Ο πατριωτισμός μέσα απο την θέσπιση ορίων στην κίνηση κεφάλαιων

analyst

Ο βασικός εκβιασμός των εθνικών κυβερνήσεων από το κερδοσκοπικό κεφάλαιο στηρίζεται στην απειλή μαζικής φυγής κεφαλαίων, κάτι που μπορεί να ανατραπεί εάν τεθούν συγκεκριμένα όρια στην κίνηση τους.

του Σαράντου Λέκκα

To 1821 είναι έτος ορόσημο για εμάς τους Έλληνες όμως ταυτόχρονα είναι έτος ορόσημο και για την παγκόσμια οικονομία.

Την χρονιά αυτή πρωτοεμφανίστηκε στην Βρετανία ο κανόνας του χρυσού, ο επονομαζόμενος αργότερα κλασικός κανόνας, οπότε και η λίρα συνδέθηκε  με τον χρυσό σε συγκεκριμένη ισοτιμία.

Άλλες χώρες για κάποιο διάστημα  διατήρησαν διμεταλλικό σύστημα (χρυσό και άργυρο)όμως σιγά-σιγά υιοθέτησαν τον χρυσό κανόνα.

Το 1871 η Γερμάνια και στην συνέχεια η Γαλλία , το 1879 οι ΗΠΑ  , το 1886 η Ιαπωνία ,το 1892 η Αυστροουγγαρία, το 1893 η Ινδία  και το 1895 η Ρωσία.

Φυσικά το βασικό υπόβαθρο της υιοθέτησης του χρυσού κανόνα ήταν η ανακάλυψη τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού στο Τράνσβααλ της Νοτίου Αφρικής το 1886.

Από τις παγκόσμιες οικονομικές δυνάμεις της εποχής μόνο η Κίνα έμεινε πιστή στον Άργυρο.

Στο  κλασικό κανόνα του χρυσού  οι ισοτιμίες των νομισμάτων των χωρών που συμμετείχαν ήταν  σταθερές και τα νομίσματα  απευθείας μετατρέψιμα σε χρυσό, επιτρέπονταν η εξαγωγή χρυσού ελεύθερα χωρίς περιορισμούς  ενώ υπήρχε σταθερή σχέση μεταξύ της ποσότητας χρήματος και του αποθέματος χρυσού.

Το τρίλημμα της μακροοικονομίας

Για επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε πάνω από μία χώρα, εισάγουν οι ίδιες σημαντικό κομμάτι των πρώτων υλών τους, ή έχουν έντονο εξαγωγικό προσανατολισμό, η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων τους δίνει την ευελιξία να επενδύσουν όπου θεωρούν ότι τα χρήματά τους θα έχουν την μεγαλύτερη απόδοση ή μειώνει τη γραφειοκρατία που υφίστανται για τις συναλλαγές τους με πελάτες και προμηθευτές. Οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες από την άλλη πλευρά μειώνουν τους συναλλαγματικούς κινδύνους που προκύπτουν από τις μεταβολές της αξίας των νομισμάτων στις αγορές συναλλάγματος. Τέτοιες συνθήκες βέβαια σπάνια συναντώνται. Η Ευρωζώνη αποτελεί στην ουσία έναν επιχειρηματικό παράδεισο, μοναδικό στον κόσμο, ο οποίος έχει σχεδιαστεί σχεδόν αποκλειστικά για την κάλυψη των αναγκών των ισχυρών πολυεθνικών κολοσσών της Ευρώπης. Γιατί συμβαίνει αυτό όμως;

Η απάντηση έγκειται στο άπιαστο τρίλημμα της μακροοικονομίας. Η ουσία του έγκειται στο γεγονός ότι σε μια μεμονωμένη χώρα η ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων και οι σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία δεν είναι συμβατές με μια πλήρως αυτόνομη νομισματική πολιτική, η οποία είναι απαραίτητη για μια ορθή διαχείριση της οικονομίας της. Αν για παράδειγμα μια χώρα αποφασίσει να αυξήσει ή να μειώσει τα επιτόκια στο εσωτερικό της, διατηρώντας παράλληλα σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, δεν μπορεί να επιτρέψει την ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων από και προς τη χώρα. Χωρίς τέτοιους ελέγχους μια χώρα που αυξάνει τα επιτόκια θα παρατηρήσει μια μεγάλη εισαγωγή κεφαλαίων από το εξωτερικών τα οποία θα σπεύσουν για να επωφεληθούν των μεγαλύτερων αποδόσεων. Αν αντίθετα προχωρήσει σε μείωση των επιτοκίων θα παρατηρηθούν μεγάλες εκροές κεφαλαίων, τα οποία θα αναζητήσουν μεγαλύτερες αποδόσεις στο εξωτερικό.

Πανικός στο Ιράν

analyst

Το δολάριο διαπραγματεύεται πλέον στο 1:150.000 Rials (γράφημα), ενώ μέσα σε τέσσερις ημέρες έχασε το 25% της αξίας του – με τον πανικό να κορυφώνεται και με τη μαύρη αγορά συναλλάγματος να εκτοξεύεται στα ύψη.

