Ο μύθος της νομισματικής αυτονομίας

Πολύ συζήτηση είχε γίνει, ιδιαίτερα την περίοδο 2010-2015 περί της νομισματικής αυτονομίας που απολαμβάνει κάθε χώρα. Η απλοϊκή σκέψη που έρχεται στο μυαλό του καθενός είναι ότι μια χώρα έχοντας το δικό της νόμισμα απολαμβάνει νομισματικής αυτονομίας. Εν μέσω της κρίσης προτάθηκε η λύση της επιστροφής της χώρας σε εθνικό νόμισμα ως μιας ύστατης προσπάθειας ανάκτησής της. Ακόμα και ο κ. Βαρουφάκης όμως, ο οποίος πάντα υποστήριζε ότι θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ήταν οπαδός αυτής της λύσης.

Διαβάζοντας κανείς παλιές συνεντεύξεις υπουργών οικονομικών, διοικητών της Τραπέζης της Ελλάδος και τραπεζιτών μπορεί να διαμορφώσει κανείς μια ιδέα των ζητημάτων που τους απασχολούσαν. Διατήρηση της αξιοπιστίας του νομίσματος με αποτροπή βίαιων υποτιμήσεων οι οποίες θα εξανέμιζαν τις οικονομίες των Ελλήνων, υψηλά επιτόκια δανεισμού για επιχειρήσεις και μηδενική καταναλωτική πίστη. Μην λησμονάμε ότι ακόμα και τα στεγαστικά δάνεια είναι ένα σχετικά νέο «φρούτο» για τη χώρα. Δεν έχουν ξεχαστεί ακόμα οι εποχές που οι αγοραστές ακινήτων υπέγραφαν γραμμάτια στους εργολάβους …

Η Ελλάδα λοιπόν δεν ήταν από τις χώρες που επί δραχμής απολάμβαναν πραγματικής νομισματικής αυτονομίας, μιας και υπήρχαν και εκείνη την εποχή πολλοί περιορισμοί στην άσκηση νομισματικής πολιτικής. Ποιες χώρες όμως απολαμβάνουν πραγματικά νομισματικής αυτονομίας;

Το ψεύτικο δίλημμα

analyst

Σημαίνουν όλα αυτά πως είμαι υπέρ του ευρώ, όπως θα βιαστούν να με κατηγορήσουν οι οπαδοί της δραχμής; Ασφαλώς όχι, αφού δεν είναι τυφλός για να μη βλέπω πώς το χρησιμοποιεί η Γερμανία για να πλουτίσει και να κυριαρχήσει στην Ευρώπη ή πόσο σημαντική είναι η νομισματική κυριαρχία για μία ευνομούμενη χώρα.

.

Άποψη

Το δίλημμα μίας οποιασδήποτε χώρας της Ευρωζώνης δεν είναι «ευρώ ή εθνικό νόμισμα» αλλά, κυρίως, η ικανότητα ή μη της μετάβασης – όπου (α) το κράτος που μπορεί να φύγει από τη νομισματική ένωση δεν το συμφέρει αφού κερδίζει (Γερμανία, Ολλανδία), ενώ (β) το κράτος που το συμφέρει (Ελλάδα, Ιταλία) επειδή ζημιώνεται, δεν μπορεί. Η αιτία είναι το ότι, για να εγκαταλείψει κανείς το ευρώ χρειάζεται εν πρώτοις έναν ισχυρό και ανεξάρτητο παραγωγικό μηχανισμό (βιομηχανία) – ο οποίος να είναι ανταγωνιστικός σε παγκόσμιο επίπεδο.

