Η βόμβα του ιδιωτικού δανεισμού

analyst

Τα νοικοκυριά της Ελβετίας έχουν το υψηλότερο χρέος ως προς το ΑΕΠ παγκοσμίως, ακολουθούμενα από τη Δανία και την Ολλανδία στην Ευρώπη – γεγονός που σημαίνει ότι, τυχόν αύξηση των επιτοκίων ή μία επόμενη κρίση, θα τους δημιουργήσει τεράστια προβλήματα.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Όταν μία χώρα είναι σοβαρή, ασφαλώς δεν εξετάζει μόνο τα χρέη των διαφόρων τομέων της οικονομίας της (δημόσιο, επιχειρήσεις, νοικοκυριά) αλλά, επίσης, τα περιουσιακά τους στοιχεία – καταρτίζοντας έναν ορθολογικό Ισολογισμό, όπου τα χρέη τοποθετούνται απέναντι στα περιουσιακά στοιχεία.

Στην Ελλάδα βέβαια δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, με άμεση συνέπεια οι εκάστοτε ανεύθυνοι ή ιδιοτελείς οικονομικοί σχολιαστές να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους μόνο την εξέλιξη των χρεών – χωρίς καν να αναφέρονται στην αντίστοιχη των περιουσιακών στοιχείων, τα οποία αποκτήθηκαν στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Το αποτέλεσμα είναι να διαστρεβλώνεται εντελώς η εικόνα, εξυπηρετώντας ουσιαστικά τους δανειστές – όπως το 2010, όταν κανένας δεν έδινε σημασία στην τότε αξία των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου, η οποία σύμφωνα με το ΔΝΤ ανερχόταν στα 300 δις € (πηγή) χωρίς τα ενεργειακά αποθέματα. Ήταν δηλαδή περίπου ίση με τα χρέη του δημοσίου, οπότε ο ισολογισμός μας δεν ήταν αρνητικός – κάτι που άλλαξε έκτοτε ραγδαία, ως επακόλουθο της πολιτικής των μνημονίων.

Ή ευρώ ή σπίτια, και τα δυο μαζί δεν γίνονται

iskra

του Σπύρου Στάλια

Δεδομένου ότι το ιδιωτικό χρέος είναι 140% του ΑΕΠ και τείνει αυξανόμενο, μάλλον πάμε για άγριο ξεμπέρδεμα, τίποτα δεν θα μείνει όρθιο στην ελληνική κοινωνία.

Στα ιδιωτικά χρέη . πρέπει να προστεθούν και τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το δημόσιο, και κανονικά και αυτό καθ’ αυτό το δημόσιο χρέος, αφού όλα τα χρέη, ούτως ή άλλως, εφ όσον η χώρα μας δεν εκδίδει το νόμισμα της, ο ιδιωτικός τομέας καλείται να τα πληρώσει.

Κατά συνέπεια αυτό το άχθος είναι που θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου κοινωνική αιματηρή έκρηξη.

Ποια είναι η λύση που προτείνει το καθεστώς σε αυτό το πρόβλημα. Νέος διακανονισμός των δανείων και πάει λέγοντα, που φυσικά δεν ικανοποιεί ούτε τους δανεισθέντες ούτε τις τράπεζες, αφού των μεν οι αμοιβές διαρκώς μειώνονται ενώ οι τράπεζες θα πρέπει να οδηγηθούν σε νέα ανακεφαλαιοποίηση. Φαύλος κύκλος.

Ελβετία, πρωταθλήτρια στα χρέη των νοικοκυριών

analyst

Εάν για κάτι θεωρούμε απολύτως υπεύθυνες τόσο τις ελληνικές κυβερνήσεις, όσο και τους Πολίτες, είναι για το ότι ποτέ δεν συζητήθηκε η πιθανότητα να μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε μόνοι μας τα χρέη μας – με δικά μας μέσα δηλαδή και χωρίς να υποταχθούμε σε καμία Τρόικα, παρά το ότι ασφαλώς είχαμε τη δυνατότητα.

.

Άποψη

Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών (BIS), σε καμία χώρα στον πλανήτη τα χρέη των νοικοκυριών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ δεν είναι τόσο υψηλά, όσο στην Ελβετία – ούτε καν στις Η.Π.Α., όπου η κατανάλωση επί πιστώσει είναι πιο διαδεδομένη, σχετικά με οποιοδήποτε άλλο κράτος.

Όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, τα ελβετικά νοικοκυριά οφείλουν συνολικά 853 δις $ ή 128,2% του ΑΕΠ τους – ακολουθούμενα από τους Αυστραλούς (123,1% του ΑΕΠ) και τους Δανούς (120,7%), όταν ο μέσος όρος της Ευρωζώνης είναι μόλις 58,7%.

.

Βραδυφλεγής βόμβα τα χρέη νοικοκυριών σε όλη την ευρωζώνη και την ΕΕ

iskra

Το ιδιωτικό χρέος εξελίσσεται σε πηγή ανησυχίας για τις ρυθμιστικές αρχές, καθώς ακόμη και σε χώρες που δεν εμφανίζουν υψηλά επίπεδα δημόσιου χρέους αναπτύσσεται ταχύτατα. Στη ζώνη του ευρώ το χρέος των νοικοκυριών είναι κατά μέσο όρο κοντά στο 95% του εισοδήματος, ενώ παρόμοια είναι η εικόνα στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε ορισμένες χώρες όμως – μεταξύ των οποίων δεν είναι η πρωταθλήτρια του δημόσιου χρέους Ελλάδα – τα ποσοστά εκτινάσσονται πάνω από το 200%.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ στην πρώτη θέση φιγουράρει η Δανία, με το χρέος των νοικοκυριών στο 292% του διαθέσιμου εισοδήματος. Η κεντρική τράπεζα διαβεβαιώνει ότι προς το παρόν δεν συνιστά απειλή για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αλλά αναγνωρίζει πως πρέπει να αποφευχθεί η περαιτέρω αύξησή του, καθώς σε μία τέτοια περίπτωση θα είναι αμφίβολη η εξυπηρέτησή του.

ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΕΥΡΕΙΑ ''ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ'' (ΔΙΑΓΡΑΦΗ) ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΧΡΕΗ

iskra

'ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ'' (ΔΙΑΓΡΑΦΗ) ΣΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΧΡΕΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΑΛΛΑ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Ο Σόλων (640 – 560 π.Χ.) υπήρξε μεγάλοςπολιτικός της Αρχαίας Αθήνας, γνήσιοςεπαναστάτης του καιρού του, βαθιά ριζοσπάστηςμεταρρυθμιστής – όχι με την δυσφημιστική έννοια που αναφέρονται στις μεταρρυθμίσεις και τους μεταρρυθμιστές οι τροϊκανοί και η εγχώρια μνημονιακή τάξη – αλλά και ποιητής και χάρη σε αυτές τις αρετές του, συγκαταλέγεται μεταξύ τωνΕπτά Σοφών της Αρχαίας Ελλάδας.

Ο Σόλων καταγράφηκε στην Ιστορία για πολλά σημαντικά και καινοτόμα νομοθετήματά του, αλλά κυρίως για τη μεγάλη, πρωτοποριακή και τολμηρή μεταρρύθμισή του που έχει καταγραφεί ιστορικά ως «σεισάχθεια» (σείω + άχθος «απόσειση βάρους»).

Με την σεισάχθεια ο Σόλων έλαβε την πρωτοποριακή νομοθετική πρωτοβουλία, στην Αρχαία Αθήνα, όπου οι πολίτες της, ιδιαίτερα οι οικονομικά πιο αδύνατοι, πνίγονταν στα χρέη, να διαγράψει ουσιαστικά τα χρέη ιδιωτών προς ιδιώτες (κυρίως προς τους μεγαλογαιοκτήμονες) και προς το αθηναϊκόΔημόσιο, να καταργήσει τον δανεισμό «επί σώμασι», με εγγύηση το σώμα του υπόχρεου και την υποδούλωσή του, μαζί και την υποδούλωση της οικογένειάς του, ενώ απελευθερωσε όσους Αθηναίους είχαν γίνει δούλοι λόγω χρεών στην ίδια την Αθήνα και επανέφερε στην πόλη όσους στο μεταξύ είχαν πωληθεί και μεταφερθεί εκτός Αθήνας.

Η σεισάχθεια του Σόλωνα υπήρξε τότε μια σωτήρια παρέμβαση στην Αθήνα, η οποία, παρά τις μεγάλες αντιδράσεις από τους τότε «τοκογλύφους», συντέλεσε αποφασιστικά στην μετέπειταοικονομική άνθηση και το μεγαλείο των Αθηνών.

Μπορεί από τη «σεισάχθεια» του Σόλωνα να έχουν παρέλθει πάνω από δυόμιση χιλιάδες χρόνιααλλά η ξεχασμένη έννοια της σεισάχθειας, τηρουμένων των αναλογιών, είναι ξανά εξαιρετικά επίκαιρηστη σημερινή Ελλάδα.

Οι σύγχρονοι «δούλοι» δανειολήπτες, στραγγαλισμένοι από τους πιστωτές, χρειάζεται νααπελευθερωθούν καi μαζί τους να απελευθερωθεί και η Ελλάδα!

Πλειστηριασμοί: Χέρι – χέρι τα «κοράκια» με τους τραπεζίτες

Σε μοχλό ταχείας και βίαιης αναδιάρθρωσης όλης της οικονομίας θα εξελιχθεί πολύ σύντομα η διάταξη που ψηφίστηκε στο δεύτερο πολυνομοσχέδιο την Κυριακή 22 Μαΐου 2016 και προβλέπει την απελευθέρωση της πώλησης τραπεζικών δανείων. (Κεφάλαιο Ε’: αντικατάσταση διατάξεων του Ν. 4354/2015 Α’ 176- Εθνική στρατηγική για τη διαχείριση του ιδιωτικού χρέους – Άλλες διατάξεις). Τα συγκεκριμένα άρθρα συνιστούν τομή σε σχέση με το μέχρι σήμερα πλαίσιο γιατί πρώτο, δίνουν την τελευταία προθεσμία για προστασία της πρώτης κατοικίας που χρησιμοποιείται ως υποθήκη μέχρι αξίας 140.000 ευρώ και, το σημαντικότερο, επιτρέπουν την πώληση όχι μόνο των μη εξυπηρετούμενων δανείων, γνωστών κι ως «κόκκινων» (όσα δάνεια δεν αποπληρώνονται επί 90 τουλάχιστον ημέρες), αλλά και των εξυπηρετούμενων!

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τα κόκκινα δάνεια αφορούν στο 53% των συνολικών δανείων που έχουν χορηγήσει οι τράπεζες κι ανέρχονται σε 108 δισ. ευρώ. Ένα σοβαρό ποσό εξ αυτών μπορεί ήδη (από 1/1/2016) να πουληθεί. Πρόκειται για τα δάνεια των μεγάλων επιχειρήσεων, που ανέρχονται περίπου σε 40 δις. ευρώ. Τα υπόλοιπα «κόκκινα» είναι στεγαστικά (29 δις. ευρώ με το 43%, δηλαδή 12 δις. ευρώ, να είναι δάνεια πρώτης κατοικίας), καταναλωτικά (10 δις. ευρώ) επιχειρηματικά (20 δις. ευρώ) και τα υπόλοιπα 9 δις. είναι παρκαρισμένα στα χαρτοφυλάκια των «κακών τραπεζών». Σε αυτά τα 108 δισ. ευρώ θα πρέπει να προστεθούν μερικές χιλιάδες ακόμη δάνεια, συνολικής αξίας 14 δις. ευρώ που φέρουν εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και για τα οποία η Ευρωομάδα της 24ηςΜαΐου απαίτησε να ισχύουν ό,τι και τα υπόλοιπα τραπεζικά δάνεια: απελευθέρωση της πώλησής τους και πλειστηριασμοί!

H Ιρλανδία ως το υπόδειγμα για την Κύπρο

Από το Γρανάζι

«Η Ιρλανδία είναι το υπόδειγμα για την Κύπρο», δήλωνε πριν λίγες μέρες με ύφος χιλίων καρδιναλίων ο ΥΠΟΙΚ Χάρης Γεωργιάδης. Στη κατάληξη των δηλώσεων του τόνιζε ότι «ενώ η Ιρλανδία είχε σχεδόν χρεοκοπήσει, εφάρμοσε πρόγραμμα αποτελεσματικών μεταρρυθμίσεων και είναι σήμερα η ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία στην ευρωζώνη».

Συνάδουν οι δηλώσεις του ΥΠΟΙΚ με την πραγματικότητα; Το πρώτο σκέλος των δηλώσεων του συνάδει μερικώς. Όντως, η Κύπρος ακολουθεί κατά γράμμα το ιρλανδικό μοντέλο. Όμως αυτό δεν παρατηρείται μόνο στην εποχή της μιζέριας και της κρίσης των δύο αυτών οικονομιών αλλά πολύ πριν αυτές οι δύο οικονομίες καταρρεύσουν και τεθούν σε καθεστώς μνημονίου.

Τόσο η Ιρλανδία όσο και η Κύπρος εδώ και δεκαετίες αποτελούν «παράδεισο» για το φοροδιαφεύγoν πολυεθνικό κεφάλαιο, προσφέροντας σε αυτό πλήρη εχεμύθεια. Τα προηγούμενα χρόνια της ιρλανδικής και κυπριακής «ευμάρειας» ήταν αποτέλεσμα της παγκόσμιας υπερσυσσώρευσης πολυεθνικού κεφαλαίου, μέρος του οποίου διακλαδώθηκε και στο τραπεζικό σύστημα των δύο αυτών χωρών.

Αξιοπρέπεια και ιδιωτικό χρέος –πέρα από τα συνθήματα και τις επικοινωνιακές φούσκες

europeanbusiness

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Αν η αξιοπρέπεια είναι κάτι που κατακτάται με «μαγκιές», «τσαμπουκάδες», αντισυμβατικές επιδείξεις και διάφορες άλλες «προοδευτικές» συμπεριφορές, τότε κάποιοι συμπατριώτες μας –αυτοί που υπέγραψαν ένα κείμενο διαμαρτυρίας και θυμού για προσβολή της χώρας μας– θα πρέπει να είναι αναξιοπρεπείς. 

Και τούτο διότι βλέπουν την Ελλάδα να αντιμετωπίζεται ως παρίας της Ευρώπης, να γελοιοποιείται λόγω κάποιων δήθεν αντισυμβατικών συμπεριφορών εκπροσώπων της και, τελικά, να θεωρείται ανίκανη να υιοθετήσει μέτρα και διαδικασίες ικανές να την φέρουν στον δρόμο της ανάπτυξης και της διαρθρωτικής ανασυγκρότησης. 

Ορισμένοι από τους συμπατριώτες μας, πέραν του γράφοντος, που υπέγραψαν το προαναφερόμενο κείμενο είναι και οι κ.κ. Γιώργος Μπήτρος, Νίκος Δήμου, Τηλέμαχος Μαράτος, Παναγιώτης Βουρλούμης, Τάσος Αβραντίνης, Νίκος Εμπέογλου, Δημήτρης Κατσούδας, Τάκης Μίχας, Διονύσης Γουσέτης, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Στέλιος Περράκης, Θαλής Κουτούπης, Κων. Γκούζιας, Κώστας Χριστίδης, Θάνος Τζήμερος και η κυρία Μιράντα Ξαφά. 

Με το κείμενο δε αυτό, οι περίπου 220 συμπατριώτες μας που το υιοθέτησαν εκ των υστέρων, χωρίς φόβο και πάθος και παρά τις απίθανες διαδικτυακές ύβρεις που δέχθηκαν, θέτουν μία σειρά από σοβαρά προβλήματα τα οποία απέχουν πολύ από τού να δημιουργούν λόγους «εθνικής υπερηφάνειας».

Κατά πρώτον, στο σχετικό κείμενο επισημαίνεται ότι η «εθνική υπερηφάνεια» συνδέεται με επιτεύγματα που μπορούν να κάνουν υπερήφανο έναν λαό και όχι με λεκτικές επιθέσεις και εξυπνακισμούς. 

Εμμέσως πλην σαφώς, οι υπογράφοντες το κείμενο αναγνωρίζουν ότι, αν η Ελλάδα του 2010 δεν χρεοκόπησε ατάκτως, το οφείλει στην γερμανική επίδειξη αλληλεγγύης, η οποία εκδηλώθηκε κατά παράβαση κοινοτικών κανόνων, έναντι μιας χώρας η οποία ακόμη και σήμερα δεν τιμά την υπογραφή της. 

Το ιδιωτικό χρέος

oikonomica

Παρουσιάσαμε σε προηγούμενο άρθρο τον τρόπο που οι ιδιωτικές τράπεζες «δημιουργούν» χρήμα από το μηδέν μέσω του δανεισμού. Τί είναι λοιπόν το χρέος αυτό. Είναι απλά αέρας; Η απάντηση είναι όχι. Μπορεί να δημιουργήθηκε από το μηδέν, αντιστοιχεί όμως σε κάτι πολύ πραγματικό· την υπόσχεση από μέρος του δανειζόμενου ότι θα αποπληρώσει το δάνειο αυτό στο μέλλον. Το χρέος είναι λοιπόν ένας τρόπος μεταφοράς μελλοντικής αγοραστικής δύναμης στο παρόν.

Πως όμως μπορεί μια τράπεζα να είναι βέβαιη ότι η μελλοντική αγοραστική δύναμη θα περιέλθει στα χέρια του δανειολήπτη; Η απάντηση είναι ότι δεν μπορεί να είναι βέβαιη. Μπορεί να κάνει εκτιμήσεις ανάλογα με το προφίλ του υποψηφίου δανειολήπτη, τη φύση της απασχόλησής του, την ηλικία του κλπ. Για παράδειγμα μέχρι πρότινος οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα ήταν ιδανικοί πελάτες των τραπεζών, αφού απολάμβαναν σταθερή απασχόληση και σχετικά σταθερό και προβλέψιμο εισόδημα σε βάθος χρόνου.

Για να αντισταθμίσει την αβεβαιότητα των μελλοντικών εισοδημάτων του δανειολήπτη η τράπεζα συνήθως ζητάει εγγυήσεις. Αυτή η εγγύηση συνήθως προέρχεται από την περιουσία του δανειολήπτη. Αν λοιπόν το δάνειο είναι στεγαστικό, προσημειώνεται το ακίνητο που αγοράζει ο δανειολήπτης, αν το δάνειο χρησιμοποιηθεί για την αγορά αυτοκινήτου, η τράπεζα παρακρατεί την κυριότητα του αυτοκινήτου μέχρι την οριστική αποπληρωμή του δανείου. Σε περίπτωση που ο δανειολήπτης αδυνατεί να αποπληρώσει τις δόσεις του δανείου του η τράπεζα του παίρνει το σπίτι ή του αυτοκίνητο. Σε καταναλωτικά δάνεια, τα οποία συνήθως είναι μικρότερης αξίας η τράπεζα δεν παρακρατάει την κυριότητα περιουσιακών στοιχείων του δανειολήπτη, διατηρεί όμως τη δυνατότητα να τα διεκδικήσει στο μέλλον αν ο δανειολήπτης αποδειχτεί αφερέγγυος.

Η κίνηση του Ντράγκι

protagon

Photo: The Council of the European Union

του Γιάννη Βαρουφάκη

O Μάριο Ντράγκι γνώριζε από το καλοκαίρι του 2012, όταν επενέβη με μια ρητορική αλλά (όπως αποδείχθηκε) αποτελεσματική κίνηση που έσωσε (τουλάχιστον προσωρινά) το ευρώ, ότι η Κρίση του Ευρώ στην καλύτερη περίπτωση θα μεταφερόταν από το πεδίο των χρηματαγορών (τα περίφημα spreads) στο πεδίο των επενδύσεων (οι οποίες καταρρέουν σε όλη την ευρωζώνη) και του αποπληθωρισμού (ο οποίος καθιστά την ευρωζώνη μη βιώσιμη σήμερα). Η αγωνία του Προέδρου της ΕΚΤ για το μέλλον του νομίσματος που διαχειρίζεται εκ μέρους των ευρωπαίων πολιτών βρίσκεται συνεχώς στα ουράνια. Ξέρει τι πρέπει να γίνει, αλλά δεν έχει βέβαια την πολιτική εξουσία να το επιβάλει στο Βερολίνο στον τομέα της δημοσιονομικής και επενδυτικής πολιτικής. Ακόμα και εντός του ΔΣ της ΕΚΤ, του οποίου προεδρεύει, και που υποτίθεται ότι αποφασίζεται η νομισματική πολιτική, οι ισορροπίες δεν είναι με το μέρος του ώστε να πράξει αυτό που πιστεύει ότι απαιτείται.

Στο Jackson Hole τις προάλλες έκανε μια θεαματική ομιλία όπου για πρώτη φορά μίλησε για την ανάγκη να «παντρευτούν» οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις με (α) επεκτατική δημοσιονομική πολιτική (ιδίως από πλεονασματικά κράτη-μέλη όπως η Γερμανία) σε συνδυασμό με (β) επεκτατική νομισματική πολιτική από τη «δική» του ΕΚΤ. Ένας τέτοιος συνδυασμός είναι το ελάχιστο προαπαιτούμενο (χωρίς να αποτελεί ικανή συνθήκη) για την επιβίωση του ευρώ, και ο κ. Ντράγκι το γνωρίζει. Όμως, γνωρίζει ακόμα πως δεν θα εισακουστεί – τουλάχιστον δεν διαφαίνεται ότι θα εισακουστεί, με αποτέλεσμα Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία να βυθίζονται γοργά σε μια τρύπα που εγγυάται τη χειροτέρευση της Κρίσης του Ευρώ. Να γιατί ζώνουν τα φίδια τον κ. Ντράγκι.

Το δίδαγμα της Αργεντινής

analyst

Ενώ Ελλάδα καλείται στην έδρα του κλαμπ του Παρισιού, στο οποίο διαπραγματεύονται τα κράτη αναδιαρθρώσεις χρεών, η χώρα της Λατινικής Αμερικής κινδυνεύει να χρεοκοπήσει ξανά – λόγω μίας κρυφής ρήτρας, στο δικό της PSI  

.

Όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στον οικονομικό πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ των Η.Π.Α. και της Ρωσίας – όπου, εάν τυχόν κλιμακωθεί, ο μεγάλος χαμένος θα είναι η Ευρώπη, τόσο από ενεργειακής (άρθρο), όσο και από οικονομικής πλευράς.

Με δεδομένα δε τα τεράστια προβλήματα των ευρωπαϊκών τραπεζών (ανάλυση), την έκθεση τους στην Ουκρανία (κυρίως των αυστριακών), την πτώχευση της πορτογαλικής «Τράπεζας του Αγίου Πνεύματος», την κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Βουλγαρίας (άρθρο), καθώς επίσης τα δάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών στη Ρωσία (γράφημα), η κατάσταση θα μπορούσε να ξεφύγει πολύ εύκολα από τον έλεγχο.

Ιδιωτικό και δημόσιο χρέος

Σεισάχθεια

του Βασίλη Βιλιάρδου

“Η Ελλάδα ζει, χρόνια τώρα, πάνω από τις δυνάμεις της”, έχει αναφέρει μία παλαιότερη μελέτη του γερμανικού ινστιτούτου οικονομικών ερευνών (DIW), συνεχίζοντας:

“Η κατανάλωση υπερβαίνει κατά πολύ την παραγωγή αγαθών. Ένας πολύ βασικός παράγοντας της οικονομικής αδυναμίας της χώρας είναι η συγκριτικά αρνητική σχέση τιμών και προσφερομένων υπηρεσιών (price for value).

Ειδικά όσον αφορά τον Τουρισμό, ο οποίος είναι ένας εκ των κύριων πυλώνων της οικονομίας της, η Ελλάδα πρέπει να ανταγωνίζεται με χώρες εκτός Ευρώπης, όπως η Τυνησία, το Μαρόκο κλπ. Το κόστος εργασίας όμως ανά ώρα στην Ελλάδα, είναι πολύ υψηλότερο από τους ανταγωνιστές της – αφού ανέρχεται στα 11,39 Ευρώ, όταν στην Πορτογαλία είναι μόλις 8,49 €, στην Τουρκία 4 € και στη Βουλγαρία 1,55 €.

Εάν λοιπόν δεν περιορισθούν αισθητά οι αμοιβές, είναι αδύνατον να διαφύγει η Ελλάδα από την κρίση χρέους και δανεισμού – οπότε δεν έχει κανένα νόημα η διάσωση της από την Ευρώπη”.

Άρθρο