.

Επενδύσεις & Αγορές

Ενώ τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα στην κατάρρευση των νομισμάτων της Αργεντινής και της Τουρκίας, το Ιράν βυθίζεται στο χάος (πηγή) – με πτώση του νομίσματος του κατά 140% από τότε που οι Η.Π.Α. επέβαλλαν κυρώσεις, μόλις τέσσερις μήνες πριν, στα πλαίσια του χρηματοπιστωτικού πολέμου που διεξάγουν (ανάλυση). Οι κάτοικοι του δημιουργούν ουρές μπροστά από τα ανταλλακτήρια νομισμάτων (εικόνα), τα ράφια στα Σούπερ Μάρκετ έχουν αδειάσει, πολλά είδη βασικής διατροφής λείπουν, ενώ ακόμη και για να κλείσει κανείς ένα αεροπορικό εισιτήριο χρειάζεται ξένο νόμισμα.

Μπορούμε όπως η Ισλανδία*

iskra

του Νίκου Ιγγλέση

Η είδηση μας έρχεται απ’ τη μακρινή Ισλανδία  (προσοχή, όχι την Ιρλανδία). Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργού Οικονομικών Μπένεντικτ Γιοχάνεσον, η μικρή νησιωτική χώρα εξετάζει το ενδεχόμενο να διασυνδέσει το νόμισμά της, την κορόνα, μ’ ένα από τα αποθεματικά νομίσματα της ευρύτερης περιφέρειάς της.

Όπως επεσήμανε  ο κ. Γιοχάνεσον, τρία νομίσματα είναι υποψήφια: το αμερικανικό δολάριο, η βρετανική στερλίνα και το ευρώ. Αργότερα ο ίδιος διευκρίνισε, μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων  Reuters, ότι το ευρώ είναι «η μόνη ρεαλιστική επιλογή». Σκέψεις για διασύνδεση με το καναδικό δολάριο ή τη νορβηγική κορόνα απορρίφθηκαν εξ’ αρχής. Στόχος της ισλανδικής κυβέρνησης, δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών στους Financial Times, είναι η σταθεροποίηση του νομίσματος, γιατί η κορόνα είναι πολύ αδύναμη για να διατηρήσει τη «συναλλαγματική ελευθερία της».

Ήδη στο Ρέικιαβικ, την πρωτεύουσα, έχει συσταθεί μια επιτροπή η οποία θα αξιολογήσει τη νομισματική πολιτική και θα καθορίσει μια σταθερή ισοτιμία, βάσει της διασύνδεσης της τιμής της κορόνας με ένα ισχυρό αποθεματικό νόμισμα.

Κύκλος κατάρρευσης

analyst

O συνδυασμός των ανοδικών αμερικανικών επιτοκίων με το ισχυρό δολάριο, καθώς επίσης με τις υψηλές τιμές πετρελαίου στις αναπτυσσόμενες χώρες που δεν διαθέτουν ενεργειακά αποθέματα, αποτελεί ένα εξαιρετικά εκρηκτικό μείγμα.

του Βασίλη Βιλίαρδου

Ανάλυση

– δημοσιεύθηκε στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ στις 2 Ιουνίου 2018

Πριν από έναν περίπου μήνα η Αργεντινή κατέφυγε ξανά στο ΔΝΤ, αδυνατώντας να σταματήσει την κατάρρευση του νομίσματος της – με αποτέλεσμα να παραλύσουν οι Πολίτες της, αφού αναβίωσε ο εφιάλτης του παρελθόντος. Σε μία ανάλογα μεγάλη νομισματική περιπέτεια έχει βυθιστεί και η Τουρκία, η οικονομική κατάσταση της οποίας είναι κατά πολύ χειρότερη από αυτήν της Αργεντινής. Οι αιτίες είναι κυρίως το θηριώδες εξωτερικό χρέος της που πλησιάζει στα 460 δις $ και τα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της, από τα οποία δημιουργείται – σημειώνοντας πως διπλασιάστηκαν στα 16,4 δις $ το πρώτο τρίμηνο του 2018, σε σχέση με το αντίστοιχο του 2017, όπου το έλλειμμα ήταν 8,4 δις $.

Η εσπευσμένη άνοδος των επιτοκίων εκ μέρους της κεντρικής της τράπεζας κατά 3% στο 16,5% μετά από έναν ασυγχώρητα μεγάλο χρονικό διάστημα αδράνειας συγκράτησε μεν για λίγο την πτώση, αλλά δεν ήταν αρκετή. Οι επενδυτές ανέμεναν κατ’ ελάχιστο αυτήν την αύξηση για να συγκρατηθεί ο πληθωρισμός που καλπάζει – οπότε θα έπρεπε να ήταν μεγαλύτερη, στο 20%. Όσον αφορά την αγωνιώδη έκκληση του προέδρου της για τη στήριξη της λίρας από τους πολίτες που αγοράζουν ξένα νομίσματα, έτσι ώστε να προστατευτούν από την υποτίμηση, τεκμηριώνει ακόμη περισσότερο τα προβλήματα της χώρας. Η νέα παρέμβαση της κεντρικής τράπεζας που αύξησε το εβδομαδιαίο επιτόκιο στο 16,5% από 8% προηγουμένως και το overnight επιτόκιο δανεισμού στο 18% από 9,25% (των καταθέσεων στο 9,25% από 7,25%) σταθεροποίησε τη λίρα στο 1:4,58 σε σχέση με το δολάριο, αλλά ενδεχομένως δεν θα διαρκέσει πολύ.

