Το ιδανικό μοντέλο ανάπτυξης

analyst

Από πολιτικής, οργανωτικής και βιομηχανικής πλευράς, η πρότυπος-χώρα της Ελλάδας θα έπρεπε να είναι η Ελβετία – τόσο όσον αφορά την άμεση δημοκρατία, όσο και το διαχωρισμό της σε ομοσπονδιακά κρατίδια, μέσω των οποίων καταπολεμάται σε μεγάλο βαθμό η πολιτική διαφθορά.

«Καμία χώρα δεν έχει οδηγηθεί στην κορυφή της παγκόσμιας οικονομίας με το ελεύθερο εμπόριο, με τις ανοιχτές αγορές – παρά το ότι γίνεται προσπάθεια να πεισθούν οι άνθρωποι ότι, η ευημερία των πλούσιων κρατών είναι το αποτέλεσμα του ελεύθερου ανταγωνισμού. Η αλήθεια, τεκμηριωμένη από την οικονομική ιστορία, είναι πως κάθε οικονομικά επιτυχημένη χώρα, κατά τη διάρκεια του σχηματισμού της, στα πρώτα της βιομηχανικά βήματα, είχε υιοθετήσει τον προστατευτισμό».

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Όταν μια φτωχή χώρα θέλει να αναπτυχθεί με γρήγορο και βιώσιμο ρυθμό, ο οποίος θα έχει διάρκεια και δεν θα είναι ευκαιριακός, θα πρέπει να στηριχθεί σε μία απλή αλλά πολύ επιτυχημένη στο παρελθόν συνταγή – η οποία έχει τρία βασικά χαρακτηριστικά συστατικά:

(α) Αγροτική μεταρρύθμιση: Εν πρώτοις οφείλει να στηρίξει τις μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, αντί τα μεγάλα αγροτικά συγκροτήματα – επειδή η γεωργία χαρακτηρίζεται από την άνοδο της απασχόλησης και από την ώθηση της παραγωγικότητας, μέσω της οποίας το ΑΕΠ αυξάνεται σημαντικά, οπότε απελευθερώνονται κεφάλαια και εργατικό δυναμικό για τη χρήση τους σε άλλους τομείς της οικονομίας.

(β) Βιομηχανοποίηση με κέντρο βάρους τις εξαγωγές: Αμέσως μετά πρέπει να επιδιώξει τη δημιουργία ανταγωνιστικών βιομηχανιών, με εξαγωγικό προσανατολισμό – με τη μαζική και στοχευόμενη στήριξη τους από το κράτος (κεντρικός σχεδιασμός).

(γ) Χρηματοπιστωτική καταστολή (financial repression): Τα παραπάνω πρέπει να συνοδευτούν από χαμηλά επιτόκια για τους οφειλέτες της βιομηχανίας, για εκείνους που δανείζονται δηλαδή με στόχο την επένδυση στον τομέα της μεταποίησης, καθώς επίσης από ελέγχους κεφαλαίων – έτσι ώστε οι αποταμιευτές να μην μεταφέρουν τα χρήματα τους στο εξωτερικό. Αυτό σημαίνει ότι, μέσω χαμηλών και συχνά αρνητικών πραγματικών επιτοκίων (=χαμηλότερα από τον πληθωρισμό), οι αποταμιευτές χάνουν χρήματα από τις τράπεζες προς όφελος της εξαγωγικής βιομηχανίας – τουλάχιστον στο πρώτο χρονικό διάστημα, όσο διαρκεί η διαδικασία βιομηχανοποίησης της χώρας.

Ανάγκη για «φιλελληνικό» επιχειρηματικό περιβάλλον

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tου Βασίλη Κορκίδη,

πρόεδρος του ΕΒΕΠ

Οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι αυτή τη στιγμή διεξάγεται στο τραπεζικό μας τοπίο ένας ανοιχτός «πόλεμος», από τον οποίον κινδυνεύουν πολλές ελληνικές επιχειρήσεις να αφελληνιστούν. Τη διετία 2017-2018 εξαγοράστηκαν από ξένους επενδυτές περισσότερες από 60 μεγάλες επιχειρήσεις, έναντι 11 δισ. ευρώ, ενώ το σύνολο των επιχειρηματικών συμφωνιών ξεπερνά ήδη τις 100 και έπεται συνέχεια.

EUROKINISSI

Ο Βασίλης Κορκίδης

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που προκύπτει από αυτές τις εξελίξεις είναι προφανής: Μέσω του ελέγχου των τραπεζών ελέγχει κανείς τα «κόκκινα δάνεια» (NPLs) και εν γένει όλα τα δάνεια και με αυτόν τον τρόπο μπορεί να περάσει σε άλλα χέρια ο έλεγχος της οικονομίας μιας χώρας. Διότι είναι προφανές ότι από αυτήν την αλλαγή δεν δημιουργούνται μεγάλοι κίνδυνοι μόνο για τις επιχειρήσεις που έχουν «κόκκινα δάνεια». Κίνδυνοι ενυπάρχουν και για τους υπόλοιπους δανειολήπτες, οι οποίοι λόγω της επιδείνωσης του οικονομικού κλίματος και υπό συνθήκες μάλιστα κρίσης ρευστότητας των στοιχείων ενεργητικού μπορεί να χρειαστεί να αναδιαπραγματευθούν τους όρους του δανεισμού τους. Παράλληλα, είναι βέβαιο ότι θα δημιουργηθούν σημαντικά προβλήματα τόσο στα επισφαλή δάνεια των μικρομεσαίων επιχειρήσεων όσο και στα αγροτικά δάνεια, για τη λήψη των οποίων έχει μάλιστα υποθηκευτεί αγροτική γη.

Πού υστερούν οι ελληνικές εξαγωγές: Τα 12 «κλειδιά»

Αν και το χάσμα εξαγωγών- εισαγωγών έκλεισε κατά τη διάρκεια της κρίσης, η ελληνική οικονομία παραμένει μία εν πολλοίς κλειστή και εσωστρεφής οικονομία σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον. Όπως προκύπτει από μελέτη της Τράπεζας Πειραιώς, τα περιθώρια για βελτίωση των εξαγωγικών επιδόσεων είναι μεγάλα, καθως η χώρα μας εμφανίζει συγκριτικό πλεονέκτημα σε αρκετές ομάδες προϊόντων, το οποίο και θα πρέπει άμεσα να εκμεταλλευθεί. 

«Καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης ένα από τα βασικά ζητούμενα – πέρα από τη δημοσιονομική εξυγίανση – δεν ήταν άλλο από την αλλαγή του αναπτυξιακού προτύπου της ελληνικής οικονομίας. Μεγάλο μέρος αυτής της αλλαγής ήταν η μετατροπή της ελληνικής οικονομίας από ένα κλειστό και εσωστρεφές υπόδειγμα σε μία ανοιχτή ανταγωνιστική οικονομία, όπου το εξαγωγικό εμπόριο θα συνέβαλε θετικά στους ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης. Παρά τις αρχικά υψηλές προσδοκίες, η αλλαγή αυτή είναι αργή αλλά σταθερή. Το 2018, το εξωτερικό εμπόριο  έχει  θετική συνεισφορά στην οικονομική ανάπτυξη» σχολιάζει στη μελέτη της η Τράπεζα και επιχειρεί να καταγράψει πού υστερούμε και  μπορούμε να λειτουργήσουμε ανταγωνιστικά..

Τα βασικά μας συμπεράσματα συνοψίζονται στα εξής:

Πού είναι σήμερα οι ελίτ;

Στις αποκαλούμενες «κοινωνίες της μετα-αλήθειας», η περίφημη «πάλη των τάξεων» αντικαθίσταται από τον πόλεμο κατά των ελίτ… και από την οργάνωση του εμπορίου φόβου. 

Γράφει ο Α. Παπανδρόπουλος

Όταν ο Κάρολος Μαρξ, στο Β’ Συνέδριο της Λίγκας των Κομμουνιστών, στις 27 Νοεμβρίου 1847, στο Λονδίνο, αναφερόταν στην «πάλη των τάξεων» και στην εικαζόμενη σύγκρουση εργατών και αστών, περιέγραφε με αρκετές λεπτομέρειες ποιοι ήταν οι μεν και ποιοι οι δε, καθώς και τι τους χώριζε. Και πάνω σε αυτά που χώριζαν τους μεν από τους δε -στη διάρκεια των τριών βιομηχανικών επαναστάσεων, που ανέτρεψαν τις ζωές των ανθρώπων, τις ισορροπίες στον πλανήτη και την κοινωνική οργάνωση των κατοίκων του- θεμελιώθηκαν δημοκρατικές και εγκληματικές κοσμοθεωρίες και ιδεολογίες, έγιναν δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι και αναπτύχθηκαν προνοιακά συστήματα προστασίας, μοναδικά στην ανθρώπινη ιστορία.

Την ίδια περίοδο, αυτήν της κατά Μαρξ «πάλης των τάξεων», η βιομηχανική Δύση γνώριζε ασύλληπτες για τον ανθρώπινο νου εξελίξεις, οι οποίες σήμερα θεωρούνται αυτονόητες. Το προσδόκιμο ζωής, για παράδειγμα, από 36 χρόνια που ήταν το 1850, σήμερα στον αναπτυγμένο κόσμο οδεύει προς τα 86 έτη για τις γυναίκες και τα 82 έτη για τους άνδρες. Παγκοσμίως δε, τα αντίστοιχα έτη είναι 74 για τις γυναίκες και 69 για τους άνδρες.

Ακόμα, κατά την Παγκόσμια Τράπεζα, οι κατά κεφαλήν εθνικές ετήσιες δαπάνες για υγεία σε τρέχοντα δολάρια πέρασαν από 164 δολάρια το 1980, σε 1.185 δολάρια το 2017. Την ίδια περίοδο, η απόλυτη φτώχεια, από το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού που κάλυπτε το 1981, το 2017 είχε πέσει στο 10,5%. Επίσης, ο παγκόσμιος πλούτος των νοικοκυριών από 60 τρισεκατομμύρια δολάρια πέρασε στα 270 τρισεκατομμύρια δολάρια τα τριάντα τελευταία χρόνια -με την Ευρώπη να καλύπτει το 28%, την Αμερική το 26%, την Ασία με τον Ειρηνικό το 17%, την Κίνα το 12%, τη Λατινική Αμερική το 11% και την Αφρική το 7% του συνόλου.

Πόσο αξίζουν οι προσπάθειες απελευθέρωσης του παγκόσμιου εμπορίου στις υπηρεσίες

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Ιωάννη Μυλωνάκη

Ειδικός επιστήμονας Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών

Ο τομέας των υπηρεσιών είναι ο περισσότερο αναπτυσσόμενος τομέας στην παγκόσμια οικονομία, καθώς το εμπόριο στις υπηρεσίες και οι άμεσες ξένες επενδύσεις σε αυτό αυξάνονται τις τελευταίες δεκαετίες με μεγαλύτερο ρυθμό συγκριτικά με το εμπόριο αγαθών (Ghani & Kharas, 2010). Στις αναπτυγμένες και στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες η συμμετοχή των υπηρεσιών στο ΑΕΠ υπερβαίνει πλέον το 80% με 85%. Οι υπηρεσίες διακρίνονται σήμερα από πολυπλοκότητα, καθώς αναμειγνύονται πλέον με την παραγωγή αγαθών, το εμπόριο και την κατανάλωσή τους. Ο βαθμός συμμετοχής τους σε καθέναν από τους τομείς αυτούς δεν έχει ευκρινώς και επακριβώς διερευνηθεί (Low, 2016). Συνεχώς αυξανόμενος αριθμός βιομηχανικών εταιρειών παγκοσμίως αγοράζουν, παράγουν και πωλούν υπηρεσίες, προσλαμβάνουν ανθρώπους των υπηρεσιών, τις εργασίες των οποίων διαθέτουν στις αγορές (servicification). Με τον τρόπο αυτό συνδέεται άμεσα η απελευθέρωση του εμπορίου καταναλωτικών προϊόντων (αγαθών) με αυτήν του εμπορίου υπηρεσιών (Kommerscollegium, 2016).

Ο Ιωάννης Μυλωνάκης

Όμως, η ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου στις υπηρεσίες, αλλά και στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας (των πνευματικών δικαιωμάτων συμπεριλαμβανομένων), δεν είναι ούτε αυτονόητη, ούτε αυτόματη, ούτε σίγουρη, αλλά και ούτε χωρίς εμπόδια. Πραγματοποιείται μέσω εθελοντικών συνασπισμών κρατών, σε διμερές, πλειονομερές ή/και πολυμερές επίπεδο, κατόπιν σκληρών και μακροχρόνιων διαπραγματεύσεων μεταξύ καλά διαβασμένων παικτών και με αποκλίνοντα, τις περισσότερες φορές, οικονομικά και εμπορικά συμφέροντα. Συνήθως, οι χώρες που αρνούνται την ελεύθερη εγκατάσταση επικαλούνται φόβους ότι οι ξένες επιχειρήσεις θα υποσκελίσουν τις εγχώριες και αδύναμες εταιρείες, οι οποίες είτε θα κλείσουν είτε θα απορροφηθούν από τις μεγάλες (πολυεθνικές) και έμπειρες μεγάλες επιχειρήσεις.