Παράλληλα χρειάζεται έναν κρατικό μηχανισμό, ικανό να λειτουργεί αξιόπιστα και αποτελεσματικά, σε μακροπρόθεσμη βάση, ανεξάρτητα από τους συνήθεις κλυδωνισμούς της οικονομίας – χωρίς να διαπλέκεται, να διαφθείρεται ή να αποτελεί παρακλάδι του σαθρού κομματικού-πελατειακού κράτους. Εκτός αυτού έναν μηχανισμό που να μπορεί να διοχετεύει την καινούργια ρευστότητα με τρόπο διαφανή, καθώς επίσης στη σωστή κατεύθυνση, για τη διενέργεια παραγωγικών επενδύσεων – οι οποίες θα δημιουργούν νέες, βιώσιμες θέσεις εργασίας, συνεισφέροντας θετικά τόσο στο εμπορικό ισοζύγιο, όσο και στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Εάν λοιπόν η Ελλάδα διέθετε όλα αυτά, δεν θα αναρωτιόταν για την παραμονή της ή μη στην Ευρωζώνη, την οποία θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψει εάν τη συνέφερε – ενώ φυσικά δεν θα της επιβαλλόταν το καθεστώς των μνημονίων, το οποίο έδωσε τη χαριστική βολή στην οικονομία της. Ούτε θα χρειαζόταν να υιοθετήσει την πολιτική της υποτέλειας, των υποκλίσεων και της διεθνούς επαιτείας – όπως δεν έκανε η Ουγγαρία παρά τη διπλή κρίση που βίωσε.

Η Εθνική Ανεξαρτησία και η Ελευθερία είναι Χρηματικό Φαινόμενο Επιλογής

iskra

του Σπύρου Στάλια

Με αυτό δεν θέλω να πω οι πρέπει να καταργήσουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις που μας εγγυώνται την ασφάλεια μας.

Θέλω να πω ότι το κράτος που εκδίδει το δικό του χρήμα, είναι πράγματι ανεξάρτητο όταν μπορεί να επιδιώκει και να υλοποιεί εσωτερικούς στόχους, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε εξωτερικές επιρροές. Από εδώ ξεκινάμε, όλα τα άλλα έπονται.

Α) Οι στόχοι του σύγχρονου Κράτους

Η κρατική υπόσταση που εκδίδει το νόμισμα της έχει τις παρακάτω θεμελιώδεις υποχρεώσεις:

1. Η Κυβέρνηση θα πρέπει να διατηρεί το επίπεδο της εθνικής δαπάνης-ζήτησης έως ότου επιτύχει την πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού και πόρων.

2. Η Κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί τα επιτόκια σε αυτό το ύψος που να καθιστούν τις επενδύσεις εφικτές με άλλα λογια να προμηθεύει με αποθεματικά τις Τράπεζες.

3. Κάνοντας αυτά η Κυβέρνηση θα πρέπει να αδιαφορεί για το αν ο προϋπολογισμός της είναι ελλειμματικός, όσο και αν είναι μεγάλο το έλλειμμα. Αν πάλι χρειαστεί να είναι πλεονασματικός, αυτό πάλι μπορεί να το κάνει. Ας δούμε τα κύρια μέσα που διαθέτει ένα σύγχρονο κράτος να επιτελέσει αυτούς τους στόχους.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΗΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

