Η πρόκληση του οικονομικού περιφερισμού.

του Κώστα Μελά

Η εξάπλωση της παγκοσμιοποίησης , από τη δεκαετία του 1970, βασικά χαρακτηριστικά της οποίας ήταν,  η εφαρμογή των κανόνων του ελεύθερου εμπορίου , της απρόσκοπτης κίνησης των κεφαλαίων με βάση τις πολυεθνικές επιχειρήσεις , συνοδεύτηκε , pari passo, από την εμφάνιση και τη σταδιακή εξάπλωση των Περιφερειακών Συμφωνιών Εμπορίου (ΠΣΕ). Αναφέρω τις πλέον γνωστές Περιφερειακές Συμφωνίες Εμπορίου στον Πλανήτη .

Στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο έχουμε την προσπάθεια περιφερειακής ολοκλήρωσης με την καθοδήγηση της γαλλογερμανικής συμμαχίας και τη δημιουργία της ΕΟΚ αρχικά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη συνέχεια. Η ίδρυσή της ανάγεται στο 1957.

 Στην Ασία του Ειρηνικού οι σημαντικότεροι περιφερειακοί θεσμοί είναι η Ένωση των Κρατών της Νοτιανατολικής Ασίας ( Association of Southeast Asian Nations -ASEAN)στην οποία συμμετέχουν οι ακόλουθες  χώρες  :  Βιετνάμ, Λάος, Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες, Μπρουνέι, Ινδονησία, Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Καμπότζη, Μυανμάρ. Ιδρύθηκε το 1967.

 Επίσης έχουμε την Οικονομική Συνεργασία Ασίας –Ειρηνικού (Asia-Pacific EconomicCooperation -APEC) στην οποία συμμετέχουν 21 χώρες που βρέχονται από τον Ειρηνικό (ΗΠΑ, Καναδάς, Μεξικό, Περού, Χιλή, Ρωσία, Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, Νότιος Κορέα, Ιαπωνία, Αυστραλία , Νέα Ζηλανδία. Βιετνάμ, Λάος, Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες, Μπρουνέι, Ινδονησία, Σιγκαπούρη, Μαλαισία, Καμπότζη, Μυανμάρ, Παπούα Νέα Γουϊνέα. Ιδρύθηκε το 1989 με πρωτοβουλία της Αυστραλίας .

Συμφωνία Αμερικής και Ελβετίας

του Κωνσταντίνου Κόλμερ

Για πρώτη φορά, Ελβετός πρόεδρος έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο. Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ υπεδέχθη τον πρόεδρο της Ελβετικής Ομοσπονδίας, Ούλι Μάουρερ και συζήτησε την σύναψη διμερούς συμφωνίας ελευθέρου εμπορίου μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελβετίας. Επίκεντρο των συνομιλιών της ολιγομελούς Ελβετικής αντιπροσωπείας και της Αμερικανικής κυβερνήσεως είναι κατ’ αρχήν ο Αγροτικός τομέας, όπου το 2006 απέτυχε μία συμφωνία μηδενισμού των δασμών και ποσοστώσεων, εξ αιτίας της αντιδράσεως των Ελβετών αγροτών, που είναι η ισχυροτέρα «ομάδα πιέσεως» στο κοινοβούλιο της Βέρνης. Στην Ελβετία λαμβάνεται υπ’ όψιν σοβαρά η λαϊκή βούληση, με υποχρεωτικά δημοψηφίσματα στα οποία δεν χωρούν «κωλοτούμπες», ως παρ’ ημίν.

Σήμερα, υπό τις πιέσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και των αξιώσεων της ανελέγκτου Κομμισσιόν περί πλήρους άρσεως της προστασίας του Ελβετικού αγροτικού προϊόντος, τα πνεύματα έχουν αλλάξει στην Ελβετική κοινή γνώμη. Η κυβέρνηση συνασπισμού ανταποκρίθη και έστειλε τον ενιαύσιο πρόεδρο της στην Ουάσιγκτον να ζητήσει βοήθεια.

Την εξαναγκαστική υπογραφή «πολυμερούς» εμπορικής συμφωνίας με την «ηνωμένη» Ευρώπη μπορεί ν’ αντικαταστήσει μία «διμερής» συμφωνία με την Αμερική, υπέρ της οποίας τάσσεται ο πρόεδρος Τραμπ προς σωτηρίαν των μικρών χωρών.

Οι γερμανικοί μηχανισμοί χειραγώγησης

analyst

Οι απόγονοι του Γκέμπελ είναι εξαιρετικά ικανοί στον τρόπο που παρουσιάζουν τα γεγονότα – όπως στο θέμα της Ελλάδας που δηλώνουν ότι μας έσωσαν και έκαναν τα πάντα για το καλό μας, με τον κ. Σόιμπλε να ισχυρίζεται πως θα του χρωστάμε ευγνωμοσύνη!  

.

Επικαιρότητα

Η διεθνής οργάνωση «ATTAC», η οποία έχει τεθεί υπέρ ενός φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών προωθώντας τον με όλα τα μέσα που διαθέτει, ενώ συμμετέχει σε πολλές εκστρατείες που έχουν στόχο τη στήριξη του δημοσίου συμφέροντος, έχασε το χαρακτηρισμό της ως οργανισμός κοινής ωφελείας – ανακλήθηκε δηλαδή το status της.

Αντίθετα το γερμανικό ίδρυμα «Bertelsmann», το οποίο παράγει πολιτική μέσω της μαζικής επιρροής του με τα ΜΜΕ που διαθέτει, καθώς επίσης με έρευνες και εκθέσεις που έχουν στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, συνήθως προς όφελος του επιχειρηματικού ομίλου που ανήκει (γράφημα αριστερά, πηγή), συνεχίζει να θεωρείται κοινωφελές – ενώ στηρίζει όσο καλύτερα μπορεί την ανεξέλεγκτη παγκοσμιοποίηση με δήθεν αντικειμενικές μελέτες, όπως η πρόσφατη που αναφέρεται στα πλεονεκτήματα της με τον τίτλο «Πώς η παγκοσμιοποίηση άλλαξε σε μεγάλο βαθμό τη σίτιση του Μεξικού» (υπέρ του, πηγή).

Η NAFTA πέθανε, ζήτω η NAFTA

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Της Αγγελικής Κοτσοβού

akots@naftemporiki.gr

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο Τραμπ όταν ανέλαβε πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν να «ξηλώσει» εμπορικές συμφωνίες, μεταξύ των οποίων και η συμφωνία NAFTA με Μεξικό και Καναδά. Συγκεκριμένα, είχε αναφέρει ότι είχε «ψύχωση» με την κατάργηση της NAFTA, για να αλλάξει γνώμη στη συνέχεια, επιλέγοντας τον δρόμο της επαναδιαπραγμάτευσης.

Έναν χρόνο αργότερα και έπειτα από αμέτρητες απειλές της Ουάσιγκτον, ΗΠΑ και Μεξικό κατέληξαν σε νέα εμπορική συμφωνία, αφήνοντας ανοικτή την πόρτα για συμμετοχή και του Καναδά. Ο Τραμπ όμως επέμεινε για την κατάργηση του ονόματος NAFTA, καθώς δημιουργεί «κακούς συνειρμούς σε πολλούς ανθρώπους», όπως δήλωσε κατά τη συνέντευξη Τύπου στο Οβάλ Γραφείο.

Το όνομα φεύγει, η συμφωνία μένει. Από τότε που τέθηκε σε ισχύ, το 1994, το εμπόριο των ΗΠΑ με το Μεξικό και τον Καναδά έχει υπερτριπλασιαστεί, υπερβαίνοντας το ένα τρισ. δολάρια. Μεξικό και Καναδάς αποτελούν τον δεύτερο και τρίτο αντιστοίχως μεγαλύτερους εξαγωγείς αγαθών προς τις ΗΠΑ, μετά την Κίνα. Αντιστοίχως, οι δύο χώρες είναι κορυφαίοι εισαγωγείς αμερικανικών προϊόντων.

Η τρομακτική συμφωνία TPP υπογράφτηκε, όμως οι πολυεθνικές δεν πανηγυρίζουν!

του Κωνσταντίνου Βέργου

Πριν 2 χρόνια, στις 4 Φεβρουαρίου 2016, υπογράφτηκε από τις ΗΠΑ προκαταρκτικά η συμφωνία ,  που ξεκίνησε για διαπραγμάτευση κάτω από απόλυτη μυστικότητα το 2008 μεταξύ 11 χωρών Ασιας-Ωκεανίας και ΗΠΑ που είχε το όνομα ΤΤΡ (Trans Pacific Partnership, δηλαδή ‘Σύμπραξη του Ειρηνικού’). Κανένας τότε δεν θα φαντάζονταν ότι η συμφωνία αυτή αποτελεί την μεγαλύτερη απειλή, όλων των εποχών, για τα θεμέλια της Αστικής Δημοκρατίας σε ΗΠΑ και Ασία ,  δηλαδή των  2/3 του πλανήτη, ενώ ελάχιστοι γνώριζαν περί τίνος επρόκειτο.

Τι ήταν η TPP

Αρχικά φαίνονταν ως μία απλή συμφωνία εμπορίου. Όμως δεν ηταν καθόλου έτσι. Η Σύμπραξη του Ειρηνικού ήταν μια μυστική, πολυεθνική εμπορική συμφωνία που απειλούσε να δημιουργήσει μια δικτατορία πνευματικής ιδιοκτησίας σε ολόκληρο τον κόσμο και να ξαναγράψει τους διεθνείς κανόνες για την επιβολή της! Είχε δύο βασικά χαρακτηριστικά 1. Ψηφιακές πολιτικές που επωφελούνται από τις μεγάλες επιχειρήσεις εις βάρος του κόσμου.2. Έλλειψη διαφάνειας.

Ο αριστερός καθεστωτισμός

Outside the Wall

Για χρόνια, ο αριστερός τύπος φώναζε και δικαίως για τις διατλαντικές και διειρηνικές συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου.

 

Όταν ήρθε η ώρα, η αριστερά ψήφισε στο ευρωκοινοβούλιο το δούρειο ίππο της διατλαντικής συμφωνίας, τη CETA, σαν το καλό και φρόνιμο παιδί που είναι όταν βρίσκεται αυτή στην εξουσία.

Ακριβώς δηλαδή όπως έκανε και με τα μνημόνια.

«Η CETA και η TTIP είναι συμφωνίες κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των μεγάλων πολυεθνικών. Το 1% του πλούτου από αυτή τη συμφωνία θα πλουτίσει περισσότερο και το 99% θα υποφέρει, αυτό συμβαίνει εδώ και χρόνια με την επικράτηση μιας οικονομικής ολιγαρχίας που έχει επιβάλει τη θέλησή της και στην πολιτική…

Το γαλατικό χωριό το παίξαμε πέρυσι, στις περυσινές διαπραγματεύσεις και δυστυχώς δεν είχαμε θετική κατάληξη, γιατί ο συσχετισμός των δυνάμεων ήταν τελείως αρνητικός. Και τώρα, θα γινόμασταν πάλι το θέμα, ήταν έτοιμοι»

Έτσι προσπάθησε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα ο πολύς Στέλιος Κούλουγλου.

Όταν ο Trump με μια υπογραφή σκότωσε τις εμπορικές συμφωνίες, ο μόνος από την αριστερά που δήλωσε στήριξη για κάτι που αποτελούσε σημαία της αριστεράς ήταν ο Bernie Sanders.

Ο αριστερός τύπος στην Ελλάδα έκανε γαργάρες.

Οι «προοδευτικοί» στις ΗΠΑ πάλι οργιάζουν: Αστέρες λένε ότι θέλουν να βομβαρδίσουν το λευκό οίκο, αξιωματούχοι του Ομπάμα προτρέπουν σε σταρτιωτικό πραξικόπημα, περιοδικά προτείνουν τη δολοφονία του προέδρου των ΗΠΑ, ξύλο κι τραμπουκισμοί που μπορούν να οδηγήσουν σε κοινωνικό χάος παρουσιάζονται ως κοινωνική επανάσταση και κινήματα.

