Το αδιόρθωτο ελληνικό παραγωγικό πρόβλημα

Εν κατακλείδι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το παραγωγικό μοντέλο δεν άλλαξε τα χρόνια της κρίσης, και αυτά που πέρασαν και αυτά που διανύουμε, και δεν πρόκειται βέβαια να αλλάξει, καθώς η χώρα στερείται προορισμού και κατεύθυνσης καθώς και προσανατολισμού και στόχευσης.

Είναι γεγονός πως τα τελευταία χρόνια, η ελληνική οικονομία διανύει μία περίοδο πολιτικής αστάθειας, αβεβαιότητας και συνεχούς αύξησης της ανεργίας η οποία σήμερα υπερβαίνει το 27% του ενεργού πληθυσμού, με την ανεργία στους νέους να ξεπερνά το 50%.

του Δρ. Αντώνη Ζαΐρη*

Το ελληνικό "παραγωγικό πρόβλημα", στο οποίο κατά μεγάλο μέρος οφείλεται η υψηλή ανεργία, δεν θα μπορούσε να συμβολιστεί καλύτερα από τη διαπίστωση ότι στη 40ετία 1970-2009 ο παραγωγικός τομέας της χώρας αυξανόταν με ρυθμό χαμηλότερο από 1% το χρόνο, ποσοστό μικρότερο κι από αυτό της γεννητικότητας. Παράλληλα , όμως, τα ποσοστά διόγκωσης του Δημοσίου τομέα ήταν τρομακτικά. Από 264.000 άτομα το 1970, σε 824.000 το 2009, ήτοι αύξηση 4% ετησίως, που σημαίνει ότι μπορεί να προσεγγίζει τα 1,2 εκατομμύρια άτομα , μαζί με τον ευρύτερο Δημόσιο τομέα. 

Θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε ότι το υπάρχον παραγωγικό μοντέλο με το οποίο πορεύεται τις τελευταίες δεκαετίες η χώρα μας είχε ως άμεση συνέπεια να :

1. Προκαλεί μεγάλη και άδικη φορολογία στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων, φορολογία η οποία απλώς "κουκουλώνει" πρόσκαιρα τα ελλείμματα που δημιουργούν οι εκατοντάδες χιλιάδες υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι.

Η ελλείπουσα ζήτηση στην ελληνική οικονομία.

του Κώστα Μελά

Το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται στην πλευρά της προσφοράς σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών. Τι σημαίνει όμως ζήτημα προσφοράς; Σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία δεν παράγει …όπως θα έπρεπε να παράγει ώστε να είναι μια ανταγωνιστική οικονομία ούτε παράγει την απαραίτητη γκάμα τελικών προϊόντων .  Θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε όλοι …στην  αυτονόητη αυτή θέση, αν οι ιθύνοντες του Υπ. Οικονομικών επεξηγούσαν ακριβέστερα , και όχι γενικά και αόριστα,  

Το οικονομικό επιτελείο του Υπ Οικονομικών, φαίνεται ότι μπερδεύει τα  εγγενή  και διαρθρωτικά προβλήματα των παραγωγικών δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας τα οποία υπάρχουν τουλάχιστον από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους (ιδιομορφίες και ιδιοτυπίες της ελληνικής οικονομίας ) με την αντιμετώπιση των βραχυχρονίων προβλημάτων μιας οικονομίας που έχει απολέσει το 25,0% του ΑΕΠ ευρισκόμενη σε ύφεση πάνω από έξι χρόνια.

Η συνεχής προσπάθεια βελτίωσης της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων δεν βρίσκεται καθόλου σε αντίθεση  με την αντιμετώπιση της ελλείπουσας ζήτησης και της υπερβάλλουσας προσφοράς στην ελληνική οικονομία. Η αύξηση της παραγωγής, αν επιτευχθεί , έχω την γνώμη ότι θα κινηθεί υποβοηθητικά προς τη βελτίωση της διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας.  

Το ότι η ελληνική οικονομία πάσχει από έλλειψη ζήτησης στην παρούσα συγκυρία, φαίνεται απλά από δύο μακροοικονομικούς δείκτες  : το παραγωγικό κενό[1] και τον αντιπληθωρισμό.

Πίνακας Ι

Παραγωγικό κενό.

 

   

Το παραγωγικό κενό[2] της ελληνικής οικονομίας ανάλογα με τις μετρήσεις για το 2013 κυμαίνεται μεταξύ 9% και 13,6% , ενώ το 2014 υπολογίζεται σε 10,53%.

Τι προσδιορίζει το μέγεθος του παραγωγικού κενού;