του Παναγιώτη Οικονομόπουλου

1. ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΕΚΤ ΚΑΙ ΤΤΕ

Η εκθεση των Ελληνικου τραπεζικου συστηματος στο Target2 ειναι 76 δισ. ευρω. Απο την αλλη μερια, με βαση προχειρα στοιχεια που χρειαζονται περαιτερω τεκμηριωση και λεπτομερεια, 1) η συμμετοχη του Ελληνικου συστηματος μεσω της ΤτΕ (2.2%) στην ιδιοκτησια του ενεργητικου της ΕΚΤ (ανω των 4 τρισ. ευρω) υπερκαλυπτει αυτην την εκθεση, καθως υπολογιζεται περιπου στα 88 δισ. ευρω. 2) Η ΕΚΤ κατεχει Ελληνικα ομολογα αξιας περιπου 18 δισ. ευρω πουυ εχει αγορασει στην δευτερογενη αγορα με εκπτωση 30-40%. 3) Η ΕΚΤ εχει αναλαβει την υποχρεωση επιστροφης των τοκων απο το 2014 και μεχρι την ληξη υπαρχει ενα υπολοιπο επιστροφης που ξεπερναει σε αξια περιπου τα 6 δισ. ευρω. 4) η ΤτΕ εχει καθαρα αποθεματα περιπου 7 δισ. ευρω. Αν θεωρησουμε σωστα και λαβουμε υπ' οψιν τα στοιχεια (1,2,3) τοτε η εκκαθαριση αφηνει μηδενικο υπολοιπο, το χρεος κατοχης και οι τοκοι της ΕΚΤ επιστρεφονται. Συγχρονως η ΤτΕ εχει αποθεματα σε συναλλαγμα και χρυσο αξιας 7 δισ. ευρω που μπορει να υποστηριξει μεσοβραχυπροθεσμα ελλειμματα εξωτερικων πληρωμων καθως σημερα το ετησιο ισοζυγιο εξωτερικων πληρωμων ειναι περιπου ισοσκελισμενο.

2. ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ ΦΥΣΙΚΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΩΜΕΣ

Αυτο το προβλημα της παρατεταμενης περιοδου που απαιτειται για την εκδοση ενος νεου φυσικου εθνικου νομισματος επιλυεται εφ' οσον εχει προωθηθει περαιτερω η χρηση ηλεκτρονικων πληρωμων μεσω του τραπεζικου συστηματος πληρωμων (καρτων/e-banking) αλλα και του κρατικου ηλεκτρονικου συστηματος αλληλοχρεων λογαριασμων/πληρωμων (TAXIS/χρεωστικης φοροκαρτας). Επισης κατα πληροφοριες το Εθνικο Νομισματοκοπειο εχει ακομη τα μηχανηματα εκδοσης της παλαιας δραχμης και θα χρειαστει μονο η προμηθεια του απαραιτητου ειδκου χαρτιου.

ΠΕΡΙ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

του Παναγιώτη Οικονομόπουλου

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Εχουν ξεσπαθωσει οι διαφοροι υποστηρικτες του ευρω και προσπαθουν να τρομοκρατησουν την υποθεση της επιστροφης σε εθνικο νομισμα, η οποια ομως υποθεση δεν εχει ακομη σχεδιαστει απο τους ειδικους (εχω γραψει επιστημονικα κειμενα γι αυτην την προοπτικη) ωστε να μπορει να καταριφθει σαν προβληματικη, δηλαδη μια δυναμικη αναλυση ωφελους/κοστους. Ας εξετασουμε περιληπτικα καποια βασικα στοιχεια της νομισματικης κυριαρχιας που θα μπορει να οδηγει στην εκδοση εθνικου νομισματος.

1. Η νομισματικη κυριαρχια επιτρεπει την εκδοση εθνικου νομισματος αλλα ωφειλει να απαντησει σε συγκεκριμενα θεματα οπως α) ποια ειναι η αρχη και το κοστος εκδοσης, β) τα κριτηρια αποδοχης του εθνικου νομισματος, γ) οι φορεις και λογοι μεταβιβασης της εσωτερικης ρευστοτητας , δ) το κοστος διαθεσης δηλαδη μεταβιβασης και διατηρησης αυτου.

Α. Η αρχη που το εκδιδει μονοπολιακα ειναι το εθνικο κρατος και αυτο κυκλοφορει σαν επισημο και νομιμο (legal tender) νομισμα υπολογισμου, καθορισμου και πληρωμης των συναλλαγων. Ο τιτλος που το κατωχυρωνει αποτελειται απο το κρατικο χρημα που αποτελει περιουσιακο στοιχειο του ιδιωτικου τομεα χωρις αλλη υποχρεωση τριτου ανταλλαγματος του κρατους (καθαρος πλουτος) και το εσωτερικο ιδιωτικο χρημα που εκδιδουν οι τραπεζες μετα απο την δημιουργια πιστωσεων στο ενεργητικο τους και που ανοιγει λογαριασμο καταθεσεων που αποτελει χρεος των τραπεζων. Το κοστος εκδοσης σαν παραγωγη ειναι σχεδον μηδενικη ιδιως οταν αυτο δημιουργειται με ηλετρονικες καταχωρησεις σε καταθετικους λογαριασμους. Οι τιτλοι του νομισματος εχουν επισημη και νομιμη ισχυ εντος της επικρατειας του κρατους και εχουν απεριοριστη χρονικη διαρκεια.

Β. Τα κριτηρια αποδοχης αυτων των τιτλων με βαση τον οριζοντα (επικρατεια, διαρκεια) ειναι 1) η υποχρεωτικη πληρωμη φορων, 2) η νομιμη αποδοχη εκκαθαρισης συναλλαγων και 3) η νομιμη αποταμιευση αυτων των τιτλων χωρις περιορισμο χρησης. Παραγοντες εκτος της επικρατειας μπορουν να το κρατησουν και χρησιμοποιησουν για την εκκαθαριση συναλλαγων (εσωτερικων/εξωτερικων) σε εθελοντικη βαση.

Ν.Βαλαβάνη: Μόνο με νομισματική κυριαρχία το τέλος των μνημονίων

Νέα Κρήτη

Χωρίς νομισματική κυριαρχία είναι αυταπάτη να πιστεύουμε ότι θα σταματήσουν τα μνημόνια για την Ελλάδα στο όνομα της παραμονής μέσα στη ζώνη του ευρώ , δήλωσε η πρώην αναπληρωτής υπουργός οικονομικών Νάντια Βαλαβάνη στο Ράδιο 9,84.

Το απόγευμα στις 19.30 στο Πολύκεντρο νεολαίας του Δήμου Ηρακλείου και η παρουσίαση του Βιβλίου της πρώην υπουργού με τίτλο: ''Τρίτο Μνημόνιο - Η Ανατροπή μιας Ανατροπής''.

Το βιβλίο καλύπτει τη συμμετοχή, τη συμβολή και την κριτική αποτίμηση της Νάντιας Βαλαβάνη στις πολιτικές εξελίξεις της διετίας 2015-2016.

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση στη φάκα του ευρώ

Κωνσταντίνος Βέργος

Υπάρχει άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη που πιστεύει ότι τα νέα υφεσιακά μέτρα λιτότητας που ψηφίστηκαν θα έχουν μεγαλύτερη επιτυχία από τα προηγούμενα; Έχει καταλάβει η κυβέρνηση ότι έχει μπει στην φάκα  που μπήκε το ΠΑΣΟΚ πριν 6 χρόνια; Αν δεν υπάρχει μυστική συμφωνία για διαγραφή του χρέους, η δημοτικότητα της κυβέρνησης σύντομα θα είναι σαν εκείνη του ΠΑΣΟΚ μετά το 2012, μονοψήφια…

Το χειρότερο, είναι ότι κυβέρνηση και αντιπολίτευση έχουν μπει στην ακόμη χειρότερη φάκα του ΕΥΡΩ. Χρέος του κάθε απλού ανθρώπου είναι να σταματήσει αυτό τον παραλογισμό. Λιτότητα και Φοροκαρπαζιά για δεκαετίες.

Η αντίσταση στην ευρω-κατοχή

Νίκος Ιγγλέσης

Το 2002 η Ελλάδα παρέδωσε τη νομισματική κυριαρχία της στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το 75% του τότε Δημόσιου Χρέους της, από δραχμές που ήταν, σε ευρώ. Έτσι το σύνολο του χρέους έγινε χρέος σε συνάλλαγμα, αφού η χώρα μας δεν έχει το δικαίωμα να εκδίδει ευρώ. Από τότε οι τόκοι και τα χρεολύσια του Δημόσιου Χρέους πληρώνονται υποχρεωτικά από νέα δάνεια που δεν αποπληρώνουν, αλλά ανακυκλώνουν αενάως το χρέος.