Το 2017, έτος παγκόσμιου πολέμου;

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Τα τελευταία χρόνια υπήρχε διεθνώς συνεχής "συνεργασία" των μεγάλων κυβερνήσεων για την "παγκόσμια ευημερία", μέσα συχνά από δημιουργία τοπικών πολέμων. Τι ακριβώς όμως θα συμβεί το 2017, θα συνεχιστεί η "συνεργασία", ή εισερχόμαστε σε νέα εποχή;

Τα τελευταία χρόνια καθιερώθηκαν οι βάσεις για την γιγάντωση και την κυριαρχία του υπάρχοντος κυρίαρχου συστήματος καπιταλισμού μέσα από την "παγκοσμιοποίηση", που αναμφισβήτητα προωθήθηκαν από την "τριάδα" (ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία) και κατά πολλούς (μη αποδεδειγμένα, όμως) συντονίστηκαν, από τη δεκαετία του 1970 και μετά, από διασκέψεις όπως εκείνες της, σχετικά άγνωστης, Trilateral Commission που δημιουργήθηκε από το ίδρυμα Ροκφέλερ, με "στελέχη" που έλαβαν καίρια κυβερνητικά πόστα με αμφιλεγόμενο ρόλο σε χώρες-κλειδιά κατά καιρούς, όπως π.χ. ο Ιταλός Μόντι και ο γνωστός μας, για την επιβλαβή για τη χώρα για τα επόμενα 100 χρόνια μετατροπή ομολόγων σε ενυπόθηκα διακρατικά δάνεια, Λουκάς Παπαδήμος! 

Αυτές οι "λύσεις συνεργασίας" των κυβερνήσεων, όμως δυστυχώς όχι μόνο δεν έλυσαν προβλήματα αλλά αντίθετα οδηγούν στη βαθύτερη και πιο μακρόχρονη ίσως κρίση που γνώρισε η ανθρωπότητα από το 1930, οδηγώντας σε μια περίοδο "ασύμμετρης ανάπτυξης". Κατ' ουσίαν, η ανάπτυξη από το 1980 ως τώρα στηρίχτηκε σε πτώση μισθών στη δύση (π.χ. στις ΗΠΑ ο πραγματικός μέσος μισθός δεν αυξήθηκε επί 35 χρόνια, ενώ τα κέρδη των πολυεθνικών αυξάνονταν 8% ετησίως) και αντικατάσταση του χαμένου εισοδήματος πολιτών και κρατών από τραπεζικό δανεισμό, με τεχνητά χαμηλά επιτόκια (από 20% έπεσαν σε 1%), οδηγώντας στην μεγαλύτερη χρηματοοικονομική φούσκα όλων των εποχών!

Τι σημαίνει η νίκη του Ντόναλντ Τραμπ;

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Πολύ συζήτηση έγινε στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για το ερωτικό ταμπεραμέντο του Τραμπ και για τον οξύθυμο χαρακτήρα του. Ελάχιστα όμως ακούστηκαν για την ουσία. Τι πολιτική θα εφαρμόσει και πώς αυτή θα επηρεάσει τα εταιρικά κέρδη, τα χρηματιστήρια και την παγκόσμια οικονομία:

Ο Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με όσα είναι ήδη γνωστά, από συνεντεύξεις πρώην συνεργατών του, αποτελεί έναν επιχειρηματία εθνικής εμβέλειας στις ΗΠΑ, που φαίνεται ότι είναι κακοπληρωτής στις επιχειρήσεις του και φοροδιαφεύγει συστηματικά. Η εικόνα, επομένως, που έχει δώσει σε προσωπικό επίπεδο δεν είναι ό,τι πιο κολακευτικό, καθώς το γεγονός ότι δεν διακρίνεται στις επιχειρηματικές του σχέσεις από ειλικρίνεια και υπευθυνότητα ίσως φανερώνει ότι δεν θα εκπληρώσει εκείνα που υποσχέθηκε προεκλογικά ως Πρόεδρος. Όμως αυτή είναι η μία πλευρά του θέματος. Η άλλη είναι τα σχέδια του που σκέφτεται να υλοποιήσει στις 100 πρώτες μέρες προεδρίας.

Σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό, σχεδιάζει την απέλαση παράνομων μεταναστών, κάτι που θα οδηγήσει σε σημαντική αύξηση μισθών σε χαμηλού επιπέδου εργασίες, λόγω έλλειψης εργατικών χεριών, και σε χαμηλότερους όμως ρυθμούς ανάπτυξης τις ΗΠΑ και κατάργηση περιβαλλοντικής νομοθεσίας, που θα δημιουργήσει σημαντική ρύπανση, αλλά και αύξηση κερδών (30 - 50 δισ.) σε ρυπογόνες βιομηχανίες, όπως πετρελαίου - χημικών – ενέργειας.

Η τερατώδης συμφωνία CETA υπογράφτηκε από την Ελλάδα!

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Ενώ οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών είναι απασχολημένοι στα κοκτέιλ πάρτι, τσιμπώντας χαβιάρι και λέγοντας ανέκδοτα, μια τερατώδης συμφωνία με τον Καναδά, την οποία υπέγραψε και η ελληνική κυβέρνηση, και η οποία αποτελεί το δίδυμο αδερφάκι της εφιαλτικής TTIP, θα εφαρμοστεί στην Ευρώπη, η συμφωνία CETA. Είναι όμως η συμφωνία CETA επικίνδυνη, και γιατί;

Τυπικά η συμφωνία CETA μοιάζει να είναι μια εμπορική συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τον Καναδά. Έχει μάλιστα διαφημιστεί ότι «μειώνει τη γραφειοκρατία». Αν ήταν έτσι, θα ήταν καλοδεχούμενη, καθώς το άνοιγμα των αγορών έχει οφέλη. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι.

Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη CETA, ο μόνος σαφώς ωφελημένος υπό την έννοια των οικονομικών επιπτώσεων, στην Ε.Ε. από τη συμφωνία είναι οι αυτοκινητοβιομηχανίες, ενώ σε όλους τους κλάδους υπάρχουν Ζημίες ή μηδενικά οφέλη, περιλαμβανομένων απωλειών για εταιρίες που υποστηρίζουν τις αυτοκινητοβιομηχανίες. Για τα ίδια τα κράτη, τους φορολογούμενους, υπάρχουν βεβαιωμένες απώλειες πολλών δισ. ευρώ. 