Συναλλαγματική ισοτιμία και ανάπτυξη

Δημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Κώστα Λαμπρόπουλο από τη Red Line που αναφέρεται στη συναλλαγματική ισοτιμία και ανάπτυξη και σε γενικές γραμμές υποστηρίζει ότι, οι υποτιμήσεις νομισμάτων λειτουργούν αρνητικά για την οικονομική ανάπτυξη. Ο κ. Λαμπρόπουλος κάνει λάθος, όπως σύντομα στο τέλος του άρθρου αναδεικνύουμε με συγκεκριμένα παραδείγματα. Θεωρούμε όμως υποχρεώσή μας να δημοσιεύσουμε ένα τέτοιο άρθρο για λόγους δεοντολογίας και με δεδομένο ότι ο κ. Λαμπρόπουλος δεν εντάσσεται φυσικά στον κύκλο των “συμμοριτών του ευρώ” που βιάζουν τη χώρα ψεκάζοντας τον ελληνικό λαό με ψέματα, στρεβλώσεις και τρόμο. Διαφωνούμε με τον κ. Λαμπρόπουλο αλλά θεωρούμε υποχρέωσή μας να παραθέσουμε την άποψή του, σε αντίθεση με τη μεταχείριση των δικών μας απόψεων από τα κατοχικά ΜΜΕ.

ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Κώστας Λαμπρόπουλος

Απαξάπαντες, δηλαδή οι επί τούτου συνασπισμένοι αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι, οπαδοί της δραχμικής επιστροφής ισχυρίζονται ότι η νομισματική υποτίμηση (από 25% Κατσανέβας & Καραμολέγκος[i] μέχρι 50% Λαπαβίτσας, Μαργιόλης & Γαβριηλίδης[ii]) που θα ακολουθήσει την αποκατάσταση της εθνικής νομισματικής κυριαρχίας καθώς και η παράλληλη πληθωριστική χρηματοδότηση (υποσχετικές, έκδοση νέου χρήματος, κ.ο.κ.) της δημιουργίας 400.000 περίπου θέσεων απασχόλησης στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα θα πυροδοτήσουν μια ελκυόμενη από την αύξηση της εσωτερικής και εξωτερικής ζήτησης αναπτυξιακή δυναμική (από +4% έως 7% του ΑΕΠ) που θα ωθήσει σχεδόν αστραπιαία (σε 1 χρόνο και κάτι μήνες) την κατεστραμμένη οικονομία σε τροχιά ανάπτυξης.

Το παρόν άρθρο θα επιχειρήσει να καταγράψει τη σχέση που εμπειρικά διαπιστώνεται ότι υπάρχει μεταξύ της συναλλαγματικής πολιτικής και της ανάπτυξης.Το Γράφημα που ακολουθεί παρουσιάζει την εξέλιξη της συναλλαγματικής ισοτιμίας του Ευρώ την τελευταία δεκαετία έναντι τριών εθνικών νομισμάτων: του αμερικανικού Δολαρίου, της βρετανικής Στερλίνας και της δανικής Κορώνας.  Ως έτος βάσης ορίζεται το τελευταίο προ κρίσης έτος, δηλαδή το 2007.

http://www.naftemporiki.gr/finance/story/1341067

της Νατάσας Στασινού

nstas@naftemporiki.gr 

Στη δίνη των γεωπολιτικών εντάσεων έχει βρεθεί η αγορά συναλλάγματος το τελευταίο διάστημα, με την μεταβλητότητα να χτυπάει κόκκινο. Δεν είναι μόνο η τουρκική λίρα ή το ρωσικό ρούβλι, που έχουν βρεθεί στο στόχαστρο των επενδυτών, με απώλειες άνω του 10% από τις αρχές του έτους, καθώς οι σχέσεις Μόσχας και Άγκυρας με τη Δύση έχουν έντονο ψυχροπολεμικό άρωμα. Αρκετά ακόμη νομίσματα βιώνουν έντονες διακυμάνσεις, οι οποίες περιπλέκουν τη στρατηγική των επενδυτών στην αγορά, αλλά και την πολιτική των κεντρικών τραπεζών. 

Το ρούβλι έκανε βουτιά 6% την περασμένη εβδομάδα και σήμερα υποχωρεί περαιτέρω κατά 0,5% στα 62,3 ρούβλια ανά δολάριο. Η τουρκική λίρα υποτιμήθηκε 1,3% την προηγούμενη εβδομάδα και σήμερα κινείται στις 4,08 λίρες ανά δολάριο. To δολάριο Χονγκ Κονγκ έχει διολισθήσει στα χαμηλότερα επίπεδα από τότε, που αποφασίστηκε η σύνδεσή του με το αμερικανικό δολάριο πριν από 30 χρόνια. Σφυροκόπημα δέχεται και το εθνικό νόμισμα του Καζακστάν, με απώλειες της τάξης  του 2,3% την περασμένη εβδομάδα, παρά την ανάκαμψη των τιμών του πετρελαίου. 

