Εμείς, οι επίγονοι του Φράνκο και το καταλανικό εργαστήρι του ευρωπαϊκού ακραίου αυταρχισμού…

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Γιώργου Μητραλιά

Την ώρα που ο αιμοσταγής Νετανιάχου τελετουργεί στη σφαγή των Παλαιστινίων και ο πυρομανής ρατσιστής Τραμπ κάνει όχι βήματα αλλά άλματα προς την κατεύθυνση μιας γενικής πολεμικής (πυρηνικής;) σύρραξης, τι νόημα έχει άραγε ο περί Καταλονίας λόγος μας; Εύλογο το ερώτημα αλλά και εύλογη η απάντηση: Έχει και παραέχει καθώς οι καταλανικές εξελίξεις συμπληρώνουν τις μεσανατολικές διαγράφοντας από κοινού το εφιαλτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κρίνεται και θα σφραγιστεί το μέλλον όλων μας…

“Τρομοκράτες” αποκαλεί λοιπόν ο Νετανιάχου και οι απανταχού γης θαυμαστές του τους Παλαιστίνιους εφήβους με τις σφεντόνες πάνω στους οποίους κάνουν σκοποβολή οι “ελεύθεροι σκοπευτές” της Τσαχάλ. Και επίσης ως “τρομοκράτες” διώκει και φυλακίζει ο Ραχόϊ και οι δικαστές του τους χιλιάδες φιλειρηνικούς Καταλανούς αγωνιστές των Επιτροπών Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) που επιμένουν να δηλώνουν θιασώτες της μη-βιας ενός Γκάντι! Και για να μην υπάρχει ίσως καμιά αμφιβολία για τις εκλεκτικές συγγένειες του μεν με τον δε, μόλις προχτές η νέα Ιερά Εξέταση της Μαδρίτης που είναι η Γενική Εισαγγελία του κ. Ραχόϊ κατηγόρησε τις CDR ότι “ασκούν τρομοκρατία κατά το πρότυπο των…Τζιχαντιστών”! Και αλίμονο, εξέχοντες εκπρόσωποι των ΜΜΕ της Μαδρίτης έσπευσαν να βγάλουν το απολύτως λογικό συμπέρασμα ότι το «άντρο» των Καταλανών «τζιχαντιστών» που είναι η Βαρκελώνη θα πρέπει να τύχει της ίδιας αεροπορικής «περιποίησης» που επιφυλάσσει ο Νετανιάχου στη Λωρίδα της Γάζας. Δεν είναι λοιπόν κανείς να απορεί πώς μεγαλοδημοσιογράφος της Μαδρίτης έφτασε την περασμένη Κυριακή να αναρωτηθεί δημοσίως… τι τα έχει ο Ραχόϊ τα αεροπλάνα «και δεν τα στέλνει να ξαναβομβαρδίσουν την Βαρκελώνη;»…

Μπάρτσα - Ρεάλ: πώς άρχισε το μίσος - Το 11-1 της «Βασίλισσας» με τις ευλογίες του Φράνκο και η δολοφονία ενός προέδρου*

Το Ποντίκι

του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη

«Ρίξε μέσα όλη την ιστορία, την πολιτική και το κλίμα που δημιουργούν τα μέσα ενημέρωσης και έχεις το τέλειο εκρηκτικό μείγμα». 

Σερ Μπόμπι Ρόμπσον, πρώην προπονητής Μπαρτσελόνα (1996-97), για τους αγώνες με τη Ρεάλ

 

6 Ιουνίου 1943, Βαρκελώνη

Το γήπεδο κόχλαζε. Οι ιαχές του κόσμου δονούσαν την ατμόσφαιρα της Βαρκελώνης και έφταναν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της πόλης. Ακουγόντουσαν μέχρι και το Sant Andreu. Χιλιάδες θεατές χοροπηδούσαν στις ξύλινες κερκίδες του γηπέδου που έτριζαν επικίνδυνα και φώναζαν το όνομα της αγαπημένης τους ομάδας. 

 

Ένα τεράστιο πανό που έγραφε «Η Καταλονία δεν είναι Ισπανία» κάλυπτε από άκρη σε άκρη τις βόρειες εξέδρες. Μέσα στο Καμπ ντε Λες Κορτς βρισκόντουσαν 60.000 άνθρωποι και έξω πολλοί περισσότεροι. Η carrer de Numancia, η carrer de Caballero, η carrer de Novell, ήταν απροσπέλαστες. Ένα τρίχρωμο ποτάμι έφτανε μέχρι εκεί που μπορεί να δει το μάτι. Οι άνθρωποι ήταν ντυμένοι με τα χρώματα της σημαίας της Καταλονίας. Το κόκκινο, το κίτρινο και το μπλε. 

Κάποιες στιγμές οι θεατές σταματούσαν να φωνάζουν «Μπάρτσα, Μπάρτσα» και φώναζαν ρυθμικά ένα όνομα: «Τζοσέπ, Τζοσέπ». Ύστερα πάλι συνέχιζαν να επευφημούν τους μπλαουγκράνα. 

 

 

Οι δρόμοι της πόλης είχαν αδειάσει. Αυτοκίνητα δεν κυκλοφορούσαν. Ίσως ελάχιστα ταξί και αυτά άδεια. Ακόμη και στη Ράμπλα οι μαγαζάτορες είχαν κλείσει τα καταστήματά τους. 

Κρίσης συνέχεια στην Καταλωνία

iskra

του Πέτρου Παπακωνσσταντίνου

Όσοι περίμεναν, μαζί με τον Ισπανό πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι, ότι οι εκλογές της περασμένης Πέμπτης στην Καταλωνία θα οδηγούσαν σε κάποια ομαλοποίηση της κατάστασης, σίγουρα θα απογοητεύτηκαν. Οι κάλπες επιβεβαίωσαν τον διχασμό που διατρέχει την καταλανική κοινωνία, από τις πολιτικές ελίτ μέχρι τις οικογένειες, τα καφενεία και τις παρέες, ενώ η παραλυτική ισορροπία δυνάμεων μεταξύ εθνικιστών –οπαδών της απόσχισης και ενωτικών– υποστηρικτών της συνταγματικής τάξης διαμορφώνει εξαιρετικά θολό τοπίο για την επόμενη μέρα.

Για πρώτη φορά μετά την πτώση της δικτατορίας Φράνκο, ένα μη εθνικιστικό κόμμα, οι Ciutadans (Πολίτες) με επικεφαλής την Ινές Αριμάδας αναδείχθηκαν πρώτη δύναμη (37 έδρες σε σύνολο 135) στην αυτόνομη περιοχή. Το γεγονός αυτό έχει την αναμφισβήτητη συμβολική σημασία του, αλλά σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε δύο παράγοντες: την καταβαράθρωση του Λαϊκού Κόμματος του Ραχόι, που ήρθε τελευταίο με μόλις 4,2% και 3 έδρες- πραγματική ταπείνωση για κόμμα εξουσίας- και τη διάσπαση του αποσχιστικού συνδυασμού JxSi σε δύο αυτόνομες λίστες, την JxCat του εξόριστου στις Βρυξέλλες πρώην προέδρου Κάρλες Πουτζντεμόν και την αριστερή ERC του φυλακισμένου πρώην αντιπροέδρου Οριόλ Ζουνκέρας.

Πέντε μηνύματα από τις εκλογές στην Καταλονία

H ιστορική πρόκληση που έχει το μπλοκ υπέρ της ανεξαρτησίας και οι εσωτερικές διαιρέσεις. Η ενεργοποίηση της «σιωπηλής πλειοψηφίας» της Κόκκινης Ζώνης και η άνοδος των Ciudadanos. Νέοι πονοκέφαλοι για τον Ραχόι.

των Tobias Buck και Michael Stothard (Βαρκελώνη)

Η Καταλονία εξέλεξε νέο κοινοβούλιο την Πέμπτη, σε μια τελευταία δοκιμασία δύναμης ανάμεσα στο ισχυρό τοπικό κίνημα ανεξαρτησίας και των πολιτικών κομμάτων που υποστηρίζουν την ένωση με την Ισπανία.

Η συμμετοχή έφτασε σε ιστορικό υψηλό, περισσότερο από 82%, με τα κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξαρτησία να εξασφαλίζουν άλλη μία απόλυτη πλειοψηφία στο κοινοβούλιο. Ο άλλος νικητής της βραδιάς ήταν το κόμμα κατά της ανεξαρτησίας Ciudadanos, που αναδείχθηκε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο.

Η κίνηση υπέρ της ανεξαρτησίας κέρδισε. Τώρα έρχονται τα δύσκολα

Σε κοινοβουλευτικούς όρους, τα τρία κόμματα που υποστηρίζουν την ανεξάρτητη πολιτεία της Καταλονίας βγήκαν νικητές για άλλη μια φορά. Σε πολιτικούς όρους, εντούτοις, τώρα έρχονται αντιμέτωπα με μια ιστορική πρόκληση.

Το Esquerra Republican (ERC), το Junts per Catalunya και το CUP ελέγχουν από κοινού 70 έδρες στο εθνικό κοινοβούλιο. Στα χαρτιά, έχουν δύο περισσότερες από αυτές που χρειάζονται για να φτιάξουν κυβέρνηση υπέρ της ανεξαρτησίας στη Βαρκελώνη. Στην πράξη, αυτός ο στόχος θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολος να επιτευχθεί. Οι τελευταίες εβδομάδες έχουν δείξει πιο ξεκάθαρα από ποτέ το βάθος της διαίρεσης μέσα στο στρατόπεδο των αυτονομιστών.

Καταλονία: Κίνδυνος ή Ελπίδα για όλους μας;

του Κωνσταντίνου Βέργου

Η Γκουέρνικα, το σχεδόν ακατανόητο αυτό εργο του Πάμπλο Πικάσσο, απεικονίζει το βομβαρδισμό της κωμόπολης Γκουερνίκα της Χώρας των Βάσκων απο Γερμανούς  πιλότους  , για λογαριασμό των Ισπανών φασιστών. Στο βομβαρδισμό εκείνο σκοτώθηκαν 1.650 άνθρωποι και ισοπεδώθηκε το 70% της πόλης με 32 τόνους εκρηκτικά. Το μεγαλειώδες αυτό εργο θυμίζει για πάντα στη συλλογική μνημη την απάνθρωπη φυση του Γερμανικού επεκτατισμού και φασισμού.

Τι παίζεται στην Ευρώπη

Η Ευρώπη ζεί τη δική της Γκουέρνικα μετα το 2010 με τα γιγαντιαία σχέδια λιτότητας, που φτωχοποίησαν τη μισή Ευρωπη, ώστε οι Γερμανικές εταιρίες να εχουν φτηνό κρέας, φτηνό εργατικό δυναμικό για τα εργοστάσιά τους. Όμως  ιστορικά ακόμη και οι μεγαλύτεροι τύραννοι μπαίνουν στον σκουπιδοντενεκέ.

Καταλονία:Από τον Ντουρούτι στον Πουιτσντεμόν!

ardin-rixi

του Γιώργου Καραμπελιά απότην Ρήξη φ. 138 

Ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούτι, Ισπανός αναρχικός που έδρασε στην Καταλονία και οργάνωσε το αναρχικό κίνημα εκεί, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες του παγκόσμιου αντιεξουσιαστικού κινήματος και ψυχή του εργατικού κινήματος της Καταλονίας. Ο Ντουρούτι σκοτώθηκε στα σαράντα του χρόνια, στις 20 Νοεμβρίου 1936, στην πρώτη γραμμή του μετώπου της Μαδρίτης, στον πόλεμο εναντίον του Φράνκο. Η σωρός του μεταφέρθηκε στη Βαρκελώνη όπου πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, περισσότεροι από τον πληθυσμό της πόλης εκείνη την εποχή, μετέβαλαν την κηδεία του σε μια τεράστια αντιφασιστική εκδήλωση.

Ογδόντα χρόνια μετά, ηγέτης της Καταλονίας είναι ο Κάρλος Πουιτσντεμόν, που σήμερα έχει διαφύγει στις Βρυξέλλες, για να αποφύγει τη σύλληψη μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας στο καταλανικό κοινοβούλιο.