Στο επίκεντρο το περιεχόμενο των συμφωνιών

Outside the Wall

Την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η δεύτερη συνεδρίαση της Ειδικής Επιτροπής για τη διερεύνηση του περιεχομένου και των συνθηκών σύναψης των διατλαντικών συμφωνιών εμπορίου μεταξύ Ε.Ε., ΗΠΑ και Καναδά. Προσκεκλημένοι ήταν οι Έλληνες ευρωβουλευτές, οι οποίοι ενημέρωσαν την επιτροπή για την πορεία των διαπραγματεύσεων των διατλαντικών εμπορικών συμφωνιών σε επίπεδο Ε.Ε. Ποια η σημασία της ίδρυσης αυτής της Επιτροπής και ποιοι οι στόχοι της; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ασφάλεια τροφίμων, προστασία περιβάλλοντος, απελευθέρωση υπηρεσιών, εργασιακές σχέσεις, επίλυση διαφορών μεταξύ επενδυτών – κράτους είναι ορισμένα μόνο από τα ζητήματα, που άπτονται των εν λόγω συμφωνιών. Οι διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες TTIP, CETA και TISA είναι εμπορικές συμφωνίες «νέας γενεάς», που δεν ρυθμίζουν απλώς δασμολογικά θέματα, αλλά αγγίζουν μια πληθώρα ζητημάτων, τα οποία επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των πολιτών, ενώ δυνητικά μπορούν να ρυθμίζουν την άσκηση δημόσιας πολιτικής σε επίπεδο εθνικού κράτους.

Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώνονται

Οι προαναφερθείσες συμφωνίες βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια υλοποίησης, με την CETA, την εμπορική συμφωνία μεταξύ Ε.Ε. και Καναδά, να προηγείται χρονικά, καθώς βρίσκεται στο τελικό στάδιο πριν από την προσωρινή εφαρμογή της. Οι διαπραγματεύσεις για την εν λόγω συμφωνία ξεκίνησαν τον Απρίλιο του 2009. Ακολούθησαν 11 γύροι διαπραγματεύσεων, με τον τελευταίο γύρο να πραγματοποιείται τον Οκτώβριο του 2011. Μέχρι τότε είχε επιτευχθεί συμφωνία στο 90% των θεμάτων, ενώ οι διαφωνίες για το εναπομείναν 10% επιλύθηκαν τον Οκτώβριο του 2013 με πολιτική παρέμβαση. Μετά τους πολιτικούς κλυδωνισμούς που ακολούθησαν το βρετανικό δημοψήφισμα και το Brexit στις 5 Ιουνίου, η Επίτροπος Εμπορίου Σεσίλια Μάλμστρομ ανακοίνωσε, σε προγραμματισμένη συνέντευξη τύπου, ότι η Κομισιόν πρότεινε να θεωρηθεί η CETA συμφωνία μεικτής και όχι αποκλειστικής αρμοδιότητας, που σημαίνει ότι πρέπει να περάσει από τα εθνικά Κοινοβούλια και να μην αποτελεί αντικείμενο χειρισμού αποκλειστικά της Κομισιόν, όπως συνέβαινε μέχρι τότε. Εκκρεμεί, ωστόσο, το ζήτημα της προσωρινής εφαρμογής της συμφωνίας, ζήτημα το οποίο πιθανολογείται ότι θα αποφασιστεί από το Συμβούλιο Υπουργών που θα συνέλθει στις 18 Οκτωβρίου.

Η απειλή της CETA

"H TTIP και η CETA προστατεύουν τους επενδυτές! Τι προστατεύει εμάς;"

Πιθανώς να διαβάσατε κάπου ότι αύριο το πρωί θα πραγματοποιηθεί στο ευρωκοινοβούλιο μια εκδήλωση, η οποία διοργανώνεται από τις τρεις πολιτικές ομάδες που αποτελούν την Προοδευτική Συμμαχία (αριστερά, σοσιαλιστές και πράσινοι) και έχει ως θέμα "CETA και ΤΤΙΡ: δυο όψεις του ίδιου νομίσματος". Για την ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership), δηλαδή την Συνεργασία για το Διατλαντικό Εμπόριο και τις Επενδύσεις, η οποία συζητείται ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ε.Ε., έχουμε μιλήσει κατ' επανάληψη σε τούτο το ιστολόγιο ("Η εταιρική εισβολή" - 11/12/2013, "Οι απειλές της ΤΤΙΡ" - 15/10/2015 κλπ). Ας δούμε σήμερα, λοιπόν, τι πράγμα είναι αυτή η CETA (Comprehensive Economic and Trade Agreement), δηλαδή η Ολοκληρωμένη Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία, η οποία συζητιέται ανάμεσα σε Καναδά και Ε.Ε. αλλά παρακολουθείται με ξεχωριστό ενδιαφέρον και από τις ΗΠΑ.

Αν γνωρίζετε ήδη λεπτομέρειες για την TTIP, μπορώ να σας πω επιγραμματικά (και με ελάχιστο ποσοστό αυθαιρεσίας) πως ό,τι μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. λέγεται ΤΤΙΡ, μεταξύ Καναδά και Ε.Ε. λέγεται CETA. Πρόκειται για δυο συμφωνίες με πανομοιότυπο περιεχόμενο και -σχεδόν- ταυτόσημους σκοπούς. Άλλωστε, παρουσιάστηκαν και οι δυο από τις αμερικανικές χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως συμφωνίες που θα ωφελούσαν τα μέγιστα τις εκατέρωθεν εξαγωγές και επενδύσεις.

Όσα έχουμε πει για τις επιπτώσεις τής ΤΤΙΡ στο περιβάλλον και την ποιότητα ζωής, ισχύουν και για την CETA. Σε περίπτωση που επικυρωθεί η συμφωνία, οι χαλαρές διατάξεις του Καναδά (π.χ. για τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα ή για την περιβαλλοντική επιβάρυνση) θα αρχίσουν να ισχύουν αυτόματα και στην Ευρώπη. Και, βεβαίως, όπως και με την ΤΤΙΡ, η συμφωνία προβλέπει την λειτουργία συστήματος Επίλυσης Διαφορών Επενδυτή-Κράτους (Investor-State Dispute Settlement - ISDS). Δηλαδή, αν μια καναδική εταιρεία θεωρήσει ότι κάποια εθνική ρύθμιση ευρωπαϊκού κράτους θίγει τα συμφέροντά της (π.χ. επιβάλλοντας ακριβές διαδικασίες επεξεργασίας βιομηχανικών αποβλήτων), θα μπορεί να προσφεύγει σε ιδιωτικό διαιτητικό δικαστήριο, καταθέτοντας αγωγή κατά του συγκεκριμένου κράτους και διεκδικώντας αποζημίωση για τα διαφυγόντα κέρδη της. Από την κρίση αυτού του ιδιωτικού δικαστηρίου δεν θα ξεφεύγουν ούτε οι κεντρικές νομοθετικές ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Θέμα δυνάμεων» η έγκριση της TTIP- Πρo των πυλών η CETA

Δυσοίωνες οι προβλέψεις της κυβέρνησης για την συμφωνία που χαρακτηρίστηκε «υπερ-μνημόνιο». Νίκος Βούτσης: «Είναι θέμα, δυνάμεων». Πρώτη συνεδρίαση της ειδικής επιτροπής της Βουλής για τις διατλαντικές εμπορικές συμφωνίες. ‘Αμεση η εφαρμογή της αντίστοιχης συμφωνίας με τον Καναδά (CETA) αν και θα πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια. Δ.Κοτσακα: Προσφυγή στο ευρω-δικαστήριο για να αποφευχθούν οι άμεσοι κίνδυνοι.