Κατανάλωση και υποχρεώσεις «ζητούν» φρέσκο χρήμα

Αν οι ενέσεις ρευστότητας που χορηγούνται από σήμερα στην αγορά διοχετευτούν στην κατανάλωση, τότε και το Δημόσιο θα εισπράξει τους αναλογούντες φόρους, αλλά θα υπάρξει και θετική επίδραση στον ρυθμό ανάπτυξης του δ' τριμήνου.

Αρχίζουν από σήμερα οι διαδοχικές ενέσεις ρευστότητας πάνω από 1% του ΑΕΠ στην αγορά

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Θάνου Τσίρου 

ttsiros@naftemporiki.gr

Το τελευταίο και εξαιρετικά κρίσιμο στοίχημα της φετινής χρονιάς έχει να κάνει με το αν οι διαδοχικές ενέσεις ρευστότητας, που ξεκινούν από σήμερα στην αγορά, θα αποτυπωθούν στα στοιχεία της κατανάλωσης -και κατά συνέπεια στην πορεία του ΑΕΠ κατά το 4ο και τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς- ή μόνο στο πρωτογενές πλεόνασμα μέσα από την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων. 

Το «φρέσκο» χρήμα, που θα πέσει στην αγορά από σήμερα, θα φτάσει μέχρι το τέλος του μήνα να ξεπερνά το 1% του ΑΕΠ. Από την άλλη, οι τελευταίες υποχρεώσεις της χρονιάς ξεπερνούν τα 5 δισ. ευρώ, χωρίς στο ποσό αυτό να συνυπολογίζονται ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις που έμειναν σε εκκρεμότητα κατά τη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Οι έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις που διοχετεύονται φέτος στους καταναλωτές είναι μεγαλύτερες από πέρυσι. Μπορεί και το 2017 το «έκτακτο μέρισμα» να έφτασε στο 1,4 δισ. ευρώ, ωστόσο από αυτά, τα 300 εκατ. ευρώ δόθηκαν στη ΔΕΗ ως αντάλλαγμα για να μην αυξηθούν τα τιμολόγια του ηλεκτρικού ρεύματος. Φέτος, θα πέσουν στην αγορά τα 710 εκατ. ευρώ του έκτακτου κοινωνικού μερίσματος, αλλά και τα 820 εκατ. ευρώ των αναδρομικών προς τα ειδικά μισθολόγια, ενώ ο αριθμός των δικαιούχων θα προσεγγίσει τα δύο εκατομμύρια. Με δεδομένο πλέον το ποσό της έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης -το οποίο θα διευρυνθεί κατά μερικά εκατομμύρια επιπλέον, καθώς επίκειται και η ανακοίνωση έκτακτης οικονομικής ενίσχυσης στους δικαιούχους του επιδόματος πετρελαίου θέρμανσης- θα φανεί μέσα στις επόμενες ημέρες αν θα διοχετευτεί στην αγορά ή στην κάλυψη των ουκ ολίγων υποχρεώσεων: τέλη κυκλοφορίας, προτελευταία δόση ΕΝΦΙΑ, δόσεις ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων κ.λπ. 

Τι παράγουμε και τι πουλάμε;

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε προγράμματα επιτήρησης δεν υπήρξε ένα γεγονός ουρανοκατέβατο. Ήδη από το 1985 η χώρα αντιμετώπιζε σοβαρότατα προβλήματα δημοσίου χρέους και δημοσιονομικής ανισορροπίας, τα οποία όμως δεν ήθελε να λύσει.

Αυτός ήταν και ο λόγος της αποτυχίας δύο σταθεροποιητικών συμφωνιών που σύναψε με την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), οι οποίες ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν για τον απλό λόγο ότι δεν τηρήθηκαν.

Ο Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

Αποτέλεσμα αυτής της άφρονος και άκρως επικίνδυνης πολιτικής ήταν η πλασματική είσοδος της χώρας στην Ευρωζώνη, με κριτήρια που απείχαν πολύ από τα ουσιαστικά και διαρθρωτικού χαρακτήρα προβλήματα της οικονομίας.

Θα πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, από την άποψη αυτή, ότι από την είσοδό μας στη σημερινή Ε.Ε. έως και το 2010 που χρεοκοπήσαμε το πραγματικό πρόβλημα της χώρας δεν ήταν τόσο η κακή δημοσιονομική της διαχείριση όσο η σχεδόν ανύπαρκτη ανταγωνιστικότητά της. Αποτέλεσμα της χαμηλής ανταγωνιστικότητας ήταν και είναι η περιορισμένη εξαγωγική επίδοση της Ελλάδας και η χαμηλή της εξωστρέφεια γενικά.

Δεν ικανοποίησε τις επιχειρήσεις ο τζίρος των θερινών εκπτώσεων σύμφωνα με μελέτη του ΙΝΕΜΥ-ΕΣΕΕ

taxheaven

Αθήνα, 30 Αυγούστου 2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Αποτελέσματα έρευνας θερινών εκπτώσεων 2018: Το εμπόριο σε κατάσταση «θερινής ραστώνης»

Το ΙΝΕΜΥ-ΕΣΕΕ πραγματοποίησε την καθιερωμένη περιοδική έρευνα για τις θερινές εκπτώσεις του 2018. Όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα της έρευνας ο κύκλος εργασιών κατά τη διάρκεια των θερινών εκπτώσεων δεν ικανοποίησε τις επιχειρήσεις.  

Σύνοψη αποτελεσμάτων

• Οι επιδόσεις των εμπορικών επιχειρήσεων φαίνεται να διαφοροποιούνται ανάλογα τον τόπο εγκατάστασης και το μέγεθος της επιχείρησης. Πιο συγκεκριμένα, οι μικρές επιχειρήσεις με χαμηλό τζίρο καθώς και οι αυτoαπασχολούμενοι παρουσίασαν μείωση πωλήσεων σε σύγκριση με τον προηγούμενο έτος. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις εμφάνισαν είτε σταθερότητα είτε αύξηση στις πωλήσεις τους. Επομένως, και με δεδομένο ότι οι πολύ μεγάλες επιχειρήσεις α) είναι πιο ελκυστικές κατά τη διάρκεια των εκπτώσεων, και β) εκπροσωπούν μεγάλο μερίδιο του λιανικού εμπορίου καθίσταται σαφές ότι το εμπόριο κινείται σε δύο ταχύτητες. Ενδεικτικό αυτής της εξέλιξης αποτελεί και η πορεία του ΔΚΕ όπως δημοσιεύεται από την ΕΛΣΤΑΤ, η οποία σε όλες τις περιόδους του διμήνου παραμένει θετική. (Η ΕΛΣΤΑΤ συγκεντρώνει τον κύκλο εργασιών επιχειρήσεων άνω των 200.000 ευρώ τζίρου)

Ποια είδη ώθησαν εν μέσω της κρίσης τις εξαγωγές

Δεκαοκτώ δυναμικά προϊόντα αναδεικνύει μελέτη της Εθνικής Τράπεζας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Tη δυναμική πορεία του διεθνούς εμπορίου αξιοποίησαν οι ελληνικές επιχειρήσεις την περίοδο της κρίσης με αποτέλεσμα οι ελληνικές εξαγωγές να σημειώσουν άνοδο κατά 37% στο διάστημα αυτό. Ωστόσο, η διεθνής δυναμική ήταν ισχυρότερη, με αποτέλεσμα να χάσουν μερίδιο στις διεθνείς αγορές (από 0,21% σε 0,16% την τελευταία οκταετία). Μέσα από τη νέα μελέτη που συνέταξε η Διεύθυνση Οικονομικής Ανάλυσης της Εθνικής Τράπεζας ξεχωρίζει ένας πυρήνας 18 «δυναμικών» προϊόντων, τα οποία αποτελούν το 1/3 των ελληνικών εξαγωγών και τα οποία πέτυχαν αύξηση των εξαγωγών κατά 71% (έναντι 37% του συνόλου και 25% των λοιπών εξαγωγών εκτός πετρελαίου) κατά την περίοδο 2009-2017. Στόχος της μελέτης είναι η ανάδειξη των προϊόντων αυτών, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους, καθώς και της συνεισφοράς τους στο ΑΕΠ.

Η σημαντική ανάπτυξη του διεθνούς εμπορίου με ρυθμό 9% ετησίως κατά την τελευταία οκταετία, με κινητήριο δύναμη την Κίνα (και δευτερευόντως τη Λατινική Αμερική, τη Νότια Κορέα και τη Νότια Αφρική), δημιούργησε ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη των ελληνικών εξαγωγών. Πιο αναλυτικά, οι ελληνικές εξαγωγές εκτός Ε.Ε. αυξήθηκαν κατά 3% ετησίως στη διάρκεια της κρίσης (έναντι 7% ετησίως προ κρίσης, κυρίως εξαιτίας της μείωσης στις ΗΠΑ, Αλβανία και πΓΔΜ), ενώ οι ελληνικές εξαγωγές εντός Ε.Ε. διατήρησαν τον ετήσιο ρυθμό αύξησής τους στα προ κρίσης επίπεδα (6%-7% ετησίως).

Πώς θα κατοχυρωθούν 4.000 σήματα με τον όρο Μακεδονία

ΕΣΕΕ: Εθνικές, κοινοτικές και διεθνείς διαδικασίες καταχώρησης

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Την πάγια θέση της αναφορικά με την προστασία των ελληνικών εμπορικών σημάτων μετά την συμφωνία των Πρεσπών και την εμπορική επωνυμία «Μακεδονία» για 4.000 ελληνικές επιχειρήσεις, «η οποία ανήκει αποκλειστικά και μόνο στην Ελλάδα», επαναλαμβάνει η ΕΣΕΕ. Όπως τονίζει ο πρόεδρός της, Βασίλης Κορκίδης, οι επιχειρήσεις με έδρα τη γειτονική χώρα δεν μπορούν να τη χρησιμοποιούν στα εμπορικά τους σήματα παρά μόνο με το νέο τους όνομα «Βόρεια Μακεδονία», όταν όμως και όποτε αυτό νομιμοποιηθεί και επισημοποιηθεί διεθνώς.

Ειδικότερα, και για να μην υπάρξουν ζητήματα εξαιτίας της ασάφειας στη χρήση του όρου «Μακεδονία», η ΕΣΕΕ έχει ήδη καλέσει την ελληνική κυβέρνηση να εξασφαλίσει ότι κατά τη διάρκεια της τριετούς περιόδου που προβλέπει η συμφωνία -ούτως ώστε να λυθούν θέματα χρήσης των εμπορικών σημάτων- δεν θα υπάρξει ούτε μία αλλαγή στις επωνυμίες των ελληνικών εμπορικών προϊόντων που περιλαμβάνουν τον όρο «Μακεδονία». Αναφορικά για τα Προϊόντα Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) και για τα Προϊόντα Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ) δεν τίθεται κανένα θέμα αμφισβήτησης, διότι αυτά έχουν καθορισθεί με αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. «Επειδή μάλιστα», εξηγεί ο κ. Κορκίδης, «στη Βόρεια Ελλάδα διαθέτουμε διεθνώς εμπορεύσιμα και παγκοσμίως αναγνωρίσιμα προϊόντα που το εμπορικό τους σήμα περιλαμβάνει τον όρο “Μακεδονία”, θεωρούμε αυτονόητο ότι επίσης θα εξασφαλισθεί πως τα συγκεκριμένα προϊόντα δεν θα γίνουν αντικείμενο χρήσης, άρα παράνομης υιοθέτησης του συγκεκριμένου εμπορικού σήματος, από επιχειρήσεις με έδρα τη γειτονική χώρα». 

Οι δασμοί του Τραμπ και οι κύριοι εμπορικοί εταίροι των ΗΠΑ.

του Κώστα Μελά

Η ΕΕ είναι η μεγαλύτερη αγορά για τις εξαγωγές των προϊόντων- αγαθών  ΗΠΑ (περίπου 283 δις δολάρια το 2017). Ακολουθούν ο Καναδάς (267 δις δολάρια) και το Μεξικό (231 δις δολάρια). Οι εισαγωγές στην Κίνα είναι εμφανώς μικρότερες (116 δις δολάρια) και στην Ιαπωνία ακόμη λιγότερες (63 δις δολάρια).  Βεβαίως οι εισαγωγές ΗΠΑ είναι μεγαλύτερες από τις εξαγωγές στις συγκεκριμένες χώρες δημιουργώντας το εμπορικό έλλειμμα που θέλει να μειώσει – εξαφανίσει ο πρόεδρος Τραμπ (Γραφική παράσταση 1).

