HELVETXIT προς Ωρας

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Ενώ οι διαπραγματεύσεις για το ΜΠΡΕΞΙΤ (την αποχώρηση της Βρεταννίας από την Ευρωπαϊκή …Διαίρεση) καρκινοβατούν επί τριετία, η επταμελής Ελβετική κυβέρνηση (συνασπισμού) δεν δίστασε να άρει την διαπραγμάτευση των Ελβετικών μετοχών στα χρηματιστήρια της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (Λονδίνου, Φραγκφούρτης, Παρισίων), μη ενδίδουσα στον Ευρωπαϊκό εκβιασμό ν’ αποδεχθή την πρώτη Ιουλίου εμπορική συμφωνία που θα επεξέτεινε αυτομάτως τους δεσμευτικούς νόμους της Κομμισσιόν στην ανεξάρτητο Ελβετική Ομοσπονδία.

Αληθώς, μία γενναία απόφαση της μικράς Αλπινικής χώρας με την αρχαιότερη δημοκρατία στην Ευρώπη (ΣΣ:πλην του Αγίου ΄Ορους).Μετοχές όπως της Νεστλέ, της Τραπέζης UBS και των φαρμακευτικών ΡΟΣ και ΝΟΒΑΡΤΙΣ δεν θα μπορούν να διαπραγματεύονται στην Ευρώπη ,αν και συνιστούν το 1/5 του δείκτου ΓιουροστόκΧΧ.

Βεβαίως ,οι Ελβετικές μετοχές θα συνεχίσουν να αγοράζονται και να πωλούνται στην Γώλλ Στρήτ με δολλάρια και στα χρηματιστήρια της Ζυρίχης , Βέρνης και Γενεύης ,σε Ελβετικά φράγκα.

Συμφωνία Αμερικής και Ελβετίας

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Για πρώτη φορά, Ελβετός πρόεδρος έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπεδέχθη τον πρόεδρο της Ελβετικής Ομοσπονδίας, Ούλι Μάουρερ και συζήτησε την σύναψη διμερούς συμφωνίας ελευθέρου εμπορίου μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελβετίας. Επίκεντρο των συνομιλιών της ολιγομελούς Ελβετικής αντιπροσωπείας και της Αμερικανικής κυβερνήσεως είναι κατ’ αρχήν ο Αγροτικός τομέας, όπου το 2006 απέτυχε μία συμφωνία μηδενισμού των δασμών και ποσοστώσεων, εξ αιτίας της αντιδράσεως των Ελβετών αγροτών, που είναι η ισχυροτέρα «ομάδα πιέσεως» στο κοινοβούλιο της Βέρνης. Στην Ελβετία λαμβάνεται υπ’ όψιν σοβαρά η λαϊκή βούληση, με υποχρεωτικά δημοψηφίσματα στα οποία δεν χωρούν «κωλοτούμπες», ως παρ’ ημίν.

Σήμερα, υπό τις πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και των αξιώσεων της ανελέγκτου Κομμισσιόν περί πλήρους άρσεως της προστασίας του Ελβετικού αγροτικού προϊόντος, τα πνεύματα έχουν αλλάξει στην Ελβετική κοινή γνώμη. Η κυβέρνηση συνασπισμού ανταποκρίθη και έστειλε τον ενιαύσιο πρόεδρο της στην Ουάσιγκτον να ζητήσει βοήθεια.

Την εξαναγκαστική υπογραφή «πολυμερούς» εμπορικής συμφωνίας με την «ηνωμένη» Ευρώπη μπορεί ν’ αντικαταστήσει μία «διμερής» συμφωνία με την Αμερική, υπέρ της οποίας τάσσεται ο πρόεδρος Τραμπ προς σωτηρίαν των μικρών χωρών.

Το μάθημα της Ελβετίας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Εισφέρουν στην οικονομία με 3,6 δισ. ελβετικά φράγκα ομοσπονδιακό φόρο, πλέον 2 δισ. φόρο στα καντόνια, ενώ έχουν δημιουργήσει περίπου 150.000 θέσεις εργασίας. Είναι οι περίπου 24.000 εταιρείες προνομιακής φορολογικής μεταχείρισης, που εδρεύουν στην Ελβετία. Κάποια εκ των 26 καντονιών δεν επιβαρύνουν τις ξένες εταιρείες με κανένα επιπρόσθετο φόρο από το 7,8% που επιβάλλει η ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Έτσι φορολογούνται στα καντόνια με συντελεστές από 7,8% ως 12%, έναντι 12% ως 24% των ελβετικών εταιρειών.

Η Ε.Ε. -η υποκρισία λιώνει σαν φοντί, καθότι οι πολυεθνικές δεν καταβάλλουν σχεδόν σε καμία χώρα της Ε.Ε. τον προβλεπόμενο φορολογικό συντελεστή- και ο ΟΟΣΑ ήταν και είναι κατηγορηματικά αντίθετοι με την ελβετική πρακτική και ζητούν επιμόνως την κατάργησή της.

Οι Ελβετοί προ διετίας ερωτήθηκαν σε δημοψήφισμα και υπεραμύνθηκαν της διατήρησης των «δώρων» σε ξένους επενδυτές. Πλέον, περίπου τα 2/3 των Ελβετών θέλουν να μπει ένα τέλος, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δημοσιεύτηκε την περασμένη Παρασκευή.

Το 62% δηλώνει ότι θα ψηφίσει υπέρ της φορολογικής μεταρρύθμισης στο δημοψήφισμα της 19ης Μαΐου, ενώ το 2017 είχε απορρίψει με 59% κάτι ανάλογο, θεωρώντας ότι οι αλλαγές δεν θα επιβαρύνουν τις επιχειρήσεις, αλλά τους πολίτες, μειώνοντας τα συνολικά φορολογικά έσοδα των καντονιών.

Αποταμιεύσεις και Πλεονάσματα

analyst

Έχοντας την πεποίθηση ότι, η γνώση είναι δύναμη, καθώς επίσης πως όλοι πρέπει να γνωρίζουν τα βασικά στοιχεία της μακροοικονομίας, αφού διαφορετικά δεν κατανοούν τι ακριβώς συμβαίνει, δεν προοδεύει η χώρα τους και δεν αυξάνεται η ευημερία τους, θεωρούμε απαραίτητη τη σωστή ενημέρωση – η οποία όμως απαιτεί κόπο από όλους.

.

Ανάλυση – οικονομική θεωρία

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Εισαγωγικά, από μακροοικονομικής πλευράς, τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μίας χώρας σημαίνουν πως όλοι οι κλάδοι της οικονομίας της έχουν «καθαρές» αποταμιεύσεις – αφαιρουμένων δηλαδή των υποχρεώσεων τους. Επειδή τώρα οι αποταμιεύσεις του ενός είναι γενικότερα απαιτήσεις απέναντι σε κάποιον άλλο, τότε αυτές οι απαιτήσεις μπορούν να είναι μόνο απέναντι στο εξωτερικό – γνωρίζοντας πως ισχύει το ότι, για κάθε χρηματοπιστωτική απαίτηση υπάρχει πάντοτε μία ανάλογη υποχρέωση. Με άλλα λόγια πως απέναντι στα χρέη υπάρχουν πάντοτε αντίστοιχα περιουσιακά στοιχεία – οπότε δεν χρωστούν τα κράτη σε άλλους πλανήτες, όπως συχνά αναφέρεται, αλλά σε κάποιους που έχουν αντίστοιχες αποταμιεύσεις (χρηματικές και άλλες).

Κατ’ επακόλουθο, ένα κράτος με ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών του, όπως η Μ. Βρετανία ή οι Η.Π.Α., είναι χρεωμένο στο εξωτερικό – ενώ μία χώρα με πλεονάσματα, όπως η Γερμανία ή η Ελβετία, έχει απαιτήσεις από τις άλλες χώρες που είναι αυτόματα οφειλέτες της. Το πρώτο ερώτημα εν προκειμένω είναι σχετικά με το πώς δημιουργούνται τα πλεονάσματα – ή, από μία άλλη οπτική γωνία, πώς συμβαίνει οι Γερμανοί και οι Ελβετοί να είναι καθαροί αποταμιευτές, έχοντας αντίστοιχες απαιτήσεις απέναντι στο εξωτερικό.

Για να απαντήσει κανείς από την πλευρά των ατόμων, οφείλει να αναλύσει το τι συμβαίνει στην Ελβετία, ως αντιπροσωπευτικό δείγμα όλων σχεδόν των κρατών– κάτι που όμως δεν ισχύει απόλυτα για τη Γερμανία, επειδή είναι μέλος της Ευρωζώνης, οπότε υπάρχουν και άλλες ιδιαιτερότητες. Στα πλαίσια αυτά τα εξής:

Το νομισματικό πείραμα της Ελβετίας

analyst

Το πρόβλημα δεν είναι η πολιτική χαλάρωσης, αλλά οι μεγάλες εισοδηματικές ανισότητες, οι υπερβολικά πλεονασματικές χώρες, καθώς επίσης τα θηριώδη χρέη που έχουν συσσωρευτεί στο σύστημα και τα οποία ασφαλώς δεν αντιμετωπίζονται με τη μείωση της ρευστότητας ή με την αύξηση των βασικών επιτοκίων – ενώ η μεγάλη απειλή δεν είναι ο υπερπληθωρισμός, αλλά η ύφεση και ο αποπληθωρισμός.

.

«Tο νούμερο ένα εξαγωγικό προϊόν της Ελβετίας είναι η εμπιστοσύνη, ακολουθούμενο από τη σταθερότητα – με απλά λόγια αυτή είναι η «κότα με τα χρυσά αυγά» της χώρας, όπως επίσης της Ιαπωνίας, με την έννοια πως και τα δύο αυτά κράτη θεωρούνται απόλυτα ασφαλή και σίγουρα από τους διεθνείς επενδυτές. Είναι περιττό δε να προσθέσουμε πως το πολιτικό σύστημα της Ελβετίας, η άμεση Δημοκρατία, έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό – ενώ το πολιτισμικό επίπεδο των Πολιτών και των δύο χωρών θεωρείται υποδειγματικό».

.Ανάλυση, νομισματική πολιτική

- του Βασίλη Βιλιάρδου

Ενώ η Ελλάδα βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην κρίση, χάνοντας πλέον εκτός από τα δημόσια και ιδιωτικά της περιουσιακά στοιχεία το όνομα της Μακεδονίας, οπότε έδαφος, καθώς επίσης συνεχίζοντας να κυβερνάται χωρίς καμία οικονομική λογική, με μία σχεδόν ανύπαρκτη κεντρική τράπεζα που αδυνατεί να στηρίξει το ζόμπι τραπεζικό σύστημα της χώρας, πολλά άλλα κράτη γράφουν ιστορία – όπως η Ιαπωνία που διεξάγει ένα νομισματικό πείραμα, το οποίο μπορεί μεν να μην πετύχει τελικά, αλλά την έχει βοηθήσει μέχρι σήμερα να ανταπεξέλθει με το υπέρογκο δημόσιο χρέος της, της τάξης του 253% του ΑΕΠ της (ανάλυση).

Όπως έχουμε αναφέρει, ο Ισολογισμός της κεντρικής της τράπεζας έχει ήδη υπερβεί το ΑΕΠ της χώρας για πρώτη φορά στην ιστορία, χωρίς να προκληθεί υπερπληθωρισμός – κάτι που διαπιστώνεται επίσης στην Ελβετία, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Υπάρχει όμως μία πολύ σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο αυτών κεντρικών τραπεζών – αφού στην περίπτωση της ελβετικής (SNB) η αύξηση του Ισολογισμού δεν προήλθε από την αγορά κρατικών ομολόγων της χώρας, αλλά συναλλάγματος στα πλαίσια των επεμβάσεων της για τη σταθεροποίηση του νομίσματος (ανατιμήθηκε υπερβολικά δυσκολεύοντας τις εξαγωγές), ειδικά μετά την αποδέσμευση του φράγκου από το ευρώ (ανάλυση).

Η Ελβετία αψήφησε τον εκβιασμό της Κομισιόν

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Η «είδηση» της περασμένης εβδομάδος δεν ήταν τόσον η στάσις των «κιτρίνων γιλέκων» στο Παρίσι, η αντίστασις των Βρετανών συντηρητικών στο Brexit και η ανάστασις της φασιστικής Δεξιάς στην Ανδαλουσία της Ισπανίας, όσον το γεγονός ότι η Ελβετία αψήφησε εκβιασμό που της άσκησε η ΕΕ.

Το επταμελές υπουργικό συμβούλιο -έχει τη σημασία του- της Ελβετικής Ομοσπονδίας, που εδρεύει στην Βέρνη, συνελθόν εκτάκτως, απεφάσισε να μην ενδώσει στον εκβιασμό της Κομισιόν δια την άμεση επικύρωση 120 διμερών συμφωνιών, επ’ απειλή διακοπής της διαπραγματεύσεως ελβετικών μετοχών στα χρηματιστήρια αξιών (Φραγκφούρτης, Παρισίων, Μιλάνου κλπ). Η πρόφαση που χρησιμοποίησαν ήταν ότι δεν εναρμονίζονται με το «θεσμικό πλαίσιο» της ΕΕ.

Οι έξι Ελβετοί υπουργοί μαζί με τον ενιαύσιο πρόεδρο της Ομοσπονδίας, ανέβαλαν την απόφαση για την προσεχή άνοιξη, «αφού συμβουλεύθηκαν πρώτα το εκλογικό σώμα της Ελβετίας», αν και υπεστήριξαν ότι οι χρηματιστηριακοί κανόνες της χώρας εναρμονίζονται, πλήρως, με τα ειωθότα των ευρωπαϊκών αγορών. Η Κομισιόν έθεσε ως καταληκτική ημερομηνία την 31 Δεκέμβρη 2018, ειδάλλως θα άρει το δικαίωμα διαπραγματεύσεως επί ελβετικών μετοχών με ενδεχόμενο να απωλέσει το χρηματιστήριο της Ζυρίχης μέχρις και το 70% του τζίρου του. Παρ’ όλα αυτά οι επτά Ελβετοί πολιτικοί, απτόητοι, αγνόησαν την προθεσμία.

Η κόλαση των Ελβετών

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

ktzor@naftemporiki.gr

Οι Ελβετοί ψήφισαν την Κυριακή. «Όχι» στις αγελάδες με κέρατα και «όχι» στην υπερίσχυση του εθνικού δικαίου έναντι του διεθνούς. Το πρώτο, όπως ήταν φυσικό, τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας, μετά την πρωτοβουλία ενός πολίτη, που στόχευε στο να δοθούν επιχορηγήσεις στους κτηνοτρόφους που αποφασίζουν να μην κόψουν τα κέρατα στα ζώα τους.

Το 45,28% τάχθηκε υπέρ της πρότασης του κτηνοτρόφου, που συγκέντρωσε τις 100.000 υπογραφές που απαιτούνταν για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Οι αστικές περιοχές ψήφισαν σε μεγαλύτερο ποσοστό υπέρ της πρωτοβουλίας. «Στις πόλεις έχουν ακόμη καρδιά, στην ύπαιθρο το μόνο που σκέφτονται είναι τα χρήματα» σημείωσε ο αγρότης, δικαιολογώντας το αποτέλεσμα στη χώρα-παράδεισο των τραπεζών, που συγκεντρώνει τον πλούτο των εθνών.

Remaining Time-0:00

Fullscreen

Mute

Δεν ξέρω αν η κόλαση των Ελβετών είναι ότι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον ελβετικό παράδεισο της ευημερίας, της τάξης και της πλήξης, ούτε αν η περίφημη ραδιοφωνική φάρσα του Όρσον Γουέλς θα αποδειχτεί προφητική και η ψήφος των Ελβετών θα σώσει τον πλανήτη από τους Αρειανούς.

Ελβετική Κεντρική Τράπεζα

analyst

Η κορυφαία μετοχή της χρονιάς, με τεράστια κέρδη για τους επενδυτές που κατανόησαν έγκαιρα τη στρατηγική της

.

Επενδύσεις & Αγορές

Στο παρελθόν, τον Οκτώβριο του 2016, με την τιμή της μετοχής της εισηγμένης κεντρικής τράπεζας στα 1.750 φράγκα, την είχαμε χαρακτηρίσει ως την Black Rock της Ελβετίας – εκτιμώντας σωστά πως το επενδυτικό της χαρτοφυλάκιο στις ισχυρά αναπτυσσόμενες αμερικανικές εταιρείες, ιδίως σε αυτές της υψηλής τεχνολογίας, θα της προσέφερε μεγάλες αποδόσεις. Έτσι θα κατάφερνε να αντισταθμίσει τις τεράστιες ζημίες που προκλήθηκαν στον Ισολογισμό της –  λόγω της αποσύνδεσης του φράγκου από το ευρώ και το νομισματικό σοκ που είχε ως αποτέλεσμα.

Σήμερα, η μετοχή της τράπεζας έφτασε στα 5.940 φράγκα (γράφημα), παρουσιάζοντας αύξηση 60% από την αρχή του έτους – ενώ κατά τη διάρκεια της Παρασκευής εκτοξεύθηκε στα 6.800 φράγκα, αν και στη συνέχεια έπεσε, με τη μεγάλη διακύμανση της να οφείλεται στην ύπαρξη μικρής προσφοράς μετοχών (πηγή). Έτσι είναι η δεύτερη καλύτερη όσον αφορά την άνοδο της τo 2018, μετά την εταιρεία διαχείρισης ακινήτων ORASKOM – ενώ οι κυριότεροι αγοραστές της είναι οι Γερμανοί επενδυτές, επειδή θεωρούν τη μετοχή πολύ ανθεκτική σε περιόδους κρίσεων, συγκρινόμενη με τις καταθέσεις στις τράπεζες.

Ο «Ελβετικός Σουγιάς» της Καινοτομίας: Δημόσια Πολιτική – Επιχειρηματικότητα – Ισότητα

analyst

Σύμφωνα με την Έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για το Χάσμα μεταξύ των Φύλων, η Κύπρος έπεσε στην 92η θέση το 2017 σε σύγκριση με την 84η θέση το 2016 σε σύνολο 144 χωρών. Αντίθετα η κατάταξη της Ελλάδας βελτιώθηκε από την 92η θέση το 2016 στην 78η θέση το 2017. Σύμφωνα με την εν λόγω έρευνα, η Κύπρος κατατάσσεται σε χειρότερη θέση από χώρες όπως είναι η Κένυα, η Μπαγκλαντές, η Ουγκάντα, η Μογγολία, η Ζιμπάμπουε, η Γκάνα, η Αλβανία, η Μολδαβία, η Τανζανία, η Σενεγάλη, η Μποτσουάνα κ.ά.

Ειδικότερα, στο δείκτη «πολιτική χειραφέτηση» η Κύπρος βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης (115η θέση το 2017 σε σύγκριση με την 105η θέση το 2016). Στο δείκτη «υγεία και επιβίωση» η θέση της Κύπρου διολίσθησε 55 θέσεις, από την 71η θέση το 2016 στην 126η θέση το 2017. Στο δείκτη «πολιτική χειραφέτηση» η Ελλάδα βρίσκεται στην 88η θέση το 2017 σε σύγκριση με την 101η θέση το 2016 ενώ στο δείκτη «υγεία και επιβίωση» είναι στην 89η θέση το 2017 σε σύγκριση με την 54η θέση το 2016.

Ο Klaus Schwab –ιδρυτής και εκτελεστικός διευθυντής του World Economic Forum– απευθύνει ένα πολύ σαφές μήνυμα: «Περνάμε από την εποχή του καπιταλισμού στην εποχή που θα κυριαρχεί το ταλέντο. Η ανταγωνιστικότητα σε εθνικό και επιχειρηματικό επίπεδο θα καθοριστεί περισσότερο από ποτέ από την καινοτόμο ικανότητα μιας χώρας ή μιας εταιρείας. Μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο, η ενσωμάτωση των γυναικών, ως υπολογίσιμες δυνάμεις, στην ομάδα των ταλαντούχων είναι εκ των ων ουκ άνευ».

Ελβετία, πρωταθλήτρια στα χρέη των νοικοκυριών

analyst

Εάν για κάτι θεωρούμε απολύτως υπεύθυνες τόσο τις ελληνικές κυβερνήσεις, όσο και τους Πολίτες, είναι για το ότι ποτέ δεν συζητήθηκε η πιθανότητα να μπορέσουμε να εξυπηρετήσουμε μόνοι μας τα χρέη μας – με δικά μας μέσα δηλαδή και χωρίς να υποταχθούμε σε καμία Τρόικα, παρά το ότι ασφαλώς είχαμε τη δυνατότητα.

.

Άποψη

Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα της κεντρικής τράπεζας των κεντρικών τραπεζών (BIS), σε καμία χώρα στον πλανήτη τα χρέη των νοικοκυριών ως ποσοστό επί του ΑΕΠ δεν είναι τόσο υψηλά, όσο στην Ελβετία – ούτε καν στις Η.Π.Α., όπου η κατανάλωση επί πιστώσει είναι πιο διαδεδομένη, σχετικά με οποιοδήποτε άλλο κράτος.

Όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, τα ελβετικά νοικοκυριά οφείλουν συνολικά 853 δις $ ή 128,2% του ΑΕΠ τους – ακολουθούμενα από τους Αυστραλούς (123,1% του ΑΕΠ) και τους Δανούς (120,7%), όταν ο μέσος όρος της Ευρωζώνης είναι μόλις 58,7%.

.

Το ελβετικό παράδοξο

Όσο για τους Ελβετούς, το μέλλον θα κρίνει εάν έκριναν σωστά ή εάν «αυτοπυροβολήθηκαν», λέγοντας «Όχι» σε μια εποχή που και άλλες οικονομίες διεκδικούν μεγαλύτερο μερίδιο της «πίτας» των επενδύσεων.

 

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Στη διάρκεια της καμπάνιας πριν από το δημοψήφισμα των Βρετανών οι πολιτικοί και από τα δύο «στρατόπεδα» περιέγραφαν την κάλπη της 23ης Ιουνίου ως ευκαιρία μίας ζωής.

Στην Ελβετία οι πολίτες έχουν πολύ πιο συχνά τέτοιες ευκαιρίες. Το 2014, για παράδειγμα, οι Ελβετοί κλήθηκαν να απαντήσουν «Ναι» ή «Όχι» σε περισσότερα από δέκα δημοψηφίσματα. Προ ημερών, το 59% των ψηφοφόρων είπε «Όχι» στη μεταρρύθμιση του συστήματος φορολόγησης επιχειρήσεων. Με μέσο συντελεστή 17,8%, το σύστημα καθιστά τη χώρα ελκυστικότερο προορισμό για ξένους επενδυτές σε σύγκριση με χώρες, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία ή η Γερμανία.

Το ειδικό καθεστώς επιτρέπει στα καντόνια να φορολογούν χαμηλότερα τις πολυεθνικές απ’ ό,τι τις ελβετικές επιχειρήσεις. Η πρόταση της κυβέρνησης ήταν να καταργήσει μεν το ειδικό καθεστώς, αλλά να προσφέρει φοροελαφρύνσεις για έρευνα και ανάπτυξη. Επιπλέον, τα καντόνια θα καθιέρωναν ενιαίο μειωμένο συντελεστή κοντά στο 15% για όλες τις επιχειρήσεις.

Παιδιά-σκλάβοι στην Ελβετία

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Χιλιάδες άνθρωποι στην Ελβετία, οι οποίοι εξαναγκάστηκαν σε παιδική εργασία, απαιτούν αποζημίωση για την κλεμμένη παιδική τους ηλικία. Από τη δεκαετία του 1850, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά απομακρύνθηκαν από τους γονείς τους και στάλθηκαν σε αγροκτήματα για να εργαστούν, μια πρακτική που συνεχίστηκε και κατά τον 20ο αιώνα.

Ο David Gogniat άκουσε ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα. Ήταν δύο αστυνομικοί. «Τους άκουσα να φωνάζουν και συνειδητοποίησα ότι κάτι πήγαινε στραβά. Κοίταξα έξω και είδα ότι η μητέρα μου τους είχε σπρώξει από τις σκάλες,» λέει. «Στη συνέχεια, μπήκε μέσα και έκλεισε την πόρτα. Την επόμενη μέρα, ήρθαν τρεις αστυνομικοί. Ένας ακινητοποίησε την μητέρα μου και οι άλλοι με πήραν μαζί τους». Στην ηλικία των οκτώ, είχε ουσιαστικά απαχθεί και μεταφερθεί σε ένα αγρόκτημα. Ως και σήμερα δεν έχει καμία ιδέα γιατί. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ο ίδιος, ο αδερφός του και οι αδελφές του ζούσαν μόνοι τους με τη μητέρα τους. Ήταν φτωχοί, αλλά τα παιδικά του χρόνια ήταν ευτυχισμένα ώσπου μια μέρα, το 1946, όταν γύρισε στο σπίτι από το σχολείο, είδε πως τα αδέλφια του είχαν εξαφανιστεί. Ένα χρόνο αργότερα, ήταν η σειρά του. Οδηγήθηκε σε μια παλιά αγροικία και έγινε εργάτης. Ξυπνούσε πριν τις 06:00 και εργαζόταν πριν και μετά το σχολείο. Η ημέρα του τελείωνε μετά τις 22:00. Αυτός ο επιβλητικός άνδρας, στα 70 του, μοιάζει ευάλωτος, καθώς θυμάται τη συχνή βία από τον θετό του πατέρα. «Θα τον περιέγραφα σχεδόν ως τύραννο …τον φοβόμουν. Ήταν αρκετά οξύθυμος και με χτυπούσε με την παραμικρή αφορμή,» λέει ο Gogniat. Σε μια περίπτωση, όταν ήταν μεγαλύτερος, θυμάται ότι αντέδρασε βίαια ο ίδιος, άρπαξε τον πατριό του, τον έσπρωξε στον τοίχο και ήταν έτοιμος να τον χτυπήσει. Εκείνος όμως τον απείλησε: «Αν με χτυπήσεις, εγώ θα πω να σε στείλουν σε ίδρυμα». Έτσι ο David υπαναχώρησε. Τα αδέλφια του ζούσαν με οικογένειες σε κοντινό χωριό. Τα έβλεπε σπάνια. Τους έλειπε, πολύ, η μητέρα τους. Αλληλογραφούσαν και υπήρξαν περιστασιακές επισκέψεις. Μια μέρα η μητέρα του έκανε μια τολμηρή προσπάθεια να πάρει τα παιδιά της πίσω. Ήρθε με ένα ζευγάρι Ιταλών σε ένα Fiat Topolino και είπε ότι θα έπαιρνε τα αδέλφια του για μια βόλτα. Ο David δεν ήταν εκεί, αλλά ήταν το θέμα συζήτησης στο χωριό όταν επέστρεψε εκείνο το βράδυ. Η αστυνομία έφερε πίσω τα παιδιά τρεις ημέρες αργότερα. «Το γεγονός ότι η μητέρα μου κανόνισε να «απαγάγει» τα παιδιά της και να τα φέρει πίσω στο σπίτι στη Βέρνη μαζί της δείχνει ακριβώς πόσο πολύ είχε αγωνιστεί ενάντια στις αρχές,» λέει ο Gogniat. Με τον θάνατο της μητέρας του, έκανε μια συγκλονιστική ανακάλυψη. Βρήκε έγγραφα που αποδείκνυαν ότι πλήρωνε χρήματα στις ανάδοχες οικογένειες για τη συντήρηση των τεσσάρων παιδιών της, που είχαν απομακρυνθεί βιαίως από εκείνη και εργάζονταν ως μισθωμένοι εργάτες.

Η Ελβετία θα ξαναγίνει απλά χώρα αγελαδοτρόφων;

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Η Ελβετία, εκτός από εξαίρετο τυρί, σοκολάτες και ρολόγια έχει και πολύ μεγάλες τράπεζες, διαθέτοντας το παγκόσμιο κέντρο ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Πρόκειται άραγε ο πόλεμος των εταιριών, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, να αγγίξει το Ελβετικό «τραπεζικό άβατο»;

Ένας ιδιότυπος πόλεμος εταιριών έχει ξεκινήσει μετά το 2012, καθώς η χρηματοοικονομική κρίση του 2008 οδήγησε σε υπερχρέωση κρατών, ακόμη και των ΗΠΑ, ενώ την ίδια στιγμή το χρήμα ξεπλένονταν σε εξωτικά κέντρα, από Ελβετία, ως Σιγκαπούρη, από τον Παναμά ως τα νησιά Κέιμαν .

Η απελπιστική κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας υποχρέωσε τις ΗΠΑ τη μεγαλύτερη δημοκρατία του πλανήτη, να υποχρεώσει τις πανίσχυρες πολυεθνικές εταιρίες και ιδιώτες να νομιμοποιήσουν τα κέρδη τους και σταδιακά, στη συνέχεια, να τα φέρουν στην μεγαλύτερη τους πατρίδα, τις ΗΠΑ! Καθώς μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες, σαν την Starbucks, έφταναν να μην πληρώνουν φόρους αξίας πάνω εκείνης ενός πιάτου «φακές», οι ΗΠΑ προχώρησαν, με δυο τρόπους στον βομβαρδισμό και την διάλυση των κέντρων μεταφοράς και ξεπλύματος κέντρων χρήματος.

Η Blackrock της Ελβετίας

analyst

Η ελβετική κεντρική τράπεζα που αποσυνδέθηκε από το ευρώ, λειτουργεί ως ένα τεράστιο κερδοσκοπικό κεφάλαιο ύψους 700 δις, εκ των οποίων τα 140 δις είναι τοποθετημένα σε μετοχές – γεγονός που σημαίνει ότι, τροφοδοτεί τη μεγαλύτερη φούσκα όλων των εποχών, μαζί με πολλές άλλες «συναδέλφους» της.

του Αλέξη Ζακυνθινού

Η κεντρική τράπεζα της Ελβετίας, όπως η Τράπεζα της Ελλάδας, είναι εισηγμένη στο χρηματιστήριο – σε αντίθεση με όλες τις άλλες χώρες, στις περισσότερες από τις οποίες οι κεντρικές τράπεζες ανήκουν στο δημόσιο, με σκοτεινή εξαίρεση τη Fed που ευρίσκεται στην ιδιοκτησία των μεγάλων ιδιωτικών εμπορικών τραπεζών των Η.Π.Α. (άρθρο).

Η μετοχική της σύνθεση δε είναι εντελώς ασυνήθιστη, με τα ελβετικά καντόνια να κατέχουν το 45% και με τις τράπεζες των καντονιών το 15% – ενώ το υπόλοιπο 40% ανήκει σε ιδιώτες, καθώς επίσης σε επιχειρήσεις, όπου ο μεγαλύτερος μέτοχος (6,5%) είναι ο γερμανός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μονάχου κ. Siegert. Ένα ακόμη παράδοξο είναι οι τοποθετήσεις της σε μετοχές, κυρίως αμερικανικές (πίνακας) – όπως για παράδειγμα στη Facebook, στην οποία είναι ο μεγαλύτερος μέτοχος.

Oι Ελβετοί τραπεζίτες κελαηδάνε και οι πλούσιοι... τρέμουν

Οι πρόσφατες πολιτικές αναταράξεις στη Βραζιλία, τη Γαλλία και τη Μαλαισία πυροδοτήθηκαν από αποκαλύψεις για τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ελβετία. Πώς άλλαξαν το παιχνίδι τα πρόστιμα των ΗΠΑ στη UBS. Η λίστα Λαγκάρντ και το σκάνδαλο που έριξε τον Ραχόι.

του Gideon Rachman

Ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα ακόλουθα πολιτικά σκάνδαλα; Την υπόθεση Petrobas στη Βραζιλία, το σκάνδαλο 1MDB στη Μαλαισία, τις ανακατατάξεις στη FIFA, τη δίωξη Γάλλου υπουργού και τον θόρυβο που προκλήθηκε στην Ισπανία για χρηματοδότηση κόμματος.

Η απάντηση είναι οι τραπεζικοί λογαριασμοί στην Ελβετία.

Οι πελάτες είχαν μάθει ότι μπορούσαν να βασιστούν  θρυλική διακριτικότητατων «υποχθόνιων τραπεζιτών της Ζυρίχης», αλλά οι τραπεζικοί λογαριασμοί στην Ελβετία δεν είναι πλέον τόσο μυστικοί όσο υπέθεταν κάποτε πολλοί πελάτες. Στις ημέρες μας, αν ένας εισαγγελέας από άλλη χώρα ζητήσει συνεργασία από τους Ελβετούς σε μια υπόθεση διαφθοράς, θα την έχει. Ως εκ τούτου, ισχυροί άνθρωποι που μπορεί να έχουν κρύψει χρήματα στην Ελβετία είναι όλο και πιο πιθανό να ελεγχθούν από τις αρχές.

Οι μεγαλύτερες αλλαγές στην τραπεζική ελβετική κουλτούρα ήταν το αποτέλεσμα των υπέρογκων προστίμων που επέβαλαν οι ΗΠΑ στην ελβετική UBS το 2009, με την κατηγορία ότι βοήθησε Αμερικανούς πολίτες να φοροδιαφύγουν.

Το νομισματικό σοκ της Ελβετίας

analyst

Όλες οι χώρες έχουν πρόβλημα με την πολιτική της Γερμανίας, είτε ευρίσκονται εντός της Ευρωζώνης, είτε εκτός – οπότε, είτε θα πρέπει να αλλάξει η χώρα, είτε να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την ένωση, με τη βοήθεια των ΗΠΑ

του Βασίλη Βιλιάρδου

Δεν είναι δυστυχώς πολλοί αυτοί που κατανοούν τα πλεονεκτήματα της υιοθέτησης του συστήματος της άμεσης Δημοκρατίας από μία χώρα, ισχυριζόμενοι συνήθως πως απαιτεί ώριμους Πολίτες – οπότε δεν είναι κατάλληλο για τα περισσότερα κράτη. Πρόκειται όμως για μία εξαιρετικά αυθαίρετη ερμηνεία, αφού ισχύει ακριβώς το αντίθετο – με την έννοια πως η άμεση Δημοκρατία ωριμάζει τους Πολίτες, κάτι που δεν είναι σε θέση να επιτύχει η κοινοβουλευτική Δημοκρατία ή τα άλλα συστήματα.

Ειδικά για μία χώρα όπως η Ελλάδα, το θεμελιώδες πρόβλημα της οποίας είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης των Πολιτών προς την Πολιτεία, ακολουθούμενο από τη διαφθορά και τη διαπλοκή μεταξύ της πολιτικής εξουσίας, της οικονομικής και των ΜΜΕ, η μοναδική δυνατότητα της είναι η υιοθέτηση ενός τέτοιου συστήματος – όπου οι Πολίτες θα έπαιρναν τα ηνία του κράτους στα χέρια τους, ψηφίζοντας οι ίδιοι τους βασικούς νόμους και ελέγχοντας συστηματικά την εκάστοτε εξουσία. Πριν από κάθε τι άλλο, θα εξασφάλιζαν τον πλήρη διαχωρισμό της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας – χωρίς τον οποίο καμία χώρα στον πλανήτη δεν μπορεί να θεωρηθεί ποτέ ως ευνομούμενη.

Εν τούτοις, επειδή οι Πολίτες χειραγωγούνται από την πολιτική, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, έχουν πεισθεί πως η άμεση Δημοκρατία δεν είναι εφαρμόσιμη στην Ελλάδα – ενώ, όταν τους υποδεικνύει κανείς το παράδειγμα της Ελβετίας, με την έννοια πως δεν θα έπρεπε η χώρα μας να ανακαλύψει ξανά τον τροχό, αφού ήδη υπάρχει και λειτουργεί, τότε ειρωνεύονται – αντιτάσσοντας πως η Ελλάδα απέχει μακράν από το να είναι Ελβετία. Δυστυχώς δεν συνειδητοποιούν ότι, με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τα συμφέροντα όλων αυτών που νέμονται την εξουσία – απολαμβάνοντας προνόμια που ασφαλώς δεν θέλουν να χάσουν.

Ήρθε το τέλος του τραπεζικού απορρήτου;

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη

Η απόφαση των ελβετικών τραπεζών να αποκαλύψουν στο υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ τους τρόπους με τους οποίους βοηθούσαν Αμερικανούς πολίτες να φοροδιαφεύγουν -ποιος θα το περίμενε πριν από λίγα χρόνια;- ανοίγει το δρόμο για την μερική, ή ακόμη και ολική στο μέλλον, άρση του τραπεζικού απορρήτου.

Είναι μία τάση που «μεταδίδεται» με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ακόμη και στη χώρα μας, από τη «λίστα Λαγκάρντ», στη «λίστα Μέρκελ» και στην έφοδο των οικονομικών εισαγγελέων στα γραφεία της UBS στην Αθήνα, γίνεται κατανοητό πως χιλιάδες λογαριασμοί μεγαλοκαταθετών μπορούν πλέον να ανοίξουν. Από την «εισβολή» των εισαγγελικών αρχών στην UBS η κυβέρνηση ελπίζει να φέρει στα κρατικά ταμεία περί τα 2 δισ. ευρώ.

Ανάλογα έσοδα αναμένουν και στην Ιταλία, όπου το πρόγραμμα εθελοντικής γνωστοποίησης καταθέσεων, έφερε στο φως 59,5 δισ. ευρώ αδήλωτου πλούτου και φορολογικά έσοδα άνω των 3,8 δισ. ευρώ.

Η Ελβετία έχει εισέλθει τα τελευταία χρόνια σε ένα μονοπάτι που παλιά θεωρούνταν... αδιάβατο. Σήμερα, με την έγκριση του πλαισίου για την αυτόματη αποστολή τραπεζικών στοιχείων για φορολογική χρήση σε συγκεκριμένες κρατικές αρχές (ΗΠΑ, Ε.Ε. Αυστραλία κ.ά.) η ελβετική γερουσία βάζει «ταφόπλακα» στο τραπεζικό απόρρητο.

Η ελβετική τραγωδία-analyst.gr

analyst

Η χώρα είναι ίσως το πρώτο θύμα των συναλλαγματικών πολέμων που διεξάγονται στον πλανήτη, με την κεντρική της τράπεζα να υποφέρει – έχοντας δαπανήσει ήδη τεράστια ποσά, για τη διάσωση των εμπορικών τραπεζών από την αμερικανική κρίση     

Υπάρχουν πολύ μεγάλες διαφορές μεταξύ της Ελλάδας και της Ελβετίας, η επιτυχία της οποίας στηρίζεται κυρίως στο πολίτευμα της άμεσης Δημοκρατίας που έχει υιοθετηθεί με τη βοήθεια του Ι. Καποδίστρια – μέσω του οποίου (πολιτεύματος) έχει αποφευχθεί η νόσος, από την οποία πάσχει σήμερα η πατρίδα μας (άρθρο), με αποτέλεσμα να μην είναι πιθανότατα αρκετή η διαγραφή χρέους, για να θεραπευθεί.

Η σημαντικότερη διαφορά είναι ίσως το ότι η χώρα πληρώνει, καθώς επίσης αξιοποιεί τη γνώση και την καινοτομία – ακόμη και στην περίπτωση των ΜΜΕ, η επιτυχία των οποίων δεν εξαρτάται από τις ειδήσεις τύπου «κουτσομπολιού» ή από τις πολιτικές «αναλύσεις» και συνεντεύξεις, αλλά από τη σωστή ενημέρωση των Πολιτών σε θέματα οικονομίας, τεχνολογίας, επιχειρηματικών εξελίξεων κοκ.

Η επιτυχία των ΜΜΕ δεν εξαρτάται ούτε από τη «δικτύωση» τους με τους διαφημιζομένους, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, αφού δεν επιλέγονται με κριτήριο τις γνωριμίες (διαπλοκή) ή τα εκάστοτε «συμφέροντα» (άρθρο) – αλλά με βάση την ποιότητα των γνώσεων και της ενημέρωσης που προσφέρουν, με αποτέλεσμα να αποτελούν ένα από τα θεμέλια, επάνω στα οποία στηρίζεται η οικονομική επιτυχία της Ελβετίας.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο «ανθεί» ο κλάδος των υπηρεσιών στην Ελβετία, ιδιαίτερα της παροχής υπεύθυνων συμβουλών από εξειδικευμένα άτομα – όταν στην Ελλάδα «όλοι τα ξέρουν όλα», ανεξάρτητα από το γνωστικό τους πεδίο.

Τα παιδιά του κραχ-analyst

analyst

Τα κράτη, καθώς επίσης οι κεντρικές τράπεζες, έχουν χάσει τα ηνία του χρηματοπιστωτικού συστήματος – με αποτέλεσμα να κυριαρχούν πλέον οι χρηματαγορές, με τις διάφορες μορφές τους, ενώ οι κυβερνήσεις αδυνατούν να αμυνθούν στις επιθέσεις τους

«Κανένας δεν μπορεί να προεξοφλήσει τα αποτελέσματα τυχόν χρεοκοπίας της Ελλάδας, «κόστους» άνω των 400 δις €, στην Ευρωζώνη, στην ΕΕ και στον υπόλοιπο πλανήτη – οπότε θα ήταν καλύτερα να είναι πιο προσεκτικοί οι Γερμανοί, με τις απειλές τους εναντίον της χώρας μας» (ΒΒ). 

.

Άρθρο

Τις προηγούμενες εβδομάδες συνέβη κάτι εξαιρετικά εντυπωσιακό στις παγκόσμιες αγορές ομολόγων – ένα έκτακτο, απρόβλεπτο και μη αναμενόμενο γεγονός, το οποίο προβλημάτισε τους πάντες. Ειδικότερα, σύμφωνα με πρόχειρες εκτιμήσεις, «κάηκαν» μέσα σε ελάχιστες ημέρες περίπου 800 δις €, μέσω των ραγδαίων πωλήσεων κρατικών κυρίως ομολόγων, με τη μέθοδο της «παρούσας τιμής» (mark to market) – ουσιαστικά σε οποιαδήποτε τιμή θα μπορούσαν να πουληθούν, τη στιγμή που δόθηκαν.

Διαπιστώθηκε επομένως ένα στιγμιαίο κραχ (flash Crash) στις παγκόσμιες αγορές ομολόγων, το οποίο είχε ως «πηγή» του τις χώρες της Ευρωζώνης και ειδικά τη Γερμανία – από όπου ξεκίνησε το σοκ, με τα δεκαετή ομόλογα να δεκαπλασιάζονται από το 0,05% στο 0,48% σε χρόνο μηδέν, συνεχιζόμενο σε ολόκληρο τον πλανήτη (γράφημα).

Η Ελβετία δεν είναι πια ο «παράδεισος» των φοροφυγάδων

Νέα Πολιτική

του Μελέτη Μελετόπουλου*

Στο συναρπαστικό βιβλίο του καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης, διάσημου συγγραφέα και σοσιαλιστή πολιτικού Jean Ziegler, με τίτλο «Η Ελβετία, ο χρυσός και οι νεκροί» (μετάφραση στα ελληνικά από τις εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2007), διαβάζουμε πώς ακριβώς αποδομήθηκε το ελβετικό τραπεζικό απόρρητο και νίκησε η διαφάνεια και η ηθική τάξη στο ελβετικό χρηματοπιστωτικό σύστημα: κατόπιν προσφυγών που κατέθεσαν οι απόγονοι Εβραίων που εξοντώθηκαν από τους ναζί στο Ολοκαύτωμα, και μετά από μακρές δικαστικές περιπέτειες και διοικητικές διαδικασίες που κράτησαν χρόνια, αναδείχθηκε το ζήτημα των περιουσιών των θυμάτων, και των «ορφανών» λογαριασμών τους σε ελβετικές τράπεζες.

Ταυτόχρονα, άρχισε μία διαδικασία αυτοκάθαρσης του ελβετικού τραπεζικού συστήματος, με αιχμή την κατάργηση του απορρήτου των δικαιούχων λογαριασμών.