Το υπόδειγμα του πραγματικού ανταγωνισμού

του Κώστα Μελά

Για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τη λειτουργία του Διεθνούς Εμπορίου, θα πρέπει να προστρέξουμε στη θεωρία του «Κλασικού Ανταγωνιστικού Πλεονεκτήματος». Η θεώρηση αυτή απορρίπτει ολοκληρωτικά τη θεωρία του «Καθαρού Εμπορίου»,  όπως αυτή διατυπώνεται από διάφορα θεωρητικά υποδείγματα που έχουν κατακλείσει τα πανεπιστημιακά εγχειρίδια. Σύμφωνα με το υπόδειγμα του «Κλασικού Ανταγωνιστικού Πλεονεκτήματος» η δομή του εμπορίου μεταξύ των χωρών κατευθύνεται κυρίως από τις διεθνείς διαφορές στις δυνατότητες παραγωγής μεταξύ των οποίων προεξάρχοντα ρόλο κατέχει η  τεχνολογία και όχι από τις διαφορές των πόρων. Ειδικότερα η θεωρία[1] υποστηρίζει ότι οι σχετικές τιμές των διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών, και συνεπώς οι όροι εμπορίου κάθε χώρας, καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο με τον οποίο καθορίζονται οι σχετικές εγχώριες τιμές σε κάθε χώρα.

Έτσι είναι η διαφοροποίηση στους πραγματικούς μισθούς και στη τεχνολογία μεταξύ των χωρών, η οποία προσδιορίζει τη διεθνή ανταγωνιστικότητά τους[2]. Και στις δύο περιπτώσεις, υψηλά κόστη παραγωγής προκαλούν ελλείμματα στις περιοχές (χώρες) στο εμπορικό τους ισοζύγιο, τα οποία επιχειρείται να καλυφθούν από αντίστοιχες εισροές κεφαλαίων (επιδοτήσεις και δανεική). Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία δυνατότητα για αυτόματη εξισορρόπηση των εξωτερικών ελλειμμάτων μεταξύ χωρών που έρχονται σε εμπορικές σχέσεις, όταν υπάρχει διαφοροποίηση τους πραγματικούς μισθούς και στη τεχνολογία.

Πέντε Μοντέλα Πρόβλεψης Συναλλαγματικών Ισοτιμιών (Foreign Exchange Models)

Γιώργος Πρωτονοτάριος, Αναλυτής Διεθνών Αγορών | Πρόβλεψη Συναλλαγματικών Ισοτιμιών από την Θεωρία στην Πράξη

Τα παραδοσιακά μοντέλα συναλλαγματικών ισοτιμιών αποτελούν μοντέλα θεμελιώδους ανάλυσης που στοχεύουν στην ταυτοποίηση μιας ισορροπίας μεταξύ δύο οικονομιών, προκειμένου να υπολογιστεί η εύλογη αξία της συναλλαγματικής ισοτιμίας τους. Μια ισορροπία ή αλλιώς μια ισοδυναμία που μπορεί να βασίζεται στη σχετική αποτίμηση ενός κοινού εμπορεύματος, στο σχετικό πληθωρισμό, στο σχετικό επίπεδο των πραγματικών επιτοκίων, στις τιμές των ομολόγων κ.λπ.

Τα Πέντε (5) Μοντέλα Συναλλαγματικών Ισοτιμιών Συνοπτικά

Αυτά είναι τα πέντε (5) βασικά μοντέλα πρόβλεψης συναλλαγματικών ισοτιμιών διεθνώς και η σχετική μέθοδος τιμολόγησης που ακολουθούν:

1. Ισοδυναμία Αγοραστικής Δύναμης (Purchasing Power Parity -PPP) → Σχετική τιμολόγηση ίδιων εμπορευμάτων
2. Νομισματική Ισοδυναμία (Monetary Approach) → Σχετική τιμή του χρήματος
3. Ισοδυναμία Ισοζυγίου Πληρωμών (Balance of Payments Approach) → Σχετικό μέγεθος ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών
4. Ισοδυναμία Επιτοκίου (Interest Rate Approach) → Σχετική τιμή των πραγματικών επιτοκίων
5. Ισοδυναμία Χαρτοφυλακίου (Portfolio Balance Approach) → Σχετική τιμή χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων (ομολόγων)

Τα Πέντε (5) Μοντέλα Συναλλαγματικών Ισοτιμιών Αναλυτικά

1. Ισοδυναμία Αγοραστικής Δύναμης (Purchasing Power Parity -PPP) → Σχετική τιμολόγηση εμπορευμάτων

Το μοντέλο Ισοδυναμία Αγοραστικής Δύναμης ή αλλιώς PPP ή αλλιώς «νόμος της μίας τιμής" υπολογίζει την αναπροσαρμογή που απαιτείται στη συναλλαγματική ισοτιμία δύο χωρών, ώστε η αναπροσαρμογή αυτή να είναι ισοδύναμη με την αγοραστική δύναμη του κάθε νομίσματος. Με λίγα λόγια υπολογίζει τη συναλλαγματική ισοτιμία σύμφωνα με την οποία η αγοραστική δύναμη δύο οικονομιών θα είναι ίδια.