Οκτώ χρόνια μετά, το 2010, η Ελλάδα χρεοκόπησε, αφού δεν μπορούσε να δανείζεται από τις «αγορές», με βιώσιμο επιτόκιο, και μπήκε στα Μνημόνια, δηλαδή στο «αναμορφωτήριο», του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Οι δανειστές ανέλαβαν τη διακυβέρνηση της χώρας, οι εγχώριες κυβερνήσεις έγιναν μαριονέτες τους, η εθνική κυριαρχία απωλέσθη και η Ελλάδα έγινε αποικία.

MONΗ ΛΥΣΗ Η ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

iskra

Της ΜΑΓΔΑΣ ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις και την ψήφιση στην βουλή των προαπαιτούμενων για το τρίτο μνημόνιο, αντιμνημονιακές πολιτικές δυνάμεις στη χώρα μας, απέμειναν το ΚΚΕ, με τη γνωστή του θέση ότι η άσκηση Εθνικής Νομισματικής Πολιτικής προϋποθέτει ταυτοχρόνως……..την πτώση του καπιταλιστικού συστήματος, και η φασιστική και πέραν πάσης αμφιβολίας συστημική Χρυσή Αυγή.  

Έγραφα σε προηγούμενο σημείωμά μου, ότι οι σημερινές εξελίξεις ήταν αναπότρεπτες για δύο λόγους.  

1. Η συμφωνία της 20^ης Φεβρουαρίου ήταν το πρώτο επίσημο βήμα για ότι επακολούθησε. Η κυβέρνηση συνομολόγησε ότι δεν θα κάνει μονομερείς ενέργειες, αποδέχτηκε την λογική των ιδιωτικοποιήσεων, αποδέχτηκε το άνοιγμα του ασφαλιστικού - συνταξιοδοτικού συστήματος, αποδέχτηκε στο σύνολό του το εξωτερικό χρέος της χώρας και την ευθύνη για την αποπληρωμή του στο διηνεκές.
2. Ο δεύτερος λόγος αφορά στην αντίληψη, ότι πήγαμε να διαπραγματευτούμε εμφανιζόμενοι ως χρήσιμοι αφελείς. Πήγαμε δηλαδή να διαπραγματευτούμε με τους εταίρους μας, παραγνωρίζοντας, και μάλιστα πέρα από κάθε λογική και γνώση , ότι την Ευρώπη διαφεντεύουν οι πιο σκληροί νεοφιλελεύθεροι μηχανισμοί, τα πιο αδίστακτα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα και οι πολιτικοί τους εκφραστές, εκτιμήσεις που και στις συλλογικές αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν γίνει.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

του Παναγιώτη Οικονομόπουλου

Θα μπορούσα να παρουσιάσω μια σειρά τεχνικών λόγων που υποστηρίζουν την σημασία της εθνικής νομισματικής κυριαρχίας, δηλαδή την έκδοση εθνικού νομίσματος για μια εθνική/τοπική οικονομία. Θα αναφέρω, όμως, μόνο τέσσερεις λόγους που μπορούν να τους καταλάβουν ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΑΛΟΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ!

1. Όταν μια οικονομία έχει ανάγκη κρατικής δαπάνης ώστε να σταθεροποιηθεί η ζήτηση και να καταπολεμηθεί η ανεργία λογά πτώσης του εισοδήματος και οι προοπτικές δεν υποστηρίζουν τον δανεισμό από την αγορά κεφαλαίου, ο μόνος τρόπος για να χρηματοδοτηθεί αυτή η κρατική δαπάνη είναι να μπορεί το κράτος να εκδίδει χρήμα ώστε να καλύψει αυτήν την δαπάνη και να αυξηθεί πολλαπλασιαστικά το εισόδημα και να μειωθεί η ανεργία. Αυτή η δυνατότητα όμως δεν μπορεί να παραδοθεί στα χέρια μιας νομισματικής αρχής η οποία απαγορεύει την έκδοση χρήματος για να καλύψει αυτήν την δαπάνη, όπως η διακρατική νομισματική αρχή της ΕΚΤ η οποία χρηματοδοτεί και παρέχει ρευστότητα μόνο σε δανειακές τράπεζες.

Δεν ηττήθηκε η Ευρώπη, αλλά η τριτοκοσμική φαυλοκρατία που την καπηλεύθηκε

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Ο ελληνικός λαός δεν ψήφισε εναντίον της Ευρώπης, αλλά εναντίον όσων εμφανίστηκαν ως αυτόκλητοι υπερασπιστές και εκφραστές της. Καταψήφισε το χρεοκοπημένο φαύλο δικομματισμό της Μεταπολίτευσης, που επεδίωξε όχι να στηρίξει την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας, κάτι άλλωστε που ακύρωσε έμπρακτα με τις τριτοκοσμικές του πρακτικές όσο κυβερνούσε.

Αλλά να δικαιωθεί ο ίδιος και η πολιτική του μέσα από το ΝΑΙ. Αυτοί όλοι ανήκουν πιά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Στοιχειώδης και αυτονόητη καθίσταται τώρα η παραίτηση του Αντώνη Σαμαρά και της Φώφης Γεννηματά. Καλό θα ήταν, επίσης, να αναλογισθεί τις τεράστιες ευθύνες του ο Κ. Σημίτης.

Η εμπειρία του ελληνικού λαού από το ευρώ ή καλύτερα από την διαχείριση του ευρώ από το ελληνικό πολιτικό σύστημα από το 2002 έως το 2014, ήταν εξαιρετικά αρνητική. Ειδικά δε η περίοδος μετά το 2010 και η κόλαση των μνημονίων έφερε την ελληνική κοινωνία στα όρια ανθρωπιστικής κρίσης. Αλλά οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος αρνήθηκαν πεισματικά να πραγματοποιήσουν τις μεταρρυθμίσεις που θα καθιστούσαν την Ελλάδα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Αντ’ αυτού προτίμησαν να επιβάλουν πρωτοφανείς φόρους και περικοπές χωρίς αποτέλεσμα, και το μόνο που είχαν να προτείνουν στον ελληνικό λαό εν όψει δημοψηφίσματος τη συνέχιση αυτής της αποτυχημένης πολιτικής.  

Οχι κινδυνολογία σε περίπτωση επιστροφής στην δραχμή

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Έχει οργανωθεί ολόκληρη εκστρατεία παραπληροφόρησης και εκφοβισμού της κοινής γνώμης, σχετικά με την πιθανότητα ενός Grexit. Ακόμη και η λέξη «δραχμή» παρουσιάζεται ως φάντασμα, που πλανάται πάνω από την χώρα και απειλεί την σταθερότητα και την ασφάλειά της. Έφτασαν ορισμένοι να παρουσιάζουν την έξοδο από την Ευρωζώνη ως μία νέα Μικρασιατική Καταστροφή!

Το νόμισμα, όπως γνωρίζουν και οι πρωτοετείς φοιτητές Οικονομικών Επιστημών, είναι ένα κοινά αποδεκτό μέσον ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών. Επαναλαμβάνω: μέσον. Η ουσία της οικονομίας δεν βρίσκεται στο είδος του νομίσματος, αλλά στην παραγωγή. Η παραγωγή προσδιορίζει και το επίπεδο διαβίωσης και την ισχύ του νομίσματος. Η Ελλάδα χρεωκόπησε με το ισχυρό ευρώ και όχι με την «τριτοκοσμική» δραχμή, διότι έπαψε να παράγει και έγινε χώρα καταναλωτών πολυτελών εισαγομένων προϊόντων. 

Η κυβέρνηση να διακόψει τη διαπραγμάτευση, να κηρύξει άκυρο το επαχθές μέρος του χρέους και να πάει στη δραχμή

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης, που σχολιάσαμε εδώ την περασμένη Πέμπτη, ήταν ρεαλιστική, είχε αρκετές θετικές πτυχές και θα μπορούσε να γίνει αποδεκτή και από τους εταίρους και από την ελληνική κοινωνία, και κυρίως να υλοποιηθεί με σημαντικές πιθανότητες επιτυχίας.

Αντιθέτως, η πρόταση των δανειστών, όπως δημοσιοποιήθηκε χθες, προβλέπει τεράστια δημοσιονομικά πλεονάσματα (που επιτυγχάνονται με περικοπές και φόρους) για τα επόμενα χρόνια. Έτσι, η όποια πιθανότητα ανάπτυξης παραπέμπεται για το 2019, αφού προβλέπονται πρωτογενή πλεονάσματα 3% για το ‘17 και 3,5% για το ‘18. Επίσης, προβλέπεται προκαταβολή φόρου 100% από τις επιχειρήσεις (!), κάτι που οδηγεί χιλιάδες επιχειρηματίες στον αφανισμό και νέα εκτίναξη της ανεργίας.

Εξάλλου, για μια ακόμα φορά επιχειρείται εσωτερική υποτίμηση. Διότι, αν και οι προτεινόμενες περικοπές σε συντάξεις και μισθούς δεν είναι φαινομενικά μεγάλες για το ΄15 και ΄16, τα προβλεπόμενα πλεονάσματα για το ΄17 και το ΄18 κρύβουν άμεσα μέτρα περικοπών και φόρων, συνεπώς νέα συρρίκνωση της κατανάλωσης και βαρειά πολυετή ύφεση.

Η κυβέρνηση δεν έχει λαϊκή εντολή να υπογράψει νέο μνημόνιο

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βρίσκεται μπροστά σ’ ένα δίλημμα, το οποίο αντιμετώπισαν και οι προηγούμενες: ή να αποδεχθεί ένα νέο (επαχθέστερο κάθε φορά) μνημόνιο, που σημαίνει όλο και μεγαλύτερη απώλεια της ελληνικής κυριαρχίας, όλο και δραματικότερη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του ελληνικού λαού, όλο και πιο προχωρημένη αποικιοποίηση της χώρας και γενική εκποίηση των βασικών της υποδομών και πόρων σε γερμανικές εταιρείες. Ή να αντιμετωπίσει την –χωρίς περιστροφές– έξωση από την Ευρωζώνη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σόιμπλε, ο άρχων της Ευρωζώνης, δεν άφησε περιθώρια για ενδιάμεση λύση, ούτε καν για κάποια φραστική ικανοποίηση της ελληνικής πλευράς. Παρά το γεγονός ότι αποδείχθηκε ότι η μνημονιακή πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα εξόντωσε μία ολόκληρη κοινωνία και απέκλεισε κάθε περίπτωση ανάκαμψης και ανάπτυξης, παρά το γεγονός ότι το ελληνικό χρέος αυξάνεται αντί να μειώνεται, ο Σόιμπλε παρέμεινε αμετακίνητος στις θέσεις του. Διότι, πολύ απλά,  ο σκοπός του Βερολίνου δεν είναι οικονομικός και δεν κρύβεται πίσω από τον λογιστικό μανδύα με τον οποίον τον περιβάλλει η γερμανική κυβέρνηση: ο πραγματικός στόχος του Βερολίνου είναι η οριστική και αμετάκλητη υπαγωγή της Ελλάδας στην γερμανική σφαίρα επιρροής, μέσω μιας νέας δανειακής σύμβασης ύψους 30-50 δις ευρώ, που θα αλυσοδέσει την Ελλάδα για πολλές δεκαετίες στην δικαιοδοσία των δανειστών της. 