Γραφική παράσταση 1

Οι κύριοι εμπορικοί εταίροι των ΗΠΑ
Έτος 2017	Σε δις δολάρια
		Εξαγωγές	Εισαγωγές
ΕΕ		283,52	434,93
Καναδάς		266,83	299,98
Μεξικό		230,96	314,05
Κίνα		115,77	505,6
Ιαπωνία		63,26	136,54

Όταν οι δασμοί προτάθηκαν από τον πρόεδρο Τραμπ τον περασμένο Μάρτιο, η ΕΕ, ο Καναδάς και το Μεξικό απείλησαν ότι θα αντιδράσουν και θα επιβάλουν δασμούς αντιστοίχως σε σειρά από προϊόντα των ΗΠΑ. Μέχρι σήμερα μόνο ο Καναδάς και το Μεξικό το έκαναν. Ο Καναδάς ανακοίνωσε δασμούς που κυμαίνονται από 15,0% - 25,0% σε προϊόντα ύψους 16,4 δις δολάρια και συγκεκριμένα στο αλουμίνιο, χάλυβα, μηχανές σκαφών, πλυντήρια, τράπουλες, ουίσκι, χυμούς πορτοκαλιού, γιαούρτι, καφές, και άλλα αγροτικά προϊόντα.(  Department of Finance, Canada ,  Notice of intent to impose countermeasures action against the United States in response to tariffs on Canadian steel and aluminum products).

Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη

Οι ανοικτοί θεσμοί, κλειδί για την ευημερία. Τα διδακτικά παραδείγματα Bill Gates και Carlos Slim και η μάχη των ελίτ για τα κεκτημένα. Το ελληνικό παράδοξο της μετάθεσης των ευθυνών στον λαό και όχι στην ηγεσία. 

Γράφει ο Β. Παζόπουλος.

Την εποχή που κατακτούσαν οι Ευρωπαίοι την Αμερική, η περιοχή που είχε το λιγότερο ενδιαφέρον από άποψη φυσικού πλούτου ήταν η Βόρεια. Αν οι Άγγλοι επέλεξαν εκείνη και όχι την Κεντρική ή τη Νότια, ήταν αποκλειστικά επειδή ήταν η μόνη διαθέσιμη.

Στην αρχή είχαν σαν πρότυπο τους Ισπανούς κονκισταδόρες. Ονειρεύονταν και αυτοί να ζούνε σαν άρχοντες από τον εξαναγκασμό των ιθαγενών. Ούτε που είχε περάσει από το μυαλό τους πως έπρεπε να δουλεύουν οι ίδιοι.

Ωστόσο, η πραγματικότητα τους προσγείωσε γρήγορα. Όταν κατάλαβαν πως δεν μπορούσαν να πειθαναγκάσουν τους Ινδιάνους να τους παρέχουν τρόφιμα και εργασία, προσπάθησαν να αναπτύξουν εμπορικές σχέσεις μαζί τους.

Αργότερα, όταν οι λευκοί γίνανε πολλοί, συνειδητοποίησαν πως η μοναδική επιλογή για να υπάρξει μια βιώσιμη αποικία ήταν να δώσουν κίνητρα στους αποίκους να παράξουν πλούτο μέσα από την εργασία τους. Έτσι η κοινωνία δομήθηκε σε θεσμούς που ευνοούσαν την ελευθερία και τη δημιουργία.

Αντίθετα, στις λατινοαμερικάνικες χώρες, η γη ήταν στην κυριότητα των πολιτικά ισχυρών. Τα κέρδη για την άρχουσα τάξη έβγαιναν από την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών. Από χρυσό και ασήμι μέχρι μπαχαρικά, ζάχαρη ή δούλους. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνουν ακόμα πιο ισχυροί και τα πλούτη τους να αποτελούν τη βάση για τη διαιώνιση της θέσης τους.

Καπιταλισμός και Κράτος Δικαίου

analyst

Tο εμπόριο και η βιομηχανία σπάνια ανθίζουν σε μία χώρα, εάν δεν υπάρχει ένας ορισμένος βαθμός εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη της κυβέρνησης – οπότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς γιατί η ελληνική οικονομία βαδίζει από το κακό στο χειρότερο.

.

Άποψη

Οι άνθρωποι έχουν την τάση να υποτάσσονται στις Αρχές, στην εκάστοτε Εξουσία δηλαδή, καθώς επίσης να ακολουθούν κανόνες – ένα φαινόμενο που, από την πλευρά της θεωρίας της εξέλιξης (evolution), δεν καθορίζεται τόσο από τις πολιτισμικές συνθήκες ή/και τους καταναγκασμούς. Υπόκειται κυρίως στο ιδιοτελές συμφέρον, σε έναν λογικό «υπολογισμό» καλύτερα – με την έννοια ότι, έτσι αυξάνονται οι δυνατότητες επιβίωσης.

Εκτός αυτού, υπεισέρχεται επί πλέον η συνειδησιακή επίγνωση της Ηθικής και της Δικαιοσύνης που έχει εξελιχθεί σταδιακά, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του εκπολιτισμού των ανθρώπων – η οποία απαιτεί την παραδειγματική τιμωρία εκείνων που δεν συμμορφώνονται με τις υφιστάμενες κοινωνικές «συμβάσεις» και με τους κανόνες συμβίωσης.

Από τη συγκεκριμένη εξέλιξη των ατομικών κινήτρων και των κοινωνικών Θεσμών, εξάγονται σημαντικά συμπεράσματα, όσον αφορά τον σωστό ορισμό του καπιταλισμού – στο κέντρο του οποίου ευρίσκονται το Κράτος και η Δικαιοσύνη (G. Hodgson). Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτής της οπτικής γωνίας είναι η υψηλή εννοιολογική ακρίβεια, με την οποία μπορεί κανείς να προσεγγίσει τον καπιταλισμό – ως ένα οικονομικό σύστημα που έχει επικρατήσει στον πλανήτη.