Η συμπεριφορά του Πουιτσντεμόν και των λοιπών αυτονομιστών είναι αξιοθρήνητη: Και όχι μόνο εξαιτίας της φυγής του, που εν πολλοίς οδήγησε στη φυλακή υπουργούς της καταλανικής κυβέρνησης, ως «ύποπτους φυγής», αλλά κυρίως για την πρόθεση του κόμματός του, αλλά και των λοιπών αυτονομιστικών κομμάτων, να συμμετάσχουν στις εκλογές που κήρυξε η κυβέρνηση Ραχόι στην Καταλονία!

Ο Ραχόι πίσω από τις επιθέσεις στην Καταλονία;

Νέες διαστάσεις στις επιθέσεις που συγκλόνισαν το καλοκαίρι την Καταλονία δίνει η αποκάλυψη της ισπανικής συντηρητικής εφημερίδας El Pais για τις σχέσεις του εγκεφάλου των επιθέσεων, ιμάμη Αμπντελμπακί  Ες Σατί με τις ισπανικές μυστικές υπηρεσίες.

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Να θυμίσουμε ότι οι αιματηρές επιθέσεις που στοίχισαν τη ζωή συνολικά σε 14 άτομα σημειώθηκαν στο κέντρο της Βαρκελώνης και λίγες ώρες αργότερα στο θέρετρο Καμπρίλς την Πέμπτη 17 Αυγούστου, ενώ το επερχόμενο δημοψήφισμα βρισκόταν στο κέντρο των πολιτικών ζυμώσεων και εξελίξεων.

Η συσχέτιση των δύο αυτών θεμάτων (τρομοκρατική επίθεση και δημοψήφισμα) ήταν άμεση στον Τύπο εκείνων των ημερών. Η El Pais ενδεικτικά, που παραβίασε κάθε αρχή αμεροληψίας και αντικειμενικότητας στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, έγραφε στις 18 Αυγούστου (εδώ το πλήρες άρθρο) ότι μετά την επίθεση του 2004 στη Μαδρίτη, όταν σκοτώθηκαν 193 άνθρωποι, «η Ισπανία έχει καταφέρει να αποφύγει την τρομοκρατική βία. Λόγω της αποτελεσματικότητας της αστυνομίας και του δικαστικού συστήματος, τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας, τις αποτελεσματικές μυστικές υπηρεσίες και τη συνεργασία της αστυνομίας σε διεθνές επίπεδο η Ισπανία έχει πετύχει να συγκρατήσει μια απειλή που η επίθεση της Πέμπτης μας θυμίζει ότι είναι ακόμη πολύ πραγματική».

Και για όποιον δεν αντιλήφθηκε το υπονοούμενο (ότι πιθανή ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας ισοδυναμεί με αύξηση του κινδύνου τρομοκρατικών επιθέσεων) συνέχιζε με τα εξής η εφημερίδα που μετατράπηκε σε τυφλό όργανο του Ραχόι και του φρανκικού παρακράτους, αναφερόμενη πάντα στις επιθέσεις του Αυγούστου:

Επαναπροσδιορίζοντας την κυριαρχία στην Καταλονία και την Ισπανία: Ένα καθήκον της Αριστεράς

του Κώστα Λαπαβίτσα

Τα γεγονότα της Καταλονίας αποτελούν πρόκληση για την κυριαρχία του ισπανικού κράτους και ρίχνουν φως στο ζήτημα της κυριαρχίας στην ΕΕ. Αυτό που διακυβεύεται είναι ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας και της πρακτικής της κυριαρχίας στην Ευρώπη και μεγάλο μέρος της ευθύνης γι’ αυτό πέφτει τόσο στην καταλανική όσο και στην ισπανική ριζοσπαστική Αριστερά.

Η πρόκληση για την ισπανική κυριαρχία

Ο αγώνας των Καταλανών για ανεξαρτησία μετατράπηκε σε μαζικό κίνημα κατά τη δεκαετία του 2010, εν μέρει ως αντίδραση στην εχθρότητα του ισπανικού κράτους. Η τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα στην Ισπανία βασίζεται στον μετα-φρανκικό συνταγματικό συμβιβασμό του 1978, ο οποίος αναγνώρισε και χορήγησε σημαντική αυτονομία στους λαούς της Καταλονίας, της περιοχής των Βάσκων και της Γαλικίας. Το 2006, το Καταλανικό Καταστατικό Αυτονομίας ψηφίστηκε από το Κοινοβούλιο της Καταλονίας, επικυρώθηκε στη συνέχεια με μεγάλη πλειοψηφία σε ένα νόμιμο δημοψήφισμα, ενώ μια τροποποιημένη του μορφή έγινε επίσημα δεκτή από το ισπανικό κοινοβούλιο.

Αμέσως μετά τη ψήφιση του Καταστατικού, το δεξιό Λαϊκό Κόμμα (PP) προσέφυγε στο Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο αποφάσισε, το 2010, ότι τα σημαντικά μέρη του ήταν αντισυνταγματικά, ειδικά εκείνα που αφορούσαν στην εθνική ταυτότητα και τα δικαιώματα της Καταλονίας. Το 2011 εξελέγη η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος του Μαριάνο Ραχόι, η οποία συνέχισε πεισματικά να υπονομεύει την καταλανική αυτονομία. Οι ενέργειές της προκάλεσαν περαιτέρω ταπείνωση στην Καταλονία, ενισχύοντας το κίνημα για ανεξαρτησία.

Όταν ξεσηκώνονται οι... πλούσιοι!

Το Ποντίκι

του Βασίλη Γαλούπη

Αυξάνονται διαρκώς οι αυτονομιστικές τάσεις επί παγκοσμιοποίησης 

Όπως έδειξε η κρίση στην Καταλωνία, και οι πλούσιοι τώρα έχουν τις δικές τους οικονομικές ανησυχίες και τάσεις ανεξαρτησίας. Η Καταλωνία διαθέτει μια ταυτότητα που είναι από πολλές πλευρές ξεχωριστή από αυτήν της υπόλοιπης Ισπανίας. 

 

Όμως, η πρόσφατη επιθυμία για ανεξαρτησία τροφοδοτήθηκε κυρίως από την οργή σχετικά με το πώς ακριβώς γίνεται η δημοσιονομική ανακατανομή. Η ροή των χρημάτων, δηλαδή, από τους πλούσιους Καταλανούς προς κατοίκους περιοχών της Ισπανίας, τους οποίους οι Καταλανοί θεωρούν αγνώμονες και τεμπέληδες. 

 

Το γεγονός είναι ότι, σε πλανητικό επίπεδο, η παγκοσμιοποίηση υποδαύλισε αυτονομιστικές τάσεις σε διάφορες περιοχές του κόσμου με το να θέτει ένα ερώτημα το οποίο αντιμετωπίζουν και οι Καταλανοί: Σε ποιον ακριβώς οφείλουμε την έννοια της κοινωνικής ευθύνης;

Κάθε χώρα ή περιοχή έχει τη δική της ιδιοσυγκρασία και ιστορία. Όμως ορισμένες συνθήκες προσφέρουν καλύτερες προοπτικές για καινούργιες και προσφάτως ανεξαρτητοποιημένες χώρες από ό,τι άλλες. Βέβαια οι μικρές χώρες αντιμετωπίζουν τις ιδιαίτερες δυσκολίες τους. Είναι αναγκασμένες να θυσιάζουν την «οικονομία κλίμακας» καθώς υποχρεώνονται να διανέμουν το κόστος του κράτους σε έναν μικρό πληθυσμό. 

Welt: Στραγγαλίζει το ευρώ τις οικονομίες του Νότου;

Σε κύριο άρθρο της, η Welt υποστηρίζει ότι εάν το ευρώ συνεχίσει να στραγγαλίζει τις οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου και παράλληλα συνεχίσουν να καταφθάνουν μαζικά νέα κύματα προσφύγων, τότε διακυβεύεται η ύπαρξη της ΕΕ.

Πέρα από την προσφυγική κρίση που πλήττει πρωτίστως τις μεσογειακές χώρες, «[…] έχει συσσωρευτεί κατά μήκος των ανοιχτών θαλάσσιων συνόρων […] και μια πολιτική κρίση, η οποία αναμένεται να δοκιμάσει τους επόμενους μήνες τις αντοχές της ΕΕ. Διότι σχεδόν όλες οι μεσογειακές χώρες αντιμετωπίζουν, παρά ή και εξαιτίας της συμμετοχής τους στο ευρωπαϊκό εγχείρημα, δραματικά προβλήματα», γράφει σε εκτενές άρθρο της η εφημερίδα Die Welt, όπως μεταδίδει η Deutsche Welle.

Ξεκινώντας από το παράδειγμα της Ελλάδας, η Welt αναφέρει ότι «δεν χρειάστηκε να περάσουν ούτε καν δέκα χρόνια μετά την εισαγωγή του ευρώ, για να καταρρεύσει στη χώρα η άπληστη κρατική χρηματοδότηση. Εδώ και σχεδόν οκτώ χρόνια, η χώρα έχει λάβει μεν άπειρα χρήματα διάσωσης, κυρίως για τις χρεοκοπημένες τράπεζες και άλλους οφειλέτες, παρά ταύτα όμως η οικονομία της δεν κατάφερε να ορθοποδήσει. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα ήταν η πρώτη χώρα της ΕΕ όπου κατέρρευσε το κομματικό σύστημα. Οι ισχυροί Σοσιαλιστές εξαφανίστηκαν ενώ από το τροτσκιστικό συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ εξήλθε ο νέος ισχυρός άνδρας Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος συγκυβερνά έως σήμερα και πέρα από κάθε λογική, με ένα ακροδεξιό στρατιωτικό κόμμα. Η κατάσταση αυτή είναι ανησυχητική για την ΕΕ, κυρίως επειδή εξαπλώθηκε κατά μήκος της Μεσογείου όχι μόνον η ελληνική κρίση χρέους αλλά και η πολιτειακή κρίση. Ακόμη και η Πορτογαλία, η οποία το 1995 δεν μετρούσε καν κρατικά χρέη, αναγκάστηκε να ενταχθεί στον μηχανισμό διάσωσης της ΕΚΤ. Στην Κύπρο κινδύνευσε μάλιστα το σύνολο του τραπεζικού συστήματος, το οποίο κατάφερε να διασωθεί με πολλά δισ. της ευρωτράπεζας. Σχεδόν 60.000 Κύπριοι αποταμιευτές έχασαν τεράστια ποσά».

Εν αναμονή κατάρρευσης της ΕΕ

iskra

του Raoul Illargi Meijer

[Την διάγνωση της ηθικής και λειτουργικής χρεοκοπίας του ευρώ-ενωσιακού καθεστώτος των Βρυξελλών, και της επερχόμενης διάρρηξης και διάλυσής του, ο συντάκτης του άρθρου – που έχει παρακολουθήσει και προβάλει όσο κανείς τον σαδιστικό βασανισμό και αφαίμαξη των Ελλήνων-στοιχειοθετεί με τα πορίσματα στρατηγικής μελέτης των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, που αποκάλυψε το Σπίγκελ,με τις δυναμικές προσομοιώσεις των κοινωνικών και πολιτικών τάσεων στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, από Γερμανούς ειδικούς επιστήμονες.

Άμεση επιβεβαίωση της ηθικής απογύμνωσης και χρεωκοπίας του έσπευσε χθες να προσφέρει το κονκλάβιο των αυτόκλητων «επισκόπων» των Βρυξελλών με: 1) Την στάση του απέναντι στην φυλάκιση της προέδρου του Καταλανικού Κοινοβουλίου και άλλων Καταλανών αιρετών εκπροσώπων και στην λαοθάλασσα 650 χιλιάδων διαδηλωτών από προχθές στους δρόμους της Βαρκελώνης, εναντίον της νέο-Φρανκικής καταπίεσης. 2) Με την επαίσχυντη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέργεια να διαγράψουν την τελευταία στιγμή από λίστα ομιλητών τον Ελληνο-Αμερικανό Κυριακού, πρώην κατάδικο για την αποκάλυψη βασανιστηρίων της CIA, επειδή αρθρογραφεί και στο ρωσικό Σπούτνικ.3) Την γνωσθείσα απόφαση της Κομισιόν να εξαπολύσει πολυδάπανη προπαγανδιστική εκστρατεία –με εκδόσεις, διαλέξεις και σχολικά μαθήματα- εναντίον του “Ευρωσκεπτικισμού”. Και 4) Τις ομολογίες του απερχόμενου κομισάριου Ντάϊσελμπλουμ ότι κατέσφαξαν την Ελλάδα στο θυσιαστήριο της σωτηρίας των ευρωπαϊκών τραπεζών.]

Παρουσίαση: Μιχαήλ Στυλιανού

Eάν η σύγκρουση της Ισπανίας με την Καταλονία μας θυμίζει κάτι, αυτό πρέπει να είναι η Τουρκία. Και για την Ευρωπαϊκή ΄Ενωση είναι πρόβλημα μεγαλύτερο από ότι η ίδια φαντάζεται.

Πρώτα από όλα, οι Βρυξέλλες δεν μπορούν πλέον να ισχυρίζονται ότι αυτό είναι ένα εσωτερικό, οικογενειακό ισπανικό πρόβλημα, δοθέντος ότι ο Καταλανός Πρόεδρος Πουιτζεμόντ βρίσκεται στις Βρυξέλλες. Αυτό μεταφέρει την προσδοκία αποφάσεων από το ισπανικό δικαστικό σύστημα στο βελγικό. Τα δύο δεν είναι ομογάλακτα δίδυμα, όσο και αν και οι δυο χώρες είναι μέλη της Ε Ε. Και αυτό μπορεί να αναδείξει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα: την έλλειψη ισότητας μεταξύ των δύο δικαστικών συστημάτων. Οι πολίτες χωρών μελών της Ε Ε είναι ελεύθεροι να μετακινούνται και να εργάζονται οπουδήποτε της Ε Ε, αλλά υπόκεινται σε διαφορετικούς νόμους και συντάγματα.

Μια προσέγγιση της «Καταλανικής κρίσης»

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Βρεθήκαμε προχθές σε μια συζήτηση που οργάνωσε το ΕΛΙΑΜΕΠ σε συνεργασία με το Διεθνές Κέντρο Ελληνικών και Μεσογειακών Σπουδών φιλοξενώντας την Marina Perez De Arcos , Ισπανίδα διδάσκουσα Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις (Οξφόρδη και LSE) για να δούμε από πιο κοντά/ «από μέσα» το ζήτημα της «δυνητικής κρίσης της Καταλωνίας». Οι θέσεις που υποστήριξε η Μ.Perez - δεν άργησε να φανεί - ήταν σαφώς εναντίον της Καταλανικής ανεξαρτησίας, ή ακόμη και των χειρισμών αυτονομίας.  (Ο αυτοφυγαδευμένος στις Βρυξέλλες Κάρλες Πουζντεμόν, Πρόεδρος της Χενεραλιτάτ της Καταλωνίας, στρέφεται βαθμιαία προς διεκδίκηση ενισχυμένης αυτονομίας). Πάντως έχει ενδιαφέρον να έχει κανείς υπόψη του την κωδικοποίηση των επιχειρημάτων που υπεστήριξε, αν μη τι άλλο επειδή ακριβώς είναι «η μια πλευρά» - όχι όμως με τα γυαλιά που φορούμε όταν προσεγγίζουμε από την δική μας, εθνική σκοπιά (ή πάλι από την αυτοτοποθετούμενη «Ευρωπαϊκή») το ζήτημα, αλλά με τα κεντρικά Ισπανικά.

Μια πρώτη, κάπως παράξενη, προσέγγιση υπήρξε η αναφορά στην ανάμειξη του διεθνούς παράγοντα/foreign meddling. Όταν ξεκαθάρισε τι εννοούσε η Δρ. Πέρεζ, φάνηκε ότι - συνεχίζοντας στην ως φαίνεται όλο και πιο συνηθισμένη διεθνώς αναφορά στην κυβερνο-ανάμειξη, με Ρώσικη επίγευση (βλέπε υπόθεση Τραμπ) - προέκυψε ότι στοχευόταν η πρακτική ιντερνετικής κάλυψης με retweets  από Sputnik και RT ή πάλι V@-of-Europe, πρακτική που στήριξε την λογική της Καταλωνικής ανεξαρτησίας. Πιο ουσιαστική, και συνεπώς χρήσιμη, ήταν η επισήμανση ότι η κάθε χώρα (και η κάθε μηντιακή οικογένεια) κάλυπτε την υπόθεση της Καταλωνίας με εθνική προκατάληψη, κινητοποιώντας εθνικά στερεότυπα: οι Βρετανοί «ξαναέζησαν» το Σκωτσέζικο δημοψήφισμα και την καμπάνια του Brexit, ή πάλι κινητοποιήθηκαν σε διάφορες χώρες στερεότυπα όπως των «αναποτελεσματικών και τεμπέληδων Ισπανών». (Σημειωτέον ότι το ίδιο αυτό στερεότυπο υπήρξε διαχρονικά και στην Καταλωνία, απέναντι στην υπόλοιπη Ισπανία). Δίπλα σ’ αυτό, η Δρ. Πέρεζ επέστησε την προσοχή στο ότι τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος (43% συμμετοχή, 90% «ναι» στο ερώτημα της ανεξαρτησίας) προήλθαν από πηγές ανεπίσημες, καθώς το δημοψήφισμα δεν προσέλαβε επίσημο χαρακτήρα. (Για την ίδια, το ερώτημα ήδη «ποιος/πώς χρηματοδότησε το δημοψήφισμα» καθώς πόροι της Κυβέρνησης δεν ήταν διαθέσιμοι και π .χ. η αντίστοιχη διοργάνωση του 2014 είχε κοστίσει 10 εκατ. Ευρώ, δημιουργεί πρόσθετη απονομιμοποίηση).

Η Ευρώπη θα Θερίσει Ό,τι Έσπειρε η Ισπανία

Ινφογνώμων Πολιτικά

Το σύμβολο των Ισπανών φαλαγγιτών, που υποστήριξαν το καθεστώς του Φράνκο, τοποθέτησε στην ισπανική σημαία που κρατά ο Ραχόι, o γνωστός Βραζιλιάνος σκιτσογράφος Latuff.

Wayne Madsen, Strategic Culture Foundation, Zero Hedge, 31-10-2017

[Μεγάλα πλήθη καταλανικού λαού διαδήλωναν από προχθές στους δρόμους της Βαρκελώνης την αγανάκτησή τους για τις συλλήψεις των υπουργών της αυτόνομης κυβέρνησης και ηγετών του κινήματος ανεξαρτησίας της Καταλονίας και τα λοιπά μέτρα καταπίεσης της  κυβέρνησης της Μαδρίτης, που έχουν αποκορυφώσει την ισπανική κρίση -κατά την διάγνωση σχολιαστών και στα επίσημα ευρωπαϊκά φερέφωνα, όπως τα κανάλια Euronews, Deutsche Welle,France 24, BBC.         

Η εξέλιξη επικαιροποιεί το κατωτέρω άρθρο διεθνώς γνωστού σχολιαστή, πού εισάγει έναν χρήσιμο φωτισμό και σε ιστορικά στοιχεία -συντελεστές της εκρηκτικότητας του προβλήματος, άγνωστα στις μεταπολεμικές γενιές, μιας Ελλάδας αναγκαστικά απορροφημένης στους δικούς της συνεχείς, εξωγενείς και εσωτερικούς, εφιάλτες. Ιδού τι γράφει:]

Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

Η ισπανική κυβέρνηση αποφάσισε  να σκύψει πίσω στην ιστορία της και να δανειστεί από τη μεθοδολογία του επί πολλά χρόνια φασιστή δικτάτορα της Ισπανίας Φραντσίσκο Φράνκο για την αντιμετώπιση της απόφασης της Καταλονίας να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από το Ισπανικό Βασίλειο, ως Δημοκρατία της Καταλονίας. Η απόφαση ακολούθησε το δημοψήφισμα της 1^ης Οκτωβρίου  όπου υπερψηφίστηκε η ανεξαρτησία.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Μαριάνο Ραχόϊ, του οποίου το Λαϊκό Κόμμα είναι ευθύς απόγονος του φασιστικού Κόμματος της Φάλαγγας του Φράνκο, δεν καθυστέρησε να ενεργοποιήσει, για πρώτη φορά, το Άρθρο155 του Ισπανικού Συντάγματος, το οποίο επιτρέπει στο Ισπανικό Βασίλειο να επιβάλει την άμεση διακυβέρνηση σε αυτόνομες περιφέρειες που δεν συμμορφώνονται στο σφύριγμα του μαστιγίου της Μαδρίτης. Η Καταλονία είναι το πρώτο, αλλ’ ίσως όχι και το τελευταίο θύμα του νεοφασισμού που η Ισπανία επιδεικνύει προς όλους στον κόσμο.

Ε.Ε. vs Aυτονομιστές κι όποιος αντέξει...*

Το Ποντίκι

του Βασίλη Γαλούπη

Επώδυνο ευρωπαϊκό κρας τεστ λόγω αποσχιστικών κινημάτων – πώς βλέπει η μια πλευρά την άλλη 

Από την προηγούμενη Παρασκευή το όνειρο της καταλανικής ανεξαρτησίας ήρθε σε βίαιη επαφή με την πραγματικότητα. 

 

Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του κυβερνητικού συνασπισμού του Κάρλες Πουτζντεμόν, ότι η ανεξαρτησία της Καταλωνίας θα ήταν ανώδυνη. 

1 Πάνω από 1.300 εταιρείες, μεταξύ των οποίων και οι μεγαλύτερες της Καταλωνίας, όπως η Banco Sabadell, η Caixa Bank και η γερμανική ασφαλιστική Allianz AG, μετακίνησαν άρον - άρον την έδρα τους από την Καταλωνία σε άλλες περιοχές της Ισπανίας. Η φυγή είχε ήδη αρχίσει από τις προηγούμενες εβδομάδες καθώς, όπως τονίζουν Καταλανοί οικονομολόγοι του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, για τις επιχειρήσεις η πρόθεση να διακηρυχθεί ανεξαρτησία είναι το ίδιο με το να προβείς στη διακήρυξη. Να σημειωθεί ότι το 2015 ο τότε πρόεδρος της Καταλωνίας Αρτούρ Μας διαβεβαίωνε ότι κάτι τέτοιο (η φυγή επιχειρήσεων) «δεν θα συνέβαινε ποτέ».

 

2 Η σιωπηλή έως τώρα καταλανική πλειονότητα, που δεν επιθυμεί την απόσχιση, αρχίζει να βρίσκει τη φωνή της. Διοργανώνονται πορείες υπέρ της ενότητας της Ισπανίας. Σε διεθνή κανάλια καταγγέλλουν το διαβλητό της διαδικασίας του δημοψηφίσματος, όπως στο France 24, με αναφορές για κάποιους που ψήφισαν τέσσερις και πέντε φορές. 

Παρά τους ισχυρισμούς του Πουτζντεμόν, δεν υπάρχουν αντικειμενικά στοιχεία ότι η απόσχιση είναι απαίτηση της καταλανικής πλειονότητας. Πριν από το δημοψήφισμα οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι το ποσοστό των Καταλανών που επιθυμούν την απόσχιση βρίσκεται στο 40% με 45%. Σε δημοσκόπηση της «El Mundo» μετά το δημοψήφισμα (διεξήχθη 23-26 Οκτωβρίου) το ποσοστό που επιθυμεί απόσχιση από την Ισπανία ήταν μόλις 34%.

Νέα Κρήτη

Με την υπόμνηση ότι η Ε.Ε. από το 2004 έχει θεσπίσει ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης, που  περιλαμβάνει και τις πολιτικές διώξεις, υπερφαλαγγίζοντας  και το νομικό και δημοκρατικό δίκαιο των κρατών που την απαρτίζουν, που ιστορικά χώρες όπως η Γαλλία αρνούνταν την έκδοση για πολιτικούς λόγους, ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Παπακωνσταντίνου , μιλώντας στο Ράδιο 9.84 και στο Γιώργο Σαχίνη ανέλυσε όλες τις τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση της Καταλονίας  και τι σηματοδοτούν αυτές τόσο για την Ισπανία, όσο και για την Ευρώπη , με δεκάδες ζητήματα αυτονομιστικού χαρακτήρα να έρχονται και πάλι στην επιφάνεια, κυρίως ως συνέπεια των οικονομικών πολιτικών λιτότητας, όπου η όποια ανάκαμψη δεν αφορά τους λαούς της Ευρώπης.

Καταλονία: Νέα πρόκληση για την Ευρώπη

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Μωυσή Λίτση

mlitsis@naftemporiki.gr

Το ρολόι πίσω σε σκοτεινές εποχές, τότε που η καταλανική αυτονομία συντρίβονταν από τις μπότες των νικηφόρων στρατευμάτων του δικτάτορα Φράνκο, μοιάζει να γυρίζει η σε πλήρη εξέλιξη καταλανική κρίση. Μια κρίση που απειλεί να συνταράξει το ευρωπαϊκό εγχείρημα σε μια κρίσιμη καμπή.

Η ανεξαρτητοποίηση της Καταλονίας παραμένει αρκετά νεφελώδης ως προς τις επιδιώξεις της, αφού το ίδιο το στρατόπεδο του «ναι» δεν είναι παρά μια ετερόκλητη ιδεολογικά συμμαχία, που την ενώνει η απέχθεια προς την κεντρική κυβέρνηση της Μαδρίτης.

Η είδηση μάλιστα περί απαγγελίας κατηγοριών για στάση κατά του αποπεμφθέντος Καταλανού προέδρου Κάρλες Πουτζδεμόν και οι πληροφορίες ότι έχει καταφύγει στο Βέλγιο απειλούν να μεταφέρουν την κρίση της Καταλονίας εκτός ισπανικών συνόρων.

Το οξύμωρο στην περίπτωση της Καταλονίας είναι ότι τα κυρίαρχα υπέρ της απόσχισης κόμματα θέλουν μια ανεξάρτητη μεν από τη Μαδρίτη Καταλονία, ενταγμένη ωστόσο στην Ε.Ε., στην Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ. Κάτι ανάλογο με αυτό που επιδιώκουν οι οπαδοί της σκωτικής ανεξαρτησίας, που θέλουν τη Σκωτία ανεξάρτητη από το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά ως ανεξάρτητο κράτος-μέλος στην Ε.Ε.

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο παραδείγματα των αντιφατικών εν πολλοίς εξελίξεων που πυροδοτεί η καταλανική κρίση. Από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε, ο διεθνής Τύπος βρίθει από αναλύσεις για τον φόβο της «βαλκανοποίησης» της Ευρώπης, τον κίνδυνο δηλαδή η σημερινή Ευρώπη να «σπάσει» σε νέα μικρότερα ανεξάρτητα κράτη, καθώς οι παλιές τοπικές-εθνοτικές αντιπαλότητες βγαίνουν από το λήθαργο ετών…

Ο ρόλος της Γερμανίας στο αποσχιστικό κίνημα της Καταλονίας

ardin-rixi

Χαρακτηριστικός χαρτης της EFA

Μπίζνες που κερδίζουν από την απώλεια

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην γερμανική ιστοσελίδα german-foreign-policy.com πριν από πέντε χρόνια (17/10/2012) όταν και τότε πάλι το θέμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας ήταν σε έξαρση. Φωτίζει μια παράμετρο του ζητήματος που ελάχιστα έχει φωτιστεί, δηλαδή τον ρόλο της Γερμανίας στην υποδαύλιση του ανεξαρτησιακού κινήματος και πώς συνδυάζεται αυτό με τις γενικότερες επιδιώξεις της Γερμανίας για το μέλλον της Ευρώπης. 

Άρδην

 (Μαδρίτη/Βαρκελώνη/Βερολίνο) Καθοδηγούμενες από την κρίση του Ευρώ και την γερμανική επιβολή λιτότητας, οι αποσχιστικές διαθέσεις της ισπανικής επικράτειας της Καταλονίας γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Έπειτα από μια μεγάλη διαδήλωση που απαίτησε την απόκτηση κυρίαρχου κράτους, το περιφερειακό κοινοβούλιο και ο πρωθυπουργός του ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να διοργανώσουν ένα αποσχιστικό δημοψήφισμα κατά την επόμενη κοινοβουλευτική θητεία. Νέες πρόωρες εκλογές έχουν προγραμματιστεί στα τέλη Νοεμβρίου. Σύμφωνα με την Βαρκελώνη, η απόσχιση από την Ισπανία πρέπει να προκύψει ακόμα και αν κάτι τέτοιο συνεπάγεται την παραβίαση των ισχύοντων νόμων. Οι Καταλανοί αποσχιστές λαμβάνουν γερμανική υποστήριξη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το κόμμα των Πρασίνων βρίσκεται στην ίδια ευρωπαϊκή παράταξη που συμμετέχουν και τα αποσχιστικά κόμματα. Η οργάνωση-ομπρέλα τους έχει δημοσιοποιήσει χάρτες στους οποίους η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών εθνών παρουσιάζονται κατακερματισμένες σε μικρότερες οντότητες –χάρτης που περιλαμβάνει και το έθνος της Καταλονίας. Σύμφωνα με αυτόν, η Γερμανία έχει προσαρτήσει την Αυστρία, την γερμανόφωνη περιοχή της Ελβετίας και αρκετές άλλες περιοχές. Η συνεργασία με την Καταλονία, που συνδιοργάνωσε, την κορυφαία Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2007, έδωσε μεγάλη ώθηση στους αποσχιστές. Η ειδική συνεργασία του γερμανικού κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης παρέχει οικονομική στήριξη στις αποσχιστικές προσπάθειες –και καταδεικνύει μια προοπτική διάσπασης της Ευρώπης μεταξύ ενός οικονομικά επιτυχημένου πυρήνα, και περιθωριοποιημένων ζωνών χτυπημένων από την φτώχεια, η οποία εξάλλου αποκρυσταλλώνεται και μέσα στην Ευρωζώνη.

Επειδή η ανεξάρτητη Καταλονία είναι μαχαιριά στη καρδιά της νεοφιλελεύθερης Ευρώπης τους!

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Γιώργου Μητραλιά

Να λοιπόν που φτάσαμε αισίως στο προβλέψιμο και αναπόφευκτο: Η κυβέρνηση της Μαδρίτης καταργεί την αυτονομία της Καταλονίας, πράγμα που σημαίνει ότι την επαναφέρει στο καθεστώς που ίσχυε επί της δικτατορίας του φίλου, συμμάχου και συμπολεμιστή του Αδόλφου Χίτλερ, του πραξικοπηματία στρατηγού Φράνκο! Έτσι, η Καταλονία δεν θα έχει πια ούτε δημοκρατικά εκλεγμένη δική της κυβέρνηση, ούτε δικά της όργανα διακυβέρνησης, αλλά θα διαχειρίζονται τις υποθέσεις της -και τη ζωή των πολιτών της- τα μακρινά υπουργεία της Μαδρίτης και οι διάφοροι καταλανοί “εκπρόσωποι” τους σε ρόλο σύγχρονων… γκαουλάιτερ…

Γνωρίζουμε προκαταβολικά τον αντίλογο καθώς μας βομβαρδίζουν με αυτόν εδώ και εβδομάδες, τα καλά μας ΜΜΕ και οι ποικίλοι “αναλυτές” τους: Μα, θα πουν, όλα αυτά που κάνει η κυβέρνηση της Μαδρίτης είναι απολύτως “συνταγματικά” και “νόμιμα”. Συμφωνούμε απόλυτα. Είναι τόσο νόμιμα και τόσο συνταγματικά όσο ήταν και η άνοδος του Χίτλερ και του Μουσολίνι στην εξουσία! Ή ακόμα η πρόσφατη εγκατάσταση του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Ή επίσης ο πολύ πιο γνωστός σε εμάς, “νόμιμος” ζουρλομανδύας των Μνημονίων που “νόμιμα” φόρεσαν στη χώρα μας. Αλίμονο, η νομιμότητα είναι κάτι πολύ σχετικό ειδικά όταν αυτή αλλάζει ανάλογα με τις ανάγκες των υπερμάχων της, που εξάλλου -πρώτοι αυτοί- δεν έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα να την παραβιάσουν άνετα και ωραία όταν τους συμφέρει.

Σε αχαρτογράφητα νερά η Ισπανία

Αβέβαιο

 είναι το μέλλον στην Ισπανία καθώς η πολιτική κρίση κορυφώθηκε έπειτα από την επίσημη ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Καταλονίας από την τοπική Βουλή.

Διαβάστε επίσης

Κουμουτσάκος: Η σιωπή της κυβέρνησης για τις εξελίξεις στην Ισπανία εκθέτει τη χώρα

Μπορεί η απόφαση της Καταλονίας να ξάφνιασε τους πολίτες, ωστόσο η Μαδρίτη φαίνεται ότι ήταν προετοιμασμένη και έτσι αμέσως προχώρησε στην ενεργοποίηση του Άρθρου 155 του ισπανικού Συντάγματος. Αμέσως μετά ο Μαριάνο Ραχόι ανακοίνωσε μέσω διαγγέλματος τη διάλυση της Βουλής της Καταλονίας και προκήρυξε πρόωρες εκλογές την 21η Δεκεμβρίου.

«Αποφάσισα να προκηρύξω πρόωρες, ελεύθερες εκλογές. Δεν θέλαμε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο ποτέ, αλλά δεν πρέπει να διαρκέσει αυτή η περίοδος. Δεν έχει να κάνει με την αυτοδιοίκηση της Καταλονίας αλλά με την ομαλότητα. Πρέπει να θωρακίσουμε το νόμο και να διασφαλίσουμε τα δικαιώματα των Ισπανών», συνέχισε ο Ισπανός πρωθυπουργός. 

«Είναι απαραίτητο οι πολίτες της Καταλονίας να πάρουν πίσω τη φωνή τους και να επιστρέψουν πίσω σε ένα δημοκρατικό κράτος. Πρέπει να επαναφέρουμε τη βάση, την ομαλότητα στην Καταλονία», είπε χαρακτηριστικά ο Ραχόι.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός είπε ότι θα επιδιώξει να κηρυχθεί παράνομη η σημερινή κήρυξη της ανεξαρτησίας από την Καταλονία. Επιπλέον, δήλωσε ότι αποφάσισε να αποπέμψει τον Κάρλες Πουτζντεμόν και την κυβέρνηση της Καταλονίας, τονίζοντας ότι οι υπουργοί της κεντρικής κυβέρνησης θα αναλάβουν τα καθήκοντα της καταλανικής διοίκησης. Παράλληλα, γνωστοποίησε και ότι απολύει τον αρχηγό της καταλανικής αστυνομίας.

Καταλονία: Από το δημοψήφισμα στη ρήξη

Ο πρόεδρος της Καταλονίας Κάρλες Πουτζντεμόν, τον οποίο καθαίρεσε η Μαδρίτη, κάλεσε το Σάββατο τους υποστηρικτές του σε μια δημοκρατική αντίσταση εναντίον της κηδεμονίας της περιοχής, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας από το καταλανικό κοινοβούλιο.

Ακολουθεί το χρονικό της κρίσης που συνταράσσει την Ισπανία εδώ και σχεδόν ένα μήνα:

Το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα

Την 1η Οκτωβρίου, παρά την απαγόρευση από την ισπανική Δικαιοσύνη, διοργανώθηκε το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της περιφέρειας από την τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας.

Η ψηφοφορία, την οποία η Μαδρίτη δεν αναγνώρισε και μποϊκόταραν τα κόμματα κατά της απόσχισης, αμαυρώθηκε από τις βιαιοπραγίες των αστυνομικών εναντίον ψηφοφόρων με τουλάχιστον 92 τραυματίες. Ακολούθησαν πολλές ογκώδεις διαδηλώσεις.

Σύμφωνα με τις καταλανικές αρχές, το «ναι» στην απόσχιση υπερίσχυσε με ποσοστό 90,18%, με τη συμμετοχή να ανέρχεται σε 43%.

Στις 3 Οκτωβρίου, σε ένα σπάνιο τηλεοπτικό διάγγελμα, ο βασιλιάς της Ισπανίας Φελίπε δηλώνει ότι το κράτος πρέπει «να εγγυηθεί τη συνταγματική τάξη». Επιπλέον, καταγγέλλει την «απαράδεκτη ανεντιμότητα» της καταλανικής ηγεσίας.

Ως απάντηση ο Πουτζντεμόν απειλεί να κηρύξει την ανεξαρτησία της Καταλονίας ελλείψει διαλόγου.

Η συντηρητική κυβέρνηση του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι καλεί τους Καταλανούς ηγέτες να διαλύσουν το κοινοβούλιο και να προκηρύξουν πρόωρες περιφερειακές εκλογές.