Ποιό είναι το κυοφορούμενο γερμανικό σχέδιο για την Ελλάδα

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου

Οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες ισχυρίζονται ότι δεν μπορούν να πείσουν τους Γερμανούς, Ισπανούς κλπ. ψηφοφόρους για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, που θα επιβαρύνει τον μέσο Ευρωπαίο φορολογούμενο. Ο φόβος αυτός δεν τους αποτρέπει, ωστόσο, να οργανώνουν τώρα νέο δάνειο προς την χρεωκοπημένη Ελλάδα. Δηλαδή σε «φέσωμα» των ευρωπαϊκών προϋπολογισμών με ποσόν της τάξεως των 30 δις. Αλλά το μεν «κούρεμα», ως μη εξοφλήσιμη λογιστική απώλεια, είναι ανεπιθύμητο. Ενώ το δάνειο, αν και σημαίνει επίσης λογιστική απώλεια (αφού θα εξοφληθεί-και αν εξοφληθεί- σε ορίζοντα τριακονταετίας) διαιωνίζει την αποικιακή εξάρτηση της Ελλάδας.

Το νέο μνημόνιο καταρτίζεται ήδη από την Κομισσιόν. Το ΔΝΤ δεν θα συμμετέχει, ως φαίνεται. Η δανειακή σύμβαση που κυοφορείται, θα περιλαμβάνει, όπως ακούγεται στις Βρυξέλλες, «φιλικά» πλεονάσματα 1-1,5% για τα επόμενα 10 χρόνια, μετάθεση αποπληρωμών, αλλά και υποχρέωση αποκρατικοποιήσεων, που θα υπολογίζονται ως πρόωρες αποπληρωμές έναντι του χρέους!

Το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων θα τεθεί στο κέντρο της νέας δανειακής σύμβασης. Λιμάνια, σιδηροδρόμους, αεροδρόμια, θα τα πάρουν γερμανικές εταιρείες με προνομιακές συμβάσεις. 

Μεγάλες παραλίες (π.χ. δυτική Πελοπόννησος) θα δοθούν σε γερμανικές οικοδομικές επιχειρήσεις για ανέγερση τουριστικών κατοικιών.

Ίσως για «ξεκάρφωμα» (ότι δήθεν λειτουργεί ο νόμος της ελεύθερης αγοράς) να πάρουν και οι Γάλλοι κάτι.

Η κυβέρνηση να μην υποχωρήσει και να ετοιμάσει σχέδιο επιστροφής στην δραχμή

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Το Βερολίνο δεν πρόκειται να υποχωρήσει, όχι μόνον έναντι της Ελλάδας, αλλά και έναντι και του συνόλου της Ευρωζώνης. Σκοπός του είναι η κυριαρχία, και όχι η εταιρική ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Μέσω της οικονομίας προσπάθησε να επιτύχει αυτό που απέτυχε να πραγματοποιήσει διά των όπλων σε δύο παγκοσμίους πολέμους.

Ένας από τους λόγους που η Ελλάδα χρεωκόπησε, είναι η διαφθορά του πολιτικού συστήματος, και αυτή συνδέεται στενά με την υπόθεση της (γερμανικής) Siemens. Η χρεωκοπία οδήγησε στην δανειακή εξάρτηση, και αυτήν προσπαθεί τώρα με λυσσαλέο τρόπο να διατηρήσει η Γερμανία.

Η κυβέρνηση και μαζί της σύμπασα η ελληνική κοινωνία (πλην ολίγων), προσπαθεί τώρα να μεταβάλει έστω κάποιες μνημονιακές ρυθμίσεις επί το ευνοϊκότερο. Οι εταίροι, όμως, δεν φαίνονται διατεθειμένοι για σοβαρή μεταβολή του μείγματος πολιτικής που προβλέπει το μνημόνιο. Αλλά και οι όποιες οικονομοτεχνικές βελτιώσεις είναι διατεθειμένοι να κάνουν, θα είναι οριακές και προηγουμένως θα ζητηθεί η ταπείνωση της ελληνικής κυβέρνησης.