Πεδίο μάχης λαμπρό

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

O Μάριο Ντράγκι έχει τονίσει επανειλημμένως ότι οι συναλλαγματικές ισοτιμίες δεν αποτελούν στόχο για τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ. Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας φημίζεται για την προσήλωσή του στη βασική εντολή της ΕΚΤ, που είναι η διαφύλαξη της σταθερότητας των τιμών και η επαναφορά του πληθωρισμού κοντά στον στόχο 2%. Η έως τώρα εμπλοκή του στους συναλλαγματικούς «πολέμους» περιοριζόταν σε φραστικές παρεμβάσεις.

Πράγματι, ο «σούπερ Μάριο» κατάφερε θαύματα με την οικονομία της Ευρωζώνης. Η ανάπτυξη έχει επιστρέψει σε επίπεδα προ της κρίσης και, το σημαντικότερο, αφορά σχεδόν το σύνολο των χωρών-μελών του Ευρώ, ακόμη και την Ελλάδα που συνήθως έχανε το «τρένο». Όσον αφορά όμως την ίδια την ισοτιμία του ευρώ, που έχει ενισχυθεί σε υψηλά τριετίας έναντι του δολαρίου, ο κ. Ντράγκι ίσως να μη διαθέτει τόσα πολλά «πυρομαχικά» ώστε να μπορεί να τη χειραγωγήσει σε επιθυμητά επίπεδα.

Και έχει κάθε λόγο να μην επιθυμεί ένα ισχυρό ευρώ, ειδικά αυτή την εποχή που η Ευρωζώνη έχει γυρίσει σελίδα και η δυναμική ανάπτυξη αποτελεί έναν από τους ελάχιστους ισχυρούς συνδετικούς κρίκους σε έναν κυκεώνα ζητημάτων που διχάζουν τις χώρες-μέλη. Η ανατίμηση του ενιαίου νομίσματος υπονομεύει την οικονομική ανάκαμψη και μειώνει την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών εξαγωγών. Το ισχυρό ευρώ δεν βοηθάει ούτε στις προσπάθειες για αποκατάσταση του πληθωρισμού, καθώς καθιστά τις εισαγωγές φθηνότερες και τις εξαγωγές ακριβότερες. 

Long ή short στο ευρώ;

του  Θεόδωρου Σεμερτζίδη

Το τετραήμερο ανοδικό σερί του ευρώ έναντι του δολαρίου, έδωσε τροφή για νέες προβλέψεις. Αρκετοί αναλυτές και επενδυτικοί οίκοι, προβλέπουν τις τελευταίες μέρες για την ισοτιμία του κοινού νομίσματος το 1,30. Βέβαια, και τον περασμένο Μάρτιο όταν η ισοτιμία κατέγραψε χαμηλό στο 1,0494, προέβλεπαν τότε το ένα προς ένα, για να ενισχυθεί στη συνέχεια έως και το 1,20.

Ανάμεσα στις σύγχρονες «Πυθίες» συγκαταλέγονται η Barclays, η Commerzbank, η Credit Agricole, και η ING, οι οποίες μένουν bullish στο κοινό νόμισμα, εκτιμώντας το 1,30. Πόσο εφικτό όμως είναι κάτι τέτοιο για την ισοτιμία του ευρώ;

Προτού αναλύσουμε τους βασικότερους λόγους οι οποίοι αναμένεται να επιδράσουν στην πορεία του ευρώ, αξίζει να αναφέρουμε πως τις περισσότερες φορές οι contrarians, είναι αυτοί που γελάνε τελευταίοι.

Είναι γνωστό, πως οι συναλλαγματικές ισοτιμίες επηρεάζονται περισσότερο από την νομισματική πολιτική της εκάστοτε κεντρικής τράπεζας, αλλά και από την πορεία την οικονομίας.

Η Εθνική Ανεξαρτησία και η Ελευθερία είναι Χρηματικό Φαινόμενο Επιλογής

iskra

του Σπύρου Στάλια

Με αυτό δεν θέλω να πω οι πρέπει να καταργήσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις που μας εγγυώνται την ασφάλεια μας.

Θέλω να πω ότι το κράτος που εκδίδει το δικό του χρήμα, είναι πράγματι ανεξάρτητο όταν μπορεί να επιδιώκει και να υλοποιεί εσωτερικούς στόχους, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε εξωτερικές επιρροές. Από εδώ ξεκινάμε, όλα τα άλλα έπονται.

Α) Οι στόχοι του σύγχρονου Κράτους

Η κρατική υπόσταση που εκδίδει το νόμισμα της έχει τις παρακάτω θεμελιώδεις υποχρεώσεις:

1. Η Κυβέρνηση θα πρέπει να διατηρεί το επίπεδο της εθνικής δαπάνης-ζήτησης έως ότου επιτύχει την πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού και πόρων.

2. Η Κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί τα επιτόκια σε αυτό το ύψος που να καθιστούν τις επενδύσεις εφικτές με άλλα λογια να προμηθεύει με αποθεματικά τις Τράπεζες.

3. Κάνοντας αυτά η Κυβέρνηση θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν ο προϋπολογισμός της είναι ελλειμματικός, όσο και αν είναι μεγάλο το έλλειμμα. Αν πάλι χρειαστεί να είναι πλεονασματικός, αυτό πάλι μπορεί να το κάνει. Ας δούμε τα κύρια μέσα που διαθέτει ένα σύγχρονο κράτος να επιτελέσει αυτούς τους στόχους.

Το ισχυρό ευρώ δυσκολεύει τη νομισματική πολιτική της ΕΚΤ.

του Κώστα Μελά

Μπήκαμε στο Φθινόπωρο και η κατάσταση στις συναλλαγματικές ισοτιμίες των δύο βασικών νομισμάτων φαίνεται ότι είναι λίγο παράδοξη.

Στις ΗΠΑ, όπου η FED προσεκτικά , αλλά με ρητά διακηρυγμένη επιλογή, αυξάνει τα επιτόκια προκειμένου να ενδυναμώσει την αξία του δολαρίου, δεδομένου ότι η μεγέθυνση της οικονομίας βρίσκεται σε εξέλιξη, εδώ και αρκετό διάστημα, μάλιστα το τελευταίο τρίμηνο άγγιξε το 3,0%,  παρατηρείται μια τεράστια επένδυση χρηματιστηριακών πόρων σε τοποθετήσεις προς την αντίθετη κατεύθυνση , δηλαδή  υπέρ της πτώσης της αξίας του αμερικανικού νομίσματος. Είναι τόσο μεγάλος ο όγκος αυτών των τοποθετήσεων, ώστε οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν αναπόφευκτη την ανατίμηση του δολαρίου, στο προσεχές μέλλον, όταν οι φορείς όλων αυτών των τοποθετήσεων αντιληφθούν ότι έχουν «διαβεί τον Ρουβίκωνα».  

Στην Ευρώπη, όπου η ΕΚΤ, είναι προσηλωμένη στην πολιτική των μηδενικών επιτοκίων και στην ογκώδη αγορά τίτλων, και, επισήμως δεν έχει εκφρασθεί ότι πρόκειται να ξανασκεφτεί αυτή την πολιτική, και όπου η μεγέθυνση του ΑΕΠ έχει ξεκινήσει αλλά είναι ακόμη χλιαρή , το ευρώ, από το οποίο οι επενδυτές θα έπρεπε να απομακρύνονται, αντιθέτως παρουσιάζει ανατίμηση έναντι του δολαρίου που είχαμε να την παρατηρούσαμε από το 2015. Φυσικά αυτό οφείλεται στις σημαντικότατες τοποθετήσεις των διεθνών επενδυτών στο ευρωπαϊκό νόμισμα.

Πώς το αμερικανικό δολάριο επηρεάζεται από τις γεωπολιτικές κρίσεις

PETER GOODMAN / THE NEW YORK TIMES

Είναι το αδιαμφισβήτητο καταφύγιο στην παγκόσμια οικονομία. Οταν προκύπτουν προβλήματα σε πολιτικό ή οικονομικό επίπεδο, οι επενδυτές καταφεύγουν στο δολάριο ΗΠΑ. Ομως, το ιδιαίτερα τεταμένο κλίμα μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας οδήγησε τους επενδυτές μακριά από αυτό. Ανάλογες τάσεις επικράτησαν τον Ιούνιο, όταν επιβλήθηκαν κυρώσεις εις βάρος του Κατάρ από τα άλλα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Το δολάριο υποχώρησε, επίσης, τον Ιούλιο. Τότε, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προχώρησε στην αποπομπή 755 Αμερικανών διπλωματών από τη χώρα, ως αντίμετρο στην απόφαση του αμερικανικού Κοινοβουλίου να επιβάλει νέες κυρώσεις εναντίον της Μόσχας. Από τις αρχές του έτους, το δολάριο έχει σημειώσει απώλειες σχεδόν 9% έναντι καλαθιού νομισμάτων, συμπεριλαμβανομένων του ευρώ και του γιεν.

Το δολάριο παραμένει το κυρίαρχο νόμισμα στο παγκόσμιο εμπόριο. Ομως, οι διαπραγματευτές στις αγορές νομισμάτων εντοπίζουν κάποια ανησυχητικά σημάδια. Φοβούνται μήπως το αμερικανικό νόμισμα χάσει κάτι από το κύρος του. Οι αγορές προσπαθούν να βρουν τις ισορροπίες τους σε έναν κόσμο όπου ο ηγέτης μιας πανίσχυρης δύναμης συμπεριφέρεται ανορθόδοξα.

Η προεδρία Ντόναλντ Τραμπ δεν συνάδει με όσα ίσχυαν έως τώρα στις διεθνείς σχέσεις και έτσι έχει ριζώσει για τα καλά ο παράγων αβεβαιότητα. Αυτό έχει υποβάλει το δολάριο σε μεγάλες δοκιμασίες, εξαιτίας της επιφυλακτικότητας που επικρατεί για τις επόμενες κινήσεις του Λευκού Οίκου. Το ενδιαφέρον των επενδυτών στρέφεται στην Ευρώπη και στην Ασία, όπου ενισχύεται η οικονομική δραστηριότητα, και απομακρύνεται από την αμερικανική οικονομία.

Κοντά σε υψηλό 2,5 ετών το ευρώ. Βαρύ το οικονομικό πλήγμα στην Ελλάδα λόγω απουσίας εθνικού νομίσματος

iskra

Κοντά στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 2,5 ετών παραμένει το ευρώ, το οποίο κινείται άνω του τεχνικού ορίου των 1,17 δολαρίων.

Συγκεκριμένα, αυτή την ώρα (12.32), το κοινό νόμισμα υποχωρεί κατά 0,12% στα 1,1737δολάρια, με χαμηλό ημέρας τα 1,1724 δολάρια και υψηλό ημέρας τα 1,1751 δολάρια.

Την ίδια ώρα, η στερλίνα σημειώνει πτώση κατά 0,15% στα 1,3116 δολάρια, ενώ το ιαπωνικό γεν αυξάνεται κατά 0,06% στα 110,61 γεν.

Το αμερικανικό δολάριο, από την πλευρά του, εξακολουθεί να δέχεται πολιτικές πιέσεις, μετά την ανεπιτυχή προσπάθεια του Donald Trump να αντικαταστήσει το Obamacare.

Στις αμερικανικές ανησυχίες προστίθενται και τα αδύναμα μακροοικονομικά μεγέθη, τα οποία θέτουν «εμπόδια» στην προσπάθεια περαιτέρω σύσφιγξης της νομισματικής πολιτικής της Federal Reserve.

Το ασταθέστερο νόμισμα στον πλανήτη

analyst

Με εξαίρεση το BITCOIN, το οποίο παρουσιάζει τεράστιες διακυμάνσεις κυρίως λόγω της Κίνας (χρησιμοποιείται από τους Κινέζους για να αποφύγουν τους ελέγχους κεφαλαίων, οπότε επεμβαίνει το κράτος), η τουρκική λίρα θεωρείται ως το πλέον ασταθές νόμισμα σήμερα – έχοντας χάσει το 11% της αξίας του απέναντι στο δολάριο από τις αρχές του έτους, σε οκτώ από τις εννέα ημέρες διαπραγμάτευσης. Πριν από ένα χρόνο το πιο ασταθές νόμισμα ήταν το ρούβλι, αν και για το μεγαλύτερο μέρος του έτους το Rand της Νοτίου Αφρικής ήταν πιο ασταθές (γράφημα).

Επεξήγηση γραφήματος: Διακυμάνσεις RUB (ρούβλι), COP (πέζο Κολομβίας), ZAR (Rand Ν. Αφρικής), MXN (πέζο Μεξικού) και TRY (τουρκική λίρα).

.

Η φούσκα του δολαρίου

analyst

Οι λόγοι, με βάση τους οποίους ανατιμάται συνεχώς το δολάριο απέναντι στο ευρώ, είναι ουσιαστικά τεχνητοί – κρίνοντας από το ότι, σύμφωνα με την έννοια της αγοραστικής δύναμης είναι κατά 16% υπερτιμημένο, ενώ οι Η.Π.Α. έχουν μεγάλα δίδυμα ελλείμματα και χρέη

του Άρη Οικονόμου

Ανάλυση

Μετά την εκλογική νίκη του κ. Trump, το δολάριο ευρίσκεται σε μία συνεχή ανοδική πορεία, με αποτέλεσμα να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αντικειμενική αξία του – γεγονός που σημαίνει ότι, ο νέος πρόεδρος δεν πρόλαβε μεν να κάνει την Αμερική μεγάλη, όπως υποσχέθηκε, αλλά κατάφερε ήδη να κάνει το δολάριο μεγάλο (ανάλυση).

Ειδικότερα, απέναντι σε ένα καλάθι νομισμάτων, όπως στον Πίνακα που ακολουθεί, το δολάριο είναι στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 13 ετών – πυροδοτούμενο αφενός μεν από την προβλεπόμενη εισροή κεφαλαίων από το εξωτερικό, αφετέρου από την προοπτική ανόδου των αμερικανικών επιτοκίων το Δεκέμβριο.

Πίνακας Ι: Ανατίμηση του δολαρίου από τις 08.11.16 σε ποσοστά

Καναδικό δολάριο	-1,6%
Σουηδική κορώνα	-2,7%
Ελβετικό φράγκο	-3,7%
Ευρώ	-4,2%
Δολάριο Αυστραλίας	-4,6%
Ρέαλ Βραζιλίας	-6,5%
Γεν Ιαπωνίας	-7,1%
Ραντ Ν. Αφρικής	-7,1%
Μεξικάνικο Πέζο	-11,6%

.

