Το οικονομικό ΝΑΤΟ

analyst

Η ΤΤΙΡ δεν είναι απλά μία εμπορική συμφωνία των δύο ηπείρων, αλλά η προσπάθεια της απόλυτης κυριαρχίας της Δύσης στον πλανήτη – πίσω της δε ευρίσκεται η «ελίτ των ελίτ», στην οποία ανήκουν τα πολυεθνικά μεγαθήρια και οι ισχυρότερες τράπεζες.

Η διατλαντική συμφωνία TTIP, στην εγκληματικότητα της οποίας έχουμε αναφερθεί πολλές φορές (άρθρο), έδειξε για μία ακόμη φορά το «πρόσωπο» της – όταν μεταφέρθηκαν τα έγγραφα στο Βερολίνο, με την προϋπόθεση να έχουν ελάχιστοι πρόσβαση στην ανάγνωση τους, καθώς επίσης με την απαγόρευση να (μη) γίνουν γνωστά στους Γερμανούς βουλευτές! Στα πλαίσια αυτά, το παράδειγμα της Ουρουγουάης που ακολουθεί, ίσως βοηθήσει καλύτερα στην κατανόηση των κινδύνων που εμπεριέχει:

Αναλυτικότερα, όταν διαπιστώθηκε στη χώρα πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι πέθαιναν από το κάπνισμα,αποφασίσθηκε δημοκρατικά από τη Βουλή η προσπάθεια μείωσης του, μέσω της αναγραφής στα πακέτα των τσιγάρων, των κινδύνων για την υγεία – όπως άλλωστε συμβαίνει και στην Ελλάδα.

Το γεγονός αυτό συνέβη πριν από δέκα χρόνια, έως ότου το 2010 ο όμιλος παραγωγής τσιγάρων Philip Morris κατέθεσε αγωγή εναντίον της Ουρουγουάης – την οποία θα εκδικάσει ένα ιδιωτικό, μη δημοκρατικά νομιμοποιημένο δικαστήριο, πίσω από κλειστές πόρτες! Το δικαστήριο αυτό θα αποφασίσει εάν ο νόμος που ψήφισε η Βουλή της χώρας θα παραμείνει σε ισχύ ή εάν εμποδίζει (περιορίζει) παράνομα τις επενδύσεις του πολυεθνικού ομίλου – ο οποίος απαιτεί αποζημίωση.

Οι διμερείς συμφωνίες δεν είναι πανάκεια

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

της Έφης Τριήρη

etriiri@naftemporiki.gr

Ενίοτε ο συμβολισμός μπορεί να υπερτονιστεί στο όνομα της οικονομικής δύναμης. Αυτό ακριβώς συνέβη στην εμπορική συμφωνία που υπογράφηκε χθες μεταξύ Ε.Ε. και Ιαπωνίας. Η συμφωνία μεταξύ των χωρών που εκπροσωπούν περίπου το ένα τρίτο του παγκόσμιου ΑΕΠ θα δημιουργήσει τη μεγαλύτερη ανοικτή οικονομική ζώνη του πλανήτη. Είναι, δε, μία θετική υπενθύμιση ότι οι εμπορικοί φραγμοί μπορούν να πέσουν το ίδιο εύκολα όσο και να υψωθούν. Ωστόσο, τα οφέλη υποβαθμίζονται από τη ζημιά που θα μπορούσε να κάνει ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ με την επιβολή περισσότερων δασμών.

Σε μια περίοδο που οι επιχειρήσεις ανησυχούν ολοένα και περισσότερο ότι μια κλιμάκωση της εμπορικής διένεξης μεταξύ των κορυφαίων οικονομιών του πλανήτη θα μπορούσε να πλήξει τις εξαγωγές και την παγκόσμια αλυσίδα τροφοδοσίας, καταλαβαίνουμε ότι είναι σημαντικό να υπογραμμιστούν υπέρ το δέον τα οφέλη. Όταν η συμφωνία ολοκληρωθεί, το 99% των δασμών που επιβάλλονται στα αγαθά της Ε.Ε. τα οποία εξάγονται στην Ιαπωνία, όπως τυρί και κρασί, θα αρθεί. Ως εκ τούτου, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να εξοικονομήσουν έως 1 δισ. ευρώ από τελωνειακούς δασμούς, όπως εκτιμά η Κομισιόν. Από την άλλη, το Τόκιο θα «δει» τους ευρωπαϊκούς δασμούς στα ιαπωνικά αυτοκίνητα και ανταλλακτικά να μειώνονται. Οφέλη που θα μπορούσαν να τονώσουν το ΑΕΠ της ευρωπαϊκής οικονομίας κατά 0,8% και της ιαπωνικής κατά 0,3% μακροπρόθεσμα.

Το τέλος της πολιτικής και η πολιτική ορθότητα στον πόλεμο

Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Όπως έγραψε πρίν από λίγες ώρες ο κορυφαίος Αμερικανός αναλυτής Πωλ Κραιγκ Ρόμπερτς, ακόμα και αν υπάρξει εκτόνωση του κλίματος «Τρίτου Παγκόσμιου» ή «Τέλους του Κόσμου» από του σκηνοθέτες της πολεμοχαρούς υστερίας των ηγεσιών στις ΗΠΑ, Αγγλία και Γαλλία, ο κόσμος δεν θα είναι ξανά ο ίδιος!

Και μόνο το γεγονός πως ο μέγα-πολεμικός πυρετός εναντίον της Ρωσίας και της Συρίας προκλήθηκε από δύο εξόφθαλμα στημένα περιστατικά — δήθεν δηλητηρίαση Σκριπάλ στην Αγγλία και χρήση Χημικών στο τελευταίο προπύργιο των Ισλαμο-κανιβάλων στα περίχωρα της Δαμασκού — δείχνει κάτι το ανομολόγητο: Πως έχει χαθεί η δυνατότητα να περιοριστεί ή αποτραπεί δημοκρατικά τέτοιας κλίμακας εγκληματικος «εκτραχηλισμός» εκλεγμένων κυβερνήσεων πολιτισμένων δυτικών κρατών.

Η ολοκληρωτική και ανεπανόρθωτη καταστροφή χωρών όπως Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη, Υεμένη, Παλαιστίνη και — νωρίτερα — της Γιουγκοσλαβίας, έχει επαναφέρει τον κόσμο στην κατάσταση των απαρχών του Β´ Παγκοσμίου Πολέμου 1939-41, με μία διαφορά: Τότε ο «εχθρός» της ανθρωπότητας ήταν ορατός και γνωστός στα θύματά του ως Ναζισμός ή Φασισμός.

Μπενίτο Μουσολίνι vs Ιωάννη Μεταξά

iskra

του Πέτρου Μηλιαράκη 

Η επιστήμη των Διεθνών Σχέσεων «δοκιμάζεται» από πολλές Σχολές Σκέψης. Ο γράφων υποστηρίζει ότι επικρατέστερη (λόγω ιστορικής πραγματικότητας) είναι η «Σχολή του Ρεαλισμού». Με βάση αυτή τη διαπίστωση και τα διδάγματα της ιστορίας, είναι πρόδηλο ότι στις διεθνείς σχέσεις, δεν επικρατούν η ιδεολογική προσέγγιση ή ταύτιση, ούτε καν οι προσωπικές σχέσεις, αλλά τα συμφέροντα. Θα πρέπει δε ο Ιωάννης Μεταξάς δικτάτορας και ομοϊδεάτης του φασισμού του μεσοπολέμου, να διαπίστωσε πριν ακόμη την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου, την αλήθεια αυτή. Και είναι βέβαιο ότι διαπίστωσε την αλήθεια αυτή ασχέτως εάν στην ιταμή, άνανδρη και προκλητική βύθιση ακόμη και του καταδρομικού «ΕΛΛΗ», στο Λιμάνι της Τήνου, δεν έσπευσε να καταγγείλει  το δράστη, τον ομοϊδεάτη του Μπενίτο  Μουσολίνι. Αλλά και ο Μουσελίνι την ίδια περίοδο γνώρισε τις «πρωτοβουλίες» του ομοϊδεάτη και συμμάχου του Αδόλφου Χίτλερ. Επειδή δε συνήθως η κατοχή και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, όσον αφορά στην Ελλάδα, ταυτίζεται κατά το μάλλον και μάλλον με τους Γερμανούς, χρήσιμο είναι να προσεγγίσουμε (όσο το ασφυκτικό περίγραμμα του χώρου επιτρέπει), και τα αίτια του Ελληνοϊταλικού Πολέμου.

Τα γεωπολιτικά και διπλωματικά δεδομένα

            Η Ελλάδα πριν την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου βρισκόταν ενώπιον του Συνασπισμού Ιταλίας και Αλβανίας. Η Ιταλία είχε ήδη κατακτήσει την Αλβανία από την άνοιξη του 1939, ενώ είχε ήδη από το καλοκαίρι του 1940 καταλάβει και πολλές βρετανικές βάσεις στην Αφρική. Ο γεωπολιτικός σχεδιασμός του Μουσολίνι ήταν να ισχυροποιηθούν τα συμφέροντα της Ιταλίας όχι μόνο στην Αφρική αλλά και στον ευρύτερο Βαλκανικό χώρο.

Νέο πολιτισμικό μονοπάτι μεταξύ Ελλάδας και Κίνας

Νέα Πολιτική

του Στάθη Καραπάνου*

«Ο Σπουδαίος (“junzi” κατά τον κομφουκιανικό όρο ) θεωρεί τον φίλο-του σαν τον ίδιο-του τον εαυτό». Το περιέγραψε ο Αριστοτέλης, την ίδια όμως σκέψη διατύπωσε και ο σημαντικός Κινέζος φιλόσοφος Μο Τσε (5^ος αιώνας π.Χ.). Με αυτήν την σύμπτωση φιλοσοφικών ιδεών θέλησε να εμπνεύσει το Έτος Φιλίας Ελλάδας-Κίνας (2017) ο επιστημονικός σύμβουλος της έκθεσης ΕΥΡΗΚΑ, Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και Πρόεδρος της ΕΜΑΕΤ, Θεοδόσης Π. Τάσιος, στο πλαίσιο της ανακοίνωσης ανταλλαγής εκθέσεων μεταξύ του Μουσείου Ηρακλειδών στην Αθήνα και του Μουσείου Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας (ΜΕΤΚ) στο Πεκίνο.

Από το Σεπτέμβριο 2017 έως και τον Ιανουάριο 2018, η έκθεση «Αρχαία κινεζική επιστήμη και τεχνολογία» θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό μερικά από τα πιο αξιοθαύμαστα τεχνολογικά επιτεύγματα του κινεζικού πολιτισμού, ενός από τους αρχαιότερους στον κόσμο, τα οποία καλύπτουν ένα ευρύ επιστημονικό φάσμα, από την αστρονομία και τη ναυσιπλοΐα μέχρι τις τεχνικές ύφανσης, την κατασκευή χαρτιού, την τυπογραφία, τη σεισμογραφία, κ.ά., μέσα από ποικίλα ομοιώματα εφευρέσεων. Επιπλέον, οι επισκέπτες θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουν επιδείξεις της αρχαίας κινεζικής υφαντικής τέχνης, των παραδοσιακών μεθόδων κατασκευής χαρτιού και εκτύπωσης.

Ανατροπές, συμμαχίες, συμφέροντα και επιλογές πολιτικής

Νέα Πολιτική

του Ιπποκράτη Δασκαλάκη*

Το Χαλέπι έπεσε, οι μάχες για την ανακατάληψη της Μοσούλης συνεχίζονται ενώ η Ράκκα εξακολουθεί να δέχεται αεροπορικούς βομβαρδισμούς από πολεμικά αεροσκάφη διαφόρων εθνικοτήτων. Σε μια ταχύτατη ανατροπή, Ρωσία και Τουρκία, συντονίζουν σε αγαστή συνεργασία, τις στρατιωτικές και διπλωματικές τους προσπάθειες στο μέτωπο της Συρίας, με την Ουάσινγκτον να παρατηρεί εκνευρισμένη και την Ευρώπη μονίμως αμήχανη.

Ακριβώς, ένα χρόνο πριν, «έγκριτοι» στρατιωτικοί αναλυτές επισήμαιναν την ευκαιρία συμπόρευσης μας με τον δυναμικό πρόεδρο Πούτιν και το «φιλελληνικό» ομόδοξο ορθόδοξο ρωσικό γένος για την αντιμετώπιση της διαχρονικά σταθερής τουρκικής απειλής. Σύνηθες φαινόμενο της ελληνικής ψυχοσύνθεσης, η αναζήτηση «από μηχανής θεών» οι οποίοι μη φειδόμενοι θυσιών, κόπων και κόστους είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν αφιλοκερδώς για τα δικά μας κυριαρχικά δικαιώματα. Για τα τελευταία δε, φαίνεται ότι δυστυχώς μας χαρακτηρίζει μια σχετική ατολμία έως και απροθυμία να αναλάβουμε τα βάρη και το κόστος διαφύλαξης που μας αναλογεί. Για να μιλήσω δε με όρους διεθνών σχέσεων, φαίνεται ότι αποφεύγουμε το κόστος της εξισορρόπησης του αντιπάλου έχοντας παρασυρθεί από μια ουτοπική στρατηγική «μεταφοράς των βαρών» σε τρίτους παίκτες. Πράγματι η στρατηγική της «μεταφοράς των βαρών» είναι υπαρκτή και ενίοτε επιτυχημένη αλλά συνοδεύεται από προϋποθέσεις που στην περίπτωση μας αδυνατούμε όχι μόνο να εξασφαλίσουμε αλλά και να κατανοήσουμε.

H μεξικάνικη μονομαχία

analyst

Η σημερινή γεωπολιτική αντιπαράθεση των τριών ισχυρών του πλανήτη, είναι η καλύτερη αφετηρία για να βρεθεί μία λύση συνεργασίας τους – η οποία επιδιώκεται από τις ΗΠΑ, επειδή γνωρίζουν πως η μονοκρατορία τους αποτελεί παρελθόν

«Μια μεξικάνικη αντιπαράθεση ή μονομαχία είναι μια σύγκρουση ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα μέρη, στην οποία το κάθε ένα ξεχωριστά δεν μπορεί να επιτεθεί ή να υποχωρήσει, χωρίς να εκτεθεί σε κίνδυνο. Ως αποτέλεσμα του γεγονότος αυτού, όλοι οι συμμετέχοντες πρέπει να διατηρήσουν τη στρατηγική της έντασης – η οποία παραμένει άλυτη, έως ότου κάποια εξωτερική εκδήλωση καταστήσει δυνατή την επίλυση της σύγκρουσης» (Mexican Standoff).

.

του Αλέξη Ζακυνθινού

Ανάλυση

Είναι δεδομένο πλέον το ότι, η Ελλάδα έχει χάσει εντελώς την εθνική της κυριαρχία, μετατρεπόμενη σε μία αποικία της Δύσης – την οποία διεκδικούν ως τέτοια τόσο οι Η.Π.Α. μέσω του ΔΝΤ, όσο και η Γερμανία, μέσω της ευρωπαϊκής Τρόικας. Προφανώς με τη βοήθεια των δεσμών του ευρώ και του χρέους, για το οποίο (χρέος) είναι μεν συνυπεύθυνες οι ελληνικές κυβερνήσεις έως το 2010, αλλά όχι για την επόμενη περίοδο – αφού έκτοτε εκτελούν τις εντολές της σκιώδους εξουσίας.

Ο σημερινός πρωθυπουργός δε είναι εκείνος που, αφού δολοφόνησε την ύστατη ελπίδα των Ελλήνων, κατάφερε τελικά να τους πείσει πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος – αν και μάλλον δεν θα τον βαδίσει ο ίδιος, αλλά ο διάδοχος του που προετοιμάζεται από την εγχώρια ελίτ, σε συνεργασία με τους κατακτητές.

Ένα δεύτερο δεδομένο είναι το ότι, δεν θα επιτραπεί στην Ελλάδα η ανάκτηση της εθνικής της κυριαρχίας από τις δύο παραπάνω δυνάμεις. Από τις Η.Π.Α. λόγω των φόβων αλλαγής των γεωπολιτικών συμμαχιών της χώρας μας, ενώ από τη Γερμανία επειδή θέλει να υφαρπάξει τα περιουσιακά της στοιχεία – μετατρέποντας την σε μία περιοχή φθηνού εργατικού δυναμικού για τη βιομηχανία της, όπως την Πορτογαλία, μέσω κυρίως της χρήσης του ευρώ ως το νόμισμα των σκλάβων της.

Η νέα γεωπολιτική αρχιτεκτονική

analyst

Οι Η.Π.Α., γνωρίζοντας πως φτάνει το τέλος της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, προσπαθούν να χαράξουν την επόμενη ημέρα – ενώ φαίνεται πως θεωρούν ως μεγαλύτερη απειλή την Κίνα, αλλά φοβούνται περισσότερο τη Ρωσία

του Αλέξη Ζακυνθινού

Σύμφωνα με το γνωστό στρατηγικό αναλυτή των Η.Π.Α. κ. Z. Brzezinski (πηγή), επειδή η εποχή της μονοκρατορίας της υπερδύναμης στον πλανήτη πλησιάζει στο τέλος της, θα πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία, όσον αφορά την αναδιάταξη της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Οφείλει όμως να λάβει υπ’ όψιν της πέντε θεμελιώδεις αλήθειες σε σχέση με την καινούργια αναδιανομή της παγκόσμιας πολιτικής εξουσίας – καθώς επίσης τη βίαιη πολιτική αφύπνιση της Μέσης Ανατολής, η οποία σηματοδοτεί το ξεκίνημα ενός νέου παγκόσμιου αναπροσανατολισμού. Οι αλήθειες αυτές είναι οι εξής:

(α)  Η πρώτη είναι το ότι, οι Η.Π.Α. αποτελούν ακόμη την ισχυρότερη δύναμη στον πλανήτη – πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά. Εν τούτοις, λόγω των πολύπλοκων γεωπολιτικών αλλαγών, όσον αφορά τις εκάστοτε περιφερειακές ισορροπίες, οι Η.Π.Α. έχουν πάψει πλέον να είναι μία παγκόσμια «αυτοκρατορική» δύναμη – κάτι που όμως ισχύει επίσης για όλες τις άλλες μεγάλες χώρες.

