Σεράγεβο 1914

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Φίλε Πιτσιρίκο,

Το επεισόδιο στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας με προβληματίζει πολύ. Δεν ήταν μια απόφαση της Τουρκίας να καταρρίψει το ρωσικό βομβαρδιστικό πάνω σχεδόν στην γραμμή των συνόρων. Δεν μπορεί μια χώρα που απέφυγε την εμπλοκή της στον Β-ΠΠ -με τον τρόπο που το έκανε- να αντιδρά έτσι και να εμπλέκεται σε επεισόδιο με την Ρωσία, χωρίς να υπάρχει από πίσω ένας σχεδιασμός περαιτέρω κλιμάκωσης.

Δεν μπορεί μια χώρα που στέλνει σχηματισμούς πολεμικών της αεροσκαφών να κόβουν βόλτες πάνω από την Σκύρο και να εμπλέκονται σε αερομαχίες με τα ελληνικά από το 1974 και μετά, να ανακοινώνει πως είναι δικαίωμα της να καταρρίπτει κάθε αεροσκάφος που παραβιάζει τον εναέριο της χώρο.

Τις επόμενες βδομάδες που τα Τουρκικά F-16 θα πετάξουν πάνω από τις Σποράδες ή τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, η κυβέρνηση της Άγκυρας θα αναγνωρίζει το δικαίωμα της Αθήνας να καταρρίψει κάθε εισβολέα, και, αν η τελευταία δεν το κάνει, θα είναι σαν να απεμπολεί –σύμφωνα με την λογική των Τούρκων φυσικά– το δικαίωμα της να ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα ως ανεξάρτητο κράτος.

Με τα παραπάνω, δεν λέω φυσικά πως πρέπει να εμπλακούμε με τους Τούρκους στην επόμενη παραβίαση στο Αιγαίο.

Η μοναξιά του πάγκου

Outside the Wall

«Το ξέρω, παιδί μου.

Το σέντερ φορ είναι μόνο του μπροστά.

Και η ευθύνη της μεγάλης ήττας

τα ερωτηματικά της αντικατάστασης

οι συνέπειες της απαξίωσης

θα σε βαραίνουν πολλά άγρυπνα βράδια.

Μα εσύ μην στεναχωριέσαι.

Είσαι μικρός ακόμα

Μπορείς να περιμένεις την δεύτερη ευκαιρία.

Άλλωστε, στη μοναξιά του πάγκου γεννιούνται τα πιο όμορφα όνειρα» 

Ωραία! O φίλος μου ο Χάρης, δεν είναι κανένας σπουδαίος ποιητής. Αλλά αυτό βρήκε να γράψει, όταν του έλεγα για εκείνο τον πατέρα, που τον είδα, Κυριακή απόγευμα στο γήπεδο του Κόκκινου Μύλου, να δακρύζει.

Και λίγο αργότερα -δίπλα μου καθότανε αυτός ο άγνωστος στην αρχή Κύριος- να κρύβει με τα χέρια του, ένα πρόσωπο που έκλαιγε γοερά.

«Μα, γιατί; Τι σας συμβαίνει; Μπορώ να βοηθήσω;» του είπα, αγκαλιάζοντας τον φιλικά στην πλάτη.

Είχα πάρει το θάρρος να τον ρωτήσω, αφού μαζί βλέπαμε ένα παιγνίδι παιδικού πρωταθλήματος.

Λίγο νωρίτερα, σχολιάζαμε τα γκολ που έπεφταν βροχή από την αντίπαλη ομάδα της Πετρούπολης και ρίχναμε την ευθύνη στην τρύπια άμυνα των δικών μας.

«Να, ο μικρός μου» απάντησε, δείχνοντας μου το παιδί που κάθονταν στον πάγκο των αναπληρωματικών.

Με τα χρήματα των άλλων

Outside the Wall

«Το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι πως τελειώνει όταν τελειώσουν τα χρήματα των άλλων».

Είναι η φράση ευαγγέλιο που ξεστόμισε η Μάργκαρετ Θάτσερ, μόλις ξεμπέρδεψε με τους ανθρακωρύχους.

Αρέσουν πολύ τα λόγια αυτά, στους φιλελέδες που την λάτρεψαν.

Η μακαρίτισσα -να αναπαύεται η φιλελεύθερη ψυχή της, εκεί ψηλά που βρίσκεται-δεν είχε σε αυτό άδικο.

Γιατί σοσιαλισμός με δανεικά και αγύριστα, δεν μπορεί να περπατήσει.

Όταν στερέψει η δεξαμενή των χρηματοδοτήσεων από τους τρίτους, μπορούν να στάζουν παροχές οι κρουνοί της δημόσιας παιδείας, της υγείας και της πρόνοιας;

Όχι, βέβαια. Πώς θα πληρωθούν οι δάσκαλοι και οι γιατροί;

Από πού θα πάρουν επιδόματα οι άνεργοι;

Με τι χρήματα θα κτιστούν εργατικές κατοικίες;

Και πώς να έχει άδικο η αείμνηστη, όταν κοτζαμάν- έτσι προφέρεται στα πειραιώτικα, και όχι κοτζάμ- Άδωνις Γεωργιάδης μας έδωσε με γραπτό του μήνυμα να καταλάβουμε ότι πρέπει να αγιάσει το στόμα της;

To beat or not to beat

Outside the Wall

Τα βλέπετε αυτά τα παιδιά της φωτογραφίας;

Είναι νέα και όμορφα.

Στα μάτια τους, φωλιάζει η αισιοδοξία για το μέλλον.

Η στάση του σώματός τους, το ανέμελο και χαλαρό ντύσιμο, μα, πάνω απ’ όλα, αυτό το χαμόγελο της επιτυχίας δείχνει την ικανότητά τους, που κατάφεραν να ξεχωρίσουν ανάμεσα στους πολλούς.

Και έπειτα, μάλιστα, από μια σκληρή πενθήμερη διαγωνιστική διαδικασία.

Κέρδισαν, τα παιδιά, το μεγάλο βραβείο καινοτόμου επιχειρηματικής ιδέας που δίνει μια Σχολή επιχειρηματικότητας.

Ποια είναι αυτή η Think Young σχολή που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του The New York Times Athens Democracy Forum, και είχε ως θέμα την κοινωνική επιχειρηματικότητα;

Είναι ένα entrepreneurship School που στηρίζεται από την Coca Cola Foundation και μαζεύει -άλλοτε σε ξενοδοχεία και άλλοτε σε κρουαζιερόπλοια- νέους απόφοιτους πανεπιστημιακών σχολών και τους βάζει σε ομάδες να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για να κερδίσουν κάποιο βραβείο.

Μη νομίσετε ότι το βραβείο που πήραν, αυτά τα παιδιά, είναι του κώλου. Τους νικητές περιμένουν τράπεζες για χρηματοδότηση, μέντορες για καθοδήγηση και επιχειρηματίες ζεστοί για συνεργασίες.

Και η επιχειρηματική τους ιδέα;

Πρόκειται για το PROOF.IT. Ένα πρωτότυπο τρόπο αξιολόγησης εργαζομένων στο χώρο της εστίασης.

Ο μυστικός πελάτης (Έπος!)

Outside the Wall

(Το κείμενο αυτό είναι case study από εγχειρίδιο μαθημάτων νεοφιλελευθερισμού)

 «Καλά, αυτοί δεν είναι άνθρωποι; Μόνο εσείς είσαστε; Δεν έχουν προβλήματα, δεν αντιμετωπίζουν στενοχώριες; Δεν έχουν γυναίκες να τους σπάνε τα @ρχίδια; Θέλω να μου εξηγήσετε πώς είναι δυνατόν, όποτε επισκέπτομαι το κατάστημά τους, οι υπάλληλοι να είναι πάντα χαμογελαστοί και εξυπηρετικοί». 

Ήταν οι απορίες που είχε ο Γενικός μας -οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι έχουν τέτοιες- για τον ευγενικό τρόπο συμπεριφοράς των υπαλλήλων μιας μεγάλης αλυσίδας ηλεκτρονικών.

 Και όταν ξεκινήσει να μιλάει ο άνθρωπος αυτός, δεν σταματάει.

«Σου απαντούν πάντα ευγενικά σε οτιδήποτε τους ρωτήσεις» συνέχισε, «και αν δεν γνωρίζουν κάτι, θα επιφυλαχθούν να σου απαντήσουν. Σου εξηγούν με κάθε λεπτομέρεια τα τεχνικά χαρακτηριστικά του προϊόντος, που σκέφτεσαι να αγοράσεις. Αν ψωνίσεις, την ώρα που φεύγεις στο ταμείο, σε ρωτάνε εάν έμεινες ευχαριστημένος από την εξυπηρέτηση τους. Αλλά και τίποτα να μην αγοράσεις, σε ευχαριστούν που επισκέφθηκες το κατάστημα τους και σου λένε ότι σε περιμένουν μια άλλη φορά».

Δεν έλεγε να βάλει γλώσσα μέσα. Για να κεντρίσει το ενδιαφέρον μας, φαίνεται.

«Ποιος Προσωπάρχης διάλεξε τέτοιους καλούς υπαλλήλους;» συνέχισε. «Τυχαίο είναι που η κερδοφορία τους χρόνο με τον χρόνο ανεβαίνει; Και ξέρετε, αυτή η επαγγελματική συμπεριφορά μεταδίδεται, χάρη στον ανταγωνισμό της ελεύθερης αγοράς, σε ολοένα και περισσότερα καταστήματα λιανικής μεγάλων αλυσίδων».

Καταλάβαμε ότι είχε επισκεφθεί κάποιο Πολυκατάστημα και προσπαθούσε να μας μεταφέρει τις εντυπώσεις του. Εμείς, που χρόνια τον ξέρουμε, γνωρίζαμε, εκ των προτέρων, ότι όλη αυτή η εισαγωγή θα κατέληγε σε καμία νέα πολιτική προσφοράς υπηρεσιών στους πελάτες μας.

Ξέρεις ότι η ψήφος σου έχει πια νόημα, μόνο όταν σου ανοίγουν το κεφάλι για να μην ψηφίσεις

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Ζωντάνεψε η πατρίδα μας η Ευρώπη, αφού στην Ισπανία όχι μόνο απαγορεύτηκε το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας αλλά οι κουκουλοφόροι αστυνομικοί του ισπανικού κράτους επιτέθηκαν -ακόμα και με πλαστικές σφαίρες- στους πολίτες που ήθελαν να ψηφίσουν, και έστειλαν μερικές εκατοντάδες νοματαίους στο νοσοκομείο.

Πολύ καλά τα πηγαίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού μετά τους νεοναζί και τους ακροδεξιούς που μπαίνουν αβέρτα στα κοινοβούλια των ευρωπαϊκών χωρών, μετά την ανατροπή του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα επειδή οι Έλληνες δεν ψήφισαν σωστά, μετά το Brexit που έκαναν λάθος οι Βρετανοί πολίτες γιατί δεν ξέρουν να ψηφίζουν, μετά το ιταλικό δημοψήφισμα που και οι Ιταλοί πολίτες ψήφισαν ΟΧΙ γιατί δεν ξέρουν κι αυτοί να ψηφίζουν σωστά, έρχεται και το απαγορευμένο δημοψήφισμα στην Καταλονία για να μην έχει κανείς αμφιβολία πως η Δημοκρατία κυριαρχεί στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ήταν σωστό να απαγορευτεί το δημοψήφισμα στην Καταλονία γιατί η Βαρκελώνη έχει εκατομμύρια τουρίστες και δεν μπορούμε να ταράζουμε τις ανέμελες διακοπές των τουριστών με δημοψηφίσματα.

Βέβαια, η Βαρκελώνη έχει τουρισμό όλο τον χρόνο, οπότε θα πρέπει να καταργηθούν για πάντα οι εκλογές και τα δημοψηφίσματα στην Βαρκελώνη.

Η κρυφή​ ιστορία του «έθνους των Γραικών»

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Η ιστορία της επανάστασης του 1821 μοιάζει στην χώρα μας περισσότερο με μυθιστόρημα και σενάριο κινηματογραφικής ταινίας παρά με το αποτέλεσμα μιας τίμιας και βαθιάς επιστημονικής ανάλυσης των πραγματικών γεγονότων και των ιστορικών πηγών.

Καθόλου περίεργο βέβαια αυτό, αφού η χώρα –σε αντίθεση με ό,τι νομίζουν οι σημερινοί Μενουμευρώπηδες– από την στιγμή της ίδρυσης της και μετά κινείται διαρκώς πάνω στην κόψη του ξυραφιού και έτσι η ανάγνωση και η γραφή της ιστορίας του τόπου γίνεται, ως επί το πλείστον, είτε από τύπους εμμονικούς στις ιδεοληψίες τους είτε από υπαλλήλους της κρατικής εξουσίας πρόθυμους να παρουσιάσουν ή να αποκρύψουν τα γεγονότα, ανάλογα με τα συμφέροντα του εργοδότη τους.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που ορισμένα λήμματα –πρόσωπα και γεγονότα– στο κεφάλαιο της Ελληνικής επανάστασης παραμένουν θολά και κρυμμένα καλά ακόμα μέσα στο σκοτάδι.

Ίσως γιατί δεν ταιριάζουν με το «επίσημο» αφήγημα της φωτισμένης από τα οράματα και τα ιδανικά του διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης «επανάστασης των Ελλήνων».

Για αυτόν τον λόγο, και πρόσωπα που διαδραμάτισαν αποφασιστικό ρόλο σε αυτήν –όπως ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και ο Ρήγας Βελεστινλής, οι οποίοι γνωρίζονταν και είχαν αποδεδειγμένα επαφές μεταξύ τους– κρατούνται επιμελώς στο ημίφως.

Για αυτό τον λόγο και η έναρξη της Επανάστασης στην Μολδοβλαχία τον Φλεβάρη του 1821 θεωρείται στην καλύτερη περίπτωση ​μια​ «παράλληλη Επανάσταση», δηλαδή ένα ​​ άσχετο με το επαναστατικό αγώνα στην Πελοπόννησο γεγονός.

Ήταν κάποτε μια χώρα

Outside the Wall

Το σωτήριο έτος 1989 το τείχος που χώριζε στα δύο μια παλιά αυτοκρατορική πρωτεύουσα και μια χώρα που προκάλεσε με την πολιτική της δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε μόλις τριάντα χρόνια κατέρρευσε από το πλήθος του κόσμου που μαζικά αγνόησε τις μέχρι εκείνη την στιγμή απειλές και απαγορεύσεις.   

Είχε προηγηθεί η πιστοποίηση της ανικανότητας και της απροθυμίας της ακόμα και τότε υπερδύναμης να παρέμβει δυναμικά στην ανατολική Ευρώπη.

Η Μόσχα δια του Γκορμπατσώφ και της περίφημης «περεστρόικα» είχε αποδεχτεί και διαλαλήσει στα πέρατα της οικουμένης την αδυναμία της να ανταποκριθεί στον ρόλο του αντίπαλου δέους του καπιταλισμού και, ουσιαστικά, είχε δώσει το πράσινο φως στους Γερμανούς να προχωρήσουν σε αυτό που λίγα χρόνια νωρίτερα φαινόταν εντελώς αδιανόητο και απίθανο.

Οι Γερμανοί προχώρησαν στην επανένωση, κάνοντας απανωτά λάθη και χωρίς καμία απολύτως μεθοδικότητα, βάζοντας σε θανάσιμο κίνδυνο την οικονομία τους.

Άλλαξαν λοιπόν πάρα πολύ νωρίς, και με λάθος ισοτιμία το ανατολικογερμανικό με το δυτικογερμανικό μάρκο.

Από οικονομική άποψη, η ισοτιμία των δύο νομισμάτων θα έπρεπε να ήταν 1 προς 7, αλλά για καθαρά πολιτικούς λόγους -και εξαιτίας της δίψας του Κολ να μπει στο πάνθεο των ηρώων της Γερμανικής ιστορίας-, η ανταλλαγή έγινε με την εξωφρενική ισοτιμία ένα προς ένα, γεγονός που οδήγησε στην τρομακτική υπερτίμηση του ανατολικογερμανικού νομίσματος, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των επιχειρήσεων στο ανατολικό τμήμα της χώρας, τα προϊόντα των οποίων δεν έβρισκαν πλέον αγορές.

Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Το θέμα του Grexit επιστρέφει στην επικαιρότητα και αυτό είναι λογικό, αφού, εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία της, η Ελλάδα δεν έχει επιστρέψει στις αγορές και δεν προβλέπεται να επιστρέψει σύντομα.

 Στο πλαίσιο της ψύχραιμης και έγκυρης ενημέρωσης των πολιτών, θέλω να σας ενημερώσω για το τι θα συμβεί στην Ελλάδα, αν η χώρα βγει από την ευρωζώνη και επιστρέψει στην δραχμή.

Αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, θα κυριαρχήσει η φτώχεια, η εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, η μείωση μισθών και συντάξεων, θα χαθεί σημαντικό μέρος των αποταμιεύσεων, οι πολίτες δεν θα μπορούν να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους, θα υπάρχει τεράστια ανεργία, υπογεννητικότητα και μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό.

Βέβαια, διαπιστώνω πως αυτά συμβαίνουν και τώρα -που η Ελλάδα είναι στο ευρώ-, οπότε αλλάζω θέμα και περνάω σε νέο θέμα:

Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ;

Αλήθεια, γιατί οι πάντες αναρωτιούνται τι θα γίνει αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή και κανείς δεν αναρωτιέται τι θα γίνει αν η Ελλάδα παραμείνει στο ευρώ;

Εντάξει, έχουμε αντιληφθεί πως θα πέσει ακρίδα και χολέρα με την δραχμή αλλά τι θα γίνει στην Ελλάδα με το ευρώ;

Γιατί βλέπουμε τι γίνεται με το ευρώ. Το ζούμε κάθε μέρα.

Ο χρεοκοπημένος άνθρωπος

Outside the Wall

Λέγεται πως εκείνο που «έφτιαξε» τους πρώτους ελεύθερους ανθρώπους στην Ιστορία της ανθρωπότητας ήταν αφενός μεν η ικανότητα τους να λένε «ΟΧΙ» -όταν έκριναν πως εκείνο που τους προτείνονταν δεν ταίριαζε είτε με τα συμφέροντα τους είτε με την έννοια του δικαίου όπως αυτό καθορίζονταν στην εποχή τους- και αφετέρου η στάση και η αποφασιστικότητά τους στην υπεράσπιση του «ΟΧΙ» που είχανε ξεστομίσει.

Κρατούσαν δηλαδή τον λόγο τους και όλη αυτή η συμπεριφορά τους – αρνητική και θετική μαζί– συγκροτούσε αυτό που στις μέρες μας περιέχεται στην λέξη «αξιοπρέπεια».

Λέγεται, επίσης, ότι τον Ιούλιο του 2015 ο Τσίπρας μετέτρεψε το «όχι» ενός λαού μέσα σε μια μέρα σε «ναι».

Αν, όμως, κοιτάξει κανείς χωρίς παρωπίδες την αληθινή ιστορία αυτού του τόπου, θα δει ότι ο ίδιος ο λαός –από τα χείλη του οποίου βγήκε το «όχι» του δημοψηφίσματος– πρόδωσε τον εαυτό του και δεν υπερασπίστηκε τις μέχρι εκείνη την στιγμή επιλογές του.

Ήταν νομίζω η στιγμή που χάθηκε η αξιοπρέπεια, η στιγμή που χρεοκόπησαν και οι άνθρωποι.

Μετά αρχίσανε οι ερμηνείες –κατά βάση δικαιολογίες– της ήττας.

Υπερτονίστηκε πχ ο διάλογος Αθηναίων-Μηλίων που εξιστορεί ο Θουκυδίδης και αποκρύφτηκε όλο το υπόλοιπο έργο του.

Ό,τι δεν αλλάζει, πεθαίνει

Outside the Wall

Όλοι οι άνθρωποι, στην διάρκεια της ζωής τους, περνούν δύσκολες στιγμές και περιόδους. Είναι αυτές ακριβώς οι περίοδοι που σε διαμορφώνουν απόλυτα. 
Αν έμαθα κάτι στη ζωή μου, ήταν από αυτές τις στιγμές που όλα μοιάζουν μαύρα -πολλές φορές είναι και μαύρα- και από τον πόνο.
Από τις ευτυχισμένες ημέρες, το μόνο που έμαθα ήταν πόσο ωραία είναι η ευτυχία.
Και πια δεν κάνω το λάθος που έκανα όταν ήμουν νέος, να πιστεύω πως θα είναι πάντα έτσι.
Γιατί η ζωή με έμαθε πως δεν είναι πάντα έτσι.


Μια επαγγελματική αποτυχία, μια σχέση που διαλύθηκε, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου, τα νιάτα που φεύγουν, μια τραυματική εμπειρία, μια αρρώστια, η ανασφάλεια, η μη αναγνώριση, ο φόβος, είναι συνήθως οι καταστάσεις που οδηγούν τους ανθρώπους στην κατάθλιψη.
Είναι τότε που όλα σου φαίνονται μάταια, βυθίζεσαι, κλείνεσαι στον εαυτό σου, και δεν πιστεύεις πως θα βγεις από αυτό τον εφιάλτη.
Πιο εύκολα βγαίνουν αυτοί που έχουν δουλέψει με τον εαυτό τους.
Όποιος δεν δουλεύει με τον εαυτό του, θα το βρει μπροστά του.


Τα θέματα που δεν λύνεις ή δεν προσπαθείς να τοποθετήσεις σωστά στο μυαλό σου και στη ζωή σου καθώς μεγαλώνεις, γίνονται βασανιστικά και βουνά αργότερα.
Θεωρώ πως το μεγαλύτερο πρόβλημα του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου -και ο πιο σίγουρος δρόμος για την κατάθλιψη- είναι ο ατομικισμός.
Ο καθένας αποθεώνει τον εαυτό του, πιστεύει ότι είναι το κέντρο του κόσμου, βουλιάζει στον ναρκισσισμό, κυνηγάει διαρκώς την «επιτυχία», και -με μαθηματική ακρίβεια- οδηγείται στην κατάθλιψη.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου και η γενιά του Πολυτεχνείου

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Μετά την χρεοκοπία της χώρας, είναι πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για τη σημερινή κατάντια της Ελλάδας φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου (ο οποίος πέθανε το 1996). Πριν από την χρεοκοπία της χώρας, ήταν πολύ διαδεδομένη η άποψη πως για όλα τα άσχημα στην Ελλάδα έφταιγε η γενιά του Πολυτεχνείου.

Τα πράγματα μπερδεύονται λίγο όταν πλησιάζει η επέτειος του Πολυτεχνείου γιατί υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να αποφασίσουν αν για όλα φταίει ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου.

Πάντως, αυτοί φταίνε μόνο. Κανένας άλλος.

Βέβαια, είναι μια πρόοδος να ευθύνεται για την κατάντια της Ελλάδας ο Ανδρέας Παπανδρέου ή η γενιά του Πολυτεχνείου, αφού, πριν ρίξουμε όλες τις ευθύνες σε αυτούς, για όλα έφταιγαν οι Τούρκοι.

Μάλλον κάποιοι αντιλήφθηκαν πως είναι πολύ αστείο να ρίχνουν τις ευθύνες στους Τούρκους, αφού αποχώρησαν -και μας άφησαν μόνους μας με τους Έλληνες- πριν από πάρα πολλές δεκαετίες.

Είναι εντυπωσιακό πως όλοι αυτοί που ρίχνουν όλες τις ευθύνες για την σημερινή κατάντια της Ελλάδας στον Ανδρέα Παπανδρέου, ή στη γενιά του Πολυτεχνείου, θεωρούν πως οι δεξιές κυβερνήσεις μετά την κατοχή, η χούντα -που κι αυτή δεξιά ήταν-, οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Κώστα Σημίτη και του Κώστα Καραμανλή δεν έχουν απολύτως καμία ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα μας.

Είναι λογικό να μην αναγνωρίζουν ευθύνες σε όλους αυτούς γιατί τους περισσότερους τους ψήφιζαν με πάθος· 90% έπαιρναν μαζί, μέχρι πριν την χρεοκοπία, το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία, και δεν τους ψήφιζα εγώ.

Οπότε, αν έχουν ευθύνη ο Κώστας Σημίτης και ο Κώστας Καραμανλής, έχουν ευθύνες κι αυτοί που τους ψήφιζαν. Δηλαδή οι ίδιοι.

Την χούντα δεν την ψήφιζαν οι Έλληνες αλλά την γούσταραν τρελά.

Εμείς την δουλειά μας κάνουμε

Outside the Wall

«Α, να χαθείς παλιοκόρακα. Δευτέρα πρωί, βρήκες να έρθεις; Φύγε από εδώ, ρε @ρχίδι, μη σε πλακώσω στις μπουνιές»

Ήταν οι φωνές του Σταύρου, του γείτονα μου με το μαγαζί, κάπου τριάντα τετραγωνικά, που πουλάει υδραυλικά και ηλεκτρολογικά είδη για οικοδομές. Ακούγονταν μέχρι πάνω, στο γραφείο μου.

Βγήκα στο μπαλκόνι, να δω τι γίνεται.

Οι καταστηματάρχες, από τα διπλανά και τα απέναντι μαγαζιά, βγήκαν και αυτοί από τα δικά τους.

Ήρθαν στην εξώπορτα του Σταύρου. Άλλοι γείτονες, τράβηξαν τις κουρτίνες και άνοιξαν τα παράθυρα τους. Να ακούν καλύτερα.

Και όλος αυτός ο σαματάς, γιατί; Επειδή ένας δικαστικός κλητήρας προσπαθούσε να επιδώσει ένα εξώδικο τραπέζης.

Δεν υπέγραφε με τίποτα ο Σταύρος.

Άνοιξε συζήτηση με τον επιμελητή.

Αγνοώντας, ότι οι διακομιστές των δικαστικών εγγράφων δεν παίζουν κανένα ρόλο στην εξέλιξη η την τροπή μιας υποθέσεως, πάλευε να του εξηγήσει, ότι, κοντά στα εξήντα του, δεν έγινε ξαφνικά μπαταξής. Ήταν ένας ασυνεπής δανειολήπτης, γιατί μειώθηκε ο τζίρος του.

Αρνιότανε να υπογράψει. Και κάθε τόσο, που ο επιμελητής, τον πίεζε- τον απείλησε σε κάποια στιγμή, ότι θα έρθει με αστυνόμο- οι φωνές δυνάμωναν.

Αλέξη Τσίπρα, πλησιάζει η ώρα της πληρωμής

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Το χειρότερο δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπούλησε όλους όσοι τον πίστεψαν και την χώρα αλλά ότι τα στελέχη του είναι περήφανα για τα επιτεύγματά τους.

Το κόμμα που θα έσκιζε και θα καταργούσε τα Μνημόνια έφερε ήδη δυο Μνημόνια -μέσα σε 15 μήνες- και ο μόνος λόγος που δεν θα φέρει και τρίτο Μνημόνιο είναι ότι θα πέσει από την κυβέρνηση.

Το κόμμα που θα έφερνε ξανά στους Έλληνες την ελπίδα και την αξιοπρέπεια, ανέτρεψε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, σε μια χώρα που δεν είχε γίνει δημοψήφισμα για 41 χρόνια.

Και πάλι, όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό.

Το χειρότερο είναι πως οι άνθρωποι που τα έκαναν όλα αυτά -και δηλώνουν μάλιστα αριστεροί, μαρξιστές, κομμουνιστές και διάφορα τέτοια επαναστατικά- προσπαθούν τώρα να πείσουν πως τα δικά τους Μνημόνια είναι καλύτερα από τα Μνημόνια των προηγούμενων κυβερνήσεων.

Δεν υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται την ασφυκτική πίεση που ασκήθηκε στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τους δανειστές.

Σοκάρουν τα προνόμια και οι ανταμοιβές των Ελλήνων ολυμπιονικών

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Αίσθηση έχει προκαλέσει η ανακοίνωση του υπουργού Αθλητισμού για τα προνόμια και τις ανταμοιβές που θα λάβουν οι Έλληνες ολυμπιονίκες του Ρίο.

Οι Έλληνες ολυμπιονίκες απαλλάσσονται από τον ΕΝΦΙΑ μέχρι τους επόμενους Ολυμπιακούς στο Τόκιο, ενώ θα εξαιρεθούν και από τα capital controls.

Η Κατερίνα Στεφανίδη θα προσληφθεί ως καθαρίστρια στο υπουργείο Οικονομικών, ενώ θα λάβει συμβολικά, ως δώρο, ένα κόκκινο γάντι και τρία cd της Χαρούλας Αλεξίου.

Ο Λευτέρης Πετρούνιας θα προσληφθεί στην ΕΡΤ ως θυρωρός, ενώ θα του δοθεί και άδεια για λούνα παρκ, ώστε να πηγαίνουν οι Έλληνες να πετάνε κρίκους στα μπουκάλια και να κερδίζουν λούτρινα αρκουδάκια.

Ο κολυμβητής Σπύρος Γιαννιώτης θα προσληφθεί ως καθαριστής πισίνας στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις, ώστε να καθαρίζει την πισίνα κολυμπώντας και να συνδυάσει την δουλειά με την προπόνηση.

Η σκοποβόλος Άννα Κορακάκη θα προσληφθεί ως φύλακας σε εθνικό δρυμό, όπου θα έχει το προνόμιο να κυνηγάει αρκούδες, αγριογούρουνα και φασιανούς.

Διδάγματα από μια κρίση (που δεν θα πάρουμε)

Outside the Wall

Φίλε Πιτσιρίκο, νομίζω ότι σήμερα κάποια επιπλέον πράγματα ξεκαθάρισαν. Το πρώτο είναι πως η Βρετανία –έχοντας νωπό το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος– δεν βιάζεται, αν και ενδιαφέρεται σφόδρα, να έρθει σε συμφωνία με την Αγία Γερμανική Αυτοκρατορία.

Τόσο ο Κάμερον όσο –πολύ περισσότερο– κι ο Όσμπορν ξεκαθάρισαν ότι η Βρετανία θα είναι αυτή που θα αποφασίσει την ώρα και την στιγμή όπου θα ενεργοποιήσει το άρθρο 50 του καταστατικού της ΕΕ.

Σε αντίθεση με τους γιαλαντζί αριστερούς του Προτεκτοράτου, το Λονδίνο γνωρίζει καλά ότι ο χρόνος κυλάει υπέρ του.

Φυσικά και δεν είναι ηλίθιοι οι Βρετανοί να πιστεύουν πως οι ίδιοι θα μείνουν αλώβητοι σε αυτό το παιγνίδι, ξέρουν όμως ότι οι απώλειες του αντιπάλου θα είναι πολύ μεγαλύτερες και γνωρίζουν επίσης πως οι ίδιοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αναρρώσουν ευκολότερα από αυτούς.

Κι έχουν πολλούς λόγους να το πιστεύουν αυτό ιδίως σήμερα που δύο «άσχετα» μεταξύ τους γεγονότα ήρθαν να γείρουν την πλάστιγγα προς το μέρος τους και να αυξήσουν σημαντικά τις πιθανότητες ενός συμβιβασμού με την ΕΕ που θα είναι προς όφελος των Εγγλέζων.

Το πρώτο από τα δύο αυτά γεγονότα είναι η κερδοσκοπική επίθεση του Τζώρτζ Σόρος όχι στην στερλίνα και στην βρετανική χρηματοπιστωτική βιομηχανία αλλά στην πολυαγαπήμενη μας Deutsche Baaam!

Ο Σόρος λέγεται ότι έβγαλε γύρω στα 10 εκατομμύρια δολάρια ποντάροντας 100 στην πιθανότητα να πέσει η μετοχή της Deutche Bank.

Πάμπλο Ιγκλέσιας: Η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο

Ενόψει των εκλογών της επόμενης Κυριακής στην Ισπανία, ο ηγέτης των Podemos, Πάμπλο Ιγκλέσιας, έδωσε συνέντευξη και χαρακτήρισε την Ελλάδα «προτεκτοράτο», ενώ είπε πως η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις.

Στη συνέντευξή του στην El Mundo, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα -είπε ότι έκανε ότι μπορούσε-, ενώ αναφέρει πως η Ελλάδα έγινε προτεκτοράτο εξαιτίας των κυβερνήσεων Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.

Επίσης, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας είπε ότι η Ισπανία δεν είναι προτεκτοράτο σαν την Ελλάδα και δεν πρόκειται να γίνει.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο επειδή θαυμάζω τον Πάμπλο Ιγκλέσιας, ούτε για να γράψω για τις πολιτικές ευθύνες των κυβερνήσεων που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε προτεκτοράτο -και επίσημα, γιατί η Ελλάδα ήταν πάντα προτεκτοράτο- αλλά για να πω πως μόνο εμείς μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό.

Μόνο οι Έλληνες πολίτες μπορούν να απελευθερώσουν τη χώρα τους.

Αν μιλάμε για ευθύνες της μετατροπής και επίσημα της Ελλάδας σε προτεκτοράτο, η ευθύνη ανήκει στους Έλληνες.

Αλέξη Τσίπρα, πλησιάζει η ώρα της πληρωμής

Outside the Wall

Το χειρότερο δεν είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπούλησε όλους όσοι τον πίστεψαν και την χώρα αλλά ότι τα στελέχη του είναι περήφανα για τα επιτεύγματά τους. 

Το κόμμα που θα έσκιζε και θα καταργούσε τα Μνημόνια έφερε ήδη δυο Μνημόνια -μέσα σε 15 μήνες- και ο μόνος λόγος που δεν θα φέρει και τρίτο Μνημόνιο είναι ότι θα πέσει από την κυβέρνηση.


Το κόμμα που θα έφερνε ξανά στους Έλληνες την ελπίδα και την αξιοπρέπεια, ανέτρεψε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος, σε μια χώρα που δεν είχε γίνει δημοψήφισμα για 41 χρόνια.
Και πάλι, όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό.


Το χειρότερο είναι πως οι άνθρωποι που τα έκαναν όλα αυτά -και δηλώνουν μάλιστα αριστεροί, μαρξιστές, κομμουνιστές και διάφορα τέτοια επαναστατικά- προσπαθούν τώρα να πείσουν πως τα δικά τους Μνημόνια είναι καλύτερα από τα Μνημόνια των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Δεν υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται την ασφυκτική πίεση που ασκήθηκε στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ από τους δανειστές.

Ήταν ένας @pitsirikos...

Με μια ανάρτησή τους στο blog του ο πιο διάσημος έλληνας blogger ανακοίνωσε σήμερα την αποχώρησή του από το «σπορ» έπειτα από 11 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Είχα την τιμή να τον γνωρίσω και παρόλο που δεν γίναμε αυτό που λέμε «φίλοι» τρέφω μεγάλη εκτίμηση για το συνολικό του έργο στον χώρο της ενημέρωσης.

του Κώστα Εφήμερου

Ο πιτσιρίκος ήταν επίσης και ο πιο επιτυχημένος blogger αφού ανάγκασε τα συστημικά ΜΜΕ να του προτείνουν να εργαστεί στα μέσα τους. Μπορεί τώρα όλα αυτά να φαίνονται φυσιολογικά αλλά ήταν αυτός που άνοιξε τον δρόμο.

Ο πιτσιρίκος ήταν αντιδραστικό πνεύμα και με σπάνιο χιούμορ. Ήταν επίσης και γκρινιάρης και αγανακτούσε πολλές φορές (μερικές φορές και με μένα νομίζω). Σε μια άλλη χώρα, σε μια άλλη οικονομική συνθήκη, σε ένα κράτος όπου η επιτυχία μεταφράζεται και σε οικονομική απολαβή θα είχε λύσει για πάντα το πρόβλημα του.

Σήμερα, μέρα απεργίας, δεν έχω χρόνο για ένα κανονικό σχόλιο σχετικά με τα όσα προσέφερε και τα πόσα άλλαξε στο ελληνικό διαδίκτυο. Ωστόσο γράφω αυτό το σύντομο σημείωμα επειδή όταν έκανα share το κείμενο αποχώρησής του στα κοινωνικά δίκτυα βρέθηκαν ένα σωρό λογαριασμοί να βγάλουν τη χολή τους. Το 90% των ανθρώπων αυτών τον κατέκριναν επειδή λέει «τους μπλόκαρε» λες και τον εξέλεξαν ή τον πλήρωναν και ήταν υποχρεωμένος να περνάει την ώρα του διαβάζοντας την άποψη τους.

Τέλος

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να σταματήσω.

Γράφω 11 χρόνια στο μπλογκ και κουράστηκα.

Αν η κατάσταση στην Ελλάδα ήταν διαφορετική, θα συνέχιζα.

Δεν βλέπω πια το νόημα να γράφω τα ίδια και τα ίδια πράγματα, και οι Έλληνες να μην αντιδρούν.

Άλλωστε, δεν ζω πια στην Ελλάδα και μπορώ να πω πως -κάθε μέρα που περνάει- τα θέματα της Ελλάδας με αγγίζουν όλο και λιγότερο.

Είναι σαν να μην συμβαίνει τίποτα στην Ελλάδα. Τουλάχιστον, έτσι το βλέπω εγώ από εδώ.

Κάνω μαθήματα γαλλικών σε παιδιά και είναι αρκετά ενδιαφέρον. Επίσης, είναι ξεκούραστο και ευχάριστο.

Σκέψη για μόνιμη επιστροφή στην Ελλάδα δεν υπάρχει.

Αν οι Έλληνες αποφασίσουν να ενωθούν για να πάρουμε πίσω τη χώρα μας, θα επιστρέψω.

Καλή συνέχεια

Σας ευχαριστώ πολύ για όλα

Την αγάπη μου

π.

pitsirikos.net