Το παράδειγμα του φοινικέλαιου: Δολοφονούν τους παραγωγούς, δηλητηριάζουν τους καταναλωτές!

Ρεκόρ παγκοσμίως δολοφονιών υπερασπιστών του περιβάλλοντος και των αυτοχθόνων πληθυσμών

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τι κοινό μπορεί να έχει ένα σαμπουάν, ένα κραγιόν, ένα παιδικό γάλα, μια ζύμη για πίτσα, ένα παγωτό, η μαργαρίνη, πολλά απορρυπαντικά, πολλές σοκολάτες και μπισκότα, βιοκαύσιμα, σαπούνια και αρτοσκευάσματα, όπως και εκατοντάδες άλλα προϊόντα που αγοράζετε από το σούπερ μάρκετ, τον φούρνο ή ένα ζαχαροπλαστείο στη γειτονιά σας;

Είτε το ξέρετε, είτε όχι, τα περισσότερα από αυτά περιέχουν φοινικέλαιο και παράγωγά του. Συχνά δεν το γράφουν καν, και πρέπει να το φανταστείτε κάτω από ονομασίες όπως φυτικό Έλαιο, φυτικά λιπαρά, φοινικοπυρηνέλαιο, παλμιτικό οξύ, παλμολείνη, γλυκερύλιο, στεατικό Οξύ, Elaeis Guineensis Palm, κ.α.

Το πιθανότερο είναι επίσης ότι δεν γνωρίζετε ότι, τον Μάιο του 2016, η EFSA (Ευρωπαϊκή Yπηρεσία Aσφάλειας Tροφίμων) έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για δυνητικά καρκινογόνες ουσίες που παράγονται κατά την επεξεργασία τέτοιων ελαίων σε υψηλές θερμοκρασίες και τους πιθανούς κινδύνους υγείας, μετά από σχετικά πειράματα σε ζώα. Με την ισχύ που έχουν πλέον αποκτήσει στις Βρυξέλλες τα λόμπυ των βιομηχανιών, είναι απορίας άξιον ακόμα και πως έγινε δυνατή η σύνταξη της έκθεσης αυτής. (Πολλοί ειδικοί άλλωστε επί της διατροφής αμφισβητούν, πέραν των αποτελεσμάτων της επεξεργασίας του σε υψηλές θερμοκρασίες, και την ποιοτική αξία προ επεξεργασίας του φοινικέλαιου, δεδομένων των πολυκορεσμένων και ενός μονοκορεσμένου φυτικού ελαίου που περιέχει).

Ρεαλιστικές προοπτικές για τον αγροδιατροφικό τομέα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Α.Δ. Παπαγιαννίδη

skbllz@hol.gr

Η συζήτηση για τις προοπτικές του αγροδιατροφικού τομέα πάει δεκαετίες πίσω - πάντως στα χρόνια Διαμαντή Πεπελάση, ύστερα με ενσωμάτωση στον πολιτικό λόγο ΠΑΣΟΚ/Ανδρέα Παπανδρέου, εν συνεχεία με ευρωπαϊκή χροιά με Κώστα Σημίτη/Νίκο Θέμελη/Δημήτρη Δαμιανό...

Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης

Πριν από λίγες μέρες, «Το μέλλον του αγροδιατροφικού τομέα» αποτέλεσε στην Κεντρική Μακεδονία, στις Σέρρες, αντικείμενο του AgriBusiness Forum, με πρωτοβουλία GeoRoutes και στήριξη της ολλανδικής πρεσβείας/Orange Grove, της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής/American Farm School Θεσσαλονίκης, των πανεπιστημίων Rutgers/ΗΠΑ και Wagenigen/Ολλανδίας. Εκείνο που θα μπορούσε να θεωρηθεί μια, κατά κυριολεξία, περιφερειακού και εξειδικευμένου ενδιαφέροντος πρωτοβουλία, έρχεται να ενταχθεί σε μια ευρύτερη φιλοσοφία ανοίγματος και διεθνούς ένταξης στην Ελλάδα του 2018.