(β)  Η δεύτερη αλήθεια είναι το ότι, η Ρωσία σήμερα βιώνει μία νέα «σπασμωδική» φάση διάλυσης της αυτοκρατορίας της. Κατά τη διάρκεια αυτής της άκρως επώδυνης διαδικασίας, δεν έχει σε καμία περίπτωση αποκλεισθεί εντελώς πως η Ρωσία, εάν υποθέσει κανείς ότι θα δράσει έξυπνα, δεν θα μετατραπεί σε ένα ηγετικό ευρωπαϊκό εθνικό κράτος.

CETA, η κρυφή παγίδα

analyst

Θεωρείται πως η ΤΤΙΡ είναι ο Δούρειος Ίππος των Η.Π.Α., με στόχο να επικεντρώσει τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων Πολιτών και να μην ψηφιστεί – ενώ οι Γερμανοί ανησυχούν πολύ για τη σύσκεψη της Λέσχης του Διαβόλου στη Δρέσδη

του Άρη Οικονόμου

Οι αναφορές στη ανίερη, μυστική συμφωνία ΤΤΙΡ που προωθούν οι Η.Π.Α., με στόχο την ενδυνάμωση της θέσης των επιχειρηματικών ομίλων τους απέναντι στα ευρωπαϊκά κράτη, είναι πάρα πολλές – ειδικά λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα εναντίον της στη Γερμανία. Αυτό που προκάλεσε πάντως τις περισσότερες αντιδράσεις ήταν η μυστικότητα των διαπραγματεύσεων – οι οποίες διενεργούνται πίσω από κλειστές πόρτες, ενώ απαγορεύεται να δοθούν στοιχεία στη δημοσιότητα.

Εν τούτοις, οι Η.Π.Α. δεν φαίνεται να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για την ΤΤΙΡ (πηγή) αλλά, αντίθετα, για την πολύ λιγότερο γνωστή ομοειδή της, για την CETA – η οποία αποτελεί επίσης έναν τρόπο υιοθέτησης μίας παράλληλης δικαστικής οδού, η οποία θα δίνει πολύ μεγαλύτερα πλεονεκτήματα στις πολυεθνικές (πηγή).

Η συμφωνία CETA αφορά τον Καναδά και την ΕΕ, ενώ προωθήθηκε έξυπνα στον Καναδά, με την έννοια πως θα ωφελούταν σε πολύ μεγάλο βαθμό από την αύξηση των εξαγωγών του στην Ευρώπη (γράφημα) – μία τεχνική που χρησιμοποιούν οι Η.Π.Α. επίσης στην ΕΕ για την ΤΤΙΡ, για να πείσουν για τα πλεονεκτήματα της.

Όταν η μπαρουφολογία διεθνοποιείται

Το ότι ο πρωθυπουργός είπε τις γνωστές μπαρούφες στον Γάλλο πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι γεγονός. Το γιατί η είδηση δόθηκε στον Νίκο Χατζηνικολάου είναι μια άλλη διάσταση του γεγονότος

του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Όσοι πραγματικά γνωρίζουν πώς και σε ποιο επίπεδο εκπροσωπείται η χώρα στην διεθνή σκηνή, θλίβονται. Ο πρωθυπουργός έδωσε πολλές εξετάσεις και απέτυχε σχεδόν σε όλες. Από υποσχέσεις και συμφωνίες που υπέγραψε δεν τηρεί καμμία. Σε διαχείριση κρίσεων που έπρεπε να φέρει εις πέρας τα έκανε θάλασσα, κυριολεκτικώς μαντάρα. Τα off the record σχόλια που λέγονται γι αυτόν είναι οδυνηρά για την χώρα, το κύρος τους και για όλους αυτούς τους Έλληνες που έχουν μια κάποια αξιοπρέπεια. 

Θα μπορούσαμε να γράψουμε και άλλα πολλά, πλην όμως δεν αξίζει ο κόπος. Η Ευρώπη ανέχεται πλέον την Ελλάδα με πολύ βαριά καρδιά και αυτό οφείλεται στο τεράστιο ιστορικό και πολιτιστικό βάρος της χώρας –το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ο κ. Αλέξης Τσίπρας παντελώς αγνοεί.

Όμως, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, και κυρίως οι ισχυρότεροι από αυτούς, ανέχονται να συνομιλούν και να στηρίζουν σε κάποιον βαθμό έναν απαίδευτο και καιροσκόπο πολιτικό γιατί είναι βαθειά η απογοήτευσή τους και από τους προκατόχους του κ. Τσίπρα. Έτσι, στην παρούσα φάση της κρίσης, στην ουσία βλέπουν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει εναλλακτική λύση –μία σοβαρή, φερέγγυα και ικανή να πραγματοποιήσει τομές πολιτική δύναμη. Στα μάτια των Ευρωπαίων εταίρων μας η ομάδα του κ. Κυρ. Μητσοτάκη δεν είναι κάτι καλύτερο από ξαναζεσταμένο φαΐ. Οι δε πιθανοί σύμμαχοι του προέδρου της ΝΔ σε μία κυβέρνηση συνασπισμού, δεν έχουν πείσει ότι θα μπορέσουν ποτέ να κάνουν στην χώρα αυτά που υπόσχονται εκτός αυτής.

Η εξέλιξη του οικονομικού πολέμου

analyst

Η Γερμανία φιλοδοξεί να μετατραπεί στον τρίτο μεγάλο πόλο του πλανήτη, απομονώνοντας τις Η.Π.Α. και κυριαρχώντας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω της κρίσης – ο ρόλος της πολιτικής λιτότητας και τα διάφορα είδη χρεών

του Βασίλη Βιλιάρδου

«Η Ευρώπη δεν θα επέτρεπε ποτέ στην Ελλάδα να επιτύχει με ένα δικό της νόμισμα, αφού τότε πολλές χώρες θα άρχιζαν να αναρωτιούνται εάν θα ήταν καλύτερα να εγκαταλείψουν και αυτές το ευρώ – με αποτέλεσμα τη διάλυση της Ευρωζώνης, καθώς επίσης της ΕΕ».  

.

Ανάλυση

Είναι προφανές ότι, δημιουργούνται πλέον σαφείς συμμαχίες στον πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ο οποίος «μαίνεται» από το 2008 – με κριτήριο την πρόσφατη διαμάχη σχετικά με την υποκλοπή των συνομιλιών του ΔΝΤ όπου, όπως φαίνεται, η κυβέρνηση μας τοποθετήθηκε με την πλευρά της Γερμανίας. Εμείς βέβαια συνεχίζουμε να πιστεύουμε πως η Ελλάδα κινδυνεύει να «αποβληθεί» από τη ζώνη του Ευρώ – αφού θα συνεχίσει δυστυχώς να αποτελεί την ιδανική υποψήφια χώρα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης.

Το αγγλοσαξονικό μέτωπο, εκπροσωπούμενο από τη Μ. Βρετανία (με τις Η.Π.Α. στο παρασκήνιο), παίρνει νέες θέσεις μάχης, απειλώντας να διαλύσει την ΕΕ με το δημοψήφισμα της βρετανικής εξόδου – ενώ το γερμανικό, με άβουλο συνεργό του τη Γαλλία, κατάφερε τελικά να ηγηθεί των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργώντας μία ισχυρή συμμαχία.

Το τρίτο μέτωπο του πολέμου, η  Κίνα, ανασυντάσσεται, έχοντας υποστεί μεγάλα πλήγματα στην οικονομία της – ενώ όλα τα υπόλοιπα κράτη, κυρίως η Ρωσία, η οποία στηρίζεται αφενός μεν στα ενεργειακά της αποθέματα, αφετέρου στην ισχυρή πολεμική της μηχανή, παρακολουθούν προσεκτικά τις κινήσεις των ανταγωνιστών τους. Από τις άλλες χώρες των BRICS, η Βραζιλία και η Ν. Αφρική αντιμετωπίζουν ξανά το σκοτεινό πρόσωπο της χρεοκοπίας, ενώ η Ινδία ακολουθεί το δικό της δρόμο – χωρίς ουσιαστικά να συμμετέχει στον πόλεμο.

Το ΝΑΤΟ σχεδιάζει πόλεμο

analyst

Η διαφαινόμενη συνεργασία των Η.Π.Α. με τη Ρωσία στη Μέση Ανατολή, δεν εμποδίζει την υπερδύναμη να την περικυκλώνει, καθώς επίσης να την προκαλεί στην Ευρώπη – σφίγγοντας τον κλοιό και απειλώντας την με πυρηνική επίθεση 

του Αλέξη Ζακυνθινού

Αρκετοί είχαν εκπλαγεί, όταν πριν από μερικές εβδομάδες ο Ρώσος πρόεδρος ανακοίνωσε την απόσυρση των στρατευμάτων του από τη Μέση Ανατολή, χωρίς καμία προειδοποίηση – έχοντας όμως δηλώσει πως αυτό θα αφορούσε μόνο ένα μέρος του στρατού, ενώ θα συνέχιζε να πολεμάει την τρομοκρατία στην περιοχή. Υπενθυμίζουμε εδώ πως οι Ρώσοι είχαν εγκαταστήσει διηπειρωτικούς πυραύλους μετά την κατάρριψη του αεροπλάνου τους από την Τουρκία, οι οποίοι βρίσκονται ακόμη στη Συρία.

Περαιτέρω, είχαν αναφερθεί εκτεταμένες κινήσεις στρατευμάτων (πηγή), οι οποίες τεκμηρίωναν πως η Ρωσία έστελνε περισσότερα πολεμικά μέσα από όσα απέσυρε – από τη μαύρη θάλασσα κατευθύνθηκε ένα βαρυφορτωμένο καράβι προς τη Συρία, ενώ είχαν σταλθεί δύο «μεταγωγικά» πλοία στη Μεσόγειο, ειδικά για τη μεταφορά στρατιωτών και εξοπλισμού, τα οποία όμως δεν ήταν άδεια, αλλά φορτωμένα.

Σύμφωνα πάντως με το Reuters, η Ρωσία απέσυρε τα μισά πολεμικά της αεροπλάνα, ενώ η κρατική τηλεόραση έδειχνε τη Δευτέρα την απομάκρυνση τριών μαχητικών ελικοπτέρων – υπολογίζεται όμως πως βρίσκονται ακόμη στη Συρία 36 πολεμικά τζετ, καθώς επίσης περισσότερα από 12 πλοία στη Μεσόγειο, ένα εκ των οποίων είναι εξοπλισμένο με πυραύλους ακριβείας.

Το κατηγορώ της Ρωσίας

analyst

Οι αποτυχημένες προσπάθειες να καλλιεργηθούν τα δυτικά δημοκρατικά μοντέλα σε άγονες περιοχές, έχουν οδηγήσει στην καταστροφή ολόκληρων κρατών – μετατρέποντας τεράστιες εκτάσεις της γης σε εμπόλεμες, τρομοκρατικές ζώνες

του Αλέξη Ζακυνθινού

«Εύλογα υποθέτει κανείς πως ο στρατιωτικός πόλεμος ίσως θεωρηθεί αναγκαίος από πολλές χώρες, οπότε δεν θα αργήσει να ξεσπάσει – μία άποψη που ενισχύεται από το γεγονός ότι, ανέκαθεν οι νομισματικοί πόλεμοι κατέληγαν σε συμβατικούς. 

Επίσης από τις κρίσεις υπερχρέωσης, οι οποίες λύνονται είτε με ευρείες διαγραφές χρεών, είτε με συρράξεις. Εάν αυτός ο ενδεχόμενος πόλεμος θα ήταν ο τελευταίος στον πλανήτη, όπως είχε προφητεύσει ο Αϊνστάιν, δεν το γνωρίζει κανείς – αν και το τεκμηρίωσε με έναν πολύ λογικό τρόπο».

.

Άρθρο

Διαβάζοντας κανείς το άρθρο «Η ελίτ ετοιμάζεται για πόλεμο», αναρωτιέται ίσως ποιά είναι αυτή η ελίτ, η οποία πιστεύει πως θα εξυπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντα της χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα. Εάν έχει «εντρυφήσει» βέβαια στους πολέμους του δολαρίου (άρθρο), οι απορίες του θα είναι πολύ λιγότερες.

Θα έχει καταλάβει δηλαδή πως από γεωπολιτικής πλευράς η ελίτ είναι η Δύση, οι Η.Π.Α. δηλαδή με τους Ευρωπαίους κυρίως υποτελείς τους, από πολιτικής πλευράς οι ηγέτες όλων αυτών των κρατών, ενώ από οικονομικής το πολυεθνικό και ιδίως το χρηματοπιστωτικό κτήνος – το οποίο, με βασικούς υπηρέτες του τις μεγάλες κεντρικές τράπεζες, αποτελεί την κορυφή της πυραμίδας, την ελίτ των ελίτ.

Τα γεωπολιτικά ρίσκα του 2016

analyst

Οι κίνδυνοι διαμελισμού της Ελλάδας, καθώς επίσης ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, δεν είναι αμελητέοι – ενώ ως οι τέσσερις σημαντικότερες εστίες πυρκαγιάς θεωρούνται η Ρωσία, η Κίνα, η Μέση Ανατολή και ο Κυβερνοχώρος

του Αλέξη Ζακυνθινού

«Ο ενιαίος εθνικός χώρος της Ελλάδας με την Κύπρο (3.000 νησιά και βραχονησίδες), εξεταζόμενος από γεωστρατηγική άποψη, αποτελεί σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, ενώνει δύο θάλασσες ζωτικών συμφερόντων (Μαύρη Θάλασσα, Μεσόγειος), καθώς επίσης δύο ωκεανούς, μέσω της Μεσογείου: τον Ατλαντικό με τα στενά του Γιβραλτάρ και τον Ινδικό με τη διώρυγα του Σουέζ.

Την Ελλάδα χρησιμοποίησαν οι Αμερικανοί για τις πολεμικές επιχειρήσεις τους στη Βαλκανική και για το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας – του τελευταίου εναπομείναντος συμμάχου της Ρωσίας. Η προσπάθεια διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας ξεκίνησε βέβαια από τη Γερμανία – την ολοκλήρωση της όμως ανέλαβαν οι Η.Π.Α., αποκομίζοντας όλα τα οφέλη, καθώς επίσης εγκαθιστώντας μία από τις μεγαλύτερες πολεμικές βάσεις τους στο Κόσσοβο. Ήταν πάντως αδύνατες οι πολεμικές επιχειρήσεις στα Βαλκάνια, χωρίς τη χρήση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και της βάσης του Ακταίου.  

Την Ελλάδα χρησιμοποίησαν οι Αμερικανοί για τους πολέμους εναντίον του Αφγανιστάν και του Ιράκ, καθώς επίσης για την ανατροπή του Καντάφι στη Λιβύη, ο οποίος σχεδίαζε να συνεργασθεί με την Κίνα και τη Ρωσία – αφού θα ήταν αδύνατοι, χωρίς τη χρήση της βάσης της Σούδας στην Κρήτη και του ελληνικού εναερίου χώρου.

Το σχέδιο Μάρσαλ και ο εμφύλιος πόλεμος χρησιμοποιήθηκαν από τις Η.Π.Α. με στόχο να προσδεθεί η Ελλάδα στο αμερικανικό άρμα, μετά τη συρρίκνωση της Μ. Βρετανίας – ενώ θα ήταν αδύνατη η οποιαδήποτε πολεμική επιχείρηση προς τις φλεγόμενες περιοχές της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής, χωρίς τη χρήση της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας.

Η Ρωσία και η Κίνα δίνουν γη και ύδωρ για πρόσβαση στα ελληνικά λιμάνια – για μία χώρα που αναβαθμίσθηκε επί πλέον γεωπολιτικά, επειδή αποτελεί κομβικό σημείο συνάντησης εμπορευμάτων και αγωγών ενέργειας, από βορά προς νότο, από ανατολή προς δύση. Η καίρια θέση της στην υδρόγειο καθιστά την Ελλάδα μία στρατηγική περιοχή παγκόσμιας αξίας – ένα σημείο σύγκρουσης ισχυρών γεωπολιτικών συμφερόντων, ειδικά μετά τον πόλεμο της Συρίας με στόχο, μεταξύ άλλων, την εκδίωξη της Ρωσίας από τις βάσεις της στη Συρία, οπότε από τη Μεσόγειο» (Ν. Καρατουλιώτης με παρεμβάσεις).

.

Άρθρο

Έχει τονισθεί πάρα πολλές φορές πως η Ελλάδα οδηγήθηκε σκόπιμα στη χρεοκοπία και στο ΔΝΤ από την τότε κυβέρνηση της – αφού, από οικονομικής πλευράς, δεν δικαιολογούταν καθόλου.

Η πραγματικότητα των τριμερών

Νέα Κρήτη

Η πραγματικότητα των τριμερών Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος και Αίγυπτος-Ελλάδα-Κύπρος, δεν εμφανίζεται μόνο και μόνο σε επίπεδο υψηλής στρατηγικής, αλλά και σε τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Το ηλεκτρικό καλώδιο EuroAsia Interconnector και ο αγωγός φυσικού αερίου East Med είναι οράματα που αλλάζουν τη νοόσφαιρά μας όσον αφορά στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Του Νίκου Λυγερού

Έτσι οι τριμερείς που φαίνονται αρχικά μόνο και μόνο ως διπλωματικές κινήσεις, αποτελούν τελικά στρατηγικές πράξεις. Και σε αυτό το πλαίσιο, τα νησιά της Κύπρου και της Κρήτης παίζουν έναν ουσιαστικό ρόλο όχι μόνο ως περάσματα, αλλά και ως μελλοντικές πηγές.

Διότι αυτά συνδυάζουν δύο ιδιότητες, αφού βρίσκονται και στην περιοχή των κοιτασμάτων με εννέα θαλάσσια οικόπεδα Νότια της Κρήτης και δεκατρία θαλάσσια οικόπεδα Νότια της Κύπρου, αλλά και στον άξονα: Ισραήλ και Αίγυπτο έως Ιταλία με στόχο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι η Ελλάδα και η Κύπρος ως Ελληνισμός παίζουν έναν ενεργητικό ρόλο σ' ένα πλαίσιο που καθορίζεται από την ενέργεια και τη στρατηγική. Και σε αυτό το επίπεδο είναι δυνατόν να μιλήσουμε για μεταστρατηγική του Ελληνισμού που δεν είναι μόνο επιβίωσης, όπως θεωρούν μερικοί αναλυτές, αλλά πιο πολύ της ανάκαμψης που φέρνει την ανάπτυξη μέσω της αξιοποίησης της ΑΟΖ του Ελληνισμού.

Λιγότερο όλο και περισσότερους…

Νέα Πολιτική

του Χρήστου Ζιώγα*

Η ελληνική κρίση διέρχεται τον έκτο χρόνο της δίχως να έχει απολέσει τη δυναμική της και χωρίς να διαφαίνεται στο εγγύς μέλλον έξοδος από τη νοσηρή αυτή κατάσταση που επηρεάζει όλες τις πτυχές του συλλογικού μας βίου. Ενώ οι υπόλοιπες χώρες, οι οποίες βρέθηκαν επίσης σε δύσκολη δημοσιονομική θέση, σταδιακά ολοκλήρωσαν τα προγράμματα εξυγίανσής τους και επανέκαμψαν οικονομικά, η Ελλάδα αδυνατεί να εφαρμόσει το μεταρρυθμιστικό μέρος των προαπαιτούμενων και περιορίζεται σε μια αδιέξοδη πολιτική αύξησης της φορολογίας, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στην πραγματική οικονομία. Είναι γεγονός πως η πρώτη ενασχόληση της διακυβέρνησης Σύριζα- Ανελ με τα διεθνή ζητήματα είχε αντικείμενο την επαναδιαπραγμάτευση του προγράμματος, το οποίο ομολογουμένως αποτέλεσε μια τραυματική εμπειρία για τους ίδιους και τις πρότερες διεθνοπολιτικές αντιλήψεις τους, και επιπλέον επιδείνωσε ραγδαία την ούτως ή άλλως κρίσιμη θέση της χώρας.

Παρακολουθώντας τα ξένα μέσα μαζικής ενημέρωσης γίνεται αμέσως αντιληπτό πως η απειλή της τρομοκρατίας, το ζήτημα της περιφερειακής σταθερότητας στην ανατολική Μεσόγειο καθώς και η απομάκρυνση συστημικού κινδύνου για την ευρωζώνη από την ελληνική κρίση, έχουν υποβαθμίσει τη σημασία του ελληνικού προβλήματος στην εσωτερική και διεθνή ατζέντα των εταίρων. Παράλληλα, παρατηρώντας τα δρώμενα στο περιφερειακό μας υποσύστημα, διαπιστώνουμε πως η περιορισμένη χρήση βίας και ο διαμελισμός ή ακρωτηριασμός χωρών γίνεται ως πρακτική αποδεκτή από όλο και μεγαλύτερο μέρος της διεθνούς κοινότητας. 

Πίσω και πέρα από την επίσκεψη Αλ Σίσι

Νέα Πολιτική

του Αντώνη Παπαγιαννίδη*

Ευλόγως η επίσκεψη στην Αθήνα του Προέδρου της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι, οι εδώ συνομιλίες με την Ελληνική πολιτική ηγεσία, ακόμη περισσότερο οι διασταυρωμένες διμερείς Αλ Σίσι – Νίκου Αναστασιάδη, Τσίπρα – Αναστασιάδη και τέλος η Τριμερής Ελλάδας – Κύπρου – Αιγύπτου καταγράφηκαν με θετικό πρόσημο. Ως κατάληξη/αποκορύφωση σειράς επαφών σε επίπεδο κορυφής των τριών μερών στο όλο-και-πιο-ταραγμένο σκηνικό εκείνου που κάποτε λεγόταν Εγγύς Ανατολή, με ανοιχτή σύρραξη στην Συρία, με επανισορρόπηση του ρόλου της Τουρκίας, τα γνωστά. Α, ναι, και με εντελώς πρόσφατο “πέρασμα” του Αμερικανού ΥΠΕΞ Τζών Κέρρυ από τα νερά μας – ποτέ μην τα ξεχνάμε αυτά.

Όχι δηλαδή ότι στις επίσημες επισκέψεις και στις Τριμερείς αποφασίζεται/κρίνεται/συμφωνείται κάτι. Τα πολύ σημαντικά γύρω από την χάραξη θαλασσίων ζωνών ή/και την ενεργειακή συνεργασία (ιδίως τώρα, μετά το γιγαντιαίο – υποτίθεται – κοίτασμα Ζοχρ στην Αίγυπτο, που “θέτει  σε προοπτική” και την Κυπριακή Αφροδίτη και ως φαίνεται τον ισραηλινό Λεβιάθαν, με παίκτη πλέον την Ιταλική-Ευρωπαϊκή ΕΝΙ αντί των ΙσραηλοΑμερικανικών Noble και Delek), καθώς και με τον συντονισμό με τον μείζονα παίκτη της περιοχής, το Ισραήλ, όλα αυτά προχωρούν και ωριμάζουν στο παρασκήνιο. Ή δεν προχωρούν. φρενάρουν. επανεκκινούν. Όμως, το πανηγυρικό ανέβασμα στο προσκήνιο των γεωπολιτικών, γεωοικονομικών, ακόμη και γεωστρατηγικών (το τελευταίο, με Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον), προσλαμβάνει μεγαλύτερη σημασία.

Η έννοια της δύσης και της διεθνούς ηγεμονίας. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ.

του Κώστα Μελά

 Οι ΗΠΑ ανέλαβαν, μετά το 1945, την ηγεμονική λειτουργία ρύθμισης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος: «Η αμερικανική ηγεσία και οι σύμμαχοί της δημιούργησαν μια στερεή και σταθερή βάση για την ανάπτυξη των παγκόσμιων κεφαλαιοκρατικών οικονομικών σχέσεων. Για πρώτη φορά όλες οι καπιταλιστικές οικονομίες ήταν πολιτικοί σύμμαχοι». Κατασκευάσθηκε η έννοια της Δύσεως[1] η οποία συμπεριλάμβανε όλες τις χώρες στις οποίες κυριαρχούσε ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής, και γινόταν αποδεκτοί  οι θεσμοί της αντιπροσωπευτικής δυτικής δημοκρατίας, οι Δυτικοευρωπαϊκές χώρες (συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας , της Γερμανίας αλλά και της  Ελλάδος και της Τουρκίας) , η Ιαπωνία και οι συνδεδεμένες μαζί της χώρες της Άπω Ανατολής ( Ν.Κορέα, Ταϊβάν, Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Φιλιππίνες …) καθώς και οι Αγγλοσαξωνικές χώρες του Ειρηνικού (Αυστραλία, Ν. Ζηλανδία..) . Η έννοια της Δύσης οριοθετούσε και το αντίπαλο στρατόπεδο , την αυτοκρατορία της Σοβιετικής Ένωσης , προσδίδοντάς του την ονομασία Ανατολή. Ο όρος τρίτος κόσμος σηματοδοτούσε τη θέση  των υπόλοιπων χωρών  του πλανήτη .

Η δημιουργία της Δύσης είχε ως πρωταρχικό σκοπό την «αποτροπή και τον κατευνασμό» της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν προσανατολισμένη στην περικύκλωση και τον έλεγχο της Ευρασίας.[2]Συγχρόνως επεδίωκε την διευρυμένη και ασφαλή αναπαραγωγή της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας.

 

 Η ηγεμονική θέση των ΗΠΑ, με την οποία έμοιαζε να φτάνει στην πραγματοποίησή του ο «αμερικανικός αιώνας»,  βασιζόταν στα παρακάτω στοιχεία :

Η επίθεση της Ρωσίας

analyst

Το δολάριο, καθώς επίσης η στρατιωτική υπεροχή, είναι οι δύο βασικοί πυλώνες της παγκόσμιας ηγεμονίας των Η.Π.Α. – οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί στο στόχαστρο του Putin, με τη βοήθεια του πετρελαίου, της Κίνας και του πολέμου στη Συρία 

του Αλέξη Ζακυνθινού

«Πολλοί αναρωτιούνται για πόσον καιρό ακόμη θα είναι το δολάριο το νούμερο ένα παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Η απάντηση, με κριτήριο την οικονομική ιστορία, είναι σαφής: τα πάντα εξαρτώνται από τον ανταγωνισμό. Εάν λοιπόν υπάρξει μία εναλλακτική δυνατότητα, το δολάριο θα μπορούσε πολύ γρήγορα να χάσει τα σκήπτρα – όπως συνέβη με την αγγλική στερλίνα, την οποία διαδέχθηκε τη δεκαετία του 1920″.

.

Ανάλυση

Είναι προφανές πως επιδιώκεται η τριχοτόμηση της Τουρκίας (άρθρο), χωρίς όμως να γνωρίζουμε επακριβώς ποιός είναι αυτός που κινεί πραγματικά τα νήματα. Πιθανότερη εκδοχή είναι οι Η.Π.Α. από το παρασκήνιο, οι οποίες αφήνουν τη «βρώμικη» δουλειά στη Ρωσία, έχοντας δώσει αυτές την εντολή κατάρριψης του ρωσικού βομβαρδιστικού από τους Τούρκους – όπως άλλωστε συμβαίνει και στη Συρία, αφού οι Ρώσοι έχουν  αναλάβει την εκκαθάριση της ISIS.

Μίας οργάνωσης που λέγεται ότι «έστησαν» οι μυστικές υπηρεσίες των Η.Π.Α. στο παρελθόν, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα, χωρίς να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή αμερικανών στρατιωτών –έχοντας όμως αυτονομηθεί, με τις σημερινές συνέπειες. Είναι όμως σωστό να λαμβάνει κανείς υπ’ όψιν του τα δυτικά εγκλήματα κατά την εισβολή στο Ιράκ, καθώς επίσης την αντίστοιχη στη Λιβύη – η οποία ουσιαστικά εξέθρεψε την Boko Haram στην Αφρική, μία κατά πολύ πιο βίαιη «ομάδα» από την ISIS, με πλήθος ανατριχιαστικές δολοφονίες στο ενεργητικό της.

Ο χάρτινος πύργος

analyst

Η χρηματοπιστωτική πυρηνική έκρηξη ίσως καλύψει σύντομα όλα τα υπόλοιπα προβλήματα του πλανήτη – εκτός εάν συγκρουστούν οι ρωσικές συμμαχικές δυνάμεις με το ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή, οδηγώντας στον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

Σύμφωνα με την εταιρεία αξιολόγησης S&P, από τις αρχές του έτους περί τις 100 μεγάλες εταιρείες παγκοσμίωςδεν μπορούν καθόλου ή έχουν τη δυνατότητα μόνο εν μέρει να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους – όπως είχε διαπιστωθεί στο ξεκίνημα της κρίσης του 2008.

Στις Η.Π.Α. τα τρία πέμπτα των επιχειρήσεων, τα οποία αδυνατούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, προέρχονται από τον κλάδο της ενέργειας και των πρώτων υλών – λόγω κυρίως της κατάρρευσης των τιμών του πετρελαίου στα 40 $ το βαρέλι, όπου η Goldman Sachs προβλέπει τη μείωση τους στα 20 $ (πηγή).

Η μείωση αυτή θα μπορούσε να επιταχυνθεί, άμεσα στα 25 $, από τυχόν «αποδέσμευση» του νομίσματος της Σαουδικής Αραβίας από το δολάριο – επειδή η χώρα είτε θα πρέπει να μειώσει την εξόρυξη πετρελαίου, είτε να υποτιμήσει το νόμισμα της. Πάντως, στις αγορές συναλλάγματος έχει αυξηθεί η κερδοσκοπία υπέρ της υποτίμησης – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, όπου στα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης ενός έτους, το νόμισμα διαπραγματεύεται στα 3,82 από 3,75 σήμερα.