Αγοράζουμε μόνο ελληνικά προϊόντα

analyst

Δεν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό. Περιορίζουμε όσο γίνεται τις  αγορές εισαγόμενων. Στηρίζουμε το σπίτι μας που περνάει δύσκολες ώρες. Στηρίζουμε τη χώρα αυτή που όσο και αν μας πληγώνει κάποτε, είναι δική μας, έρχεται από πολύ παλιά και έχει δικαίωμα στο μέλλον. Το οφείλουμε στον εαυτό μας και πάνω απ’ όλα στα παιδιά μας. Και ας μη ρωτάμε μόνο τι κάνει η χώρα μας για εμάς, αλλά και τι κάνουμε εμείς για τη χώρα μας.

΄.

Ξένη δημοσίευση

Η προτίμηση των ελληνικών προϊόντων, υπηρεσιών και τουριστικών προορισμών, αποτελεί σήμερα πρώτιστη ανάγκη για να βγούμε από το φαύλο κύκλο της ύφεσης, της ανεργίας, της φτώχειας, των ελλειμμάτων, των βασάνων του Μνημονίου και της υποτέλειας στους ξένους. Αυτό δεν προκύπτει από ιδεοληψίες ή υπερπατριωτισμούς, αλλά από συγκεκριμένα οικονομικά δεδομένα.

Η εγχώρια οικονομία είναι  ένα κύκλωμα όπου συναλλάσσονται οι παραγωγοί (επιχειρήσεις) και οι καταναλωτές  (πολίτες). Όταν οι καταναλωτές αγοράζουν προϊόντα από το συγκεκριμένο κύκλωμα της εγχώριας οικονομίας, οι παραγωγοί (επιχειρήσεις) για να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση προσλαμβάνουν πολίτες (καταναλωτές).

Όταν οι τελευταίοι με τα εισοδήματα που απέκτησαν αγοράζουν και νέα προϊόντα από το ίδιο κύκλωμα, δημιουργούν  νέα ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών, που με τη σειρά της έχει ως αποτέλεσμα την πρόσληψη και νέων πολιτών (καταναλωτών). Έτσι, δημιουργείται ένας ανοδικός οικονομικός κύκλος προς όφελος και των δύο πλευρών, αλλά και του κράτους που εισπράττει περισσότερους φόρους και ασφαλιστικές εισφορές, επιτρέποντας τη μείωση ή και εξάλειψη των ελλειμμάτων, την προώθηση των επενδύσεων που δημιουργούν και νέες θέσεις εργασίας, τη διεύρυνση των παροχών για την παιδεία, την πρόνοια, την υγεία, κλπ..

Η Μετανάστευση του 21ου Αιώνα. Γιατί;

iskra

του Σπύρου Στάλια

Οι άνθρωποι μεταναστεύουν από τις πατρίδες τους, αν εξαιρέσουμε πολεμικές αιτίες, γιατί τα κράτη τους προφανώς δεν μπορούν να επιτύχουν όρους πλήρους απασχόλησης, με αξιοπρεπείς αμοιβές, κοινωνική περίθαλψη και ασφάλεια.

Άρα, για να σταματήσει η μετανάστευση, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης σε κάθε πατρίδα. Θα πρέπει με άλλα λόγια η κάθε κυβέρνηση να μπορεί να θέτει στόχους εσωτερικής οικονομικής πολιτικής πλήρους ανάπτυξης χωρίς αυτοί οι στόχοι να εξαρτώνται από οποιοδήποτε εξωτερικό οικονομικό περιβάλλον.

Για να γίνει αυτό απαιτείται να αναπτυχτούν πολιτικές ζήτησης που θα υποστηρίζονται από επεκτατικές δημοσιονομικές πολιτικές και πολιτικές ελαχίστων επιτοκίων.

Αυτό το τελευταίο σημαίνει ότι οι Κεντρικές Τράπεζες να έχουν την δυνατότητα να θέτουν τα επιτόκια τους ανεξαρτήτως των διεθνών πιέσεων.