Επιχειρηματικότητα και νέα γενιά: δικλίδες ανάπτυξης της επόμενης μέρας

Από την έντυπη έκδοση της Ναυτεμπορικής

Του δρα Αθανάσιου Κελέμη

Γενικός διευθυντής στο Ελληνογερμανικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο

Το δυναμικό ελληνικό επιχειρείν είναι η μοναδική διασφάλιση ότι η χώρα μπορεί να τα καταφέρει και να γυρίσει σελίδα. Έπειτα από επτά χρόνια μνημονίων και σχεδόν οκτώ χρόνια ύφεσης, τα συμπεράσματα έχουν βγει και τα διδάγματα αποτελούν οδηγούς για το αύριο. Ειδικά στο επιχειρείν. Πολλοί έχουν καταφέρει το ακατόρθωτο. Να επιβιώσουν, να βελτιωθούν, να χτίσουν νέες συνέργειες, να αναπτυχθούν, να ανοίξουν φτερά σε ξένες αγορές, που πριν από χρόνια φάνταζαν δυσπρόσιτες για τον Έλληνα επιχειρηματία.

Ο δρ Αθανάσιος Κελέμης

Στην πλειονότητά τους, όσοι είχαν επενδύσει στην Ελλάδα αντιμετώπισαν τον βρόχο των capital controls, αναδιαρθρώθηκαν, προσάρμοσαν τα λειτουργικά κόστη τους, επένδυσαν στην εξωστρέφεια και έτσι κέρδισαν το στοίχημα της ανταγωνιστικότητας. Σήμερα είναι σε φάση εκκίνησης μιας νέας δυναμικής πορείας, εφόσον το μακροοικονομικό περιβάλλον βοηθήσει λίγο, με αιχμή τη μείωση του κόστους χρήματος, τη βελτίωση των συνθηκών του επιχειρείν και τη συντονισμένη στήριξη στρατηγικών εξωστρέφειας.

Σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια, το Ελληνογερμανικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο λειτούργησε και λειτουργεί σταθερά ως αρωγός. Αναδεικνύει ζητήματα, εμμένει στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων, αλλά και προσφέρει απτό έργο, όντας βασική γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ των επιχειρήσεων της χώρας και της μεγαλύτερης οικονομίας της Ευρωζώνης, τη Γερμανία. Ήταν και παραμένει σημείο επαφής επενδυτών με την εγχώρια αγορά, αλλά και γέφυρα ανάπτυξης των εξωστρεφών ελληνικών επιχειρήσεων, καθώς και ανάδειξης συνολικά των ευκαιριών που παρουσιάζει η χώρα για επενδύσεις.

Σβήνουν τα εμπορικά κέντρα της Αμερικής

Οι ιδιοκτήτες των mall πολύ συχνά δεν μπορούν να βρουν τρόπους αναχρηματοδότησης, γιατί οι πιθανότητες να βρουν ενοικιαστές είναι πλέον ελάχιστες.

Τα shopping malls στα προάστια τις ΗΠΑ ήταν το σύμβολο του αμερικανικού τρόπου ζωής την δεκαετία του ‘70 και του ‘80. Κάποτε ήταν εστίες συνάντησης για την οικογένεια και τους φίλους, τώρα πολλά από αυτά στέκουν εγκαταλελειμμένα και μαρτυρούν την παρακμή των επιχειρήσεων του κλάδου λιανικής πώλησης. Σύμφωνα με την σελίδα «deadmalls.com», 400 εμπορικά καταστήματα έχουν κλείσει οριστικά τις πόρτες τους.

Πώς οδηγήθηκαν στην παρακμή

Η εικόνα εγκατάλειψης που επικρατεί στα εμπορικά καταστήματα της Αμερικής, δείχνει ότι το αμερικανικό λιανεμπόριο έχει υποστεί αλλαγές. Όλο και περισσότεροι μεγάλοι έμποροι λιανικής πώλησης εγκαταλείπουν τα mall, και μαζί με αυτούς φυσικά και οι πελάτες τους. Ο Ρ.Τζ. Χότοβι, αναλυτής του οίκου αξιολόγησης Morningstar, επισημαίνει ότι «το 2017 θα είναι αποφασιστικό έτος για τη μοίρα πολλών εμπόρων λιανικής». Προβλέπει πολλές χρεοκοπίες για αυτό τον χρόνο. Άλλοι αναλυτές πιστεύουν ότι θα κλείσουν περίπου 400 mall μέχρι το 2025. Αυτό δείχνει ότι επέρχεται ο θάνατός τους με γρήγορους ρυθμούς.

Όπως είναι γνωστό, το online εμπόριο δυσχεραίνει συνεχώς τη θέση των shopping mall στην αγορά. Άγνωστο παραμένει όμως με τι ταχύτητα συμβαίνει αυτό. Δύο παράγοντες συμβάλουν στο κλείσιμο τους. Όπως αναφέρει ο Μάρκ Κόχεν, που διδάσκει Λιανεμπόριο στο Πανεπιστήμιο Columbia, «η ύφεση του 2008 και η ραγδαία ανάπτυξη της Amazon και άλλων τέτοιων εταιρειών πώλησης προϊόντων και υπηρεσιών μέσω διαδικτύου είναι ένας δυσμενής συνδυασμός για τους παραδοσιακούς εμπόρους λιανικής».

Το εμπόριο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

Το Ποντίκι

του Ξενοφώντος Μπρουντζάκη

Στις αρχές του 17ου αιώνα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ξεκινά μια σειρά διαδικασιών μετασχηματισμού της. Στο πλαίσιο αυτής της νέας πολιτικής, που είχε βάθος χρόνου, ο σκοπός ήταν να δημιουργηθούν νέες ιεραρχίες και αρχές, ανεξάρτητα από το αν θα ήταν μουσουλμανικές ή μη, οι οποίες θα αναλάμβαναν να οργανώσουν διοικητικά τις επαρχίες της αυτοκρατορίας και να δημιουργήσουν μια σειρά νέων σχέσεων με την κεντρική διοίκηση. 

Η Πύλη με αυτό το σκεπτικό εγκαινίασε μια νέα περίοδο, προκειμένου να βάλει σε τάξη (αλλά και με βασικό σκοπό να αυξήσει) τα έσοδά της για να μπορέσει να αντέξει το βάρος των τεράστιων στρατιωτικών αναγκών. Αυτές οι προσπάθειες συνεπάγονταν και τη σταδιακή αλλαγή του τρόπου διακυβέρνησης των πληθυσμών. Στο πλαίσιο των αλλαγών αυτών, με στόχο να γίνει η διοίκηση πιο ευέλικτη και αποτελεσματική, κάποιες θέσεις των μουσουλμάνων στρατιωτικών θα καταλάβουν και χριστιανοί. Μέσα από αυτή τη διαδικασία είναι ευνόητο πως δημιουργούνται ανακατατάξεις από τις οποίες ευνοούνται οι τοπικές προυχοντικές ομάδες, δίχως να υπάρχουν θρησκευτικές δεσμεύσεις. Αυτή τη διοικητική αλλαγή θα προσπαθήσουν οι τοπικές ηγεσίες να την εκμεταλλευτούν αυξάνοντας τη δύναμή τους, μια και το σύστημα διοίκησης, παρά τις αλλαγές, δεν παρέκλινε από τις παραδοσιακές νόρμες. 

 

Η ανάπτυξη του εμπορίου

Αυτές οι αλλαγές προσέβλεπαν κυρίως στην τόνωση των εμπορικών συναλλαγών, στο να δοθούν δυνατότητες ώστε να ευνοηθεί το εμπόριο. Βέβαια, οι εμπορικές συναλλαγές θα παρέμεναν υπό περιορισμό, αλλά οι νέες δυνατότητες που δίνονταν δεν ήταν καθόλου άνευ σημασίας. Το 1740, η Οθωμανική Αυτοκρατορία μέσω μιας συμφωνίας με τη Γαλλία καταφέρνει να καταστήσει τις δυτικές περιφέρειες των οθωμανικών κτίσεων κέντρο των εμπορικών συναλλαγών του δυτικού εμπορίου, προεξάρχοντος του γαλλικού. Αυτές οι εμπορικές συναλλαγές άλλαξαν ριζικά τις αστικές περιοχές που αποτελούσαν κέντρα των εμπορικών συναλλαγών. Για παράδειγμα, η Σμύρνη εκείνης της περιόδου γνώρισε ταχύτατη ανάπτυξη και έγινε η πόλη που ανέπτυξε τις σημαντικότερες εμπορικές συναλλαγές με τη Δύση. Την ίδια περίοδο και υπό τις ίδιες συνθήκες, η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται σε σημαντικό εμπορικό κέντρο των Βαλκανίων. Ήδη από τα τέλη του 17ου αιώνα παρατηρείται μια υποχώρηση των Άγγλων στο εμπόριο της Ανατολικής Μεσογείου προς όφελος των Γάλλων και την ίδια περίοδο Ολλανδοί και Βενετσιάνοι βολεύονται σε λιγότερο σημαντικές δραστηριότητες. 

Ποιο είναι το πραγματικό κόστος του εμπορίου

Η οικονομική απορρύθμιση στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι βαριές φορολογικές περικοπές της δεκαετίας του 2000 και η απόφαση να επιτραπεί στο παγκόσμιο πλεόνασμα να εισρεύσει στα χρέη στεγαστικών δανείων και όχι στα κρατικά ομόλογα που εκδόθηκαν για τη χρηματοδότηση μεγάλων έργων υποδομής, κατέστησαν την αμερικανική οικονομία πολύ λιγότερο δίκαιη, με λιγότερες καλές θέσεις εργασίας για τους λιγότερο εξειδικευμένους εργαζόμενους. 

Οι οικονομολόγοι συνειδητοποιούν τα λάθη τους σε ορισμένες θεωρήσεις του παρελθόντος για το εμπόριο. Για παράδειγμα, η θεώρηση ότι το εμπόριο θα βελτιώσει τη ζωή μας (δνε είναι βέβαιο ότι αυτό συμβαίνει τελικά, όχι τουλάχιστον χωρίς κάποια βοήθεια πολιτική. Το γεγονός, ωστόσο, ότι η πολιτική αναστάτωση της φετινής χρονιά δημιουργούν προβληματισμόύς είναι κάτι θετικό.

Ο Τιμ Ντάι σε άρθρο του σχετικά με τις συνέπειες της αμερικανικής εμπορικής πολιτικής, χρησιμοποίησε τα παρακάτω λόγια του Νόα Σμιθ:

“Τη δεκαετία του 1990 και του 2000 οι ΗΠΑ άνοιξαν τις αγορές τους στα κινεζικά προϊόντα, αρχικά με το καθεστώς διαπραγμάτευσης του “Περισσότερο Ευνοημένους Κράτους” και στη συνέχεια υποστηρίζοντας την ένταξη της Κίνας στον ΠΟΕ. Ο ανταγωνισμός που προέκυψε από τα φθηνά κινεζικά αγαθά συνέβαλε στην τεράστια ανισότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αντιστρέφοντας πολλά από τα οφέλη για αύξηση της απασχόλησης τη δεκαετία του 1990 και παράλληλα κρατώντας χαμηλά τους μισθούς στις ΗΠΑ. Όμως αυτή η θυσία από το 90% του αμερικανικού λαού ώθησε την Κίνα να άρει τον τεράστιο πληθυσμό της από την απόλυτη φτώχεια και να γίνει μια χώρα μεσαίου εισοδήματος. Αυτό ήταν "δίκαιο” εμπόριο; Νομίζω πως όχι. Επιτρέψτε μου να αναφερθώ στο παρακάτω γεγονός: Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Κλίντον, αποφασίστηκε ότι μια οικονομικά ισχυρή Κίνα ήταν χρήσιμη τόσο για τον πλανήτη όσο και τις ΗΠΑ. Λογικό. Για να επιτευχθεί αυτό η πολιτική στην Αμερική θυσίασε σκόπιμα τους εργαζομένους βασιζόμενη στη θεωρία ότι

Η ουτοπία της δραχμής και η γερμανική ανατομία (β)

analyst

Όταν η πρωσική κυβέρνηση της χώρας εφαρμόζει τα αντίθετα από τους εταίρους της, προσπαθώντας να τους απομυζήσει και να τους κατακτήσει οικονομικά, αδιαφορώντας ταυτόχρονα για την ευημερία των γερμανών Πολιτών, τότε δεν έχει διδαχθεί τίποτα από την ιστορία της – το ευχολόγιο του εθνικού νομίσματος.

.

«Έναντι χαρτονομισμάτων χωρίς αντίκρισμα που η Γερμανία κερδίζει από τα ίδια τα κράτη εξάγοντας τους εμπορεύματα, μεταξύ άλλων χρηματίζοντας τους πολιτικούς τους, εξαγοράζει τις επιχειρήσεις τους – όπως συνέβαινε παλαιότερα με το χρυσό, όπου κατέληγε πάντοτε στα θησαυροφυλάκια των πλεονασματικών κρατών. Άλλωστε σήμερα τα δύο μεγαλύτερα πλεονασματικά κράτη, η Γερμανία και η Κίνα, εξαγοράζουν ότι βρουν – όπως στο παράδειγμα της Πορτογαλίας, η οποία έχει λεηλατηθεί τόσο από τη Γερμανία, όσο και από την Κίνα, με επόμενη την Ελλάδα«.

του Βασίλη Βιλιάρδου

Ανάλυση

Στο πρώτο μέρος της ανάλυσης «Ο ορθολογικός φιλελευθερισμός και η γερμανική ανατομία» ασχοληθήκαμε κυρίως με θέματα που αφορούν το οικονομικό σύστημα της Γερμανίας, καθώς επίσης το εξαγωγικό της εμπόριο – μίας χώρας που, εφαρμόζοντας την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα μετά την υιοθέτηση του ευρώ, αναπτύχθηκε εις βάρος όλων των άλλων εταίρων της, ενώ μετά το 2008 τρέφεται από την κρίση χρέους, οπότε δεν έχει κανένα λόγο να επιλύσει προβλήματα κρατών όπως η Ελλάδα.

Η Γερμανία θεωρείται βέβαια υποτελής των Η.Π.Α., με τους αμερικανούς επενδυτές να κατέχουν μεγάλα μερίδια των πολυεθνικών της (πηγή), αλλά εφαρμόζει μία εντελώς διαφορετική οικονομική πολιτική από την υπερδύναμη – ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η πρώτη πληθυσμιακή ομάδα στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι οι Γερμανοί, με σχεδόν 43.000.000, ακολουθούμενοι από τους ισπανόφωνους με 35 εκ. (τα 20 εκ. είναι Μεξικανοί), τους Αφρικανούς με επίσης 35 εκ., τους Ιρλανδούς με 30 εκ., τους Βρετανούς με 24 εκ. και τους Ιταλούς με 16 εκ.

Το είδαμε κι αυτό – «μαύρη αγορά» μετρητών στην Ελλάδα!

Ελευθερη Λαικη Αντιστασιακη Συσπειρωση

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που έχει αυτή τη στιγμή στον αναπτυγμένο κόσμο capital controls, τα οποία βάζουν περιορισμούς στη μία από τις τρεις βασικές αρχές πάνω στις οποίες χτίστηκε η Ενωμένη Ευρώπη, την ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων. Από το βράδυ της Κυριακής 28 Ιουνίου 2015, όταν ο κ. Τσίπρας με τηλεοπτικό του διάγγελμα ανακοίνωνε την εισαγωγή των capital controls, αυτή η «σύντομη παρένθεση», όπως την είχε χαρακτηρίσει, παραμένει ακόμη ανοιχτή.

Και όσο δεν κλείνει, το ευρώ που είναι κατατεθειμένο σε ελληνική τράπεζα έχει μικρότερη αξία από το ευρώ που έχουμε στην τσέπη μας ή από αυτό που βρίσκεται σε ξένη τράπεζα. Διότι το ευρώ στην ελληνική τράπεζα είναι δεσμευμένο και ο ιδιοκτήτης του δεν έχει άμεση πρόσβαση στις καταθέσεις του.

Για τον λόγο αυτόν άλλωστε έχει δημιουργηθεί μια ιδιόμορφη «μαύρη» αγορά μετρητών, δηλαδή κάποιος αγοράζει μετρητά πληρώνοντας με καταθέσεις. Μόνο που η συναλλαγή δεν γίνεται στην ονομαστική αξία των μετρητών, αλλά χρεώνεται προμήθεια της τάξεως του 5%-6%, η οποία μπορεί να φθάσει ως και 10%. «Οπου σε πιάσει κανείς, ανάλογα με την ανάγκη» αναφέρουν πηγές της αγοράς. Δηλαδή, για να πάρει κάποιος στα χέρια του μετρητά, π.χ., 5.000 ευρώ, μεταφέρει διατραπεζικά 5.250-5.500 ευρώ από τις καταθέσεις του.

Οι σύμβουλοι του προέδρου

analyst

Εάν οι Η.Π.Α. ακολουθήσουν τη στρατηγική που δήλωσαν, είναι πολύ πιθανόν να ξεσπάσει ένας παγκόσμιος εμπορικός πόλεμος, με καταστροφικές συνέπειες για τον πλανήτη – ενώ μάλλον θα εντείνουν, αντί να επιλύσουν τα προβλήματα της οικονομίας τους.

.

«Ο στόχος του Trump δεν είναι να μειώσει τις συνολικές εμπορικές ροές, αλλά μάλλον να τις αυξήσει. Μέσω σκληρών και έξυπνων διαπραγματεύσεων θέλει να καλυτερεύσει τις διεθνείς εμπορικές συμφωνίες μας, να αυξήσει τις εξαγωγές, καθώς επίσης να αντικαταστήσει ορισμένα προϊόντα από αυτά που εισάγουμε σήμερα, με άλλα που θα παράγονται στις Η.Π.Α.» (P. Navarro, W. Ross, σύμβουλοι του προέδρου, σε μία μελέτη τους τριάντα σελίδων).

.

Άρθρο

Κανένας δεν επιτρέπεται να πάρει θέση υπέρ ή κατά του προέδρου Trump, από την οπτική γωνία της δικής του χώρας – κρίνοντας ίσως εάν ο προστατευτισμός που εγκαινιάζει είναι θετικός ή αρνητικός για τα ξένα κράτη. Ψηφίσθηκε από τους Αμερικανούς με στόχο την καλυτέρευση του δικού τους βιοτικού επιπέδου, ξεκίνησε δυναμικά τηρώντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, έχει εκφράσει σαφώς την πρόθεση να συγκρουστεί με το εγχώριο και διεθνές κατεστημένο, οπότε θα κριθεί εκ του αποτελέσματος.

Εν τούτοις, μπορεί να κρίνει εάν αυτά που έχει δηλώσει είναι σωστά από οικονομικής πλευράς – ξεκινώντας από το μεγαλύτερο νοητικό σφάλμα του, έτσι όπως αυτό προκύπτει από τη μελέτη των συμβούλων του που φαίνεται να υιοθετεί. Ειδικότερα από το γεγονός ότι, η μείωση των εισαγωγών σημαίνει αυτόματα αύξηση του ΑΕΠ – για την αριθμητική τεκμηρίωση του οποίου έχουν στηριχθεί προφανώς στη γνωστή μας εξίσωση, σύμφωνα με την οποία τα εξής: