«Τυλιχτοί» για Επιτροπή Ανταγωνισμού

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Δανάης Αλεξάκη

dalex@naftemporiki.gr

Μεγάλος ο ντόρος χθες μετά τις «εξαγγελίες» για ανατιμήσεις της τάξεως του 10%-15% στο σουβλάκι. Οι εξαγγελίες που έγιναν διαμέσου του ΣΚΑΪ από τον κ. Γιώργο Πολύζο, που εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος του υπό σύσταση Σωματείου των Ψητοπωλών, βασίζονται -σύμφωνα με όσα δήλωσε ο ίδιος- στο γεγονός ότι η τιμή του κρέατος έχει αυξηθεί κατά 30% (κοπές) και δεν μπορούν οι ιδιοκτήτες ψητοπωλείων να απορροφήσουν άλλο αυτή την αύξηση, καθώς επίσης και από την επιβαρυμένη φορολογία και τις αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές.

Για αρχή θα πρέπει να επισημανθεί ότι κανένας δεν έχει δικαίωμα να κατευθύνει την αγορά. Σε όρους ελεύθερου ανταγωνισμού τυπικές ή άτυπες συμφωνίες μεταξύ επιχειρήσεων για να ορίσουν τις τιμές των προϊόντων σηματοδοτούν καρτέλ. Και το επισημαίνουμε στο υπό σύσταση σωματείο, ώστε να έχει τον... νου του, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα βρεθεί αντιμέτωπο με την Επιτροπή Ανταγωνισμού. 

Παράλληλα, πέρα από την τιμή του κρέατος, το λειτουργικό κόστος στα ψητοπωλεία περιλαμβάνει μια σειρά από έξοδα τα οποία ωστόσο είναι διαφορετικού ύψους σε κάθε επιχείρηση. Για παράδειγμα, άλλο το ενοίκιο του καταστήματος στο Περιστέρι, άλλο στο Κολωνάκι, στην Κηφισιά ή στην Κοκκινιά. Επίσης, άλλα κόστη έχει η εστίαση στην Αθήνα, άλλα στο Κεφαλόβρυσο κι άλλα στη Μύκονο. Και αυτό είναι κάτι που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στους τιμοκαταλόγους των ψητοπωλείων.

Η τέταρτη εντολή

του Βασίλη Βιλιάρδου

Σύμφωνα με το διεθνές καρτέλ των πολυεθνικών που ελέγχουν πλέον τα πάντα στη Δύση, έχοντας την πολιτική στην έμμισθη υπηρεσία τους, απαιτείται η όσο το δυνατόν βαθύτερη διάσπαση, η κατάτμηση και η διαίρεση δηλαδή του Δημοσίου τομέα, με την ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στην ιδιοκτησία του.

Ανάλυση

Υπενθυμίζουμε ότι, πλησιάζουμε στα τελευταία στάδια των ακραία νεοφιλελεύθερων ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 – με ηγέτη τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία. Αφού προηγήθηκαν λοιπόν οι μεγάλες κρατικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων βέβαια οι κοινωφελείς, οι οποίες εξαγοράσθηκαν από τις υπερμεγέθεις πολυεθνικές (μόνο αυτές διαθέτουν τα απαιτούμενα κεφάλαια), η διαδικασία «τείνει» στο τέλος της – με την ολοκληρωτική κατάληψη της Πολιτείας, με την αποκρατικοποίηση της κυβερνητικής εξουσίας. 

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα έχουμε την άποψη ότι, αυτά που διαδραματίζονται σήμερα έχουν στόχο τον «εκμοντερνισμό» ενός κράτους με φεουδαρχικές δομές, με απώτερο σκοπό την υποδούλωση του – μέσω της υποταγής του στην 4η εντολή του διεθνούς κεφαλαίου, σύμφωνα με την οποία απαιτείται το εξής: η όσο το δυνατόν βαθύτερη διάσπαση, η κατάτμηση και η διαίρεση δηλαδή του Δημοσίου τομέα, με την ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στην ιδιοκτησία του. Όπως θα τεκμηριώσουμε δε παρακάτω, αυτοί που επωφελούνται από το «άνοιγμα» των αγορών δεν είναι σε καμία περίπτωση οι καταναλωτές, όπως συνήθως προσπαθεί να μας πείσει το «σύστημα», αλλά τα ισχυρότερα κράτη – κατ’ επέκταση βέβαια οι πραγματικές κυβερνήσεις τους: οι πολυεθνικές, ιδιαίτερα αυτές του χρηματοπιστωτικού κλάδου με κορυφαία τη Black Rock. 

Το καρτέλ και η κερδοσκοπία στον αγροτικό κλάδο

analyst

Η δημιουργία ολιγοπωλίων στο χώρο, καθώς επίσης η ραγδαία αύξηση της χρηματοπιστωτικής ληστείας, θα προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στον πλανήτη, ειδικά στις αναδυόμενες οικονομίες, καθώς επίσης στα πιο αδύναμα εισοδηματικά στρώματα – το θλιβερό παράδειγμα της Βενεζουέλας.  

Photo:RT

 «Μία άλλη μορφή κοινωνικού αποκλεισμού είναι η αγορά τεραστίων εκτάσεων γης παγκοσμίως από τις πολυεθνικές, με στόχο την εκμετάλλευση του υπεδάφους, καθώς επίσης την παραγωγή γεωργικής ενέργειας – γεγονός που σημαίνει ότι, εκατομμύρια άνθρωποι στις χώρες του «τρίτου κόσμου» αδυνατούν πλέον να τραφούν και πεθαίνουν«.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Οι αλλαγές στην οικονομική πολιτική διεθνώς, έχουν περιορίσει σημαντικά τον κρατικό έλεγχο τόσο των αγορών, όσο και των ροών κεφαλαίων – μίας διαδικασίας που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με την άνοδο του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, επιταχυνόμενη από το 1990 και μετά.

Αυτό που συνέβη σε άλλους κλάδους επηρέασε επίσης τον τομέα της διατροφής, όσον αφορά κυρίως δύο εξελίξεις: (α) την υπερβολική συγκέντρωση των επιχειρήσεων, η οποία οδήγησε στη δημιουργία Ολιγοπωλίων, καθώς επίσης (β) την πολύ ισχυρή επέκταση των μεγαλυτέρων εταιριών, όπου ο τζίρος τους στο εξωτερικό αυξήθηκε πολύ περισσότερο, από τον αντίστοιχο στην εγχώρια αγορά τους.

Για παράδειγμα ο τζίρος της Nestle, του ελβετικού γίγαντα του κλάδου, προέρχεται κατά 70% από περιοχές εκτός της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής – ενώ της Unilever (βρετανικός και ολλανδικός όμιλος) οφείλεται κατά 75% σε χώρες εκτός της Ευρώπης.