Πράγματι, η ίδια αυτή συνεργασία των Ολλανδών και της GeoRoutes, με προσθήκη του Οργανισμού Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου και σε διασύνδεση με την Πολιτική Γειτονίας της Ε.Ε., της Γαλάζιας Ανάπτυξης/Blue Growth κοκ., έχει ξεκινήσει από πέρσι το Forum Συνεργασίας Βαλκανίων και Ευξείνου Πόντου γύρω από την ιδέα της συνδεσιμότητας/connectivity, που λέει τι; Ότι, έτσι όπως προχωράει η παγκοσμιοποίηση αλλά και έτσι όπως εξελίσσονται τα γεωπολιτικά στην περιοχή μας, με την Ιστορία παρούσα αλλά και με μεγάλους παίκτες άγαρμπα ενεργούς -ΗΠΑ, Ρωσία, ακόμη-ακόμη Κίνα, συν οι μικροηγεμονικές τάσεις Τουρκίας-, με τη δε Ε.Ε. σε παγίως διστακτική παρουσία, άμα η ευρύτερη περιοχή δεν προχωρήσει στον δρόμο της διασύνδεσης, τότε θα βρεθεί (πολυδιασπασμένη/fragmented) σε νέα φάση περιπετειών.

Καλλιεργώντας ...την ελπίδα

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Στο πρόσφατο συνέδριο της Bayer για το Μέλλον της Γεωργίας, αγρότες από διάφορες χώρες του κόσμου -ιδιοκτήτες μικρών εκτάσεων, αλλά και μεγαλοπαραγωγοί- επιχείρησαν να δώσουν τον ορισμό της βιώσιμης γεωργίας ανά τον κόσμο. Στο συγκεκριμένο πάνελ συμμετείχε και η Άσλεϊ Ρέντιγκ, μεγαλοαγρότισσα από το Κεντάκι των ΗΠΑ. Εδώ και έξι γενεές, η οικογένεια των Ρέντιγκ ασχολείται με αγροτικές εργασίες, καλλιεργώντας καλαμπόκι, σόγια, σιτάρι και διάφορα σιτηρά, σε συνολική έκταση που υπερβαίνει τα 12.000 στρέμματα. Το βασικό προϊόν που καλλιεργεί η Άσλεϊ και η οικογένειά της στη φάρμα HomeStead Family Farms του Κεντάκι είναι το καλαμπόκι, το οποίο πωλείται σε αποστακτήρια μπέρμπον, αλλά και η σόγια. Με τη σόγια να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα «θύματα» της σινο-αμερικανικής εμπορικής διαμάχης, η κ. Ρέντιγκ κλήθηκε να απαντήσει σε ερώτηση της «Ν» για τον αντίκτυπο του εμπορικού πολέμου που έχει κηρύξει ο πρόεδρος Τραμπ.

«Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω για σας κάποια απάντηση», δήλωσε η Αμερικανίδα παραγωγός. «Έχουμε γεωργικούς συνεταιρισμούς που προστατεύουν τα συμφέροντά μας. Η αλήθεια όμως είναι ότι δεν ασκούμε κανέναν έλεγχο στις αποφάσεις που λαμβάνονται. Απλά ελπίζουμε για το καλύτερο», πρόσθεσε. 

Η σημασία του αγροτικού κλάδου

analyst

Η στήριξη, καθώς επίσης η προστασία της γεωργίας,  ειδικά των βιολογικών καλλιεργειών, αποτελεί παντού στην Ευρώπη βασικό στοιχείο της οικονομικής πολιτικής – ενώ όλες οι χώρες επιδοτούν άμεσα ή έμμεσα τον πρωτογενή τομέα, γνωρίζοντας πόσο σημαντική είναι η εγχώρια παραγωγή τροφίμων από πολλές διαφορετικές πλευρές.

.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα ευρίσκεται σε συνεχή υποχώρηση – παρά το ότι αποτελεί έναν από τους τρεις σημαντικότερους πυλώνες της οικονομίας μας μαζί με τον τουρισμό και τη ναυτιλία, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει πάρα πολλά στις εξαγωγές και στην απασχόληση εάν ολοκληρωνόταν από τη μεταποίηση, αφού η χώρα μας διαθέτει σημαντικά ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα (κλίμα, εδάφη, ποιοτικές καλλιέργειες κλπ.). Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του είναι η έλλειψη χρηματοδότησης και η αδυναμία εκσυγχρονισμού του, έτσι ώστε να γίνει πιο παραγωγικός, όπως για παράδειγμα το Ισραήλ – το οποίο εν προκειμένω έχει πετύχει θαύματα, στηριζόμενο στην τεχνολογία (ανάλυση). Σε μία εποχή βέβαια που η παραγωγικότητα γενικότερα των εργαζομένων συνεχίζει να μειώνεται, παρά τις θηριώδεις περικοπές των μισθών τους, προφανώς λόγω των μηδενικών επενδύσεων, είναι δύσκολο να αναφέρεται κανείς σε τέτοια θέματα – κάτι που όμως πρέπει να αλλάξει, αφού διαφορετικά η Ελλάδα δεν θα ξεφύγει ποτέ από την κρίση.

Ιστορικά τώρα στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν λήφθηκαν τα πρώτα τελωνειακά μέτρα προστασίας της γεωργίας στην Ευρώπη, πρώτη προτεραιότητα αποτέλεσε η απασχόληση – επειδή τότε το 25-50% του εργαζόμενου πληθυσμού, ανάλογα με τη χώρα, δραστηριοποιούταν στη γεωργία, οπότε η ψήφος του είχε μεγάλη βαρύτητα. Ως εκ τούτου, η πολιτική δεν μπορούσε σε καμία περίπτωση να επιτρέψει την κατάρρευση των γεωργικών εκμεταλλεύσεων, από τις αμερικανικές εισαγωγές πολύ φθηνών δημητριακών – επιβάλλοντας δασμούς.

Η σημασία της αγροτικής γης

analyst

Μεταξύ των ετών 2000 και 2001, αγοράστηκε ή ενοικιάστηκε μία συνολική έκταση 2 εκ. τετραγωνικών μέτρων (οκτώ φορές όσο είναι η Αγγλία), εκ μέρους των μεγάλων επιχειρήσεων, ιδίως αυτών που παράγουν γενετικά μεταλλαγμένα τρόφιμα . Στην Ελλάδα δε θα συμβεί πιθανότατα κάτι ανάλογο, μέσω την υπαγωγής αγροτικών περιοχών στα σχέδια πόλεων – με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση οι αγρότες να πληρώνουν τον υψηλότερο ΕΝΦΙΑ, με τον οποίο θα επιβαρυνθούν, οπότε θα χάνουν τις ιδιοκτησίες τους.

.

«Καθημερινά στην Ευρώπη «χάνονται» 250 έως 275 εκτάρια γης, από την ανοικοδόμηση, ενώ σε 42.000.000 εκτάρια γης είναι ορατή η διάβρωση από τον άνεμο  – ο οποίος μεταφέρει τα καλύτερα οργανικά σωματίδια (οργανική ύλη πηλό και αργίλιο) πολλά χιλιόμετρα μακριά, ενώ μειώνει την ικανότητα του εδάφους να αποθηκεύει θρεπτικά συστατικά και νερό, καθιστώντας έτσι το περιβάλλον ξηρότερο. Περίπου το 25% δε της ευρωπαϊκής γης πλήττεται από τη διάβρωση μέσω του νερού, όπου η ποιότητα του γλυκού ύδατος επηρεάζεται αρνητικά.

Η αύξηση της κατάχρησης της γήινης επιφάνειας, από τον υποβιβασμό της ποιότητας του εδάφους και την αστικοποίηση, έχει οδηγήσει σε τεράστιες απώλειες όσον αφορά τη λειτουργία των εδαφών, με αποτέλεσμα το ένα τρίτο περίπου της ευρωπαϊκής αγροτικής γης να είναι κατακερματισμένο – με την Αυστρία να αποτελεί τον πρωταθλητή, όσον αφορά τις ζημίες που προκαλούνται στο περιβάλλον. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, σύντομα η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει προβλήματα επισιτισμού των κατοίκων της – ενώ η ποιότητα των παραγομένων τροφίμων μειώνεται συνεχώς» (υπηρεσία περιβάλλοντος της ΕΕ).

Ιδού πως καταστρέφουν την Ελλάδα

iskra

του Ανδρέα Κλαυδιανού

Ακόμα ένας  κλάδος του πρωτογενούς τομέα καλείται να περάσει από την «Προκρούστεια κλίνη» της παγκοσμιοποίησης. Είναι ο κλάδος της αιγοπροβατοτροφίας, της παραγωγής δηλαδή αιγοπρόβειου κρέατος και γάλακτος από το οποίο παρασκευάζεται το εθνικό προϊόν η «φέτα»,  παραδοσιακά γιαούρτια, καθώς και πλήθος γαλακτοκομικών προϊόντων ΠΟΠ (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης) και ΠΓΕ (Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης). Αποτελεί δε, σημαντικό οικονομικό και όχι μόνο, στυλοβάτη, της ελληνικής επαρχίας.

Το πολιτικό σύστημα, διαχρονικά,  φροντίζει γι’ αυτό με πολλούς  και ποικίλους τρόπους:

1. Με τις ανεξέλεγκτες εισαγωγές. Η χώρα μας είναι ξέφραγο αμπέλι στις εισαγωγές νωπού πρόβειου γάλακτος ή σκονογάλακτος , τυριών και τυρομάζας καθώς και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων που παρασκευάζονται  στο εξωτερικό και «βαφτίζονται» στην Ελλάδα.
2. Με την εσωτερική υποτίμηση. Η μείωση των εισοδημάτων και η συνεπαγόμενη μείωση της κατανάλωσης  βασικών διατροφικών προϊόντων, έχει οδηγήσει τον καταναλωτή  να αγοράζει  αντί για φέτα υποδεέστερα τυροκομικά προϊόντα όπως π.χ. το πολύ φτηνότερο λευκό τυρί.
3. Με την αλλαγή νομοθεσίας. Η παρασκευή παραδοσιακού ελληνικού γιαουρτιού, μπορεί πλέον να γίνεται νόμιμα από εισαγόμενο γάλα.

Η πρωτογενής παραγωγή και η Ελλάδα

του Κοσμά Μαρινάκη*

Το τελευταίο διάστημα η συζήτηση για την δραματική κατάσταση στην πρωτογενή παραγωγή στην Ελλάδα έχει περάσει στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου. Δεν είναι λίγοι αυτοί που κατηγορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση για τον μαρασμό της ελληνικής γεωργίας. Οι παρακάτω απλές ερωτήσεις-απαντήσεις κάνουν σαφές το πώς ακριβώς έγιναν τα πράγματα.

1. Είναι αλήθεια πως πετάγαμε φρέσκα φρούτα στις χωματερές;

Δυστυχώς ναι. Όχι πολλά χρόνια πριν, η χώρα μας είχε σημαντική αγροτική παραγωγή. Σε κάποια προϊόντα παραγάγαμε πλεονασματικές ποσότητες με αποτέλεσμα τις αποτροπιαστικές εικόνες να θάβονται χιλιάδες τόνοι εξαιρετικής ποιότητας φρούτων στις χωματερές. Αυτό όμως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις και όχι μόνο στη χώρα μας.

2. Μα τα φρούτα αυτά δεν έφτασαν ποτέ στις αγορές, πως γίνεται να αποτελούν πλεονάσματα;

Οι ποσότητες αυτές δεν ήταν πλεονασματικές υπό την έννοια ότι περίσσεψαν από κάποια αγορά. Ο όρος «πλεονασματικός» χρησιμοποιείται πολλές φορές στην οικονομική ανάλυση για να εκφράσει ποσότητες που αν διοχετευτούν στις αγορές θα προκαλέσουν δυσάρεστες συνέπειες.

Ο πρωτογενής ελληνικός πλούτος

Ο πρωτογενής ελληνικός πλούτος

Το Ισραήλ, έχοντας μετατρέψει τα προβλήματα του σε ευκαιρίες, ενώ εμείς οι Έλληνες τις ευκαιρίες σε προβλήματα, κατόρθωσε να κατακτήσει μία κορυφαία θέση στη γεωργία, καθώς επίσης στην τεχνολογία διαχείρισης υδάτινων πόρων και αφαλάτωσης – αντίθετα, η ελληνική πολιτική θέλει να ξεπουλήσει τα νερά και την ενέργεια αδιαφορώντας για τον πρωτογενή μας τομέα, για να μείνει ανέπαφο το πελατειακό κράτος.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Ανάλυση

Η γεωργική παραγωγή στην Ελλάδα έφτανε μέχρι πρόσφατα στο 6,5% του ΑΕΠ ή στα 12,1 δις € – ενώ από τα 132.000.000 στρέμματα της συνολικής επιφάνειας της χώρας αντιστοιχεί στο 25,78% ή στα 34.037.000 στρέμματα (εξαιρούνται τα βοσκοτόπια). Οι αγροτικές εκμεταλλεύσεις είναι της τάξης των 800.000, με μέση έκταση τα 44 στρέμματα – ενώ η αξία του τομέα των κτηνοτροφικών προϊόντων ανέρχεται στο 15% της γεωργικής παραγωγής.

Το εργατικό δυναμικό που απασχολείται στη γεωργία έχει  μειωθεί κάτω του 16%, από 28% το 1981 – ενώ μόνο το 10% των αγροτών είναι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες. Εξαιρετικά σημαντικό είναι το γεγονός ότι το σπουδαιότερο, η μεταποίηση της αγροτικής παραγωγής, έχει φθίνουσα πορεία – με αποτέλεσμα να διευρύνεται συνεχώς το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου αγροτικών προϊόντων. Το αγροτικό εισόδημα στην ΕΕ το 2006 είχε ως εξής (πηγή: Αρχοντής):

Για ποια ελληνική αγροτική παραγωγή μιλάμε;

Ινφογνώμων Πολιτικά

Του Νάσου Χρυσίνα 

Μιλάμε πολλές φορές υπερηφάνως για την πρωτογενή παραγωγή στην Ελλάδα αγνοώντας τα βασικά τα οποία οι επαγγελματίες της γης ξέρουν καλύτερα απ΄ τον καθένα. Οι περισσότεροι που δεν ανήκουν στον αγροτικό χώρο έχουν μια βαθιά άγνοια των σύγχρονων δεδομένων συνοψίζοντας τις όποιες γνώσεις τους στο δίπτυχο "επιδοτήσεις" και "παραδοσιακοί καλλιεργητές".

Δεν είναι όμως έτσι.

Πόσοι γνωρίζουν για παράδειγμα την τιμή ενός φακέλου 1000 σπόρων τομάτας οι οποίες προορίζονται για την παραγωγή μισού στρέμματος θερμοκηπίου κατά τη διάρκεια μιας  καλλιεργητικής περιόδου;

Ας δεχτούμε ως δεδομένο πως εδώ και χρόνια έχουμε ξεφύγει από την παραδοσιακή μορφή καλλιέργειας και όπως και οι άλλοι συνάδερφοι μας στο εξωτερικό έχουμε εισέλθει σε μια νέα αγροτική εποχή.

Για να καταφέρει ο σύγχρονος αγρότης παγκοσμίως να παράγει, πρέπει να κάνει χρήση πολλών υπηρεσιών και εφοδίων τα οποία στο παρελθόν φάνταζαν μη απαραίτητα και τα οποία συνδιαμορφώνουν το τελικό κόστος των προϊόντων.

Από τα "αγροεφόδια" αυτά εξαρτόμαστε όλοι οι παραγωγοί. Δεν είναι δυνατόν να παράξεις χωρίς σπόρους για παράδειγμα ή χωρίς καύσιμα. Είναι αδύνατον να καλλιεργήσεις χωρίς τρακτέρ ή χωρίς ανταλλακτικά γι΄ αυτό.

Ας κάνουμε λοιπόν πρόχειρη παράθεση των σύγχρονων βασικών συντελεστών παραγωγής, για τα οποία ελάχιστοι μιλούν και ακόμη λιγότεροι κατέχουν, αναφέροντας κατά περίπτωση και τις Χώρες από τις οποίες κατά κύριο λόγο τα προμηθευόμαστε, για να ξέρουμε στην δική μας περίπτωση που περίπου βρισκόμαστε.

Η σφαγή των...αμνών

Στις μέρες μας, η οικονομική ανάπτυξη και η εξαπλούμενη ευημερία στον κόσμο, οδηγούν σε αύξηση της ζήτησης για ζωικά προϊόντα. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, η αυξημένη διεθνής ζήτηση προκάλεσε σχεδόν τριπλασιασμό της συνολικής παραγωγής κρέατος στον αναπτυσσόμενο κόσμο, από το 1980 έως το 2002, από 45 σε 134 εκατομμύρια τόνους. Τη μεγαλύτερη κλιμάκωση, μάλιστα, παρουσίασαν οι χώρες που γνωρίζουν ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη, με πρώτη την Κίνα. 

Σύμφωνα με στοιχεία του FAO, του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ, από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στις αναπτυσσόμενες χώρες η κατανάλωση γάλακτος σχεδόν διπλασιάστηκε, η κατανάλωση κρέατος υπερτριπλασιάστηκε και η κατανάλωση αυγών πενταπλασιάστηκε. Εντούτοις, παρά την αυξημένη κατανάλωση στον αναπτυσσόμενο κόσμο, ο μέσος άνθρωπος μιας βιομηχανικής χώρας είναι αυτός που εξακολουθεί να καταναλώνει πολύ περισσότερα ζωικά προϊόντα κάθε χρόνο: 82 κιλά κρέας, 208 κιλά γαλακτοκομικά και 13 κιλά αυγά, σε σύγκριση με τα 31 κιλά κρέατος, 50 κιλά γαλακτοκομικών και 8 κιλά αυγών κατ’ άτομο στον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Ξέρουμε τι Παράγουμε και Εξάγουμε;

του Περικλή Γκόγκα*

Τι Πιστεύουμε

Συνηθίζουμε να ακούμε ότι «η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα». Στην καλύτερη περίπτωση όταν δεν φτάνουμε σε αυτόν τον επικίνδυνο μηδενισμό, θα ακούσουμε, θα λέμε και θα αναπαράγουμε άκριτα την άποψη ότι «η Ελλάδα είναι μία αγροτική χώρα». Μάλιστα, γίνεται, αν όχι επικίνδυνο, τουλάχιστον παράξενο και ενοχλητικό, όταν αυτή την άποψη αναπαράγουν σε κάθε ευκαιρία οι βουλευτές και οι κυβερνώντες μας. Οι άνθρωποι δηλαδή που έχουμε εκλέξει για να δώσουν λύσεις στα προβλήματα της χώρας και να τη βοηθήσουν να αναπτυχθεί και να προχωρήσει στο μέλλον σε ένα πολύ ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον. Όταν όμως ούτε αυτοί οι ίδιοι δεν γνωρίζουν τα προβλήματα αλλά και τα πλεονεκτήματα της χώρας μας, πώς περιμένουμε να δώσουμε λύσεις για τα πρώτα και να βασιστούμε στα δεύτερα για την επιτυχημένη ανάπτυξή μας;

Το σχετικό παράδειγμα που δίνω στους φοιτητές μου είναι το εξής: αν εγώ προσωπικά (που αν με ακούσετε θα καταλάβετε ότι δεν έχω καθόλου ταλέντο στο τραγούδι) πιστεύω ότι είμαι πολύ καλός τραγουδιστής και προσπαθήσω να κάνω καριέρα σε αυτό, θα αποτύχω. Όσο και αν προσπαθήσω, όσα χρήματα και αν ξοδέψω για μαθήματα και σπουδές στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ποτέ δεν θα γίνω καλός και η καριέρα μου θα είναι προβληματική. Όσο δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα (η έλλειψη ταλέντου) ποτέ δεν θα καταφέρω να βρω κάτι άλλο στο οποίο είμαι πραγματικά καλός και όπου θα μπορέσω να κάνω μια αποδοτική και ανταγωνιστική καριέρα. Το ίδιο συμβαίνει και με την χώρα μας.

Ξεδιάντροποι και ατάραχοι ξηλώνουν την παραγωγή

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

του Δημήτρη Κοδέλα

Τριπλό χτύπημα στον αγροτικό τομέα

Η χώρα βουλιάζει και ο πληθυσμός της μαζικά φτωχοποιείται. Το πολιτικό προσωπικό σε συνεργασία με τους δανειστές, διαγκωνίζεται για τη δική του επιβίωση πάνω στα κοινωνικά ερείπια. Ο Σόιμπλε, πανευτυχής που βρήκε την καλύτερη κυβέρνηση και την καλύτερη αντιπολίτευση για να εκτελεστεί η …δουλειά, είναι έτοιμος να κρεμάσει πορτραίτα τους στην Bundestag.

Εφευρέθηκε και η νέα γενιά μνημονίων, που περιέχουν και τα υποτιθέμενα «αντίμετρα», ως άλλοθι μιας τεράστιας επιχείρησης εξαπάτησης και επικοινωνιακού αντιπερισπασμού. Κλέβουν από την οικογένεια την αξιοπρέπεια και το φαγητό και ξετσίπωτα μας λένε πως, εάν συμφωνήσει το ΔΝΤ και εφόσον δεν προκαλείται οικονομική «απόκλιση» από τους στόχους, ίσως κάποιοι πάρουν επίδομα ενοικίου και ένα γεύμα τα παιδιά. Παράγουν ανθρωπιστική κρίση και τάζουν φιλανθρωπία, ενώ ξεδιάντροπα μιλούν για έξοδο από την κρίση και τα μνημόνια.

Ο χώρος της παραγωγής δεν θα μπορούσε να εξαιρείται από ένα μνημόνιο που ισοπεδώνει με τον πιο βίαιο, οριζόντιο και ταξικό τρόπο ό,τι μικρομεσαίο υπάρχει ακόμα όρθιο, αφήνοντας ανέγγιχτες μόνο τις πολύ μεγάλες αγρο-διατροφικές επιχειρήσεις. Ο αγροτικός χώρος πλήττεται με τρεις τρόπους:

α) Με τη μείωση του αφορολόγητου, η οποία άλλωστε πλήττει τους πάντες.

Το καρτέλ και η κερδοσκοπία στον αγροτικό κλάδο

analyst

Η δημιουργία ολιγοπωλίων στο χώρο, καθώς επίσης η ραγδαία αύξηση της χρηματοπιστωτικής ληστείας, θα προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στον πλανήτη, ειδικά στις αναδυόμενες οικονομίες, καθώς επίσης στα πιο αδύναμα εισοδηματικά στρώματα – το θλιβερό παράδειγμα της Βενεζουέλας.  

Photo:RT

 «Μία άλλη μορφή κοινωνικού αποκλεισμού είναι η αγορά τεραστίων εκτάσεων γης παγκοσμίως από τις πολυεθνικές, με στόχο την εκμετάλλευση του υπεδάφους, καθώς επίσης την παραγωγή γεωργικής ενέργειας – γεγονός που σημαίνει ότι, εκατομμύρια άνθρωποι στις χώρες του «τρίτου κόσμου» αδυνατούν πλέον να τραφούν και πεθαίνουν«.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Οι αλλαγές στην οικονομική πολιτική διεθνώς, έχουν περιορίσει σημαντικά τον κρατικό έλεγχο τόσο των αγορών, όσο και των ροών κεφαλαίων – μίας διαδικασίας που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980, με την άνοδο του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, επιταχυνόμενη από το 1990 και μετά.

Αυτό που συνέβη σε άλλους κλάδους επηρέασε επίσης τον τομέα της διατροφής, όσον αφορά κυρίως δύο εξελίξεις: (α) την υπερβολική συγκέντρωση των επιχειρήσεων, η οποία οδήγησε στη δημιουργία Ολιγοπωλίων, καθώς επίσης (β) την πολύ ισχυρή επέκταση των μεγαλυτέρων εταιριών, όπου ο τζίρος τους στο εξωτερικό αυξήθηκε πολύ περισσότερο, από τον αντίστοιχο στην εγχώρια αγορά τους.

Για παράδειγμα ο τζίρος της Nestle, του ελβετικού γίγαντα του κλάδου, προέρχεται κατά 70% από περιοχές εκτός της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Β. Αφρικής – ενώ της Unilever (βρετανικός και ολλανδικός όμιλος) οφείλεται κατά 75% σε χώρες εκτός της Ευρώπης.

Συμβολαιακή γεωργία: θεσμοθετημένη τραπεζική κερδοσκοπία

Πέρα για πέρα δίκιο είχαν οι αγρότες στα μπλόκα της Ελλάδας τον περσινό χειμώνα που κατήγγειλαν την κυβέρνηση ότι με τα μέτρα που θα εφαρμόσει στη γεωργία κι όσα έχει ήδη εφαρμόσει (αύξηση συντελεστή φορολόγησης αγροτικού εισοδήματος από 13% στο 20% για το 2016 και στο 26% για το 2017, αύξηση ΦΠΑ στα αγροτικά μέσα κι εφόδια από 13% σε 23% και κυρίως αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών από 7% στο 20%, κ.α.) θα αναγκάσει χιλιάδες μικρομεσαίους αγρότες να βγουν από την παραγωγή. Ωστόσο, η επαπειλούμενη συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού είναι η μια όψη των δρομολογούμενων εξελίξεων στην αγροτική παραγωγή. Και δεν είναι η κυρίαρχη…

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η άλλη όψη, που είναι η δεσπόζουσα μάλιστα, σχετίζεται με την εκ βάθρων αναδιάρθρωση του αγροτικού τομέα. Κοινό γνώρισμα αυτών των τάσεων είναι το ξαναστήσιμο γενικότερα της αγροτικής παραγωγής (συμπεριλαμβανομένης της αλιείας και της κτηνοτροφίας) σε αμιγώς επιχειρηματικές βάσεις. Ξεχάστε εν ολίγοις τις μικρές γεωργικές εκμεταλλεύσεις που ήταν στημένες με επίκεντρο την οικογενειακή εργασία. Η αναδυόμενη γεωργία θα είναι οργανικά συνδεδεμένη με την υπόλοιπη οικονομία και τους ακρογωνιαίους λίθους της, όπως είναι οι τράπεζες.

Σε δούρειο ίππο για την άλωση του αγροτικού τομέα από το χρηματοπιστωτικό σύστημα αναδεικνύεται η συμβολαιακή γεωργία. Η αλήθεια είναι πως τα συμβόλαια στη γεωργία δεν περίμεναν τις τράπεζες να δημιουργήσει τις δικές τους διευθύνσεις επιβάλλοντας στους γεωργούς να καταστρώνουν μπίζνες πλαν και ταμειακές ροές. Υπήρχε εδώ και πολλά χρόνια. Εταιρείες ζυμαρικών με σιτοπαραγωγούς, ζυθοποιίες με παραγωγούς κριθαριού, ελαιουργεία με ελαιοπαραγωγούς και καπνοβιομηχανίες με καπνοπαραγωγούς σύναπταν εδώ και δεκαετίες συμβόλαια ώστε η παράδοση των πρώτων υλών να είναι εγγυημένη κι εκ των προτέρων συμφωνημένη, αντί να τρέχουν τα τμήματα προμηθειών τελευταία στιγμή να βρουν τους κατάλληλους προμηθευτές.