Χωρίς μέχρι στιγμής να υπάρχει επίσημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης για την διατλαντική εμπορικη συμφωνία μεταξύ Ε.Ε και ΗΠΑ (TTIP), ξεκίνησαν οι εργασίες της ειδικής επιτροπής της Βουλής για το θέμα αυτό, ενώ προχωρούν οι διαδικασίες της ανάλογης συμφωνίας με τον Καναδά (CETA). Τα μηνύματα που δόθηκαν πάντως είναι σαφή: Η έγκριση των συμφωνιών είναι θέμα συσχετισμού δυνάμεων, ενώ η ελληνική κυβέρνηση δεν ασκεί βέτο. Αυτά την ίδια στιγμή που τον Οκτώβριο στην Διάσκεψη Κορυφής Ε.Ε-Καναδά είναι μεγάλες οι πιθανότητες να εγκριθεί έστω και προσωρινά η CETA.

Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

Χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, που προεδρεύει και στην επιτροπή, σημείωσε ότι «είναι ένα πεδίο, στο οποίο είναι προφανές, πως δεν μπορείς να αποχωρήσεις, να αναχωρήσεις, να φύγεις,  να μην δώσεις τη μάχη σου,  αλλά δεν πρέπει να έχουμε και ψευδαισθήσεις, είναι θέμα δυνάμεων και διαμόρφωσης αντιστάσεων εναλλακτικών προτάσεων».

Οι μυστικές διατλαντικές συμφωνίες επιβολής της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, η Ρωσία, ο πόλεμος και η Bilderberg

analyst

Με τις τρεις διατλαντικές συμφωνίες που προωθούνται (TTIP, CETA, TiSA), οι πλέον σημαντικές ρυθμιστικές περιοχές για τη ζωή μας μεταφέρονται από το δημόσιο στους υπερβολικά ακριβούς, πανούργους και ασυνείδητους «δικηγόρους» της βαριάς βιομηχανίας – από την πολιτική εξουσία στην οικονομική. Αυτός είναι άλλωστε ο στόχος τηςνεοφιλελεύθερης σχολής, σύμφωνα με την οποία τα εξής:

«Το κράτος είναι ανόητο και πρέπει να συρρικνωθεί – οπότε να γίνει ακόμη πιο ανόητο και αδύναμο, επειδή η Οικονομία, αυτοελεγχόμενη, είναι σε θέση να ρυθμίζει καλύτερα τη ζωή μας«.

Πολλές δυτικές χώρες έχουν ήδη ακολουθήσει το συγκεκριμένο δρόμο,ενώ αυτές που δεν το έχουν κάνει ακόμη, θα υποχρεωθούν – εν ανάγκη ακόμη και εκβιαζόμενες, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Γαλλία κοκ.

Η TTIP η CETA και η TISA

analyst

Μέσω των τριών ανίερων, μυστικών διατλαντικών συμφωνιών, γίνεται προσπάθεια να υποδουλωθούν πλήρως οι Πολίτες από την παγκόσμια ελίτ – με την πλήρη κατάργηση της εθνικής τους κυριαρχίας, της Δημοκρατίας και του Κράτους Δικαίου   

του Βασίλη Βιλιάρδου

«Με τις συμφωνίες TTIP και CETA, οι μεγαλύτερες πολυεθνικές επιχειρήσεις του πλανήτη και τα λόμπι τους, αποκτούν άνευ προηγουμένου εξουσίες – αφού θα μπορούν να επηρεάζουν και να αλλάζουν τη νομοθεσία προς όφελός τους ή να μηνύουν σε ιδιωτικά δικαστήρια τις κυβερνήσεις που δεν συμμορφώνονται.

Σε αυτό το πλαίσιο, καμία χώρα δεν θα έχει τη δυνατότητα να αρνηθεί επενδύσεις ή προϊόντα μιας εταιρείας,ακόμα και αν αυτά ενέχουν κινδύνους για την υγεία των πολιτών, το περιβάλλον ή τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η καλλιέργεια μεταλλαγμένων, την οποία η Ελλάδα μέχρι στιγμής απαγορεύει, αλλά υπό το καθεστώς της TTIP και της CETA θα αναγκαστεί να δεχτεί.

Αυτή τη στιγμή όμως έχουμε μία μοναδική ευκαιρία. Η διαρροή των μυστικών κειμένων της TTIP από το ολλανδικό γραφείο της Greenpeace προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις ενάντια στη συμφωνία από πληθώρα πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών φορέων στην Ευρώπη. Η έμπρακτη εναντίωση του αρμόδιου Έλληνα υπουργού για θέματα εμπορίου, στην TTIP και τη CETA, είναι όχι μόνο ζήτημα εθνικού συμφέροντος, αλλά και ηθικού χρέους» (Greenpeace).

.

Ανάλυση

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ασφαλώς πολύ μεγάλα προβλήματα, τα οποία εμποδίζουν τόσο την κυβέρνηση, όσο και τους Πολίτες της, να ασχοληθούν με θέματα που αφορούν γενικότερα τον πλανήτη – όπως είναι οι παραπάνω ανίερες, μυστικές συμφωνίες, τις οποίες προωθούν οι αμερικανικές πολυεθνικές (σχεδόν το 50% των γερμανικών πολυεθνικών ανήκει σε ξένους), με τη Greenpeace να προσπαθεί να αντισταθεί.

TTIP: Σύγκρουση "παλιού" και "νέου" κόσμου - Διαφορετικές οι αντιδράσεις σε Ευρώπη, ΗΠΑ

Το Ποντίκι

του Βασίλη Γαλούπη

Η διατλαντική συμφωνία εμπορίου TTIP σφυροκοπείται από αντιδράσεις και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού. Στην Ευρώπη, κατηγορείται ότι είναι κομμένη και ραμμένη ακριβώς στα μέτρα των μεγάλων πολυεθνικών. Στις ΗΠΑ, ο Ντόναλντ Τραμπ («δεν είναι ελεύθερο εμπόριο, είναι ηλίθιο εμπόριο»), αλλά και ο Μπέρνι Σάντερς, όπως κι άλλοι από το πολιτικό φάσμα, είναι κατηγορηματικά κατά της συμφωνίας.

Το εμπόριο έχει εξελιχθεί σε κόκκινο πανί της πολιτικής. Κυρίως επειδή τέτοιες συμφωνίες απηχούν την τυπική γενικευμένη δυσφορία κατά των διαφόρων «ελίτ».

Και υπάρχουν λόγοι για αυτό:

• Οι εμπορικές συμφωνίες συνήθως μαγειρεύονται πίσω από κλειστές πόρτες.
• Οι πολιτικοί της κάθε πλευράς κρύβουν τις πραγματικές διαπραγματευτικές θέσεις τους από τους ψηφοφόρους.
• Οι οικονομικές αλλαγές που φέρνουν τέτοιου είδους συμφωνίες με όχημα την τεχνολογία και τον ανταγωνισμό προκαλούν ανασφάλεια για θέσεις εργασίας.

Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου ΕΕ-ΗΠΑ: H γεωπολιτική παράμετρος

Νέα Κρήτη

Το 2016 αναμένεται να είναι το έτος στο οποίο η γεωπολιτική (αν)ισορροπία των τελευταίων είκοσι τουλάχιστον ετών -από την εποχή των γιουγκοσλαβικών πολέμων και εντεύθεν- θα κορυφωθεί, έτσι ώστε ο πλανήτης να περάσει σταδιακά σε μία νέα κατάσταση και σε ένα νέο διεθνές καθεστώς, το οποίο δεν θα θυμίζει σε τίποτα τον διπολισμό του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, αλλά και θα είναι λιγότερο χαοτικό από το πολυπολικό καθεστώς του δευτέρου μισού του 19ου αιώνα.

Του Γεωργίου Κ. Φίλη, Ph.D.*

Πέραν των καθαρά παιγνίων ισχύος έτσι όπως αυτά εκτυλίσσονται στην -κατά Μακίντερ- «Παγκόσμια Νήσο» (Ευρασία & Αφρική) και επικεντρώνονται αυτή την περίοδο στην ευρύτερη περιοχή του υδάτινου άξονα Μαύρη Θάλασσα-Στενά-Αιγαίο-Ανατολική Μεσόγειος, ένα -από πρώτη άποψη- οικονομικό παίγνιο μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) αναμένεται, εάν και εφόσον ευοδωθεί, να επιφέρει όχι μόνο οικονομικές αλλά και γεωπολιτικές αλλαγές πρώτου μεγέθους στην περιοχή ενδιαφέροντος. Το παίγνιο αυτό δεν είναι άλλο από την περίφημη διαπραγμάτευση των Βρυξελλών με την Ουάσιγκτον για τη δημιουργία μίας Ζώνης Ελευθέρου Εμπορίου (ΖΖΕ) στον βόρειο Ατλαντικό -μεταξύ των δύο εμπλεκομένων πλευρών- και που έχει λάβει την ονομασία TTIP (Transatlantic Trade & Investment Partnership).

Ποια εκτιμάται πως θα είναι η γεωπολιτική «παράπλευρη απώλεια» εάν και εφόσον η συγκεκριμένη διαπραγμάτευση ολοκληρωθεί επιτυχώς και η TTIP υλοποιηθεί; Ο μεγάλος χαμένος σε γεωπολιτικό κυρίως επίπεδο από μία τέτοια συμφωνία αναμένεται να είναι η Ρωσία. Πριν όμως εξηγηθεί η συγκεκριμένη παρατήρηση καλό θα ήταν να διευκρινιστούν κάποια «τεχνικά» θέματα αναφορικά με το τι ακριβώς εννοούμε με την έννοια «Ζώνη Ελευθέρου Εμπορίου» έτσι ώστε το επιχείρημα να γίνει πιο κατανοητό. Τρία σημεία αξίζουν σχολιασμό.

NAFTA ή αλλιώς ΤΤΙΡ.

Νέα Κρήτη

Το 2001 μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση με πρόεδρο την Βραζιλία και με συμμετοχή της NAFTA και της MERCOSUR (Οικονομικές Ενώσεις Βορείου Ατλαντικού και Λατινικής Αμερικής για ελεύθερες συναλλαγές) έθεσαν τις βάσεις για την FTAA.Δηλαδή για την Ένωση Ελεύθερων Οικονομικών Συναλλαγών Δυτικού Ημισφαιρίου που θα διευκόλυνε το έργο της παγκοσμιοποίησης. Αυτό απέτυχε στην πορεία, είτε από αμέλεια είτε από εσκεμμένη πράξη των ΗΠΑ στην μη συμμετοχή χωρών όπως είχε υποσχεθεί στην NAFTA, είτε λόγω μιας ιδιότυπης κόντρας με την MERCOSUR.

Δε θα ζαλίσω το θέμα με οικονομικές αναδρομές και ιστορικά στοιχεία του παρελθόντος. Το παραπάνω απλά ήταν μια εισαγωγή για ένα σχέδιο που ποτέ δεν έχει αδρανοποιηθεί παρά μόνο έχει παραμείνει ανενεργό στα συρτάρια μέχρι προ μερικών ημερών.

Πριν αρκετό καιρό, μέλος της κυβέρνησης των ΗΠΑ ως εκπρόσωπος του State Department, εξέφρασε την βεβαιότητα πως μετά την εκλογή του Ομπάμα (το 2012) στο προεδρικό αξίωμα θα επανέρθει το ζήτημα της TAFTA (Transantlantic Free Trading Zone) μεταξύ των ΗΠΑ και της Ε.Ε. που θα είναι ίσως και το θεμέλιο για την FTAA. Το εγχείρημα άλλωστε είχε επανα-ενεργοποιηθεί τον οκτώβριο του 2012. (http://www.reuters.com/article/2012/10/17/us-eu-usa-trade-idUSBRE89G0KT20121017 ). Η κατάληξη αυτού ήταν η αρχική συμφωνία μέσα στο 2014 για την ΤΤΙΡ (όπως ονομάζεται πλέον η Transatlantic Trade and Investment Partnership) μεταξύ της Ε.Ε και των ΗΠΑ ανοίγοντας ορίζοντες για τους οπαδούς της.

Καλά θα πεί κάποιος τώρα και εμάς τι πραγματικά είναι εκείνο που μας ενδιαφέρει; Είναι οι ουσιαστικές μικρές λεπτομέρειες στο συγκεκριμένο θέμα. Μια ενέργεια όπως αυτή που αναφέρθηκε παραπάνω, ανοίγει ένα δίαυλο συναλλαγών τρισεκατομμυρίων ευρώ μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. με ανοιχτά σύνορα τόσο σε αγαθά όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό .

Πιο συγκεκριμένα:

Οι ΗΠΑ, όπως είναι γνωστό, ήρθαν σε αρχική συμφωνία πολιτικά για την αντιμετώπιση του εσωτερικού τους χρέους ( http://www.reuters.com/article/2012/10/12/us-usa-economy-budget-idUSBRE89B17620121012 ) που απέφερε πολύ υψηλότερους φόρους, χαμηλότερες κοινωνικές δαπάνες και επιμέρους μέτρα λιτότητας στον δρόμο της Ε.Ε.

Επειδή, όμως, οι χρηματιστές και οι οικονομολόγοι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού γνωρίζουν πολύ καλά που οδηγεί αυτός ο δρόμος και φοβούμενοι μια επερχόμενη νέα οικονομική κρίση μετά απ΄ αυτή του 2008 με το στεγαστικό πρόβλημα, (http://www.presstv.ir/detail/2013/01/06/282105/fanatics-pushing-us-towards-bankruptcy/ )  ξεκινούν ένα σχέδιο δεκαπενταετίας που είχε πρωτοσχεδιαστεί το 1996.Μια δυναμική αγορά που θα έχει την ικανότητα να εκμεταλευθεί πλήρως την σημερινή παγκοσμιοποίηση και θα μπορέσει να φέρει αλλαγές στις ΗΠΑ που κανείς δεν θα μπορούσε να περάσει με πολιτική διαταγή. Είναι προς όφελος και των δύο πλευρών του Ατλαντικού, άλλωστε.

Σκεφτείτε μια αγορά ανοιχτή ανάμεσα σε Ε.Ε. και ΗΠΑ. Η πρώτη να πουλάει οχήματα στις ΗΠΑ και να αναζωογονεί την βιομηχανία της, ενώ οι ειδικοί της Ευρώπης, ιδιαίτερα από τον φτωχό Νότο να πηγαίνουν/μεταναστεύουν για εργασία στις ΗΠΑ(brain drain) και να ρυθμίζουν τους μισθούς προς τα κάτω. Το ταξίδι των πρώτων υλών θα είναι φτηνότερο και οι όποιες νομικές διαταγές από την Ε.Ε., οι οποίες απαγορεύουν προϊόντα για παράδειγμα τεχνικής βιογεννητικής δημιουργίας και αγροτοκαλλιέργειας, θα φύγουν από την μέση.

Από την άλλη, μια τέτοια αγορά θα χρειαστεί να προστατευθεί και από ανταγωνισμούς που δεν θα είναι εντός συμφώνου (λέγε με BRICS). Είναι γνωστό ότι η δημιουργία αυτής της ένωσης στο σύνολο των σκοπών της είχε και την δυναμική παρουσία της στην Δυτική Αγορά του κόσμου

http://www.oneworldmanypeaces.com/one_world_many_peaces/2009/06/bric-to-counter-western-bloc-as-brazil-russia-india-and-china-join-forces.html

Τι γίνεται όμως αν πλέον η νέα αγορά που θα ονομάζεται ΤΤΙΡ δημιουργήσει περιορισμούς έτσι ώστε να ελέγχεται το μονοπώλιο π.χ. της Κίνας (κατά ουσία) σε τεχνολογικά προϊόντα ή σε ανθρώπινο δυναμικό από Ινδία (από τους καλύτερους στον τομέα της τεχνολογίας) και ακόμα περισσότερο αν στριμωχθεί και η Βραζιλία (είναι στη G8 πλέον) αφού δεν θα έχει πρόσβαση σε αγορές που παραδοσιακά της προσφέρουν πολλά έσοδα;

Τι θα γίνει όταν αγορές όπως αυτή της Τουρκίας, των Βαλκανίων, της Ασίας γενικά δεν θα έχουν τη δυνατότητα να μπουν με τους ίδιους όρους συναλλαγών εντός αυτού του οργανισμού;

Το πρώτο βήμα φυσικά για να κρατήσει αυτός ο οργανισμός είναι να έχει και τα εχέγγυα πρώτων υλών και ενέργειας.Σκεφτείτε λίγο τι συμβαίνει σήμερα όσον αφορά τα ενεργειακά αποθέματα.

Ποιος κινείται και που για να τα διασφαλίσει;

Στη δημοσιότητα το κείμενο της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου TPP

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Η Νέα Ζηλανδία έδωσε στη δημοσιότητα το κείμενο της συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου των 12 χωρών του Ειρηνικού, το οποίο υπεγράφη στις 5 Οκτωβρίου στην Ατλάντα και χαρακτηριζόταν από πρωτοφανή μυστικότητα

Η κυβέρνηση της Νέας Ζηλανδίας η οποία υπέγραψε την συμφωνία μαζί με τις ΗΠΑ, Ιαπωνία, Αυστραλία, Καναδά, Μεξικό, Μπρουνέι, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Περού, Χιλή και Βιετνάμ, ανήρτησε το κείμενο στον ιστότοπό της την Πέμπτη.

Δείτε εδώ ολόκληρο το κείμενο της συμφωνίας, το οποίο αποτελείται από 30 κεφάλαια.

Αυτό που μένει πλέον, είναι το κείμενο της συμφωνίας να υπερψηφιστεί από τα κοινοβούλια των χωρών που συμμετέχουν σε αυτήν.

Ο Λευκός Οίκος, σε ανάρτησή στο twitter, αναφέρει πως «Η εμπορική συμφωνία του Προέδρου Ομπάμα, είναι μια μεγάλη νίκη για τους Αμερικανούς εργάτες»

Πάντως, όπως επισημαίνει το Wikileaks, στο κεφάλαιο για το Περιβάλλον, η TPP δεν αναφέρει τίποτα για την κλιματική αλλαγή

Η TPP η οποία επηρεάζει το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, έχει επικριθεί παγκοσμίως, αφού χαλαρώνει τους περιορισμούς με τους οποίους δεσμεύονται οι πολυεθνικές εταιρείες. Η συμφωνία αυτή είναι μια από τις τρεις: TTIP-TPP- TISA, που μπορούν να χαρακτηριστούν και ως το Παγκόσμιο Μνημόνιο. Οι συζητήσεις για την TPP έγιναν πίσω από κλειστές πόρτες, όπως γίνονται και αυτές που αφορούν τις TTIP και TISA. Μεταξύ άλλων προωθείται η δικαστική ρύθμιση των υποθέσεων των πολυεθνικών εκτός των κρατών, αναφέρεται σε εκτεταμένο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων, τίθενται νέοι νόμοι για τις πατέντες των φαρμάκων κ.λπ.

Μπλόκο των λαών στη Διατλαντική Συμφωνία, TTIP

ΕΛευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Ποτέ άλλοτε τις τελευταίες δεκαετίες δε γνώρισε το Βερολίνο μια τόσο μεγάλη συγκέντρωση σαν κι αυτή που διέσχισε τους δρόμους του το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, ξαφνιάζοντας ακόμη και την ίδια την κυβέρνηση της Άνγκελα Μέρκελ. Το αίτημα των διαδηλωτών ήταν ένα και μοναδικό: να μην εφαρμοστεί η Διατλαντική Συμφωνία, όπως λέγεται, ή η ΤΤΙΡ (Transatlantic Trade and Investment Partnership), Διατλαντική Συνεργασία Εμπορίου και Επενδύσεων. Σύμφωνα με τους διοργανωτές στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν από περιβαλλοντικές οργανώσεις μέχρι τα κόμματα της αντιπολίτευσης ο αριθμός των διαδηλωτών έφτασε τους 250.000, ενώ κατά την εκτίμηση της αστυνομίας ανήλθαν σε 150.000! Κορυφαία στιγμή της διαδήλωσης ήταν η ανάρτηση πανώ έξω από το κτίριο της αμερικάνικης πρεσβείας στη γερμανική πρωτεύουσα που έγραφε «η δημοκρατία δεν είναι για εμπόριο».

ο ίδιο εντυπωσιακή ήταν η διαδήλωση που έγινε και στις Βρυξέλλες, την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, ενάντια στη Διατλαντική Συμφωνία, οδηγώντας στη σύλληψη περισσότερων από 100 διαδηλωτών, οι οποίοι μετά από λίγη ώρα αφέθηκαν ελεύθεροι. «Συγγνώμη για την ενόχληση, προσπαθούμε να σώσουμε τον κόσμο» έγραφε το πανό των διαδηλωτών που κατέβηκαν στους δρόμους της βελγικής πρωτεύουσας έπειτα από το κάλεσμα της «συμμαχίας D19-20», στην οποία συμμετέχουν περισσότερες από 60 αγροτικές, συνδικαλιστικές και άλλες κοινωνικές οργανώσεις του Βελγίου. Οι διαδηλωτές μετά τις ομιλίες που έγιναν και τη συναυλία που ακολούθησε, συγκρότησαν ξεχωριστές πορείες και κατευθύνθηκαν σε διαφορετικά κτίρια της ΕΕ, όπως το ευρωκοινοβούλιο και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

TTIP, ή αλλιώς ο «Μεγάλος Αδελφός» των πολυεθνικών

Νέα Πολιτική

του Νικολάου Ματθαίου Σαντή*

Έχει χαρακτηριστεί ως το «Οικονομικό ΝΑΤΟ», δεδομένου ότι συνδέει και ομογενοποιεί τις οικονομίες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού (ΗΠΑ και Ε.Ε.). Στην πραγματικότητα όμως η Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων, γνωστή με τα αρχικά TTIP (Transatlantic Trade and Investment Partnership), είναι κάτι πολύ παραπάνω: θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί τον επιχειρηματικό «Μεγάλο Αδελφό» ή τον «Αρμαγεδδώνα» επέλασης των πολυεθνικών επιχειρήσεων στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η συμφωνία, εάν και όποτε υπογραφεί, είναι πολύ πιθανόν ότι θα οδηγήσει τον καπιταλισμό σε ένα νέο στάδιο, αυτό που κάποτε ο Μαρξ πρόωρα είχε χαρακτηρίσει ως ύστερο, σάπιο καπιταλισμό. Ένα στάδιο στο οποίο θα αποτελεί βαρίδι για την εξέλιξη των κοινωνιών χάνοντας τα όποια προοδευτικά στοιχεία ακόμα διαθέτει. Με αφορμή τη διαμαρτυρία ενάντια στην TTIP σήμερα, Σάββατο 10 Οκτωβρίου στην Αθήνα, καθώς και την υπογραφή της όμορηςΥπερ-ειρηνικής Συνεργασίας (TransPacific Trade Partnership – TTP), είναι χρήσιμο να αναλύσουμε ορισμένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της TTIP.

Είναι γεγονός ότι με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι δασμοί στις εισαγωγές προϊόντων παγκοσμίως άρχισαν να υποχωρούν, για να μηδενιστούν ουσιαστικά στις μέρες μας. Πλέον, οι μη-δασμολογικοί περιορισμοί (non-tariff barriers) αποτελούν τα σημαντικότερα εμπόδια στην ανάπτυξη του ελεύθερου εμπορίου, και ταυτόχρονα τα πιο ισχυρά όπλα που διαθέτει μια χώρα ώστε να περιορίζει τις εισαγωγές προϊόντων των ανταγωνιστών της. Έτσι, τον Ιούλιο του 2013 στην Ουάσιγκτον, ο Αμερικανός Πρόεδρος  Μπάρακ Ομπάμα και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μανουέλ Μπαρόζο ανακοίνωσαν την έναρξη των διαπραγματεύσεων για μια συμφωνία που θα μειώνει αυτά τα εμπόδια, θα ρυθμίζει την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων κ.α.