Άλλα για να επιτευχτεί αυτό, απαιτείται ο έλεγχος της ελεύθερης ροής κεφαλαίων. Με άλλα λόγια με τον έλεγχο της ροής κεφαλαίων, η Κεντρική Τράπεζα δεν έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί μέσα για να ελκύει κεφάλαια στη χώρα ή να αποφεύγει την έξοδο κεφαλαίων από την χώρα. Η Κεντρική Τράπεζα θα μπορεί να θέτει τα επιτόκια της σε εκείνο το επίπεδο που θα καθιστά την ανάπτυξη απρόσκοπτη.

Τα Σ/Μ Σκλαβενίτης και οι κινεζικοί γίγαντες

analyst

Δεν είναι «άκομψο» να πακετάρουν προϊόντα ξένης προέλευσης τα ελληνικά Σούπερ Μάρκετ; Γιατί να αδιαφορούν για τις θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, αφού αυξάνουν την εγχώρια ζήτηση και την κατανάλωση, άρα τις δικές τους πωλήσεις;

του Ιάκωβου Ιωάννου

Επικαιρότητα

Πολλοί Έλληνες, συνειδητοποιώντας πως η αγορά ελληνικών προϊόντων εκ μέρους τους είναι πολύ σημαντική για την οικονομία της χώρας, αφού στηρίζει σημαντικά τις ελληνικές επιχειρήσεις, τις ισχυροποιεί έτσι ώστε να μπορούν να εξάγουν στο εξωτερικό, προκαλεί την αύξηση των επενδύσεων και δημιουργεί θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, προσπαθούν πολύ σωστά να τα επιλέγουν στα καθημερινά τους ψώνια.

Εν τούτοις αρκετές φορές παραπλανόνται αγοράζοντας εν αγνοία τους ξένα – όπως στο παράδειγμα του φίλου που μας έγραψε ότι, δεν μπορούσε να φαντασθεί πως προϊόντα με «ιδιωτική ελληνική ετικέτα», με την ονομασία δηλαδή του Σούπερ Μάρκετ και όχι του παραγωγού, θα μπορούσαν να είναι ξένης προέλευσης. Ειδικότερα, αγοράζοντας από το «ΣΜ Σκλαβενίτης» γίγαντες, δεν φαντάσθηκε ποτέ πως θα ήταν κινεζικής προέλευσης (φωτογραφία) – όπως επίσης η φάβα, ενώ παραδόξως το ρύζι ήταν ελληνικό. Γίγαντες όμως; Λείπουν από την Ελλάδα;

Φυσικά το ΣΜ ενέργησε νόμιμα, αφού έγραφε πως είναι ξένης προέλευσης, ενώ πίσω στην ετικέτα αναφερόταν καθαρά πως επρόκειτο για γίγαντες Κίνας! Δεν θα έπρεπε όμως αλήθεια τα ΣΜ και ειδικά αυτά που ανήκουν σε Έλληνες (για παράδειγμα, τα LIDL είναι γερμανικά, ενώ τα ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ολλανδικά-βελγικά), να στηρίζουν επίσης τα ελληνικά προϊόντα και τη χώρα τους; Δεν είναι «άκομψο» να πακετάρουν προϊόντα ξένης προέλευσης, «καλύπτοντας» τα πίσω από τη δική τους ελληνική, μέσω της ιδιωτικής ετικέτας τους; Γιατί να αδιαφορούν για τις θέσεις εργασίας στην Ελλάδα, αφού αυξάνουν την εγχώρια ζήτηση και την κατανάλωση, άρα τις δικές τους πωλήσεις; Πρέπει να διαμαρτύρονται οι ίδιοι οι Έλληνες καταναλωτές, για να σταματήσουν να το κάνουν;

Πάμε σαν άλλοτε;

του Γιώργου Δουράκη*

Ούτε ένα ούτε δύο. Επτά ολόκληρα χρόνια πέρασαν από τότε που ξέσπασε η παγκόσμια οικονομική κρίση. Ξεκίνησε ως πιστωτική κρίση των τραπεζών, εν συνεχεία έπληξε την πραγματική οικονομία (οικονομική ύφεση), μετεξελίχθηκε σε δημοσιονομική κρίση των κρατών, για να λάβει εν τέλει τη μορφή ενός έμμεσου συναλλαγματικού πολέμου που μαίνεται ακήρυκτος. Και λέω έμμεσου, γιατί οι ανταγωνιστικές υποτιμήσεις των εθνικών νομισμάτων δεν γίνονται ευθέως αλλά μέσω των πολιτικών ποσοτικής χαλάρωσης που εκ περιτροπής υιοθετούν οι κεντρικές τράπεζες των προηγμένων χωρών.

Η παγκόσμια οικονομία όμως πάσχει από ανεπαρκή ζήτηση και έτσι η προσπάθεια των μεγάλων χωρών να αντιμετωπίσουν την κρίση μέσω εξαγωγών δεν είναι μόνο προβληματική αλλά και επικίνδυνη. Γιατί όλοι προσπαθούν να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στον διπλανό τους, να «κλέψουν» ζήτηση για τα προϊόντα τους από άλλες χώρες (beggar-thy-neighbor policy), αντί να ενισχύσουν την εγχώρια αγορά μέσα από εσωτερικές επεκτατικές πολιτικές. Μοιραία το διεθνές εμπόριο τείνει να γίνει συγκρουσιακό, με κίνδυνο να ξεσπάσει εμπορικός και οικονομικός πόλεμος.

Τα αίτια αυτής της κρίσης είναι πλέον γνωστά: υπερδιόγκωση του τραπεζικού συστήματος εις βάρος της πραγματικής οικονομίας, υπερβολικές εισοδηματικές ανισότητες, μεγάλες ανισορροπίες στο διεθνές εμπόριο (μόνιμη πόλωση μεταξύ ελλειμματικών και πλεονασματικών χωρών). Πώς προέκυψαν; Ας όψονται οι αγοραίες μεταρρυθμίσεις. «Απελευθέρωση» του χρηματοπιστωτικού συστήματος, (δηλαδή, της απληστίας και βουλιμίας των τραπεζών). «Απελευθέρωση» της αγοράς εργασίας στο όνομα της ανταγωνιστικότητας (τουτέστιν, διαρκής συμπίεση του μισθολογικού κόστους). Αχαλίνωτη παγκοσμιοποίηση.

Αξιοπρέπεια και ιδιωτικό χρέος –πέρα από τα συνθήματα και τις επικοινωνιακές φούσκες

europeanbusiness

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Αν η αξιοπρέπεια είναι κάτι που κατακτάται με «μαγκιές», «τσαμπουκάδες», αντισυμβατικές επιδείξεις και διάφορες άλλες «προοδευτικές» συμπεριφορές, τότε κάποιοι συμπατριώτες μας –αυτοί που υπέγραψαν ένα κείμενο διαμαρτυρίας και θυμού για προσβολή της χώρας μας– θα πρέπει να είναι αναξιοπρεπείς. 

Και τούτο διότι βλέπουν την Ελλάδα να αντιμετωπίζεται ως παρίας της Ευρώπης, να γελοιοποιείται λόγω κάποιων δήθεν αντισυμβατικών συμπεριφορών εκπροσώπων της και, τελικά, να θεωρείται ανίκανη να υιοθετήσει μέτρα και διαδικασίες ικανές να την φέρουν στον δρόμο της ανάπτυξης και της διαρθρωτικής ανασυγκρότησης. 

Ορισμένοι από τους συμπατριώτες μας, πέραν του γράφοντος, που υπέγραψαν το προαναφερόμενο κείμενο είναι και οι κ.κ. Γιώργος Μπήτρος, Νίκος Δήμου, Τηλέμαχος Μαράτος, Παναγιώτης Βουρλούμης, Τάσος Αβραντίνης, Νίκος Εμπέογλου, Δημήτρης Κατσούδας, Τάκης Μίχας, Διονύσης Γουσέτης, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Στέλιος Περράκης, Θαλής Κουτούπης, Κων. Γκούζιας, Κώστας Χριστίδης, Θάνος Τζήμερος και η κυρία Μιράντα Ξαφά. 

Με το κείμενο δε αυτό, οι περίπου 220 συμπατριώτες μας που το υιοθέτησαν εκ των υστέρων, χωρίς φόβο και πάθος και παρά τις απίθανες διαδικτυακές ύβρεις που δέχθηκαν, θέτουν μία σειρά από σοβαρά προβλήματα τα οποία απέχουν πολύ από τού να δημιουργούν λόγους «εθνικής υπερηφάνειας».

Κατά πρώτον, στο σχετικό κείμενο επισημαίνεται ότι η «εθνική υπερηφάνεια» συνδέεται με επιτεύγματα που μπορούν να κάνουν υπερήφανο έναν λαό και όχι με λεκτικές επιθέσεις και εξυπνακισμούς. 

Εμμέσως πλην σαφώς, οι υπογράφοντες το κείμενο αναγνωρίζουν ότι, αν η Ελλάδα του 2010 δεν χρεοκόπησε ατάκτως, το οφείλει στην γερμανική επίδειξη αλληλεγγύης, η οποία εκδηλώθηκε κατά παράβαση κοινοτικών κανόνων, έναντι μιας χώρας η οποία ακόμη και σήμερα δεν τιμά την υπογραφή της. 

Η εγχώρια ζήτηση βασικός συντελεστής της οικονομικής δραστηριότητας

του Κώστα Μελά

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η προσεκτική μελέτη των αναφορών της ΕΚΤ (MonthlyBulletin, December 2014) στις εξελίξεις της οικονομικής δραστηριότητας σε επιλεγμένες οικονομίες του πλανήτη και οι παράγοντες  (θετικοί και αρνητικοί) που συμβάλλουν  σε αυτές. Παραθέτουμε αποσπάσματα από τις αναλύσεις της ΕΚΤ.

ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ, η οικονομική δραστηριότητα ενισχύεται τα τελευταία τρίμηνα, ύστερα από τη σημαντική μεταβλητότητα των στοιχείων στις αρχές του έτους.  Σύμφωνα με τη δεύτερη εκτίμηση του Bureau of Economic Analysis, το πραγματικό ΑΕΠ αυξήθηκε με ανηγμένο σε ετήσια βάση ρυθμό 3,9% (1,0% σε τριμηνιαία βάση),στηριζόμενο τόσο στην εγχώρια όσο και στην εξωτερική ζήτηση…. Όσοναφορά την αγορά κατοικίας, τα πρόσφατα στοιχεία συνάδουν με συνεχιζόμενη μέτρια ανάκαμψη, όπως υποδηλώνει η αύξηση στις πωλήσεις κατοικιών, τις νέες οικοδομικές εργασίες και την έκδοση οικοδομικών αδειών τους τελευταίους μήνες.

ΙΑΠΩΝΙΑ

Στην Ιαπωνία, σύμφωνα με τη προκαταρκτική εκτίμηση του Γραφείου του Υπουργικού Συμβουλίου, το πραγματικό ΑΕΠ συρρικνώθηκε αναπάντεχα κατά 0,4% το γ΄ τρίμηνο, ύστερα από υποχώρηση κατά 1,9% το β΄ τρίμηνο που συνδεόταν με την αναδιάταξη της δραστηριότητας μετά την αύξηση του φόρου κατανάλωσης την 1η Απριλίου 2014. Η συρρίκνωση του προϊόντος το γ΄ τρίμηνο οφείλεται κυρίως στα αποθέματα καθώς και στη μείωση των επενδύσεων σε κατοικίες και των λοιπών επενδύσεων.

ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Η ελλείπουσα ζήτηση στην ελληνική οικονομία.

του Κώστα Μελά

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στην πλευρά της προσφοράς σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών. Τι σημαίνει όμως ζήτημα προσφοράς; Σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία δεν παράγει …όπως θα έπρεπε να παράγει ώστε να είναι μια ανταγωνιστική οικονομία ούτε παράγει την απαραίτητη γκάμα τελικών προϊόντων .  Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε όλοι …στην  αυτονόητη αυτή θέση, αν οι ιθύνοντες του Υπ. Οικονομικών επεξηγούσαν ακριβέστερα , και όχι γενικά και αόριστα,  

Το οικονομικό επιτελείο του Υπ Οικονομικών, φαίνεται ότι μπερδεύει τα  εγγενή  και διαρθρωτικά προβλήματα των παραγωγικών δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας τα οποία υπάρχουν τουλάχιστον από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους (ιδιομορφίες και ιδιοτυπίες της ελληνικής οικονομίας ) με την αντιμετώπιση των βραχυχρονίων προβλημάτων μιας οικονομίας που έχει απολέσει το 25,0% του ΑΕΠ ευρισκόμενη σε ύφεση πάνω από έξι χρόνια.

Η συνεχής προσπάθεια βελτίωσης της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων δεν βρίσκεται καθόλου σε αντίθεση  με την αντιμετώπιση της ελλείπουσας ζήτησης και της υπερβάλλουσας προσφοράς στην ελληνική οικονομία. Η αύξηση της παραγωγής, αν επιτευχθεί , έχω την γνώμη ότι θα κινηθεί υποβοηθητικά προς τη βελτίωση της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας.  

Το ότι η ελληνική οικονομία πάσχει από έλλειψη ζήτησης στην παρούσα συγκυρία, φαίνεται απλά από δύο μακροοικονομικούς δείκτες  : το παραγωγικό κενό[1] και τον αντιπληθωρισμό.

Πίνακας Ι

Παραγωγικό κενό.

 

   

Το παραγωγικό κενό[2] της ελληνικής οικονομίας ανάλογα με τις μετρήσεις για το 2013 κυμαίνεται μεταξύ 9% και 13,6% , ενώ το 2014 υπολογίζεται σε 10,53%.

Τι προσδιορίζει το μέγεθος του παραγωγικού κενού;

Προϋπολογισμός χωρίς ζήτηση

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Του Πέτρου Σταύρου

Υπάρχουν πολλοί και ενδιαφέροντες τρόποι να προσεγγίσει κανείς τον κρατικό προϋπολογισμό. Ένας από τους πιο  συνηθισμένους, και χρήσιμους, είναι να εστιαστεί σε εκείνα που ο προϋπολογισμός διακηρύσσει ότι θα κάνει, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο, για να μην πούμε αδύνατον, ότι θα  πετύχει. Ωστόσο, στο σημείωμα αυτό δεν θα σταθώ στις προβλέψεις του προϋπολογισμού  για τον ρυθμό ανάπτυξης (0,6%), την κάμψη της ανεργίας (στο 26% από 27%) ή την επίτευξη των πρωτογενών πλεονασμάτων στα οποία ισχυρίζεται ότι στοχεύει. Ήδη, αρκετοί έχουν δείξει το ανεδαφικό  όλων των παραπάνω. Έτσι, θα εστιάσω την προσοχή μου και  θα σχολιάσω με  συντομία εκείνο που πιστεύω πως είναι όντως πραγματοποιήσιμο από όσα λένε τα κείμενα του προϋπολογισμού του 2014 και συνιστούν συγκεκριμένη πολιτική με μεγάλη δραστικότητα. Μένω σε δύο σημεία.

Η κατάργηση της ζήτησης. Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό, ο ρυθμός ανάπτυξης θα προκύψει από την αύξηση των εξαγωγών και των επενδύσεων, ενώ η δημόσια και η ιδιωτική ζήτηση θα συνεχίσουν να μειώνονται. Στο σημείο αυτό, περιγράφεται με τα λόγια του οικονομολογικού mainstreaming η διαπίστωση του Μαρξ στα Grundrisse: ο καπιταλιστής βλέπει τους εργαζόμενους των άλλων καπιταλιστών ως καταναλωτές, και μόνο τους δικούς του εργαζόμενους ως εργάτες που του κοστίζουν. Έτσι, και το κυβερνητικό επιτελείο βλέπει με όρους «ανταγωνιστικότητας» τους άλλους λαούς ως δυνητικούς καταναλωτές των ελληνικών προϊόντων, ενώ τους εγχώριους εργαζόμενους ως κόστος παραγωγής.

Γι’ αυτό και η θέση της ζήτησης, δηλαδή η κατανάλωση των εργαζόμενων μέσω του οικονομικού και  του κοινωνικού μισθού, στα «μοντέρνα» οικονομικά είναι υποβαθμισμένη και καταχωνιασμένη στη βραχυχρόνια περίοδο. Στη μακροχρόνια περίοδο, για τους συστημικούς οικονομολόγους, η ζήτηση (των εργαζομένων) δεν έχει καμία προσδιοριστική επίπτωση στο παραγόμενο αποτέλεσμα της οικονομίας. Εκεί, στη μακροχρόνια περίοδο, σημασία έχουν άλλοι παράγοντες που περιγράφονται με φράσεις όπως «ενδογενής ανάπτυξη», «αύξηση της παραγωγικότητας», «εκμετάλλευση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων» και πολλές άλλες μακροοικονομικές ουτοπίες.  Βέβαια, ο Μαρξ περιγράφει την καπιταλιστική παραγωγή ως μια διπλή και αξεχώριστη διαδικασία, ως παραγωγή και ως πραγματοποίηση της υπεραξίας  – και η στιγμή της πραγματοποίησης (κατανάλωση) είναι η στιγμή της αλήθειας για κάθε κεφαλαιοκράτη.

Η επενδυτική ζήτηση έχει καταβαραθρωθεί.

του Κώστα Μελά

Η  επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας δεν γίνεται απλά με ρητορείες  και  υποσχέσεις περί αποκατάστασης της εμπιστοσύνης  στους ξένους και εγχώριους επενδυτές. Μια οικονομία με τα χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας ,η οποία έχει υποστεί απώλειες εισοδήματος περίπου 40 δις ευρώ σε τέσσερα έτη  και για το προσεχές έτος αναμένεται να υποστεί  ακόμη απώλεια περίπου 10 δις ευρώ ενώ έχουν καταβαραθρωθεί όλα τα μακροοικονομικά της μεγέθη , ακόμη και εκείνα τα οποία υποτίθεται ότι θα σήκωναν το βάρος της μεγέθυνσης (βλέπε : εξαγωγές) , όταν  έχει επέλθει απαξίωσης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας  κάτι το οποίο αποτυπώνεται με την καταστροφή περίπου 800.000 θέσεων εργασίας μέσα σε μία τετραετία και την εκτίναξη του ποσοστού ανεργίας   στο 25,7% το Σεπτέμβριο του 2012 (1230918 άτομα) είναι αρκετά δύσκολο να βγει από αυτή την κατάσταση  έχοντας κατά νου να «διορθώσει» τις υποτιθέμενες  ατέλειες της από την πλευρά της προσφοράς . 

Οι  παραπάνω διορθώσεις ουσιαστικά κατακρημνίζουν και στέλνουν στα τάρταρα τη ζήτηση ,άλλωστε αυτό είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο , με άμεσο αποτέλεσμα οι «διορθώσεις» να μην έχουν τελειωμό μια και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος ο οποίος σπρώχνει την οικονομία όλο και περισσότερο προς την ύφεση. Πως σπάει ο συγκεκριμένος κύκλος; Μα απλά με την τόνωση της ζήτησης (επενδυτικής και καταναλωτικής). Δηλαδή θα πρέπει πάση θυσία σε μια οικονομία να αυξηθούν : οι ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου , είτε η εγχώρια καταναλωτική ζήτηση είτε οι εξαγωγές. Στην οικονομία δεν υπάρχουν θαύματα.

Οι εξελίξεις στη ζήτηση της ελληνικής οικονομίας.

του Κώστα Μελά

Η προσεκτική μελέτη των  εξελίξεων  στην καταναλωτική ζήτηση από το 2009 μέχρι και το Α’ εξάμηνο του 2012  (Πίνακας 1) επιτρέπει την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων . Όλοι οι δείκτες οι οποίοι περιγράφουν την  οικονομική πραγματικότητα δείχνουν χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης. Ας αφήσουμε  στη άκρη τον δείκτη επιχειρηματικών προσδοκιών διότι εκφράζει υποκειμενικές απόψεις οι οποίες επί το πλείστον διαψεύδονται    Σε σχέση με  αυτό το συμπέρασμα συνηγορεί η θέση της ΤτΕ  : «Ενώ οι δείκτες οικονομικού κλίματος και καταναλωτικής εμπιστοσύνης έδειξαν στο μεγαλύτερο μέρος του έτους και μέχρι το φθινόπωρο του 2012 μικρές διακυμάνσεις και οριακή άνοδο, η πρόσφατη αυξημένη αβεβαιότητα όσον αφορά την εκταμίευση της δόσης του δανείου δεν συνηγορεί σε περαιτέρω βελτίωση του οικονομικού κλίματος ή της καταναλωτικής εμπιστοσύνης». . Πιθανότατα οι προσδοκίες για βελτίωση του κλίμακος καταναλωτικής εμπιστοσύνης  να οφείλεται στον έντονο επηρεασμό των υποκειμένων που συμμετέχουν από την μόνιμη  κυβερνητική αισιοδοξία όπως αυτή  διαχέεται μέσα από τον τύπο και τα ΜΜΕ.

Όλοι γνωρίζουν   ότι η  ιδιωτική κατανάλωση εξαρτάται πρωταρχικά από το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών  αλλά και τις θετικές προσδοκίες οι οποίες θα αρχίσουν να εμφανίζονται στην οικονομία .  Όμως  στην ελληνική οικονομία και για το 2013 δεν φαίνονται να σχηματίζονται θετικές προσδοκίες αλλά το αντίθετο θα έλεγα ,δεδομένης  της νέας απορρόφησης 9,3 δις ευρώ από το εισοδηματικό κύκλωμα. Το νέο έτος   θα έχουμε νέα συμπίεση του διαθεσίμου εισοδήματος  κάτι που θα προκαλέσει  έντονη υποχώρηση της απασχόλησης, μέσω της νέας  μείωσης των αμοιβών στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα (μείωση δαπανών), καθώς και μέσω  της αύξησης της φορολογικής επιβάρυνσης (αύξηση εσόδων).

Πόσο ρεαλιστικό είναι το σχέδιο της τρόικας για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας.

του Κώστα Μελά

 Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να αναλυθεί με την δέουσα προσοχή το πλαίσιο εντός του οποίου περιγράφονται οι τρόποι για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας με βάση τις απόψεις της Τρόικας. . Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (απόφαση Euro group 27.11.2012) η μεγέθυνση της οικονομίας θα προέλθει από την επανεκκίνηση των επενδύσεων και την μεγέθυνση των εξαγωγών της χώρας. Αυτή η επανεκκίνηση των επενδύσεων αναμένεται να ξεκινήσει το τέλος του 2013 , καθοδηγούμενη από : την μετάβαση των επιχειρήσεων σε καθεστώς κερδοφορίας , την καλυτέρευση του επιχειρηματικού κλίματος το οποίο θα ανοίξει νέες ευκαιρίες στην ελληνική οικονομία, από την επιτάχυνση απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων .
Επίσης η μείωση του ανταγωνιστικού κόστους λόγω της μείωσης των μισθών τα προηγούμενα χρόνια μπορεί να υποστηρίξει τη μεγέθυνση του εξωτερικού τομέα επιτρέποντας τον εκμοντερνισμό της παραγωγικής ικανότητας της χώρας ώστε να μεγεθυνθεί το μερίδιο αγοράς στο Διεθνές εμπόριο. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά και με την απαιτούμενη προσοχή.

- Προβάλλεται πάλι το επιχείρημα ότι από το τέλος του 2013 η κερδοφορία των επιχειρήσεων θα είναι ικανός και αναγκαίος παράγοντας να τροφοδοτήσει μια εσωτερική χρηματοδότηση των επενδύσεων. Όμως το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι το πώς θα δημιουργηθεί η συγκεκριμένη κερδοφορία , με τόσο χαμηλά την εγχώρια ζήτηση ( η οποία θα συνεχίσει τουλάχιστον να υφίσταται σίγουρες απώλειες μέχρι και το 2015 ύψους 18,3 δις ευρώ) αλλά και τους περιορισμούς που επιβάλλει το διεθνές περιβάλλον αναφορικά με την εξωτερική ζήτηση. Δεν θέλουμε να εμπλακούμε σε θεωρητικές συζητήσεις σχετικά με την λειτουργία ή όχι του περίφημου Νόμου του Say . Όμως υπάρχει ένα πραγματολογικό στοιχείο το οποίο δεν δύναται να αμφισβητηθεί : ο βαθμός χρησιμοποίησης του παραγωγικού δυναμικού της χώρας ο οποίος έχει κατέβει στο 65,0% το τρίτο τρίμηνο του 2012 έναντι 77,0% το 2007.Μάλιστα στα κεφαλαιουχικά αγαθά έχει μειωθεί στο 52,6% την ίδια περίοδο από 80,7% το 2007. Επομένως τουλάχιστον μέχρι να επανέλθει η παραγωγική ικανότητα στο κανονικό επίπεδο λειτουργίας της οικονομίας είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν νέες επενδύσεις στις ήδη υπάρχουσες επιχειρήσεις.