Ρυθμιζόμενη ελεύθερη ισοτιμία

analyst

Εάν η Ελλάδα είχε τη δυνατότητα να μηδενίσει το χρέος της, να μην εφαρμόζει τα μνημόνια, καθώς επίσης να έχει πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της, σε τι αλήθεια θα της δημιουργούσε πρόβλημα η παραμονή της στην Ευρωζώνη;

του Άρη Οικονόμου

Η δύσκολη θέση της Ελλάδας, η οποία έχει εγκλωβιστεί στο χρέος, στα μνημόνια και στο ευρώ (ανάλυση), χωρίς καμία προοπτική για το μέλλον της εφόσον δεν απελευθερωθεί από την περιοριστική πολιτική των μνημονίων, καθώς επίσης εάν δεν διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους της (έτσι ώστε να γίνει εφικτή η αντίστοιχη του ιδιωτικού οπότε να αποκατασταθεί η πιστοληπτική ικανότητα και των δύο τομέων), έχει ως αποτέλεσμα την κυκλοφορία πολλών μύθων – καλοπροαίρετων φυσικά, αλλά μύθων.

Μεταξύ αυτών, οι δήθεν μεγάλες δυνατότητες που θα μας προσέφερε η υιοθέτηση ενός «ευέλικτου» εθνικού νομίσματος – έστω με μία «ρυθμιζόμενη ελεύθερη ισοτιμία» κατά το πρότυπο της Κίνας! Οι δύο αυτές έννοιες βέβαια είναι σε κάποιο βαθμό αντιφατικές μεταξύ τους, αφού η ισοτιμία ενός νομίσματος είναι είτε ελεύθερη, είτε κεντρικά ρυθμιζόμενη – αν και για να απλουστεύσουμε το θέμα υιοθετούμε την ορολογία «Adjustable Peg» (σύνδεση με ένα νόμισμα με μικρές παρεκκλίσεις), υπενθυμίζοντας πως στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν η θέση ήταν «μη ελεύθερα διαπραγματεύσιμη ισοτιμία», η οποία φαίνεται πως άλλαξε.

Ο πόλεμος της στερλίνας

analyst

του Σαράντου Λέκκα

Όταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 23ηςΙουνίου οδηγούσε το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης πολλοί ήσαν αυτοί που ανέμεναν την άμεση κατάρρευση της Βρετανικής στερλίνας.

Πράγματι και κάποιο βραχύ χρονικό διάστημα το βρετανικό νόμισμα  βρέθηκε σε τροχιά κατάρρευσης.

Την ημέρα του δημοψηφίσματος καταγράφονταν στα 1,488 δολάρια για να βρεθεί στις 7 Ιουλίου στα 1,288 δολάρια  έχοντας χάσει σε ένα 15ημερο το 15,5% της αξίας του σε σχέση με το αμερικανικό δολάριο.

Η ισοτιμία Στερλίνας – Δολαρίου το τελευταίο 6μηνο

Όμως  και ενώ αναμένονταν Αρμαγεδδών τα επίπεδα των 1,288 δολαρίων έμελλαν να είναι το πάτωμα της εκ του δημοψηφίσματος  υποτίμησης του.

Από τότε ξεκίνησε η ανάστροφη πορεία του αφού έγινε αντιληπτό πως χαμηλότερα επίπεδα δεν θα ήταν ανεκτά από την κεντρική τράπεζα της Αγγλίας (ΒοΕ) αλλά και από την αόρατη αρχή που διέπει τις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Bretton Woods: Ένα θέρετρο, μια συνθήκη, δύο μηχανισμοί

Το τέλος του Β' παγκόσμιου πολέμου, εκτός από τις οδυνηρές συνέπειες για την ανθρωπότητα σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, γέννησε στο οικονομικό διεθνές πεδίο τη Νομισματική και Χρηματοοικονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, γνωστή και ως η Διάσκεψη του Bretton Woods. Στη διάσκεψη αυτή, που έλαβε χώρα από την 1η έως τις 22 Ιουλίου του 1944 στο ομώνυμο θέρετρο της πολιτείας New Hampshire των ΗΠΑ, παραβρέθηκαν 730 συμμετέχοντες από 45 συμμαχικές χώρες. Εκεί αποφασίστηκε η δημιουργία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), της Παγκόσμιας Τράπεζας, καθώς και η υιοθέτηση του συστήματος σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που έγινε γνωστό ως το σύστημα του Bretton Woods.

Σύμφωνα με το σύστημα αυτό, κάθε χώρα που συμμετείχε αναλάμβανε την υποχρέωση να ασκήσει τέτοια νομισματική πολιτική που να διατηρεί την συναλλαγματική της ισοτιμία σταθερή σε μια καθορισμένη τιμή, συν/πλην 1%, σε σχέση με το χρυσό. Σκοπός της δημιουργίας αυτού του συστήματος ήταν η ύπαρξη ενός ομαλού και προβλέψιμου διεθνούς κλίματος συναλλαγών ανάμεσα στις συμμετέχουσες χώρες, που θα διέπονταν από συγκεκριμένους κανόνες, με περιορισμό των ελέγχων, και την επίτευξη της μετατρεψιμότητας των νομισμάτων όλων των χωρών που συμμετείχαν στο σύστημα του Bretton Woods, μέσω των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών.