελλάδα χρειάζονται 4 γενιές για να ανέβει κάποιος στην κοινωνική κλίμακα

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Ο «κοινωνικός ανελκυστήρας» παρουσιάζει βλάβη σε πολλές βιομηχανικές χώρες, καθώς χρειάζονται κατά μέσον όρο πέντε γενιές στις χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) για να καταφέρει κάποιος που προέρχεται από φτωχή οικογένεια να φτάσει στο μέσο εισόδημα στη χώρα του, ανακοίνωσε σήμερα ο οργανισμός αυτός.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ που δόθηκε στη δημοσιότητα, η Ελλάδα και η Ισπανία βρίσκονται πάνω από τον μέσο όρο, καθώς σε αυτές χρειάζονται 4 γενιές, ενώ στη Γαλλία και τη Γερμανία απαιτούνται έξι γενιές για να ανέλθει κάποιος στην κοινωνική κλίμακα.

«Δεν υπάρχει πλέον κοινωνική κινητικότητα στις χώρες του ΟΟΣΑ: τα εισοδήματα, το επάγγελμα, το επίπεδο εκπαίδευσης μεταφέρονται από τη μια γενιά στην άλλη», σημείωσε η Γκαμπριέλα Ράμος, ειδική σύμβουλος του γενικού γραμματέα του ΟΟΣΑ, κατά την παρουσίαση της έκθεσης του οργανισμού σε δημοσιογράφους.

«Στο σύνολο του ΟΟΣΑ, χρειάζονται πλέον τουλάχιστον 5 γενιές κατά μέσον όρο ώστε ένα παιδί που προέρχεται από μια οικογένεια που βρίσκεται χαμηλά στην εισοδηματική κλίμακα να φτάσει στον μέσο όρο της», πρόσθεσε.

Stock options: Οι παθογένειες και η φορολογική... τιμωρία

Πώς η φορολόγηση των stock options στη χώρα μας συνιστά τιμωρία του φτωχοποιημένου Έλληνα εργαζόμενου και όχι ένα κίνητρο παραγωγικότητας. Το «πρόχειρο» πλαίσιο και η διεθνής εμπειρία. 

Γράφει η Ρ. Ζαννή της EY Ελλάδας*

Τα stock options, ή ελληνιστί «δικαιώματα προαίρεσης αγοράς μετοχών», δεν είναι σημερινή εφεύρεση, ούτε τυχαίο μοντέλο εργασιακής ανταμοιβής. Εφευρέτης των δικαιωμάτων προαίρεσης (“options”) θεωρείται ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο οποίος, σύμφωνα με τα όσα εξιστορεί ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά», τον 6ο π.Χ. αιώνα τα εισήγαγε στην οικονομική ζωή, προαγοράζοντας δικαιώματα μελλοντικής χρήσης των ελαιοτριβείων της Μιλήτου.

Σε ό,τι αφορά πιο ειδικά στην ιδέα της διάθεσης μετοχών στους εργαζομένους, αυτή γεννήθηκε στις ΗΠΑ στα μέσα του 19ου αιώνα, από μεγάλες εταιρείες, όπως η Procter & Gamble και Sears, ως μέσο οικονομικής ενίσχυσης του συνταξιοδοτούμενου εργατοϋπαλληλικού προσωπικού τους.

Ο δε πατέρας του πρώτου “Employee Stock Option Plan”, όπως το ξέρουμε σήμερα, ήταν ο Αμερικανός Οικονομολόγος Louis Kelso, ο οποίος εφηύρε και συνέταξε το πρώτο πρόγραμμα διάθεσης δικαιωμάτων προαίρεσης απόκτησης μετοχών το 1956 για την εφημερίδα Peninsula. Από εκεί, οδηγηθήκαμε στην πρώτη παγκόσμια θεσμοθέτηση του θεσμού από τις ΗΠΑ, το 1974, με το “Employee Retirement Income Security Act” και, εν συνεχεία, από άλλες χώρες που έχουν ανάλογο ολοκληρωμένο νομοθετικό πλαίσιο.

Με τη χορήγηση stock options, ο εργοδότης παρέχει στον εργαζόμενο το δικαίωμα να αποκτήσει, υπό όρους, συγκεκριμένο αριθμό μετοχών της εταιρείας σε προκαθορισμένη μελλοντική χρονική στιγμή και σε προκαθορισμένη – κατά ποσό ή ποσοστό – προνομιακή τιμή.

Η νέου τύπου αξιολόγηση των εργαζομένων

Τι έχει αλλάξει στα συστήματα αξιολόγησης των εργαζομένων και γιατί δεν μετράνε μόνο οι ποσοτικοί στόχοι. Ο ρόλος των Millennials και της Generation Y και η αξία των προσωπικών χαρακτηριστικών. 

Γράφει η Έλενα Κατσίνα*

Σημαντικές αλλαγές βλέπουμε το τελευταίο διάστημα στον τομέα του HR, σε ότι αφορά τα συστήματα αξιολόγησης του ανθρώπινου δυναμικού.

Μέχρι τώρα οι εταιρείες εστίαζαν κυρίως στους ποσοτικούς στόχους, ενώ όσον αφορά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, επικρατούσε ένα σύστημα «βαθμολόγησης»και όχι αξιολόγησης με στόχο την ανάπτυξη. Οι ταχύτατες, όμως, εξελίξεις οδηγούν πλέον τις εταιρείες στο να δίνουν προτεραιότητα στις δεξιότητες, δηλαδή στα προσωπικά χαρακτηριστικά του εργαζόμενου, και μάλιστα με διαφορετική οπτική γωνία που ξεφεύγει από την «σχολικού τύπου» βαθμολόγηση.

Στη μεγάλη αυτή αλλαγή έχουν συντελέσει και οι νέες γενιές - οι Millennials και Generation Y- που μπαίνουν σταδιακά στην αγορά εργασίας. Οι Millennials θα αποτελούν το 50% περίπου του ενεργού εργατικού δυναμικού έως το 2020, οπότε πρέπει να έχουμε επίγνωση του τι τους παρακινεί και τους κρατά αποτελεσματικούς. Η απάντηση σε αυτό φαίνεται να είναι η εκπαίδευση, η ανάπτυξη και η βελτίωση των δεξιοτήτων, πράγματα που μπορούν να προσφέρουν οι εργοδότες.

Απλήρωτη και «μαύρη» εργασία, ίσον δανεικά προς το κεφάλαιο

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Των Γιώργου Μουρμούρη, Δημήτρη Σταμούλη

Η είδηση της αυτοκτονίας μιας 42χρονης εργαζόμενης στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη», πρώην Αρβανιτίδη, συγκλόνισε το πανελλήνιο το περασμένο καλοκαίρι και για έναν λόγο παραπάνω, από αυτόν της έτσι κι αλλιώς τραγικής απώλειας μιας ανθρώπινης ζωής: Η αυτόχειρας ήταν μία από τους 1.400 πρώην εργαζόμενους του εν λόγω επιχειρηματία που παρέμενε απλήρωτη για 15 μήνες, με το έτσι κι αλλιώς πενιχρό επίδομα επίσχεσης εργασίας να έχει λήξει και το κράτος να μην λαμβάνει την παραμικρή μέριμνα για τους χιλιάδες εργαζόμενους που βρίσκονται στη θέση της.

Ένας άλλος εργοδότης σε εταιρεία τηλεπωλήσεων έφτασε στο εξωφρενικό σημείο να απολύσει δύο εργαζόμενες και να τους ζητήσει να μείνουν κάποιους μήνες για να πάρουν την αποζημίωση με τις νέες πωλήσεις που θα κάνουν!

Τα φαινόμενα της απλήρωτης και της μαύρης-ανασφάλιστης εργασίας γιγαντώθηκαν από τα πρώτα πέτρινα χρόνια της μνημονιακής επέλασης στην Ελλάδα και μετά. Σύμφωνα με μελέτη των Σ. Ρομπόλη και Β. Μπέτση, η ανασφάλιστη εργασία αφορά σε έναν στους 5 εργαζόμενους (500.000 άτομα). Περίπου 300.000 εργαζόμενοι, ενώ στην πραγματικότητα απασχολούνται ως μισθωτοί, εμφανίζονται ως αυτοαπασχολούμενοι, αναλαμβάνοντας εξ ολοκλήρου την υποχρέωση καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών. Συνολικά σε περίπου 900.000 υπολογίζονται οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, οι οποίοι ενώ εργάζονται καθημερινά και κανονικά, η καταβολή του μισθού τους γίνεται με καθυστέρηση που ανέρχεται από έναν μέχρι δεκαπέντε μήνες.

Γιατί δεν αρκεί να δουλεύουμε πιο έξυπνα ή φιλότιμα

Οι δίοδοι συνεννόησης μεγάλων εργοδοτών με την κυβέρνηση, οι τάσεις προστατευτισμού, οι καιροσκοπικές τακτικές και πώς έμειναν απροστάτευτοι οι κλάδοι που υπερασπίζονται την εγχώρια παραγωγή. 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Η ελληνική οικονομία έχει δομικές ιδιαιτερότητες, σε σχέση με τις αναπτυγμένες βιομηχανικά χώρες. Μια από τις πιο σημαντικές είναι πως ελάχιστες από τις εγχώριες μεγάλες εταιρίες δραστηριοποιούνται σε κλάδους όπως της βιομηχανίας, του τουρισμού και της γεωργίας. Δηλαδή σε κλάδους των οποίων τα προϊόντα και οι υπηρεσίες υπόκεινται σε διεθνή ανταγωνισμό.

Όσες επιχειρήσεις έχουν σημαντικό μέγεθος, ανήκουν στο δημόσιο, ή είναι προμηθευτές του δημοσίου, ή είναι από τη φύση τους τοπικά ολιγοπώλια, όπως οι τράπεζες και οι εταιρίες τηλεφωνίας. Σαν χαρακτηριστικά τους έχουν σχετικά σταθερά έσοδα, ικανοποιητικό περιθώριο κέρδους και ότι δεν κινδυνεύουν από απρόβλεπτους ανταγωνιστές.

Η έλλειψη σοβαρού ανταγωνισμού αποβαίνει σε βάρος του καταναλωτή. Καθώς κατέχουν ήδη εδραιωμένη θέση στην αγορά, δεν έχουν ιδιαίτερο κίνητρο για σημαντικές επενδύσεις ούτε για σοβαρές καινοτομίες. Παρακολουθούν τις διεθνείς τεχνολογικές εξελίξεις του κλάδου τους και απλά αρκούνται στο να εξυπηρετούν ικανοποιητικά τους πελάτες τους.

Στο πιο κάτω επίπεδο, οι εργασίες που δεν νιώθουν την πίεση του ανταγωνισμού από μακριά είναι εκείνες που παρέχονται σε τοπικό επίπεδο: η οικοδομή, τα μέσα ενημέρωσης, οι χώροι εστίασης, τα κομμωτήρια. Η διάκριση δεν είναι πάντα ξεκάθαρη, ούτε και στατική, π.χ. οι καφετέριες και τα εστιατόρια σε κάποιες περιοχές είναι βασικοί πυλώνες της τουριστικής βιομηχανίας.

Οι γενιές των 700 ευρώ

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Γιώργου Κούρου

gkouros@naftemporiki.gr

Στα χρόνια της κρίσης πολλές ήταν οι ανισότητες που ήρθαν στην επιφάνεια. Σημαντική αύξηση κατέγραψε η εισοδηματική ανισότητα μεταξύ των πολιτών, όπως και τα ποσοστά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Φαινόμενα τα οποία δυστυχώς ακόμη και σήμερα, όσο κι αν κρύβονται κάτω από το χαλί, υφίστανται. Και όσο φυσικά οι πολιτικές ηγεσίες κοιτούν το δέντρο και όχι το δάσος, τόσο η εξάλειψή τους θα καθυστερήσει.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι ακόμη και σήμερα το εργατικό δυναμικό χωρίζεται στους «εντός των τειχών», δηλαδή τους εργαζομένους στο Δημόσιο, και στους «εκτός των τειχών».

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, έχοντας πάντα το μάτι στραμμένο στην εκλογική πελατεία, «χάιδευαν» το Δημόσιο, με αποτέλεσμα αυτό να γιγαντώνεται, ενώ οι ασκούντες τότε αντιπολίτευση εξαπέλυαν μύδρους κατά των κυβερνώντων, κατηγορώντας τους για τη δημιουργία πελατειακού κράτους.

Χρηματοπιστωτικό καρκίνωμα και οικονομία του χρέους

του Κώστα Μελά  – 

Η ολοκληρωτική απορρύθμιση που έχει επιβάλει την τελευταία τριακονταετία ο νεοφιλελευθερισμός είναι εμφανής πρωταρχικά στα καθεστώτα κίνησης των κεφαλαίων και στο θεσμικό πλαίσιο διαπραγμάτευσης της εργατικής δύναμης. Εργαλείο του συγκεκριμένου υποδείγματος είναι οι εθνικοί κρατικοί μηχανισμοί και οι πολιτικοί φορείς που ανήλθαν σε κυβερνητικούς θώκους.

Έτσι, ο νεοφιλελευθερισμός επιχείρησε να δώσει ώθηση στην μεγέθυνση του καπιταλιστικού συστήματος, καθώς το τελευταίο είχε οδηγηθεί σε στασιμοπληθωρισμό (δεκαετία του 1970) κάτω από την καθοδήγηση της κεϋνσιανής-κλασικής ρύθμισης και των υπέρμετρων δημοσιονομικών ελλειμμάτων που είχαν δημιουργηθεί.

Η ώθηση προήλθε κυρίως από τη τρομακτική διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, ο οποίος κατέστησε ιδιωτικό το χρέος που διοχετευόταν στην καπιταλιστική μηχανή για τη συνέχιση της λειτουργίας της ως μέσο τόνωσης της ιδιωτικής ζήτησης. Ως αποτέλεσμα της εφαρμοζόμενης οικονομικής πολιτικής, ο περιορισμός των μισθών των εργαζομένων αντισταθμίστηκε με την εύκολη πρόσβαση στον δανεισμό και με τη δημιουργία χρέους. Και αυτό, επειδή δημιουργούσε προβλήματα στην πραγμάτωση της παραγωγής (και της υπεραξίας).

Ραγδαία αύξηση των εργαζόμενων φτωχών

Πριν πολλά χρόνια η φτώχεια ευδοκιμούσε μεταξύ όσων δεν ήθελαν να εργαστούν και όσων ήθελαν μεν, αλλά δεν μπορούσαν.

ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ

Στη συνέχεια πέρασε στους συνταξιούχους, με την εγκατάλειψη μάλιστα των αναδιανεμητικών συστημάτων και την υιοθέτηση των κεφαλαιοποιητικών να αυξάνει το ποσοστό των φτωχών μεταξύ των συνταξιούχων. Εσχάτως, η φτώχεια ήρθε και στρογγυλοκάθισε μεταξύ των εργαζομένων. «Οι εργαζόμενοι φτωχοί είναι ένα σημαντικό τμήμα στις συνολικές στατιστικές της ανεργίας κι εκτιμάται ότι αποτελούν το 10% των ευρωπαίων εργατών», τονίζει σχετική έρευνα που δόθηκε μόλις πριν λίγες μέρες στη δημοσιότητα (In work poverty in the EU, Eurofound).

Τα συμπεράσματά της έκθεσης δεν θα προκαλούσαν τόσο εντύπωση αν δεν διανύαμε μια περίοδο αυξημένης αισιοδοξίας για την οικονομία της ευρωζώνης. Μετά μάλιστα και την αναβάθμιση της Πορτογαλίας από τον οίκο S&P σε επενδυτικό επίπεδο που σηματοδότησε τη σχετική επιστροφή της στην κανονικότητα αυξάνονται και πληθύνονται αναλύσεις και δημοσιεύματα που υπογραμμίζουν τις επιτυχίες της ευρωπαϊκής οικονομίας, σε τέτοιο βαθμό ώστε οι επιδόσεις της να είναι συγκρίσιμες με αυτές των ΗΠΑ. Μοναδικό μελανό σημείο το γεγονός ότι η καταγεγραμμένη επιτυχία αποδίδεται σε μεγάλο σχετικά βαθμό στη χαλαρή νομισματική πολιτική της ΕΚΤ. Δεν είναι δηλαδή αυτοτροφοδούμενη. «Χρειάζεται προσοχή», έγραφαν οι Financial Times την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου και συνέχιζαν: «Συγκεκριμένα, πρέπει να αναγνωρίσουμε το βαθμό στον οποίο η ανάκαμψη της ευρωζώνης είναι το άμεσο αποτέλεσμα των πολιτικών στήριξης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – και οι κίνδυνοι από τη διακοπή του πακέτου πολύ άμεσοι», δεδομένου ότι τον Οκτώβριο θα ανακοινωθεί ο ρυθμός μείωσης τη Ποσοτικής Χαλάρωσης από τις αρχές του νέου χρόνου. Η Ποσοτική Χαλάρωση επομένως συνέβαλε στην ανάπτυξη της ευρωπαϊκής οικονομίας μειώνοντας τα επιτόκια δανεισμού, έστω κι αν αποδείχθηκε ότι δεν μπόρεσε να υποκινήσει μια πιο δυναμική τάση μεγέθυνσης, ενώ ήταν μικρής σχετικά διάρκειας.

To beat or not to beat

Outside the Wall

Τα βλέπετε αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας;

Είναι νέα και όμορφα.

Στα μάτια τους, φωλιάζει η αισιοδοξία για το μέλλον.

Η στάση του σώματός τους, το ανέμελο και χαλαρό ντύσιμο, μα, πάνω απ’ όλα, αυτό το χαμόγελο της επιτυχίας δείχνει την ικανότητά τους, που κατάφεραν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους πολλούς.

Και έπειτα, μάλιστα, από μια σκληρή πενθήμερη διαγωνιστική διαδικασία.

Κέρδισαν, τα παιδιά, το μεγάλο βραβείο καινοτόμου επιχειρηματικής ιδέας που δίνει μια Σχολή επιχειρηματικότητας.

Ποια είναι αυτή η Think Young σχολή που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του The New York Times Athens Democracy Forum, και είχε ως θέμα την κοινωνική επιχειρηματικότητα;

Είναι ένα entrepreneurship School που στηρίζεται από την Coca Cola Foundation και μαζεύει -άλλοτε σε ξενοδοχεία και άλλοτε σε κρουαζιερόπλοια- νέους απόφοιτους πανεπιστημιακών σχολών και τους βάζει σε ομάδες να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να κερδίσουν κάποιο βραβείο.

Μη νομίσετε ότι το βραβείο που πήραν, αυτά τα παιδιά, είναι του κώλου. Τους νικητές περιμένουν τράπεζες για χρηματοδότηση, μέντορες για καθοδήγηση και επιχειρηματίες ζεστοί για συνεργασίες.

Και η επιχειρηματική τους ιδέα;

Πρόκειται για το PROOF.IT. Ένα πρωτότυπο τρόπο αξιολόγησης εργαζομένων στο χώρο της εστίασης.

Η σοσιαλδημοκρατική τραγωδία

analyst

του Ιάκωβου Ιωάννου

Αυτός που εγκαινίασε την κυριαρχία του ακραίου νεοφιλελευθερισμούστην Ευρώπη, δεν είναι άλλος από τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Schroeder – με την «ατζέντα 2010» που επέβαλλε το 2000. Μέσω αυτής οι γερμανοί εργαζόμενοι έπαψαν να συμμετέχουν μισθολογικά στην αύξηση της παραγωγικότητας τους – ενώ η κυρία Merkel, όπως επίσης ο υπουργός οικονομικών της, απλά εφαρμόζουν το πρόγραμμα του κ. Schroeder, επιβάλλοντας το επί πλέον στα άλλα κράτη με τη βοήθεια της κρίσης χρέους που η Γερμανία τροφοδότησε με την πολιτική της (ανάλυση).

Αυτός που δρομολόγησε την καταστροφή της Ελλάδας, την υπαγωγή της στην Τρόικα οπότε την επιβολή των νεοφιλελεύθερων μνημονίων και την επίσημη χρεοκοπία της με το PSI, δεν ήταν άλλος από το σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό Παπανδρέου – με τη βοήθεια των δύο επίσης σοσιαλδημοκρατών υπουργών οικονομικών του κκ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου. Αυτός που ολοκλήρωσε τώρα τη δολοφονία της χώρας μας, υφαρπάζοντας επίσης με ψευδείς υποσχέσεις την εξουσία, δεν ήταν άλλος από τον αριστερό και στη συνέχεια σοσιαλδημοκράτη κ. Τσίπρα – ο οποίος εφάρμοσε ακόμη πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, δρομολογώντας τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, οπότε την εξαθλίωση και υποταγή τους.